II SA/Kr 378/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie Sędzia WSA Magda Froncisz, Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025r na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Małopolski Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 10 lutego 2025 r. nr WOB.7722.177.2024.JKUT w przedmiocie wstrzymanie budowy budynku oddalono skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem postanowieniem nr 353/24 z dnia 1 lipca 2024 r. znak: NB.5140.36.2024.PGr, wstrzymał właścicielowi: M. K. prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego położonego na działkach ewid. nr [...], [...] w miejscowości M. - bez wymaganego pozwolenia na budowę" oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego, a także o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji oraz zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego na to postanowienie przez M. K. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem z 10 lutego 2025 r., znak: WOB.7722.177.2024.JKUT uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł: na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 5, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 123 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego wstrzymał właścicielowi obiektu budowlanego M. K. budowę obiektu budowlanego (budowli) o funkcji gospodarczej, składającego się z dwóch segmentów o wymiarach w rzucie: 5,64 m x 6,40 m oraz 8,20 m x 6,40 m, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości M., zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz poinformował o możliwości złożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Zakopanem wniosku o legalizację obiektu budowlanego (budowli) oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej. W uzasadnieniu postanowienia MWINB wskazał, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 22 kwietnia 2024 r. przedstawiciele PINB ustalili, że pa dz. ewid. nr [...] w m. M. znajduje się budynek gospodarczy z garażem oraz wiatą gospodarczą. Inwestorem przedmiotowego budynku był F. Ł., ojciec obecnej właścicielki M. K.. Pierwotnie budynek powstał ok. lat 70, jednak następnie w 2008 r. dobudowano do przedmiotowego obiektu garaż. Ok. 20-25 lat temu przy obiekcie wykonano drewnianą wiatę, pierwotnie przykrytą gontem, następnie wyremontowano poszycie dachu z drewnianych gontów na blachę trapezową. Przedmiotowy obiekt znajduje się w płd-zach narożniku działki i zgodnie z mapą geodezyjną znajdującą się w aktach sprawy (...) wynika, że obiekt w części stanowiącej wiatę gospodarczą znajduje się na dz. [...] w jej zachodniej część. Odpowiadając na pismo PINB z dnia 22 maja 2024 r. znak: NB.5140.36.2024.PGr (k. 32 akt PINB), Starosta Tatrzański pismem z 27 maja 2024 r. znak: AB.670.65.2024.EŁ poinformował, że zgodnie z rejestrem prowadzonych spraw w okresie od 2001 roku do dnia dzisiejszego dla działki ewid. [...] [...] w miejscowości M. nie zostało wydane żadne pozwolenia ani przyjęte zgłoszenie robót budowlanych". Organ I instancji pozyskał również do akt sprawy fotogrametryczne zdjęcia lotnicze terenu inwestycji z lat 2003-2018 (k. 37-42 akt PINB). W toku postępowania zażaleniowego MWINB zlecił organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie poprzez przeprowadzenie w trybie art. 85 k.p.a. oględzin oraz pozyskanie z właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej informacji, czy w latach 1970-2001 dla działek nr [...], [...] w miejscowości M. wydane zostały jakiekolwiek decyzje o pozwoleniu na budowę lub skutecznie przyjęte zgłoszenia robót budowlanych. PINB przesłał do MWINB materiał dowodowy uzupełniony m.in. o akta sprawy Gminy P. znak: GT-III-P-8381-U/17/78 (dotyczące pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości M.) oraz protokół z oględzin z dnia 12 grudnia 2024 r. Podczas ww. czynności w terenie przedstawiciele organu I instancji ustalili, że na działkach nr [...], [...] w M. znajduje się zabudowanie gospodarcze w postaci dwóch oddzielnych segmentów. Segment nr 1 o wym. 6,40 m x 5,64 m stanowi pomieszczenie garażowe oraz pomieszczenie gospodarcze. Obiekt wykonany w konstrukcji drewnianej, szkieletowej z dachem dwuspadowym, przykrytym blachą trapezową, posadowiony na bloczkach betonowych, a częściowo bezpośrednio na gruncie. Segment nr 2 stanowi wiatę gospodarczą z dachem dwuspadowym, przekrytym blachą trapezową. Od strony północnej i zachodniej posiada ściany z blachy trapezowej przymocowane do drewnianych słupków. Od strony północnej dach wsparty i połączony z dachem pierwszego segmentu. W segmencie drugim brak podłogi na gruncie. Nie stwierdzono wykonania płyty oraz fundamentów punktowych. Brak możliwości ustalenia odległości od granic sąsiednich działek. Obecnie nie stwierdzono wykonywania żadnych robót budowlanych. Obiekt posiada instalację elektryczną". Rozpoznając zażalenie Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie w pierwszej kolejności dokonał oceny przyjętego przez organ I instancji kręgu stron postępowania, uznając go za prawidłowy. W ocenie MWINB organ I instancji zastosował prawidłowy tryb postępowania, jednakże dokonał niewłaściwej kwalifikacji przedmiotu postępowania określając przedmiotowy obiekt budowlany jako budynek gospodarczy. Ustawa Prawo budowlane dokonuje klasyfikacji obiektów budowlanych objętych jej regulacją na: budynki, budowle i obiekty małej architektury (art. 3 pkt 1 u.p.b.). Zgodnie z art. 3 pkt 2 u.p.b. przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z kolei jak stanowi art. 3 pkt 3 u.p.b. budowlą jest każdy obiekt niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Nadto, ustawodawca w treści przepisu art. 3 pkt 5 u.p.b. wyodrębnił kategorię "tymczasowych obiektów budowlanych", przez które należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem. Z protokołu z oględzin z dnia 12 grudnia 2024 r. wynika, że przedmiotowy obiekt składa się dwóch części -jedna z nich (opisana przez PINB w protokole jako segment 1) posadowiona jest częściowo na bloczkach betonowych, a częściowo bezpośrednio na gruncie; druga część (segment 2) również posadowiona jest bezpośrednio na gruncie (brak m.in. podłogi) - organ I instancji nie stwierdził wykonania płyty oraz fundamentów punktowych. Skoro więc protokolarne ustalenia PINB wskazują, że sporny obiekt nie jest trwale połączony z gruntem i swoimi cechami nie odpowiada opisanym w art. 3 pkt 2 u.p.b. budynkom (brak fundamentów, brak wszystkich ścian wydzielających obiekt z przestrzeni) to należało go zaliczyć do kategorii budowli (art. 3 pkt 3 u.p.b.). Kolejno wyjaśnić należy datę realizacji przedmiotowego obiektu. W protokole z czynności kontrolnych z dnia 22 kwietnia 2024 r. stwierdzono, że pierwotnie budynek powstał ok. lat 70, jednak następnie w 2008 r. dobudowano do przedmiotowego obiektu garaż. Ok. 20-25 lat temu przy obiekcie wykonano drewnianą wiatę, pierwotnie przykrytą gontem, następnie wyremontowano poszycie dachu zdrewnianych gontów na blachę trapezową" (powyższy protokół został podpisany bez uwag przez uczestniczące w czynnościach strony postępowania M. K., W. B., D. S.). Analiza fotogrametrycznych zdjęć lotniczych z lat 2003-2018 (k. 37-42 akt PINB) oraz ogólnodostępnych ortofotomap z lat 2002-2022 z zasobów Geoportalu (wydruki w aktach WINB - k. 21-22) pozwala na potwierdzenie ww. ustaleń PINB. Mając na uwadze powyższe tut. organ uznał za właściwe odniesienie się do regulacji prawno-budowlanych obowiązujących w latach 50-tych XX wieku (w zakresie pierwotnej bryły obiektu), a także w latach 2000 i 2008 (w zakresie późniejszych robót budowlanych, w wyniku których dokonywano rozbudowy przedmiotowego obiektu). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że w sytuacji, gdy obiekt budowlany wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę przed datą 1 stycznia 1995 r. (tj. przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r.) zostanie następnie przebudowany, rozbudowany lub nadbudowany po tej dacie także bez wymaganego pozwolenia, to nie ma do niego zastosowania regulacja przejściowa z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. odsyłająca do stosowania przepisów obowiązującej poprzednio ustawy przy ocenie samowoli. Jeżeli bowiem obiekt zrealizowany został w ramach samowoli przed dniem 1 stycznia 1995 r. choćby nawet nielegalnie przystąpiono później do jego użytkowania, a następnie po tej dacie był on nadal samowolnie przebudowywany lub rozbudowywany, bez legalizacji żadnego z etapu tych robót tworzących konstrukcyjnie jedną całość, to nie można przyjąć, że budowa obiektu została zakończona przed 1 stycznia 1995 r. W takiej sytuacji wymagane jest zastosowanie przepisu art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., gdyż nie ma tu tożsamości obiektów budowlanych, Zapoczątkowany w określonej dacie i utrzymujący się przez pewien okres czasu stan samowoli budowlanej ma z natury rzeczy charakter ciągły. Z tej przyczyny ocena prawna tego stanu musi być każdorazowo determinowana przez przepisy obowiązujące w dacie przeprowadzenia ostatnich robót budowlanych, które składały się na aktualną konstrukcję i parametry takiego samowolnie pobudowanego obiektu. Zdaniem organu odwoławczego, nie ma przy tym możliwości prawnych, aby część robót budowlanych przy samowolnej budowie obiektu oceniana była na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r., a pozostałe, również samowolne roboty budowlane przy przebudowie i rozbudowie na podstawie ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zgodnie z powyższym, wobec powiązania konstrukcyjnego kolejno rozbudowanych części spornego obiektu (vide: dokumentacja zdjęciowa - k. 2, 62-65 akt PINB), części obiektu określane przez PINB jako segment nr 1 i nr 2, należy traktować jako jeden obiekt, samowolnie wybudowany w latach 70-tych i następnie również samowolnie rozbudowywany na przestrzeni kolejnych lat. Zgodnie z treścią przepisów art. 36 ustawy Prawo budowane z dnia 31 stycznia 1961 r. oraz art. 28 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. przed przystąpieniem do wykonania obiektu budowlanego co do zasady konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. również wskazują na konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę przed rozpoczęciem robót budowlanych, z zastrzeżeniem art. 29-31 ww. ustawy. Katalog określony w art. 29 u.p.b. enumeratywnie wylicza przypadki nie wymagające uzyskania pozwolenia. Oznacza to, iż wyłącznie obiekty i roboty w nim wymienione mogą być wykonane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Analiza przepisów ustawy Prawo budowlane obowiązujących obecnie jak i w latach 2000-2008 (data wykonywanych robót przy rozbudowie obiektu) pozwala na przyjęcie, że budowa budowli o funkcji gospodarczej nie była zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy inwestorzy (początkowo F. Ł., a później M. K.) nie uzyskali decyzji o pozwoleniu na budowę ww. obiektu, tym samym działali w warunkach samowoli budowlanej, co pociąga za sobą określone sankcje prawno-administracyjne, wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane (art. 48 u.p.b.). Odpowiadając w tym miejscu na jeden z zarzutów zażalenia dotyczący niezastosowania art. 29 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu: Nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa: parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m" oraz "wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki", MWINB wskazał, że powyższe przepisy nie mają zastosowania w sprawie. Przedmiotowy obiekt budowlany wobec braku fundamentów i trwałego związania z gruntem nie może zostać zaliczony do kategorii budynków, natomiast wskazywana przez skarżącą "wiata" w rzeczywistości stanowi rozbudowę spornego obiektu (jest z nim powiązana konstrukcyjnie). Nie budzi również wątpliwości, że F. Ł. i M. K. nie uzyskali wymaganych decyzji o pozwoleniu na budowę przez rozpoczęciem robót budowlanych. Powyższe znajduje potwierdzenie w piśmie Starosty Tatrzańskiego z dnia 27 maja 2024 r. (k. 35 akt PINB), który wskazał że w okresie od 2001 r. do maja 2024 r. dla działek nr [...], [...] w M. nie zostało wydane żadne pozwolenie na budowę ani przyjęte zgłoszenie robót budowlanych. Na podstawie pisma Wójta Gminy P. z dnia 10 grudnia 2024 r. (k. 69 akt PINB) możliwe jest także stwierdzenie, że dla działek nr [...], [...] w M. wydana została wyłącznie decyzja z dnia 9 stycznia 1978 r. znak: GT-III-P-8381-P/17/78 udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-gospodarczego. W świetle powyższych ustaleń, organ I instancji przyjął prawidłowy tryb postępowania określony w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane Przechodząc kolejno do określonego przez PINB adresata skarżonego postanowienia wydanego na podstawie art. 48 u.p.b., wyjaśnić należy, że zgodnie z aktualnym (mającym zastosowanie w sprawie) brzmieniem art. 52 ustawy Prawo budowlane: "7. Obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. 2. Koszty związane z wykonaniem obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego". Mając na uwadze treść art. 52 ust. 1 u.p.b. oraz fakt, iż roboty budowlane przy przedmiotowej budowie zostały zakończone, należy uznać, że zobowiązanym do wykonania obowiązków wynikających ze skarżonego postanowienia winien być właściciel obiektu budowlanego. Właścicielem obiektu budowlanego jest M. K., która jako następca prawny po F. Ł. kontynuowała samowolne roboty budowlane. Podsumowując wszystko powyższe, MWINB uznał, że organ I instancji miał uzasadnione podstawy do wydania w niniejszej sprawie postanowienia na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Z uwagi jednak na konieczność prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania jako budowli, a nie budynku, MWINB korzystając z przysługującego mu prawa wynikającego z treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił skarżone postanowienie PINB i orzekł w sposób reformatoryjny. Powyższe działanie nie narusza art. 139 k.p.a., gdyż nie powoduje pogorszenia sytuacji prawnej strony skarżącej. Wydanie niniejszego postanowienia nie narusza także zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wskazanej w art. 15 k.p.a. Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. K., zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym błędne zakwalifikowanie obiektu (budowli) jako wymagającego pozwolenia na budowę, uznanie, że oba obiekty są połączone ze sobą konstrukcyjnie z pominięciem dokonania ustaleń w zakresie tego, czy obiekty te mogą funkcjonować niezależnie od siebie, oraz uznanie, że od 2001 r. nie zostało wydane żadne pozwolenie na budowę ani nie przyjęto żadnego zgłoszenia dla nieruchomości stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania, z pominięciem analizy wcześniejszego – przed 2001 r. stanu nieruchomości, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca i jej poprzednik prawny posadowili obiekt na nieruchomości bez wymaganego zezwolenia, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 725, dalej: pb) poprzez jego pominięcie, a w konsekwencji błędne zakwalifikowanie obiektu jako budowli, a nie wiaty nie wymagającej pozwolenia ani zgłoszenia, a nadto uznania, że jest to obiekt na nowo powstały, podczas gdy w odniesieniu do budynku nie doszło do przeprowadzenia żadnych prac, które kwalifikowałyby obiekt jaki budowlę wymagającą zgłoszenia czy pozwolenia. 3. z daleko idącej ostrożności zarzucono naruszenie art. 49f ust. 1 u.p.b. poprzez jego pominięcie i nie uwzględnienie, iż w przypadku stwierdzenia budowy obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia - jeżeli od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat, organ nadzoru budowlanego wszczyna uproszczone postępowanie legalizacyjne. Organ pominął, iż w sytuacji, w której uzna, że doszło do budowy bez wymaganego pozwolenia, z urzędu może dokonać legalizacji tego obiektu po spełnieniu przywołanych przesłanek, które to postępowanie jest postępowaniem bezpłatnym wymagającym działania inwestora. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i w całości podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy. W wyniku kontroli sądowej zaskarżone postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonego postanowienia doprowadziła do wniosku, że jest ono prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. W istocie zarzuty skarżącej stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi i wyczerpującymi ustaleniami faktycznymi oraz odpowiednią subsumpcją tak ustalonego stanu faktycznego do obowiązujących przepisów ustawy Prawo budowlane, w szczególności w zakresie kwalifikacji przedmiotowego obiektu budowlanego jako budowli o funkcji gospodarczej. Po uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym materiału dowodowego należy uznać, że został on zebrany w sposób kompletny i wyczerpujący. Organy obu instancji ustaliły wszystkie istotne okoliczności faktyczne, takie jak szczegółowy opis obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania, data wykonania robót budowlanych, brak pozwolenia na budowę, osoba inwestora oraz aktualnego właściciela nieruchomości. Szczegółowo odniesiono się również do zarzutów podniesionych w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Część z nich obecnie powtórzono w skardze, przy czym Sąd całkowicie podziela prawidłową ocenę organów nadzoru budowlanego. I tak nie budzą wątpliwości ustalenia dotyczące daty powstania przedmiotowego obiektu budowlanego – pierwotnie powstał on w latach siedemdziesiątych XX wieku, następnie był rozbudowywany w latach 2000 i 2008. Już z tych ustaleń wynika, że nie jest możliwe w niniejszej sprawie wszczęcie tak zwanego uproszczonego postępowania legalizacyjnego, bowiem od zakończenia robót budowlanych nie minęło 20 lat. Słusznie również organ przyjął, że wobec kontynuowania robót budowlanych przy obiekcie również po 1 stycznia 1995 r. art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. – odsyłający do przepisów ustawy obowiązującej poprzednio – nie może znaleźć zastosowania. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji bardzo szczegółowo wyjaśnił, dlaczego zmienił kwalifikację przedmiotowego obiektu na budowlę, podczas gdy PINB uznał, że jest to budynek gospodarczy. Ustalenia faktyczne potwierdzają prawidłowość rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Dotyczy to w szczególności braku fundamentów i trwałego związania z gruntem. To zaś, co skarżąca nazywa "wiatą" w istocie było rozbudową pierwotnego budynku, z uwagi na powiązania konstrukcyjne. Słusznie więc organ odwoławczy przyjął, że dwa segmenty w istocie stanowią części jednej samowolnie wzniesionej budowli, rozbudowywanej na przestrzeni kolejnych lat. Brak jest przepisu, który zwalniałby tego rodzaju zabudowę z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W szczególności obiekt ten nie stanowi wiaty i ani budynku gospodarczego i nie korzysta ze zwolnienia wynikającego z art. 29 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca zarzuca, że Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego oparł się wyłącznie na tym, że od 2001 r. do maja 2024 r. dla nieruchomości objętej przedmiotowym wnioskiem nie doszło do wydania żadnego pozwolenia na budowę ani nie przyjęto żadnego zgłoszenia budowlanego. Niemniej nie dokonano analizy stanu wcześniejszego mimo uznania, że do rozbudowy doszło w 2000 r. Zarzut ten jest bezzasadny. W ramach uzupełniającego postępowania odwoławczego PINB zwrócił się do Wójta Gminy P. w piśnie z 29 listopada 2024 r. o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy były prowadzone jakiekolwiek zgłoszenia bądź tez wydane pozwolenia w latach 1970 – 2001 w stosunku do przedmiotowego obiektu budowlanego oraz o przekazanie uwierzytelnionych kopii akt. W odpowiedzi na to pismo Wójt Gminy P. przekazał wyłącznie akta postępowania dotyczące pozwolenia na budowę z dnia 9 stycznia 1978 r. Dotyczyła ona budowy budynku mieszkalno – gospodarczego, nie zaś przedmiotowego obiektu budowlanego. Prawidłowy więc jest wniosek organu odwoławczego, że dla tej nieruchomości żadne inne pozwolenia na budowę nie zostały wydane. Wobec powyższego należało uznać zarzuty skargi za bezzasadne i oddalić ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.