II SA/Kr 382/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. D. na decyzję nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 29 stycznia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonania przepustu oddala skargę. UZASADNIEINE E. D. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego nr [...] z 29 stycznia 2021 r., znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. nr [...] z 30 lipca 2019 r., znak: [...] umarzającą w całości postępowanie w sprawie wykonania przepustu pod drogą gminną nr [...] oraz przy drodze 1100 w miejscowości R. w gminie L. M.. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją nr [...] z 16 kwietnia 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie wykonania przepustu pod drogą gminną nr [...] oraz przy drodze 1100 w miejscowości R. w gminie L. M.. Decyzja ta została następnie uchylona w całości przez Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 1 lutego 2019 r., który przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z 30 lipca 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją nr [...] ponownie umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie wykonania przepustu pod drogą gminną nr [...] oraz przy drodze 1100 w miejscowości R. w gminie L. M.. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że złożony przez E. D. wniosek o wszczęcie postępowania przed organem nadzoru budowlanego dotyczy wykonania przepustu pod drogą gminną nr [...]. W ocenie organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że podłożem sporu między stronami postępowania są kwestie dotyczące spływu wód na działkach w rejonie drogi nr [...] w R. . Wskazał, że z protokołów sporządzonych przez pracowników Urzędu Gminy w L. [...] wynika, że jest to spór wieloletni i dotyczy nie tylko stron tego postępowania, ale i właścicieli okolicznych działek, który powinien być rozstrzygnięty na podstawie art. 234 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (tekst jednolity z 2018r. Dz. U. Poz. 2268 z późn. zm.). Kompetencje w tym zakresie posiada Wójt Gminy w L. , który prowadził postępowanie w przedmiocie zmiany stosunków wodnych w rejonie działek nr [...], [...], [...] oraz działki nr [...] w R. . W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. nie jest on kompetentny ani do rozstrzygania tych spraw, ani do wydawania wiążących rozstrzygnięć z tego zakresu, jako że prowadzi postępowania w sprawach naruszeń ustawy Prawo budowlane. Sprawa ta musi dotyczyć projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych. Dlatego też organ objął swoim postępowaniem zgłoszoną przez E. D. sprawę wykonania obiektu budowlanego w postaci przepustu pod drogą nr [...] w R. . Organ wskazał, że przepust jest budowlą, a tym samym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Definicję przepustu określa art. 4 pkt 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którą przepust oznacza budowlę o przekroju poprzecznym zamkniętym, przeznaczoną do przeprowadzenia cieków, szlaków wędrówek zwierząt dziko żyjących lub urządzeń technicznych przez nasyp drogi. Organ ocenił, że przedmiotowy przepust stanowi obiekt budowlany wykonany przez umieszczenie pod drogą gminną 1159 przy drodze 1100 rury karbowanej, przykrytej ziemią. Oceniając, czy budowa tego obiektu stanowi samowolę budowlaną, organ wskazał na istotną nowelizację art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego polegającą na rozszerzeniu katalogu obiektów i robót budowlanych, które mogą być budowane bez pozwolenia na budowę, czy też bez zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 poz. 2255) ustawodawca wprowadził do art. 29 ust. 1 punkt 11b, którym zwolnił z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę przepusty o średnicy do 100 cm. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego budowa takiego przepustu nie musi być również poprzedzona dokonaniem zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej czyli staroście. Zmiana ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. Od tego dnia budowa przepustów o średnicy do 100 cm nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Inspektor Powiatowy ustalił też, że przepust wykonał K. P. w październiku 2017 r. Zdaniem Organu wykonane roboty należy traktować jako budowę nowego obiektu budowlanego - przepustu. Opisując zakres robót Inwestor oświadczył, że wymienił rurę (według ustaleń z protokołu z dnia 11 grudnia 2017 r. rurę plastikową o średnicy 160 mm) na rurę karbowaną o większej średnicy. Doszło więc do zmiany gabarytów obiektu. Roboty te należy zatem zakwalifikować jako budowę nowego obiektu, bo budowa nowego obiektu o innych gabarytach i z innego materiału nie stanowi ani remontu ani przebudowy. Remont jest bowiem odtworzeniem stanu pierwotnego, a przebudowa nie może prowadzić do zmiany charakterystycznych parametrów obiektu, takich jak wysokość czy długość. W związku z powyższym organ stwierdził, że budowa przepustu w październiku 2017 r., o średnicy 40 cm nie narusza przepisów ustawy Prawo budowlane i nie stanowi tzw. samowoli budowlanej. Inwestor nie uzyskał stosownych pozwoleń, ale na gruncie Prawa budowlanego obecnie obowiązującego, takie pozwolenia nie są już wymagane. To oznacza, zdaniem organu, że inwestor, budując przepust nie naruszył Prawa budowlanego i organ nie ma podstaw do wydawania wobec niego merytorycznych rozstrzygnięć (nakazów) przewidzianych w ustawie Prawo budowlane. Postępowanie jest więc bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. i stosownie do tego przepisu podlega umorzeniu. Bezprzedmiotowość w tym przypadku polega na braku naruszenia przepisów Prawa budowlanego obligującego organ do prowadzenia procedury określonej przepisami tej ustawy. Zdaniem organu, kwestia ewentualnego zalewania działek sąsiednich, odtworzenia rowów czy też ich zasypania powinna być rozpatrzona przez Wójta Gminy L. M. postępowaniu w sprawie zmiany stosunków wodnych. Organ podkreślił nadto, że roboty wykonane przez K. P. stanowiły realizację zobowiązań wynikających z ustaleń zawartych w protokole sporządzonym przez pracowników Gminy L. M. w dniu 11 grudnia 2017 r. Organ przywołał także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., II OSK 2234/10, w którym przyjęto, że jeśli organ nie stwierdzi istnienia podstaw do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych zgodnie z art. 50 p.b., właściwą drogą zakończenia postępowania jest jego umorzenie. W odwołaniu skarżący podniósł, że załączone do odwołania zdjęcia i szkice wyraźnie wskazują, że na działce nr [...] nigdy nie było przejazdu, gdyż woda spływała bezpośrednio przepustem o średnicy 50 cm. Zdaniem skarżącego K. P. nielegalnie, ponadto na działce stanowiącej własność Gminy L. M., wykopał rowy o średnicy około 50 cm i z prawej strony ułożył rurę o średnicy 160 mm, a z lewej strony rurę o średnicy 300 mm. Dodatkowo wykonano rów odprowadzający spływ wód do rury o średnicy 160 mm, a całość zasypano ziemią, co spowodowało powstanie szczelin i dziur, co w ocenie skarżącego stanowi zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia. Skarżący podkreślił, że roboty zostały wykonane bez żadnego planu i nie wiadomo jakich materiałów użyto przy wykonywaniu przepustu. Uczestnik podniósł również, że zmieniony spływ powoduje, że rura o średnicy 160 mm nie mieści wszystkich wód opadowych, co skutkuje ich wylewem przez drogę nr 1100 oraz podmywaniem przepustu oraz asfaltu. Skarżący zarzucił, że żaden pracownik organu I instancji nie był na miejscu budowy przepustu, stąd brak jest szkicu z oględzin a to z kolei powoduje naruszenie art. 231 kk, gdyż oznacza niedopełnienie, jak i przekroczenie uprawnień służbowych. Jednocześnie zaprzeczył, że pozostaje z kimkolwiek w sporze odnośnie budowy ww. przepustu. Decyzją z 29 stycznia 2021 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował wniosek skarżącego jako dotyczący budowy obiektu budowlanego - przepustu pod drogą gminną nr [...] oraz przy drodze nr 1100 w R. . Prawidło również organ I instancji wskazał, że wykonany przepust nie wymagał w chwili budowy uzyskania zezwolenia czy pozwolenia na budowę (art. 29 ust.1 pkt 11b p.b.). Ponadto, organ odwoławczy zaznaczył, że również w świetle obecnie obowiązujących przepisów prawa (art. 29 ust. 2 pkt 12 p.b.) wykonanie ww. przepustu nie wymaga wcześniejszego dokonania zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę, z uwagi na to, że jego przekrój wynosi około 0,50 m2. Organ wskazał również, że wykonanie spornego przepustu o średnicy 40 cm, a zatem większej od poprzednio istniejącej – 16 cm, nie stanowi robót budowlanych, które podlegają regulacji przepisów Prawa budowalnego; może być natomiast przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym naruszenia stosunków wodnych. Ponadto organ zaznaczył, że analiza włączonej do akt sprawy opinii sporządzonej na zlecenie Sądu Rejonowego w B. I Wydział Cywilny przez mgr inż. T. C., daje podstawy do wskazania, że jej przedmiotem było uzyskanie danych potrzebnych dla ustalania czy dochodzi do zalewania działki nr [...] położonej w R. , z jakich terenów, co jest przyczyną zalewania, i jakie szkody mogły powstać w wyniku tego zalewania. W zakresie wykonanego przepustu o średnicy 40 cm biegły wskazał, że jego zbyt mały przekrój powoduje zakłócenie stosunków wodnych, zastrzegając przy tym, że na te stosunki wpływają równocześnie inne okoliczności, tj. wykonany mur oporowy, sztuczne nasypy od strony północnej drogi gminnej. W skardze na ww. decyzję organu II instancji skarżący domagał się uchylenia tej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji E. D. zarzucił naruszenie: - art. 151a § 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, a tym samym niezastosowanie art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a., spowodowane niedostrzeżeniem wad postępowania administracyjnego polegającego na naruszeniu przez organ administracji następujących przepisów: - art. 135 p.p.s.a. przez uznanie, że w postępowaniu przed organem II instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania; - art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej jako k.p.a.) polegające na nienależytym wyjaśnieniu, w zakresie znacznie przekraczającym uprawnienia z art. 136 K.p.a. umożliwiającego uzupełnienie postępowania dowodowego na etapie postępowania dwuinstancyjnego; - art. 7, art. 77 oraz 80 k.p.a. polegające na tym, że organ nie rozpoznał w całości zarzutów podniesionych w odwołaniu, jak i opinii biegłego sądowego oraz dowolnie ocenił zgromadzony materiał dowodowy, zaprzeczając opinii biegłego, przez co naraża wiele osób na utratę życia oraz powstanie szkód nieodwracalnych; - art. 234 ustawy Prawo wodne przez przyjęcie, że właściciele działek numer: [...], [...], [...] swoim działaniem zmienili stan wód na gruncie, co w konsekwencji doprowadziło między innymi do zalewnia innych działek; - art. 138 § 2 k.p.a. "przez niezasadne w okolicznościach sprawy przyjęcie, że decyzja [...] została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie"’. W uzasadnieniu skarżący podniósł, m.in. że z ww. opinii biegłego wprost wynika, że właściciele działki nr [...] i [...], dokonując przekopu w poprzek działki [...] oraz umieszczając na niej rurę o średnicy 150 mm doprowadzili do zmiany stosunków wodnych. Tymczasem organ odwoławczy, jedynie "zdawkowo" odniósł się do ww. opinii, jak i innych dowód zalegających w aktach sprawy. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy nawet nie podjął próby samodzielnej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów. Z tych powodów, w ocenie skarżącego, doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 7, 77 oraz 80 K.p.a. Organ administracyjny nie wyjaśnił motywów swojego rozstrzygnięcia co jest rażącym naruszeniem przepisów. Uzasadnienie postanowienia choć obszerne w znacznej części zawiera błędy formalne jak i zaprzecza dowodom w sprawie, natomiast brak jest uzasadnienia rozstrzygnięcia, które sprowadza się w zasadzie do podtrzymania stanowiska wyrażonego w opinii oraz decyzji PINB w B.. Ponadto organ administracyjny nie wyjaśnił motywów swojego rozstrzygnięcia. Skarżący ponownie podkreślił, że uczestnik dokonał nielegalnego wstawienia, a nie zmiany rury na działce nr [...], gdyż nigdy wcześniej na tej działce rury nie było. W odpowiedzi organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że z mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Po pierwsze, nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne dokonane przez organy nadzoru budowlanego co do tego, że K. P. wykonał w 2017 r. roboty budowlane polegające na budowie przepustu pod drogą gminną nr [...] oraz przy drodze 1100 w miejscowości R. w gminie L. M., tj. rury garbowanej o średnicy 400 mm. Ustaleń tych dokonano m.in. na podstawie wyjaśnień złożonych przez K. P. w piśmie z 9 stycznia 2018 r., który wskazał, że wymienił istniejącą wcześniej rurę o średnicy 160 mm na rurę garbowaną o większej średnicy, za zgodą Gminy L. M., która jest właścicielem działki drogowej (k. 6 akt PINB). Po drugie, nie budzi wątpliwości kwalifikacja robót budowlanych stanowiących przedmiot postępowania jako budowa przepustu, czyli budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 oraz pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020 r. poz. 1333, dalej: p.b.). Dalej, prawidłowo ustalono w postępowaniu administracyjnym, że w dacie wykonania przedmiotowych robót, począwszy od 1 stycznia 2017 r. obowiązywał art. 29 ust. 1 pkt 11b p.b. dodany przez art. 5 pkt 5 lit. a tiret piąte ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. (Dz.U.2016 poz. 2255) zwalniający z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę - budowę przepustów o średnicy do 100 cm. W dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał natomiast art. 29 ust. 2 pkt 12 p.b., zgodnie z którym budowa przepustów o przekroju wewnętrznym do 0,85 m2 nie wymaga wcześniejszego dokonania zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis ten obejmuje przedmiotowy obiekt, którego przekrój wewnętrzny, według ustaleń organów nadzoru budowlanego, wynosi ok. 0,50 m2. Wobec tego zasadnie organ pierwszej instancji umorzył postępowanie, a organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.) wskutek stwierdzenia braku podstaw do prowadzenia postępowania legalizacyjnego (art. 48-49b p.b.), czy też naprawczego (art. 50-51 p.b.). Umorzenie postępowania jest również zasadne, jeśli weźmie się pod uwagę uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r., II OPS 1/16, w której stwierdzono, że do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine. Z okoliczności sprawy nie wynika, by przedmiotowe roboty budowlane mogły spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Z okoliczności sprawy wynika natomiast, że rozwiązania wymaga szerszy problem zalewania nieruchomości wodami, który może być rozpatrywany przez pryzmat przepisów art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (obecnie Dz. U. z 2021 r. poz. 624). Art. 234 ust. 3 tej ustawy stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej przez wójta w sytuacji stwierdzenia, że spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Sąd zauważa, że w aktach sprawy zalega informacja Wójta Gminy L. M. z 14 lutego 2018 r. o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie zmiany stosunków wodnych w R. w rejonie działek nr [...], [...], [...] oraz [...] (k. 11 akt PINB). Wobec powyższego Sąd stwierdził, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przywołane w skardze. Organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w wystarczającym zakresie i nie doszło w tym postępowaniu do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Wyniki przeprowadzonego postępowania znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ właściwie ocenił całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, w tym włączoną do akt sprawy opinię sporządzoną na zlecenie Sądu Rejonowego w B. I Wydział Cywilny przez mgr. inż. T. C., sygn. akt IC 1203/18 (k. 63-71 akt MWINB) na okoliczność ustalenia, czy dochodzi do zalewania działki nr [...] położonej w R. , z jakich terenów, co jest przyczyną zalewania, i jakie szkody mogły powstać w wyniku tego zalewania. Opinia ta, co należy podkreślić, sporządzona została na potrzeby postępowania cywilnego, nie zaś na potrzeby postępowania nadzorczego, które zmierzało do oceny legalności wykonanych robót z perspektywy prawa budowlanego. A zatem poczynione przez biegłego w tamtym postępowaniu ustalenia i wyprowadzone wnioski dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy samowolnie wykonanych robót budowlanych nie miały istotnego znaczenia. Zauważyć należy, że z opinii wynika, że jedną z przyczyn zalewania jest zbyt mały przekór przepustu drogowego. Nie sposób nie dostrzec, że przed wykonaniem przedmiotowych robót przepust miał jeszcze mniejszy przekrój. Tym bardziej mógł więc przyczyniać się do zalewania ww. działki. Sąd zauważa wreszcie, że przywołane w skardze przepisy art. 64e i art. 151a § 1 p.p.s.a. dotyczą zakresu i podstaw orzekania sądu administracyjnego w sprawach ze sprzeciwu, tj. środka prawnego przysługującego od decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., a więc decyzji organu odwoławczego uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Tymczasem przedmiot skargi w rozpatrywanej obecnie sprawie stanowi decyzja, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a zatem decyzja, o której stanowi art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wobec przedstawionych okoliczności sprawy należało skargę oddalić, o czym Sąd orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.