II SA/Kr 384/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A.J.-K. i S.J.-K. na decyzję Wojewody z dnia 7 grudnia 1998 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] maja 1998 r. znak: [...] udzielił K.D. i K.D. oraz A.Z. i E.Z. pozwolenia na budowę i zatwierdził projekt budowlany dwóch garaży dwustanowiskowych na działce nr [...] przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu podano, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę inwestorzy złożyli w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 17 czerwca 1997 r., znak: [...]. . Inwestorzy wykazali się również prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazano, że lokalizacja obiektu jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. uchwalonego uchwałą rady miasta K. Nr [...] z dnia 16 listopada 1994 r. zmieniającą uchwałę Rady Miasta K. z dnia 30 kwietnia 1994 r. oraz wymogami ochrony środowiska. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę uprawnioną i jest zgodny z przepisami prawa budowlanego. Organ podniósł, że inwestorzy uzyskali od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pismem z dnia 26 marca 1998 r. zgodę na odstępstwo od przepisu § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie usytuowania garaży dwustanowiskowych w odległości 3,4 m od budynku sąsiedniego. Zgodę na powyższe wyraził również właściciel nieruchomości sąsiedniej nr [...] A.C.. Od powyższej decyzji pismem z dnia 3 czerwca 1998 r. wnieśli odwołanie K.K. i I.K., w którym podnieśli, że organ nie wziął pod uwagę prawa odwołujących się do użytkowania części działki nr [...] wykonywanego od 40 lat w zakresie swobodnego przejścia do pojemników na śmiecie i trzepaka, swobodnego wjazdu transportem samochodowym. Pismem z dnia 11 czerwca 1998 r. odwołujący się wycofali powyższe odwołanie. Organ l instancji nie przesłał akt sprawy do załatwienia odwołania zgodnie z właściwością. Dopiero pismem z dnia 19 października 1998 r. organ l instancji przesłał akta sprawy w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie nie załatwienia pisma skarżących z dnia 20 sierpnia 1998 r. zawierającego wniosek K.K. I.K. B.B. i M.K.-K, o przywrócenie terminu do odwołania, wniosek o zmianę decyzji na podstawie art. 155 k.p.a., wniosek o wznowienie postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 oraz wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. W związku z powyższym Wojewoda K. jako organ właściwy do załatwienia wniosku o przywrócenie terminu wydał w dniu 12 listopada 1998 r. znak [...] decyzję o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu z dnia 20 sierpnia 1998 r. mając na uwadze, że odwołanie z dnia 3 czerwca 1998 r. nie zostało rozpoznane. Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r., znak: [...] działając na podstawie art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania I. i K.K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1998 r. znak [...] w sprawie pozwolenia na budowę dwóch garaży dwustanowiskowych na działce nr [...]przy ul. [...] w K. , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, że analizując akta przedmiotowej sprawy stwierdzono, że wniesione zarzuty skarżących dotyczące ograniczeń jakie wynikną z tytułu powstania garaży w granicy z działką nr [...] t.j. swobodnego przejścia do pojemników na śmiecie i trzepaka, swobodnego wjazdu transportem samochodowym przez część działki nr ,[...], są bezpodstawne. Powyższa inwestycja dotyczy działki o nr [...] , natomiast skarżący są współwłaścicielami działki nr [...] Odpowiadając natomiast na zarzuty dotyczące naruszenia art. 5 ust.2 Prawa budowlanego, wyjaśniono, że nie została naruszona żadna z przesłanek zawartych w tym artykule. W związku z wnioskiem na usytuowanie garażu w granicy w odległości 3.4 m od okien sąsiedniego budynku przy ul. [...], organ l instancji uzyskał upoważnienie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania postanowienia na podstawie art. 9 Prawa budowlanego, w sprawie odstępstwa od warunków technicznych wynikających z Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Budownictwa z dnia 4 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W dniu 5 maja 1998 r. organ l instancji wydał postanowienie wyrażające zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Również w dniu 16 kwietnia 1998 r. organ l instancji na podstawie § 12 ust. 6 i 7 powołanego wyżej rozporządzenia, wydał postanowienie o dopuszczeniu usytuowania przedmiotowego garażu w granicy. Na powyższe postanowienie nie wpłynęło zażalenie. Zdaniem organu zostały spełnione wszystkie warunki do wydania przez organ l instancji zgody na budowę powyższej inwestycji. Skargę na decyzję Wojewody K. z dnia [...] grudnia 1998 r., znak: [...] złożyli do Naczelnego Sądu administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie A.K.-K. S.J-K, , A.M. , K.K. K.K. i I.K. , Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zakwestionowanej decyzji zarzucili: - rażące napuszenie przepisów Prawa budowlanego i k.p.a., a to: art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2a, b, pkt 3 i 4 wskutek czego zostało zagrożone zdrowie i spokój rodziny A. i S.J.-K. oraz ich dzieci, - usytuowanie drogi wjazdowej z ulicy [...] na podwórko sąsiedniej działki nr [...] w odległości 0,50 m od okna mieszkania nr [...] i [...] w kamienicy nr [...] naprzeciwko garaży, co stanowi rażące naruszenie § 14 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia1994 r. oraz art. 5 k.c., - rażące naruszenie interesu prawnego skarżących A. i K.M. wskutek czego znajdujący się naprzeciwko garaży sklep rowerowy w odległości 3m ma wysoce ograniczoną możliwość działalności i obrotu gospodarczego, a do takiej działalności został urządzony i przygotowany, - rażące naruszenie przepisów przeciwpożarowych przez usytuowanie drogi wjazdowej na podwórko działki nr [...] o szerokości 2,90 m wskutek czego samochód straży przeciwpożarnej nie będzie miał dostępu do nieruchomości w razie takiej konieczności, - rażące naruszenie § 102 ust. 1 pkt 3 stanowiący o elektrycznej instalacji oświetleniowej (Prawo Budowlane). Ponadto, w ocenie skarżących nastąpiło rażące naruszenie następujących przepisów art. 9, 10 § 1, 11, 12 § 1, 24 § 3, 36, 38, 58 § 1, 59 § 1 i 2 k.p.a. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując w pełni swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Postępowanie w sprawie zostało zawieszone postanowieniem NSA w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 9 maja 2001 r. z powodu śmierci wskazanych w uzasadnieniu postanowienia uczestników postępowania, a następnie podjęte postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 12 marca 2012 r. Następnie postępowanie zawieszone postanowieniem z dnia 22 maja 2012 r. zostało podjęte postanowieniem z dnia 6 września 2012 r. Postępowanie w sprawie ze skargi K.K. i I.K. zostało umorzone postanowieniem NSA w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 25 maja 1999 r. w związku z cofnięciem skargi przez tych skarżących. Pismem z dnia 14 lutego 2012 r. również skarżący A.M. i K.M. cofnęli swoją skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 1998 r., nr [...] w związku z czym również postępowanie ze skargi tych osób zostało umorzone postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 12 marca 2012 r. Skarżący A.J.-K. i S.J.-K. podtrzymali swoje skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w granicach niniejszej sprawy dwukrotnie zapadały – w związku z cofnięciem skarg przez niektórych skarżących - postanowienia o umorzeniu postępowania ze skarg na przedmiotową decyzją, które to postanowienia uzyskały walor prawomocności. Art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W takiej sytuacji sąd jest obowiązany uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Oznacza to, że przyjęta w polskim modelu sądownictwa administracyjnego zasada materialnej rozporządzalności ma w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczony zakres stosowania. Stopień tego ograniczenia określają: z jednej strony regulacja art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a z drugiej strony kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Należy bowiem zauważyć, że od kompetencji sądu w fazie orzekania uzależniony jest walor prawny orzeczenia o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego na skutek cofnięcia skargi. W sytuacji, gdy przed uznaniem cofnięcia skargi za dopuszczalne, sąd jest zobligowany do kontroli zaskarżonego aktu lub czynności w pełnym ustawowo zakreślonym zakresie i dopiero wynik tej kontroli wskazujący na zgodność z prawem zaskarżonego aktu lub czynności uzasadnia zaakceptowanie cofnięcia skargi, orzeczenie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego zbliża się w istocie w skutkach prawnych do orzeczenia zawierającego merytoryczne stanowisko o zgodności z prawem zaskarżonego aktu, tj. do wyroku oddalającego skargę. Warto podkreślić, że w komentarzach do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wyklucza się dopuszczalności rozstrzygania meritum sprawy w formie postanowienia z zastrzeżeniem, że sytuacja taka może mieć miejsce, gdy przepis ustawy tak stanowi (zob.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 233). W przypadku skarg na decyzje i postanowienia administracyjne, cofnięcie skargi jest dopuszczalne nawet wtedy gdy sąd stwierdzi istotne wady tych aktów uzasadniające jednakże tylko ich uchylenie, a nie stwierdzenie nieważności. Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w takim przypadku oznacza jedynie, że decyzje lub postanowienie nie są obciążone wadami kwalifikowanymi uzasadniającymi stwierdzenie ich nieważności a cofnięcie skargi nie jest ukierunkowane na obejście prawa. W przypadku umorzenia postępowania ze względu na dopuszczalne cofnięcie skargi dyskusyjne wydają się powszechnie prezentowane generalne poglądy na temat skutków i charakteru postanowienia o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z którymi "wydając postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie, sąd uwzględnia okoliczności, które stanowią przeszkodę merytorycznego rozpoznania sprawy. Postanowienie takie, mające z natury charakter deklaratoryjny, nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, a co za tym idzie, nie jest przeszkodą ponownego rozpoznania sprawy, jeżeli strona wystąpi ze stosownym żądaniem" (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Komentarz do art.161 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006). Uznając za zasadne twierdzenia, zgodnie z którymi stan powagi rzeczy osądzonej powstaje na skutek prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny sprawy zgodności z prawem określonego przejawu działania lub bezczynności organu administracji publicznej, nie można pomijać faktu, że również treść postanowienia o umorzeniu postępowania na skutek cofnięcia skargi stanowi wypowiedź sądu administracyjnego na temat zgodności z prawem określonego rodzaju działania administracji. Przesłanki wydania postanowienia o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na dopuszczalne cofnięcie skargi wskazują, że w tym przypadku charakterystyka tego postanowienia nie wyczerpuje się na stwierdzeniu, że "umorzenie postępowania polega na jego przerwaniu, uchyleniu wszystkich dokonanych w nim czynności oraz orzeczeniu o dalszym jego nieprowadzeniu" (por. W. Chróścielewski: Glosa do wyroku NSA z dnia 23 listopada 1995 r., SA/Kr 95/95, Palestra 1997, z. 3-4, s. 256, wyrok NSA z dnia 16 września 2004 r., GSK 774/04, niepubl.). Tego rodzaju postanowienie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego dotyka również kwestii materialnoprawnych związanych z merytoryczną oceną aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego. Kategoryczna regulacja art. 171 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą "wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia" skłaniają doktrynę do stanowiska, zgodnie z którym "żadne prawomocne postanowienie sądu nie ma powagi rzeczy osądzonej. Dotyczy to również postanowień kończących postępowanie sądowe (postanowień odrzucających skargę i postanowień umarzających postępowanie" – por. T. Woś: Prawomocność orzeczeń sądu administracyjnego, Przegląd Prawa Publicznego z 2007 r., nr 5, s. 37). Na gruncie obecnej regulacji Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi trudno z tym poglądem dyskutować. Nie ma w tym stanie rzeczy podstaw, aby walor powagi rzeczy osądzonej przypisywać postanowieniom. Przytoczone stanowisko, zgodnie z którym skoro postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie zapadłe w wyniku cofnięcia skargi nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, a co za tym idzie, nie jest przeszkodą ponownego rozpoznania sprawy, jeżeli strona wystąpi ze stosownym żądaniem warto jednakże skonfrontować z treścią art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi do orzeczeń zalicza również postanowienia (art. 160 cyt. ustawy). Pojęcie orzeczenia sądowego obejmuje przede wszystkim wyroki i postanowienia, przy czym z mocy art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ze względu na to, że ustawodawca w treści art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi posługuje się pojęciem orzeczeń prawomocnych (a nie tylko wyroków, jak to czyni w treści art. 171), konieczne jest przyjęcie, iż skutki prawne, o jakich mowa w art. 170 dotyczą wszystkich prawomocnych orzeczeń niezależnie od ich formy. Warto zauważyć, że w piśmiennictwie dotyczącym procedury sądowoadministracyjnej prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym wyrok składa się z sentencji i uzasadnienia (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006 - Komentarz do art.132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 195), co w konsekwencji prowadzi do zasadnego wniosku, iż w przypadkach, gdy sporządzenie uzasadnienia wyroku jest obligatoryjne, nie można utożsamiać pojęcia wyroku wyłącznie z samą jego sentencją. W braku odmiennych regulacji prawnych, zasadę tę należy odnieść również do postanowień. Postanowienie o umorzeniu postępowania jako postanowienie kończące postępowanie, od którego służy skarga kasacyjna składa się z sentencji i obligatoryjnie sporządzanego uzasadnienia (art. 163 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wniosek nie pozwalający na utożsamianie pojęcia orzeczenia wyłącznie z samą jego sentencją znajduje podstawy w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przyjęcie, że uzasadnienie nie jest częścią orzeczenia uniemożliwiłoby np. stosowanie art. 153 tej ustawy, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania nie są bowiem wyrażane w sentencji orzeczenia. W świetle powyższych regulacji należy przyjąć, że nie tylko wyroki, lecz również prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie zapadłe w wyniku cofnięcia skargi jest wiążące w zakresie wynikającym z tego orzeczenia, tj. zarówno z jego sentencji, jak i poglądu prawnego wyrażonego w uzasadnieniu postanowienia. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że ratio legis cytowanego unormowania polega na tym, że gwarantuje ono zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Komentarz do art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, niepubl.). Zasadne jest stanowisko, że moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, a w konsekwencji w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki: Glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). W konsekwencji można zasadnie twierdzić, że jakkolwiek postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie zapadłe w wyniku cofnięcia skargi nie korzysta w obecnym stanie prawnym z powagi rzeczy osądzonej, to w istocie determinując w określonym zakresie treść wyroku w innych sprawach ze skarg na ten sam akt, bezpośrednio łączy się z kwestią powagi rzeczy osądzonej. Postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie zapadłe w wyniku cofnięcia skargi nie dotyczy bowiem – jak wyżej sygnalizowano - wyłącznie kwestii proceduralnych. W świetle treści art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie są zatem aktualne w stosunku do tego rodzaju postanowienia uwagi, iż rezultatem orzeczenia o umorzeniu postępowania jest pozostanie w mocy zaskarżonego aktu, lecz nie stanowi ono efektu działalności kontrolnej sądu administracyjnego (por.: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 510). Uwagi te pozostają bowiem w sprzeczności z kompetencjami sądu administracyjnego określonymi w art. 60 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Mając zatem na uwadze treść art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym "sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności" należy stwierdzić, że kwestia braku wad nieważności w zaskarżonej decyzji została już prawomocnie przesądzona i stanowisko to jest dla sądu w niniejszej sprawie wiążące. Powyższe uwagi są istotne w realiach niniejszej sprawy w związku z podnoszonymi w skardze zarzutami wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie dopatrzył się również uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w tym uchybień przepisom Prawa budowlanego i kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić zwłaszcza należy, że szereg zarzutów zawartych w skardze odnosi się do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w stosunku do której służyły stronom odrębne środki prawne i która nie była przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu. Mając na uwadze cofnięcie skargi przez czworo skarżących należy przyjąć, że podnoszone przez nich zarzuty straciły obecnie swoją aktualność. Niezależnie jednak od tego oraz biorąc pod uwagę stanowisko skarżących, którzy nie cofnęli skargi należy stwierdzić, że po pierwsze Sąd nie stwierdził, aby przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie dwóch garaży zagrażała życiu i zdrowiu skarżących. Zachowane zostały wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Budownictwa z dnia 4 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a ustalenia odbiegające od postanowień rozporządzenia znajdują umocowanie w ostatecznych postanowieniach Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 1998 r., znak: [...] oraz postanowieniu Prezydenta Miasta K. z dnia 5 maja 1998 r., znak: znak: [....], . Postanowienia te nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Z koli kwestia wpływu inwestycji na obrót gospodarczy w sąsiadującym z inwestycją sklepie nie może mieć rozstrzygającego znaczenia w sprawie, gdyż dotyczy w istocie wyłącznie interesu faktycznego, który nie może przekreślać prawa właściciela do zabudowy jego nieruchomości. Sąd nie dopatrzył się również takiego naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. W szczególności sprawę rozpoznano z zachowaniem gwarancji wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Z powyższych powodów skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić. Wniosek skarżących zawarty w piśmie z dnia 22 maja 2012 r. o przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazanych przez nich świadków nie mógł być przez Sąd uwzględniony, gdyż zgodnie z treścią art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające jedynie z dokumentów i to tylko wtedy, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.