II SA/Kr 382/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Paweł Darmoń Protokolant: st.sek.sąd. Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2017 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 9 czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenie na wznowienie robót I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżącej H. K. kwotę 500,00 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 12 lipca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Myślenicach wydał postanowienie znak: [...], którym wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cele mieszkalno- usługowe na działce nr [...] w Myślenicach, prowadzonych przez inwestora – B. C. na podstawie pozwolenia na budowę, znak [...] z dnia 17 sierpnia 2009 r. Powodem wstrzymania robót był fakt, że inwestor dokonał istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, gdyż zmienił charakterystyczny parametr obiektu budowlanego tj. kubaturę, bez uzyskania wymaganej prawem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia 10 września 2010 r. znak: [...], organ I instancji, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, nakazał inwestorowi w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, sporządzenie i przedstawienie w terminie do dnia 2 listopada 2010 roku projektu budowlanego zamiennego rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w Myślenicach. W wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (MWINB) w Krakowie decyzją z dnia 1 lutego 2011 r. znak [...] utrzymał w mocy w/w decyzję PINB w Myślenicach. Organ I instancji postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2011 r. znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu zamiennego w terminie do dnia 30 maja 2011 r. Decyzją z dnia 9 września 2011 r., znak: [...] PINB w Myślenicach zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cele mieszkalno-usługowe na działce nr [...] w Myślenicach. W wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego MWINB w Krakowie decyzją nr [...] z dnia 3 kwietnia 2012 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia 30 lipca 2013 r., znak: [...] PINB w Myślenicach nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego zamiennego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Myślenicach decyzją z 15 stycznia 2014 r., powołując się na art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił B. C. (uczestniczce postępowania) pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy rozbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr [...], obręb [...], w Myślenicach. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z utrzymaniem w mocy przez organ II instancji decyzji PINB z dnia 10 września 2010 r. znak: [...] zobowiązującej inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, zastosowanie w sprawie znalazł przepis art. 51 ust. 4 u.p.b. Organ I instancji dokonał sprawdzenia przedłożonego projektu i wobec stwierdzenia zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. zatwierdził projekt. Odwołanie od tej decyzji w ustawowo przewidzianym terminie złożyła H. K. Skarżąca podniosła, że na inwestora należało włożyć obowiązek przedstawienia zaświadczenia właściwego organu o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazała, że organ I instancji pominął, iż w dniu 17 stycznia 2013 r. została wydana przez Starostę Myślenickiego decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca jej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]. Jej zdaniem, w sprawie powinna zostać wykonana rzetelna analiza przesłaniania i zacieniania nie tylko kalenicy, ale i wszystkich ścian północnych i okapów dla budynków na jej działce: istniejącego oraz zaprojektowanego i zatwierdzonego ww. decyzją Starosty Myślenickiego. W analizie projektant zapewnia tylko 1,5 godz. nasłonecznienia, a powinno być to co najmniej 3 godz. Ponadto zagospodarowanie działki sporządzone jest na nieaktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej, która dodatkowo nie obejmuje pasa dookoła inwestycji co najmniej 30 m. Decyzją nr [...] z dnia 9 czerwca 2014 r. znak [...] Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Oceniając projekt budowlany zamienny organ odwoławczy uznał, że jest on zgodny z prawem pod względem formalnym i merytorycznym. Wskazano, że podstawą wydania przez Starostę Myślenickiego decyzji z 17 sierpnia 2009 r. o pozwoleniu na budowę była decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice z 27 lutego 2009 r. o warunkach zabudowy, natomiast w dniu 24 października 2012 r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący teren inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że w tych okolicznościach w trakcie legalizacji inwestycji prowadzonej z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego należy badać zgodność wykonanych robót budowlanych z ustaleniami decyzji WZ. Stanowisko to Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie oparł przede wszystkim na treści art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto organ ten uznał, że projekt budowlany zamienny jest zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi, w szczególności z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ocena zgodności z powołanymi przepisami odnosiła się do zabudowanej działki nr [...] i zawierała założenie, że ta działka, jak i działka, na której realizowana jest inwestycja, znajdują się w zabudowie śródmiejskiej. Ponadto organ odwoławczy przeanalizował zawarty w projekcie budowlanym zamiennym projekt zagospodarowania działki w kontekście § 12 powołanego rozporządzenia przyjmując, że jest on z tym przepisem zgodny. W skardze na powyższą decyzję do WSA w Krakowie H. K. wskazała, że projekt budowlany zamienny powinien być oceniany pod względem zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym zarzuciła naruszenie art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuciła też naruszenie § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na tym, że w projekcie budowlanym zamiennym nie zaprojektowano miejsc postojowych. Podniosła też, że nie uwzględniono, iż w dniu 17 stycznia 2013 r. wydano pozwolenie na budowę na jej działce jednorodzinnego domu mieszkalnego, który będzie przesłaniany przez budynek, którego dotyczy sprawa. W końcu zarzuciła też, że projekt zagospodarowania działki został wykonany na nieaktualnej mapie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 12 listopada 2014 r. uczestnik postępowania B. C. wniosła o oddalenie skargi, wskazując, że w sytuacji, gdy rozpoczęto budowę na podstawie ostatecznej decyzji, nawet jeżeli została ona później wstrzymana, a decyzja o pozwoleniu uchylona, przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. II SA/Kr 1238/14 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej od powyższej decyzji przez B. C. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1251/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) - dalej zwanej p.p.s.a. - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny." Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Ratio legis unormowania art. 190 p.p.s.a. sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowo-administracyjnego poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy. (tak NSA w Warszawie w wyroku z dnia 2 października 2015 r. sygn. II OSK 47/14 oraz z dnia 15 maja 2015 r. sygn. II FSK 730/15). Tym samym Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Przede wszystkim "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę i w jakich wydał orzeczenie. Tak więc rozpoznając sprawę powtórnie, sąd pierwszej instancji musi interpretować i stosować art. 134 § 1 p.p.s.a. przy uwzględnieniu postanowień zawartych w art. 168 § 3, art. 183 § 1 i art. 190 p.p.s.a. (Tarno, Jan Paweł. Art. 190. W: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2011.) Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy istotne więc było ustalenie jaki jest zakres wykładni prawa dokonanej w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny i w jakim zakresie wyrok ten związał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. W uzasadnieniu wyroku wydanego w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał między innymi: " (...) w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego nie dochodzi do ponownego badania, czy inwestycja, co do której wydano pozwolenie na budowę, od którego istotnie odstąpiono, jest zgodna z prawem. Bada się jedynie to, czy istotne odstępstwo jest zgodne z prawem. W związku z tym jedynie w zakresie tego istotnego odstępstwa bada się, czy jest ono zgodne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo planem miejscowym. Przy czym badania w tym zakresie dokonuje się z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Zatem jeżeli w tym dniu obowiązuje plan miejscowy, to ocenia się, czy istotne odstępstwo jest zgodne z tym planem, a nie decyzją o warunkach zabudowy, która była podstawą wydania pozwolenia na budowę, od którego istotnie odstąpiono. Przyjęta wykładnia powoduje, że w sprawie dotyczącej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego istotne jest to, na czym polegało istotne odstępstwo od projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. (...) W związku z tym nie jest zrozumiałe, dlaczego w rozpoznawanej sprawie rozważano zagadnienie związane z zapewnieniem odpowiedniej liczby miejsc postojowych. Z ustaleń organów administracji nie wynika, aby stwierdzone w sprawie istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego miało wpływ na konieczną liczbę miejsc postojowych. Nie wynika bowiem z ustaleń organów administracji, aby zwiększenie kubatury budynku w piwnicy wiązało się ze zwiększeniem liczby pomieszczeń i co za tym idzie liczby użytkowników budynku. Sporządzony w sprawie projekt budowlany zamienny nie podlegał zatem ocenie pod kątem zastosowania § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Nie było więc także w rozpoznawanej sprawie istotne, czy w tym zakresie projekt ten jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, czy z obowiązującym planem miejscowym. (...) Jeżeli natomiast chodzi o naturalne oświetlenie znajdujących się w sąsiednich budynkach pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, to kwestia ta powinna być badana w związku z zatwierdzeniem projektu budowlanego zamiennego jedynie wtedy, gdyby okazało się, że istotne odstępstwo od projektu budowlanego polegało także na zwiększeniu w stosunku do stanu projektowanego wysokości lub innych gabarytów nadziemnej części budynku. Jak powiedziano w tym zakresie, brak jednoznacznych ustaleń organów administracji." Wiążące wskazania Naczelnego Sadu Administracyjnego sprowadzają się zatem w zakresie wykładni prawa do wskazania, że w postępowaniu naprawczym dotyczącym istotnych odstępstw od wydanego pozwolenia na budowę nie bada się zgodności całej inwestycji (całego projektu budowlanego) z prawem, lecz tylko zgodność z prawem stwierdzonych odstępstw. Nadto, jeśli w dacie wydawania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny obowiązuje plan miejscowy - należy badać projekt zamienny w zakresie zgodności stwierdzonych odstępstw z tym planem, a nie z decyzją o warunkach zabudowy, w oparciu o którą sporządzony był projekt pierwotny, od ustaleń którego odstąpiono. Tym samym badaniu nie podlega w niniejszej sprawie przewidziana w projekcie zamiennym ilość miejsc parkingowych, gdyż jak słusznie wskazał NSA w swoim wyroku "nie wynika bowiem z ustaleń organów administracji, aby zwiększenie kubatury budynku w piwnicy wiązało się ze zwiększeniem liczby pomieszczeń i co za tym idzie liczby użytkowników budynku". Natomiast kwestia dostępu do naturalnego światła istniejących budynków sąsiednich z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi – może być badana tylko wówczas, gdyby okazało się, że istotne odstępstwo od projektu budowlanego polegało także na zwiększeniu w stosunku do stanu projektowanego wysokości lub innych gabarytów nadziemnej części budynku. Niekwestionowane w wyroku NSA ustalenia faktyczne organów nadzoru budowlanego są natomiast następujące: istotne odstępstwo polegało na zmianie w stosunku do projektu budowlanego kubatury budynku, przy czym, jak wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Myślenicach z 10 września 2010 r. chodzi o to, że zwiększono w stosunku do stanu projektowanego podziemną część budynku (piwnicę), przy czym - jak z kolei wynika z akt - nie miało to wpływu na zwiększenie kubatury budynku w części nadziemnej, gdyż powiększenie piwnicy odbyło się "kosztem" niepodpiwniczonej części budynku (z projektu budowlanego zamiennego wynika, że projektowany budynek nie był w całości podpiwniczony); istotne odstępstwo od projektu budowlanego polegało nadto na zmianie poziomu zero, przy czym nie stwierdzono, aby spowodowało to zmianę jego charakterystycznych parametrów w tym wysokości. Wskazano, że zmiana poziomu zero może naruszać ustalenia planu miejscowego w zakresie ustalonej wysokości zabudowy, jednak w tym zakresie brak jednoznacznych ustaleń organów administracji. Dalej przytoczyć należy pokrótce materialnoprawne podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tryb legalizacji samowolnie realizowanych robót budowlanych, przewidziany w art. 50 – 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.) przewiduje określoną sekwencję wydawania aktów administracyjnych. W pierwszej kolejności wydawane jest postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych - na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy organ dojdzie do przekonania, że ma miejsce jedna z sytuacji opisanych w art. 50 ust. 1 pkt. 1 – 4, przy czym postanowienie to wydawane jest wyłącznie w przypadkach gdy roboty budowlane nie są jeszcze zakończone. W dalszej kolejności organ (przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia - o ile zostało wydane) jest obowiązany wydać decyzję, którą: 1. nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2. nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3. w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Ostatnim etapem legalizacji jest sprawdzenie nałożonego obowiązku i w zależności od okoliczności faktycznych – wydanie stosownej decyzji w trybie art. 51 ust. 4 lub ust. 5 ustawy prawo budowlane. Zgodnie z art. 51 ust. 4, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Natomiast zgodnie z ust. 5 art. 51, w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W niniejszej sprawie projekt budowlany zamienny został przez inwestora przedłożony, lecz nieprawidłowo oceniony przez organy obu instancji w zakresie jego zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, w miejsce obowiązującego w tym terenie miejscowego polanu zagospodarowania przestrzennego "Myślenice – Centrum", przyjętego uchwałą Rady Miejskiej Myślenice nr 208/XXVI/2012 z dnia 24 października 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2012 r., poz. 5566 z dnia 6 listopada 2012 r.). Nadto ocena ta wykraczała poza zakres ustalonych odstępstw tj. poza ocenę zgodności z planem zwiększonej kubatury piwnic i podniesionego o 25 cm "poziomu 0" terenu inwestycji. Ponownie prowadząc postępowanie organ II Instancji będzie zatem obowiązany zbadać, czy zwiększenie kubatury piwnic nie jest sprzeczne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o ile plan ten w ogóle zawiera jakiekolwiek postanowienia wprowadzające ograniczenia w tym zakresie. Organ będzie również obowiązany jednoznacznie ustalić czy obecnie zaprojektowana wysokość budynku (9,35 m – karta 14 projektu budowlanego zamiennego) jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, jak również będzie obowiązany jednoznacznie ustalić, czy ww. wysokość budynku została zwiększona zgodnie z przedstawionym projektem zamiennym względem projektu pierwotnego, od ustaleń którego odstąpiono - czy też wysokość pozostała bez zmian np. poprzez skorygowanie (zmniejszenie) wysokości poszczególnych kondygnacji. Jeśli organ ustali, że wysokość budynku obecnie projektowana jest wyższa niż w projekcie pierwotnym, dopiero wówczas organ zbada prawidłowość znajdującej się w projekcie budowlanym zamiennym (k.8) analizy nasłonecznienia budynku sąsiedniego z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały na pobyt ludzi. Weźmie przy tym organ pod uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny nie zakwestionował stanowiska WSA w Krakowie zawartego w wyroku z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. II SA/Kr 1238/14, zgodnie z którym § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, znajduje zastosowanie w odniesieniu do usytuowanych w sąsiedztwie faktycznie istniejących obiektów budowlanych. Pogląd ten Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela. Wyżej wymienione wskazania zostały przesądzone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatem organ II Instancji może sam przeprowadzić postępowanie we wskazanym zakresie, bez potrzeby uchylania decyzji organu I Instancji, co prowadziło by tylko do nieuzasadnionej przewłoki postepowania w sytuacji, w której inwestor ma wstrzymane roboty budowlane do 2009 r. czyli od około 8 lat. Na koniec odnieść się jeszcze należy do zarzutu skargi dotyczącego sporządzenia projektu zagospodarowania działki na nieaktualnej mapie, przyjętej do zasobów geodezyjnych 31 marca 2011 r. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 76 § 1 Kpa, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie natomiast z § 3 tego przepisu nie jest wyłączona możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści takiego dokumentu. Mapa przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowi dokument urzędowy, jednak wszelkie dane zawarte w bazach danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mają jedynie charakter informacyjny, nie zaś prawotwórczy. (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Bydgoszczy z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 118/15 i w Łodzi z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 480/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić. W odniesieniu do mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego konieczne jest jednakże dysponowanie inną mapa do zasobu tego przyjętą, o treści odmiennej. W niniejszej sprawie żadnej innej mapy skarżąca nie przedstawiła, zatem zarzuty w tym zakresie należy uznać za bezpodstawne. Wobec stwierdzonych uchybień prawu materialnemu, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 500 zł składa się zwrot uiszczonego przez skarżącą wpisu.