II SA/Kr 38/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie : NSA Izabela Dobosz /spr./ WSA Krystyna Daniel Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi P.B. postanawia skargę odrzucić II SA/Kr 38/06 UZASADNIENIE W skardze do WSA w Krakowie na " Prezydenta Miasta K." w zakresie niezgodnego z prawem postępowania przy realizacji wniosku z [...].IX.2005 r. nr [...] o udostępnienie informacji publicznej P.B. wnosi o stwierdzenie naruszenia prawa przez Prezydenta Miasta K. i nakazanie mu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w terminie 3 dni, o stwierdzenie, że informacja o jakiej we wniosku jest informacją publiczną i o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podnosi, że ani nie uzyskał w ciągu 14 dni od złożenia wniosku stosownej informacji, ani też nie wydano mu decyzji o jej odmowie. Mija już od tego czasu 3 miesiące. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Podnosi, że pismo P.B., o którym mowa w jego skardze dotyczy dwóch kwestii. 1) przesłania mu informacji publicznej w postaci zapisu 84 stron na CD, co odbyło się 19.XII.2005 r., 2) nowego wniosku, którego zakres tematyczny nie pozwolił uznać za informacje publiczną, zdaniem organu w takich przypadkach jak rozstrzyga orzecznictwo NSA nie trzeba wydawać decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ponieważ przedmiot skargi nie był jasny, co wynikało zarówno z jej treści, jak i z faktu, że w związku z pismem z dnia [...].IX.2005 r.( k.31 akt administracyjnych) skarżący skierował dwa wezwania do usunięcia naruszenia prawa do Prezydenta Miasta K., pierwsze z 4.XI.2005 r. ( k.25 akt administracyjnych ), drugie z 7.XII.2005 r. (k. 13 akt administracyjnych ); zażalenie na bezczynność z 22.XI.2005 r. do SKO (k. 18 ) - z akt nie wynika, aby było rozpoznane; odwołanie do SKO z 7.XII.2005 r. , k. 14 akt administracyjnych - z akt nie wynika również, aby było rozpoznane, Sąd na rozprawie w dniu 12.IV.2006 r. zwrócił się do skarżącego, aby sprecyzował przedmiot skargi. Na pytanie Sądu skarżący wyjaśnił, "że jego skarga nie jest ani skargą na bezczynność Prezydenta miasta K. w zakresie udostępniania informacji publicznej (w zakresie wniosku z [...] IX.2005 r.), ani też skargą na treść pisma z 15.XI.2005 r., ani na decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej". Dodał, że nie dostał na swój wniosek z [...] IX.2005 r. informacji, a przesłana odpowiedź nie odpowiada przepisom prawa. Uzupełnił też, że "przedmiotem jego skargi jest brak odpowiedzi na 9 pytań przedstawionych we wniosku z dnia [...] IX.2005 r."( protokół rozprawy przed WSA w Krakowie z 12IV.2006 r.). WSA stwierdza, iż zgodnie z przepisami ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarga powinna czynić zadość wymogom pisma w postępowaniu sądowym (art. 45, 46 § 1 p.o.p.p.s.a.), a nadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (art. 57 § 1 pkt 1 p.o.p.p.s.a.); oznaczenie organu, którego działania lub bezczynność skarga dotyczy ( art.57 § 1 pkt 2 p.o.p.p.s.a. ); określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 pkt 3 p.o.p.p.s.a.). Nie wystarczy zatem stwierdzić, że organ naruszył prawo, ale trzeba wskazać na czym to naruszenie polegało. Ponadto należy przedmiot skargi tak sprecyzować, aby było wiadome, czy skarga dotyczy działania organu czy też jego zaniechania (bezczynności). W niniejszej sprawie skarżący ani swoim niejasnym zachowaniem (podejmowane różne środki prawne), ani też w swoich oświadczeniach nie sprecyzował, czego jego skarga ma dotyczyć. Z tych względów należy stwierdzić, że skarga nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w powołanych wyżej przepisach, co zważywszy należało orzec jak w sentencji postanowienia odrzucając skargę jako niedopuszczalną na postawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.o.p.p.s.a.