II SA/Kr 377/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2010 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 3 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. II SA/Kr 377/10 Uzasadnienie wyroku z dnia 17 maja 2010 roku. Decyzją z dnia 3.04.2009 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (.....) nakazał inwestorowi M.D. wykonanie rozbiórki budynku gospodarczego realizowanego na działce nr [....] położonej w miejscowości W. W uzasadnieniu przedstawił okoliczności faktyczne dotyczące przedmiotowej inwestycji oraz przebieg toczącego się w związku z nią postępowania administracyjnego. Ponadto wskazał, że przedmiotowa inwestycja wymagała dokonania zgłoszenia, o jakim mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Ponieważ rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło przed dokonaniem zgłoszenia, obligatoryjnie należy nakazać rozbiórkę w/w obiektu budowlanego, o czym stanowi art. 49b ust. 1 ustawy prawo budowlane. Powyższą decyzję zaskarżyła M.D. , wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, że wzniesienie budowli nie wymagającej pozwolenia budowlanego, a jedynie zgłoszenia, co do którego stosowny organ nie wykorzystał drogi przewidzianej w art. 30 ust. 2 w/w ustawy, uprawnia ten organ do ingerencji prowadzącej do zastosowania rygorów wstrzymania i rozbiórki wznoszonej budowli. Decyzją z dnia 3.02.2010 roku [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (.....), powołując się na art. 138 § 2 Kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu przedstawił okoliczności faktyczne dotyczące przedmiotowej inwestycji oraz przebieg toczącego się w związku z nią postępowania administracyjnego. Ponadto wskazał, że przedmiotowy obiekt stanowi w jego ocenie budynek garażowy, którego jedna ze ścian pełni funkcje muru oporowego podtrzymującego skarpę ziemi. Jest to zatem obiekt, którego budowa nie jest objęta katalogiem wyłączeń od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy Organ I instancji, przyjmując założenie, że przedmiotowa inwestycja wymagała zgłoszenia, o jakim mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w konsekwencji zastosował błędnie przepisy prawa materialnego. Zdaniem Organu II instancji, właściwym będzie bowiem zastosowanie trybu postępowania jaki wynika z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Ponadto z uwagi na znaczny upływ czasu od dnia wszczęcia postępowania, Organ II instancji wskazał jaki materiał dowodowy winien zostać uzupełniony przez Organ I instancji w toku dalszego postępowania administracyjnego. Skargę na powyższą decyzję wniosła M.D. , domagając się jej uchylenia i wskazując, że zaskarża ją w części, w której ustala ona, że wzniesiony obiekt gospodarczy stanowi garaż wymagający pozwolenia budowlanego na jego wzniesienie. W lakonicznym uzasadnieniu skargi podniesiono, iż błędnym jest zmiana oceny charakteru przedmiotowego obiektu, z budynku gospodarczego na garaż, gdyż okazjonalne przechowywanie przez rolnika samochodu, na przykład w stodole lub komórce, nie pozbawia tych pomieszczeń ich charakteru. Zarzuciła również, że podczas trwania postępowania administracyjnego, obiekt był poddawany dwukrotnym oględzinom, w trakcie których charakter owego obiektu nie był w jakikolwiek sposób kwestionowany. W odpowiedzi na skargę, [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , wniósł o oddalenie skargi ze względu na jej bezzasadność. Strona przeciwna do skarżącej w całości podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia 3 lutego 2010 r. i wskazała, że przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ma na celu wyjaśnienie i rozważenie całokształtu okoliczności rozpatrywanej sprawy. W myśl art. 7 k.p.a. uszczegółowionego w art. 77 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podejmowania wszelkich działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy w oparciu o rozpatrzenie wcześniej zebranego materiału dowodowego. Ponadto wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego swoją decyzję z dnia 3 kwietnia 2009 r., znak: [....] , wydał przedwcześnie, nie wyjaśniając istotnych dla sprawy okoliczności, które mogły mieć wpływ na istotę rozpatrywanej sprawy. Rozstrzygnięcie, wymaga bowiem dokonania postępowania wyjaśniającego w znacznej części co uniemożliwia równoczesne zastosowanie instytucji reformacji z art. 136 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, że istota problemu, a co za tym idzie zasadności, bądź bezzasadności skargi sprowadza się wyłącznie do oceny charakteru obiektu budowlanego jaki wzniosła skarżąca. W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. obiekt ten jest budynkiem gospodarczym, którego wykonanie wymagało zgłoszenia, o jakim mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Konsekwencją takiej oceny wzniesionego obiektu, było zastosowanie przez Organ I instancji art. 49b ust. 1 ustawy prawo budowlane. W ocenie Organu II instancji przedmiotowy obiekt stanowi budynek garażowy, którego jedna ze ścian pełni funkcje muru oporowego podtrzymującego skarpę ziemi, a zatem jest to obiekt, którego budowa nie jest objęta katalogiem wyłączeń od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego – a w szczególności zdjęć obiektu wykonanych na poszczególnych etapach jego realizacji - daje jednoznaczne podstawy do uznania za trafny poglądu zaprezentowanego przez Organ II instancji. W tym stanie rzeczy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. , wydając decyzję z dnia 3.04.2009 roku, zastosował niewłaściwe przepisy prawa budowlanego, a przy tym przeprowadził wcześniej w niewłaściwym trybie postępowanie administracyjne. Powyższe uchybienia, jak również konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez Organ II instancji, uzasadniały zastosowanie art. 138 § 2 Kpa, a co za tym idzie uchylenie przez Organ II instancji zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż przedmiotowy obiekt był poddany dwukrotnym oględzinom, a stosowne władze nie kwestionowały jego charakteru, należy wskazać, że oględziny obiektu dokonywane były na różnych etapach jego realizacji, a ponadto ocena charakteru obiektu dokonana przez Organ i instancji - którego przedstawiciele przeprowadzali oględziny - została zakwestionowana w toku dalszego postępowania administracyjnego przez [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Uzupełniająco należy również wskazać, że z uwagi na tryb dalszego postępowania, przewidziany w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zaskarżona decyzja nie narusza także art. 139 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się uchybień w decyzji [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 3.02.2010 roku (.....), które uzasadniałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego i dlatego skargę oddalił zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala.