II SA/Kr 381/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magda Froncisz SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi T.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 10 stycznia 2017 roku, znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 7.11.2016r., nr [...] nałożył na T.D. grzywnę w kwocie 10 000,00 zł. wzywając do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 17.10.2016r. wystawionym przez Prezydenta Miasta K. przy jednoczesnej informacji, że w przypadku niewykonania obowiązku w w/w terminie, nałożona może być kolejna grzywna w celu przymuszenia lub zostanie zastosowany kolejny środek egzekucyjny - wykonanie zastępcze. W uzasadnieniu wskazano, iż upomnieniem z dnia 6.09.2016 roku, doręczonym w dniu 9.09.2016 roku T.D. został wezwany do niezwłocznego wykonania obowiązku nałożonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 29.01.2016 roku, znak: [...] , nakazującą usunięcie z terenu działki nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna P. , położonej w K. przy ulicy [...] odpadów z betonu, gruzu ceglanego, odpadów materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia innych niż wymienione w 17 01 06, kod: 17 01 07 oraz odpadów rodzaju: gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, kod: 15 05 04, w łącznej ilości nie mniejszej niż 173 m3. Kolejno organ I instancji wskazał, że pomimo powyżej przytoczonego upomnienia obowiązek nie został wykonany, co potwierdzono podczas wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 27.09.2016 roku. W dniu 17.10.2016 r. został wystawiony tytuł wykonawczy nr [...] . W postanowieniu wskazano także, iż wysokość grzywny mieści się w granicach zakreślonych przez art. 121 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U.2016.599 dalej u.p.e.a.) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i została ustalona w oparciu o analizę stanu faktycznego, wagę niewykonanych przez zobowiązanego obowiązków o charakterze administracyjno-prawnym oraz cele i zasady wynikające z ustawy o odpadach. Na postanowienie organu I instancji zażalenie złożył T.D. , podnosząc, iż postanowienie nie zawiera prawidłowego uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny, która została ustalona w sposób dowolny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z 10.01.2017 r. nr [...] , na podstawie art. 2 § 1 pkt 10, art. 3 § 1, art. 7, art. 15 § l, art. 18, art. 26 § 4 i § 5 pkt 1, art. 32, art. 119, art. 120 § 1, art. 121 § 1, 2 i 3, art. 122 § 1 i 2 u.p.e.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu podkreślono, iż art. 119 u.p.e.a. określa, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§ 1). Ze względu na niewykonanie przez zobowiązanego nałożonego na niego obowiązku, co potwierdzono podczas wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 27.09.2016 roku Prezydent Miasta K. wszczął postępowanie egzekucyjne, doręczając tytuł wykonawczy nr [...] . Z uwagi na to, że T.D. w dalszym ciągu uchylał się od uczynienia zadość obowiązkowi określonemu w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 17.10.2016 roku, Prezydent Miasta K. - postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 roku, nr [...] nałożył na grzywnę w celu przymuszenia. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w treści zażalenia dotyczącego braku uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny Kolegium stwierdziło, że wymierzając grzywnę w celu przymuszenia Prezydent Miasta K. podjął rozstrzygnięcie w warunkach uznania administracyjnego, które uzasadnił. Wskazał bowiem motywy, którymi się kierował wyznaczając taką a nie inną jej wysokość. Uzasadnienie w tym zakresie jest syntetyczne, ale twierdzenia organu mają pełne pokrycie w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, tj. poprzez analizę stanu faktycznego, wagę niewykonanych przez zobowiązanego obowiązków o charakterze administracyjno-prawnym oraz cele i zasady wynikające z ustawy o odpadach. Zdaniem Kolegium, jeżeli wysokość grzywny w celu przymuszenia nie wynika bezpośrednio z ustawy, to o jej wysokości rozstrzyga w sposób uznaniowy organ egzekucyjny. Organ ten powinien określić jej wysokość, kierując się potrzebą zapewnienia efektywności prowadzonej egzekucji. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł T.D. , zarzucając nie odniesienie się organu odwoławczego do zarzutów zawartych w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Sąd w przypadku nieuwzględnienia skargi, oddala ją. Skarga nie jest zasadna. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania, Sąd uznał za niebudzącą zastrzeżeń zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. W szczególności właściwie została zastosowana wysokość grzywny, która mieści się w granicach wyznaczonych treścią art. 121 § 2 u.p.e.a. Skarżony organ w zakresie przyjętej wysokości nałożonej grzywny odniósł się zaś do zarzutów skarżącego wskazując, że grzywna została ustalona w oparciu o analizę stanu faktycznego, wagę niewykonanych przez zobowiązanego obowiązków o charakterze administracyjno-prawnym oraz cele i zasady wynikające z ustawy o odpadach. Kolegium podkreśliło konieczność kierowania się potrzebą zapewnienia efektywności prowadzonej egzekucji. Wbrew również zarzutom skargi Kolegium odniosło się do zarzutu zażalenia co do braku uzasadnienia wysokości grzywny. Z uwagi zatem na skalę i objętość zgromadzonych przez skarżącego odpadów, w łącznej ilości nie mniejszej niż 173 m3, co wynika ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w tym fotografii, zachodziła w ocenie Sądu uzasadniona potrzeba zastosowania takiego środka w celu przymuszenia do ich usunięcia, na co wskazał skarżony organ. Jednocześnie grzywna ta nie ma charakteru sankcji pieniężnej w formie kary, lecz środka w celu przymuszenia do wykonania nałożonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 29.01.2016 roku, znak: [...] obowiązku. Zatem jej wysokość jest w ocenie Sądu adekwatna do przymuszenia skarżącego do wykonania tego obowiązku, gdyż jedynie w sytuacji nieusunięcia odpadów grzywna może być egzekwowana i również ponawiana w formie przymusu (egzekucji administracyjnej). Natomiast wykonanie tego obowiązku doprowadzi do nieegzekwowania grzywny. Wobec tego Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, oddalając skargę.