II SA/Kr 38/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 kwietnia 1996 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe II. zwrócić skarżącemu M. P. 10 zł (słownie dziesięć złotych) tytułem zwrotu kwoty uiszczonego wpisu Dnia 31 maja 1996 r. M. P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 kwietnia 1996 r. znak [...] orzekającą o nakazie rozbiórki drewnianego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr "1" w C.. Pismem z dnia 8 grudnia 2008 r. M. P. poinformował Sąd, że drewniany budynek gospodarczy został już rozebrany, a tym samym jego skarga "nie ma już zastosowania" i domaga się pozostawienia sprawy bez dalszego biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Sąd w tej sprawie uznał, po dokonaniu wnikliwej oceny pisma skarżącego z dnia 8 grudnia 2008 r., że stanowi ono w istocie wniosek o cofnięcie skargi. To skarżący bowiem był zobowiązany zaskarżoną decyzją do dokonania rozbiórki drewnianego budynku gospodarczego i -jak sam oświadczył- rozbiórki tej dokonał. Dodatkowo złożył wniosek, że "skarga nie ma już zastosowania", co należy rozumieć, że skarżący wycofuje się z jej dalszego popierania i domaga się "pozostawienia sprawy bez dalszego biegu", czyli bez rozpoznawania jej merytorycznie. To wszystko winno przesądzać o tym, że w istocie skarżący wniósł o jej cofnięcie. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu, poza przypadkiem, gdyby zmierzało ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Oznacza to, że w przypadku złożenia przez stronę skarżącą wniosku o cofnięcie skargi, obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy uznanie cofnięcia skargi za skuteczne nie spowodowałoby bądź to obejścia prawa bądź utrzymania w mocy decyzji zawierającej przynajmniej jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że cofnięcie skargi nie spowoduje naruszenia art. 60 P.p.s.a. Sprawa dotyczy bowiem decyzji nakazującej dokonanie rozbiórki budynku, który to budynek został już rozebrany. Należy stwierdzić, że cofnięcie skargi również nie spowoduje utrzymania w mocy decyzji powodującej obejście prawa. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w tej sprawie cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu. Taka zaś sytuacja oznacza, że bezprzedmiotowym stało się samo postępowanie sądowe, co z kolei nakłada obowiązek umorzenia tego postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.. Stosownie bowiem do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W przypadku cofnięcia skargi Sąd, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., z urzędu zwraca cały uiszczony wpis sądowy od skargi. Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.