II SA/Kr 384/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L.R. i J.R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi L.R. I J.R. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , z dnia 30 stycznia 2013r., nr [....] , znak: [....] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: wniosek oddalić. Skarżący w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dnia 30 stycznia 2013r., nr [....] , znak: [....] , utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] - ziemskiego w K. z dnia 27 grudnia 2012r., nakładające na L.R. i J.R. grzywnę w wysokości 10.000 zł, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 zm. zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej strony postępowania. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy utrata przedmiotu świadczenia nie może być zastąpiona jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Podkreślić trzeba, iż wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej to jest ona obowiązana do wykazania, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niej skutki, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 ppsa. Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na stronie skarżącej. Przepis art. 61 § 3 ww. ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, jednakże uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. We wniosku skarżący w żaden sposób nie wskazali w czym miałyby się wyrażać nieodwracalne skutki oraz znaczna szkoda wynikająca z uiszczenia nałożonej na skarżących grzywny. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 16 kwietnia 2004r., sygn. akt OZ 22/04, z dnia 30 kwietnia 2004r. sygn. akt OZ 30/04, z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 871/04, z dnia 1 czerwca 2004r., sygn. akt OZ 105/04). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie odnosi się do jego przedmiotu i do skutków jakie może wywołać u skarżących uiszczenie grzywny w celu przymuszenia, lecz odwołuje się do okoliczności spoza przedmiotu sprawy. Wprawdzie w uzasadnieniu wskazano przesłankę "trudnych do odwrócenia konsekwencji", ale w żaden sposób jej nie uzasadniono, a jedynie pośrednio (jak pisze pełnomocnik "dodatkowo") odnosi się uzasadnienie tej przesłanki do skutków (trudnych do odwrócenia) związanych z rozbiórką ogrodzenia – co nie jest jednak przedmiotem zaskarżonego postanowienia. Postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia samo w sobie nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków. Zresztą w dalszej części uzasadnienia sam pełnomocnik stwierdza, że nawet wpłacona grzywna może być zobowiązanym zwrócona po wykonaniu obowiązku. Oczywiście tym bardziej uiszczona grzywna będzie zwrócona, jeżeli postanowienie o jej nałożeniu zostanie uchylone lub stwierdzono zostanie jego nieważność. Nie sposób więc mówić, że uiszczenie grzywny w celu przymuszenia spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik powołał się także na nieznaną ustawie p.p.s.a. przesłankę "doprowadzenia do nieodwracalnych następstw", która miałaby się przejawiać w tym, że zobowiązani nie wiedzą jak wykonać nałożona grzywnę, "tak żeby skutecznie wykonać nałożony na nich obowiązek" oraz, że "dodatkowe koszty w postaci prowizji, odsetek itp. nie zostaną zwrócone." Nawet traktując te zarzuty, jako związane z ustawową przesłanką trudnych do odwrócenia skutków, to znajdują one uzasadnienia. Sposób wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny został w nim wskazany, a jeżeli skarżący mają wątpliwości mogą się zwrócić do organu o wyjaśnienie wątpliwości w tym zakresie (art.113 § 2 k.p.a.). Natomiast kwestia ewentualnych "dodatkowych kosztów w postaci prowizji, odsetek itp.", o ile one w ogóle by wystąpiły w niniejszej sprawie, jest pośrednim skutkiem nie wykonania w terminie przez samych zobowiązanych obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji MWINB w K. z 29.11.2011r. do dnia wydania zaskarżonego postanowienia. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie powołano się na drugą ustawową przesłankę wstrzymania tj. wyrządzenia znacznej szkody. W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku skarżących w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania ww. orzeczenia. Strona skarżąca we wniosku nie uczyniła nic, aby wykazać, że istotnie zachodzą takie przesłanki. W związku z tym na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia