II SA/Kr 384/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 maja 2025 r. sprawy ze sprzeciwu Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Ochrony Środowiska i Praw Człowieka w K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 13 marca 2025 roku, znak: SKO.ZP/415/244/2024 w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego oddala sprzeciw Decyzją z 22 marca 2024 r., znak: BGK 6730.23.2023 Wójt Gminy R., ponownie rozpatrując sprawę po trzykrotnym uchyleniu poprzednio zapadłych rozstrzygnięć w niniejszej sprawie, orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o nominale [...], na działce nr [...] obr [...] D. w miejscowości D., gmina R.. W uzasadnieniu streszczono dotychczasowy przebieg postępowania. Podano, iż zostało ono wszczęte na wniosek P. Sp. z o.o. złożony w dniu 14 marca 2019 r. Wskazano na kolejne zapadłe w sprawie decyzje SKO w Krakowie i wskazano, że zalecenia i interpretacje przepisów w nich uwzględnione wzięto pod uwagę wydając obecne rozstrzygnięcie. Wskazano na zmianę stanu prawnego, jaka dokonała się w trakcie trwania postępowania: z dniem 4 czerwca 2022 r. weszło w życie Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W porównaniu z wcześniej obowiązującym Rozporządzeniem w tej kwestii, obecnie z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wyeliminowano wszystkie instalacje radiokomunikacyjne. Organ podał także, że przeanalizował kwestię ewentualnej kumulacji oddziaływań anten objętych wnioskiem w niniejszej sprawie oraz podobnego masztu z antenami znajdującego się w odległości 1700 m od wskazanej we wniosku lokalizacji. Kumulacja taka została wykluczona. Wskazano także, że zgodnie z wcześniejszym stanowiskiem Kolegium przyjęto, że brak jest sprzeczności pomiędzy rolniczym przeznaczeniem nieruchomości a inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Dalej wskazano, iż teren inwestycji nie jest objęty postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zamierzenie budowlane stanowi inwestycję celu publicznego, co wynika z treści przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a w szczególności jej art. 6 pkt 1 oraz jest przedsięwzięciem, które nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym planuje się realizację inwestycji. Projekt decyzji sporządziła osoba wpisana na listę Okręgowej Izby Architektów. W toku postępowania uzyskano niezbędne opinie i uzgodnienia, w szczególności stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 1 września 2021 r., oraz milczące uzgodnienia Ministra Środowiska, Starosty M. oraz zarządcy drogi na dz. ew. nr [...]. Wskazano, iż decyzja nie narusza interesów prawnych osób trzecich i nie stoi w sprzeczności z przepisami odrębnymi. Do decyzji załączono warunki ustalające lokalizację inwestycji celu publicznego (zał. nr 1) oraz graficzne przedstawienie linii rozgraniczających teren inwestycji (załącznik nr 2). W odwołaniach od powyższej decyzji: A. K., J. S., A. C., T. B., L. M., J. S., P. B. oraz M. G., podniesiono, że wszyscy mieszkańcy D. z wyjątkiem rodziny udostępniającej teren pod budowę masztu, sprzeciwiają się przedmiotowej inwestycji. Stwierdzono, że inwestycja ta budzi obawy w związku z możliwym wpływem na zdrowie mieszkańców. Inwestycja ta może znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor nie przedłożył dokumentów potwierdzających dopuszczenia anten, które mają zostać w ramach inwestycji zamontowane, do obrotu na rynku polskim. Nie uwzględniono skumulowanego wpływu planowanych anten wraz z istniejącą już stacją bazową w odległości 90 m od planowanej lokalizacji. Wskazano, że zmiana przepisów, wyłączająca instalacje takie jak maszty telefonii komórkowej, z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wynika wyłącznie z lobbingu firm telekomunikacyjnych, a nie z rzeczywistych badań nad szkodliwością emitowanego przez takie instalacje promieniowania. Wpływ tego promieniowania nadal nie jest w pełni znany, w związku z czym Odwołujący podnieśli, że nie chcą być przedmiotem "eksperymentu", który w dodatku miałby następować bez ich zgody. Wskazano także, że obecnie na terenie Gminy R. prowadzone są prace związane z realizacją sieci światłowodowej, co podważa w ogóle potrzebę realizowania inwestycji takich jak wnioskowana. Podsumowując stwierdzono, że przedłożona dokumentacja jest niekompletna lub niewłaściwa, co powinno przesądzić o uchyleniu decyzji organu I instancji. Przystąpiwszy do rozpatrzenia niniejszej sprawy Kolegium wezwało Organ I instancji, w trybie art. 136 k.p.a., o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie poprzez ustalenie: na jakiej dokładnie działce znajduje się stacja (bądź stacje) bazowa telefonii komórkowej, której pole elektromagnetyczne miałoby się ewentualnie kumulować z polem emitowanym przez stację objętą przedmiotowym postępowaniem, w szczególności, o którą konkretnie stację chodzi, na jakiej jest posadowiona działce i w jakiej odległości od terenu inwestycji i o przedstawienie powyższych ustaleń graficznie. Zwrócono się także o przedłożenie kopii dokumentacji, która posłużyła do ustalenia lokalizacji owej stacji bazowej, której oddziaływanie miałoby się kumulować z oddziaływaniem stacji przedmiotowej, w szczególności o dokument analizy rozkładu pół elektromagnetycznych wokół stacji bazowej, która to analiza musiała być organowi przedłożona wraz z wnioskiem inwestora w postępowaniu dotyczącym ustalenie lokalizacji tamtej stacji bazowej. W braku takiej dokumentacji Kolegium zwraca się o udzielenie informacji o postępowaniu, w którym ustalono lokalizację dla tamtej stancji bazowej - pod jaką sygnaturą, na czyj wniosek i w jakiej dacie sprawa ta była procedowana. W odpowiedzi Organ I instancji przekazał kopię wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego złożonego w przedmiotowej sprawie oraz wydruk mapy z zaznaczoną stacją planowaną oraz stacją w odległości 90 m od niej, o której mowa jest w złożonym odwołaniu. Wezwany ponownie o uzupełnienie dokumentacji przekazał akta sprawy zakończonej decyzją Wójta Gminy R. z dnia 7 listopada 1996 r. znak BGK 7339/25/96 o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy anteny i kontenera dla urządzeń radiowych na terenie stacji wodociągowej w D. (dz. nr [...] w D. .). Antena ta to instalacja, z której oddziaływaniem ewentualnie miałyby się kumulować oddziaływania anten objętych niniejszym postępowaniem. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 13 marca 2025 r. nr SKO.ZP/415/244/2024 , na podstawie art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. 1031 tj.) w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2024 r, póz. 1145, dalej jako "u.g.n.") oraz art. 138 § 2 pkt 1 kpa uchyliło w całości decyzję I instancji i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podkreślono, iż badanie akt przedmiotowej sprawy dowodzi, że w toku postępowania organ I instancji przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p, projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów i przesłany do uzgodnienia właściwym organom, jednak ustalenia zawarte w decyzji nie są kompletne i wystarczające. Jak powszechnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych dla spełnienia wymagań wynikających z art. 54 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 124 ustawy Prawo ochrony środowiska, która to norma urzeczywistniana jest poprzez ów art. 54 ust. 2 u.p.z.p., konieczne jest zawarcie w ustalanych warunkach lokalizacji inwestycji celu publicznego szczegółowego opisu anten stacji bazowej telefonii komórkowej. Podkreśla się przy tym, że wymóg ten pozostaje nadal aktualny, pomimo, iż instalacje emitujące pole elektromagnetyczne nie są już obecnie ujęte w katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 lipca 2024 r. sygn.. akt II SA/Kr 676/24). W konsekwencji, w stosunku do inwestycji stanowiących stacje bazowe telefonii komórkowej, organ nadal powinien ustalać wszystkie aspekty zamierzenia inwestycyjnego, które wiążą się z wpływem na środowisko i zdrowie ludzi, w szczególności, takie jak: ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i kąt nachylenia (tilt). Organ powinien ustalić przy tym, czy oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego obejmie miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (por. także wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2024 r. sygn.. akt II OSK 122/21; wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 września 2023 r., sygn. II SA/Kr 505/23). Ponadto, z akt sprawy i zaskarżonej decyzji nie wynika, by podane przez inwestora cechy i parametry planowanej inwestycji były przez organ w ogóle analizowane. Stanowiąca załącznik do projektu decyzji, a następnie do samej decyzji "Wyniki analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu" formalnie tylko spełnia wymóg, o którym mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Wspomniana analiza ma charakter ogólnikowy. Próżno szukać w niej analizy stanu faktycznego i prawnego dotyczącego inwestycji, w szczególności informacji co znajduje się w okolicy, w jakiej odległości znajdują się miejsca dostępne dla ludności i jaki jest zasięg pól elektromagnetycznych w tych miejscach. W sposób ogólny i blankietowy dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania wynikających z przepisów szczególnych, nie odnosząc się do rodzaju inwestycji, jej cech i parametrów, pominięto m.in. analizę pod kątem wspomnianego powyżej art. 124 ustawy prawo ochrony środowiska, pomimo, że punkt ten dotyczy badania pod kątem wymogów tej właśnie ustawy. Nie zmienia tej oceny fakt, że przynajmniej część powyższych okoliczności wynika z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy. Z zasad prawidłowego uzasadniania decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.) wynika bowiem, że Organ winien odnieść się do każdej istotnej w sprawie okoliczności i przedstawić powzięte ustalenia oraz wnioski, jakie z nich wynikają. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że kwestionowana decyzja Organu I instancji, jak również jej projekt, nie spełnia powyższych warunków i w związku z tym nie może się ostać. Wbrew art. 54 pkt 1 u.p.z.p., pomimo określenia w decyzji zamierzenia inwestycyjnego jako budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z infrastrukturą elektroenergetyczną oraz podania, że w jej skład wchodzi w szczególności wieża (maszt), zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych, zespół anten sektorowych (nie podano w jakiej ilości), zespół anten parabolicznych (również w niepodanej ilości), organ nie określił szczegółowych parametrów tej konkretnej inwestycji. Określono jedynie wysokość masztu - na 55,95 m nad poziomem terenu, oraz wysokość sztycy odgromowej, a także lokalizację masztu - poprzez podanie numeru działki ewidencyjnej. Treść wniosku inwestora zawierała znacznie więcej elementów, do akt sprawy dołączono również analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych przekraczających dopuszczalne normy. To rolą organu jest ustalenie, na podstawie wniosku inwestora i pozyskanych od niego dokumentów, zakresu inwestycji i precyzyjne określenie go w decyzji. Podsumowując brak jest w decyzji Organu I instancji i sporządzonym przez osobę uprawnioną projekcie tej decyzji, który podlegał uzgodnieniom, szczegółowego określenia parametrów inwestycji, co narusza przepis art. 54 ust. 2 u.p.z.p. Wymóg określenia w decyzji ulicp wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej nie został spełniony w dostatecznym stopniu i zapisy decyzji wymagają uzupełnienia. Powyższe stanowi naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie ustalił bowiem w sposób kompletny i rzetelny stanu faktycznego w sprawie i nie ocenił dowodów, którymi dysponował. Ponadto sporządzony projekt decyzji, który jest koniecznym elementem procedury ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest niekompletny, co powoduje brak możliwości sanowania powyższych braków w toku postępowania odwoławczego. Projekt decyzji sporządzać musi bowiem osoba posiadająca uprawnienia architektoniczne i podlega on uzgodnieniom, co przekracza zakres uzupełniającego postępowania, jakie może być prowadzone w ramach działań organu II instancji. W szczególności, w toku ponownego rozpatrywania sprawy Organ przeanalizuje zatem szczegółowo treść wniosku inwestora i sporządzi projekt decyzji, który będzie obejmował podanie ilości anten sektorowych i radiolinii, wysokość ich zainstalowania, ilość anten na poszczególnych azymutach i ich typy, ponadnormatywny maksymalny zasięg występowania pola elektromagnetycznego, wartość równoważnej mocy promieniowania izotropowe poszczególnych anten (EIRP) oraz wskazanie maksymalnego pochylenia osi głównej wiązki (tilt). Zgodnie z cytowanymi powyżej poglądami wyrażanymi w orzecznictwie wszystkie te elementy muszą być ujęte w decyzji. Okoliczność, że wskazano je w dokumentacji sprawy, nie sanuje braku w tym zakresie w decyzji ( por. cytowany już wyrok NSA II OSK 1122/21). Co do kwestii związanej z koniecznością ustalenia, czy możliwe jest kumulowanie się oddziaływania anten sektorowych objętych przedmiotowym postępowaniem oraz anten znajdujących się na działce nr [...] w D. , w niedalekiej odległości od terenu inwestycji, organ I instancji stwierdził w swojej decyzji, że kumulacja nie będzie zachodzić, niemniej jednak nie przedstawił żadnych dowodów na tę okoliczność, co również stanowi brak uzasadnienia kwestionowanej decyzji. Przeciwnie - na wezwanie SKO Organ oświadczył, że zamieszczał trzykrotnie zapytanie ofertowe dotyczące przeprowadzenia analizy oddziaływania obu masztów i ich ewentualnej kumulacji, jednakże oferta nie wpłynęła, w związku z czym odstąpiono od dokonywania ustaleń w tym zakresie. Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyło Polskie Stowarzyszenie na [...] w K. zarzucając naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. a, b i d u.p.z.p. i w zw. z art. 136 § 1 kpa i art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji Organu I instancji, pomimo że decyzja Organu I inst. rażąco narusza prawo, gdyż nie określa nawet ilości anten, a tym bardziej ich mocy EIRP, pomimo że jest to konieczny warunek i szczegółowa zasada do określenia w decyzji, a ponadto Kolegium błędnie przeprowadziło postępowanie wyjaśniające, gdyż nie ustaliło, w jakiej konfiguracji jest aktualnie użytkowana pobliska stacja bazowa, tylko ustaliło konfigurację stacji aktualną ponad 20 lat temu, pomimo że inwestor już dawno temu wielokrotnie zwiększył moce promieniowania anten. W uzasadnieniu podkreślono, iż ze względu na naruszenie przez inwestycję wymogów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17.12.2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku co do kumulacji promieniowania od przedmiotowej stacji bazowej z inną blisko istniejącą stacją bazową, Kolegium nie mogło uchylić decyzji Wójta, ale powinno stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. a, b i d upzp. Podkreślono, iż w trakcie postępowania trzeba uwzględnić istniejące już dotychczas w środowisku promieniowanie pochodzące od drugiej stacji bazowej, aby na pewno nie doszło do przekroczenia dopuszczalnego poziomu. Jeśli bowiem - tak jak inwestor to uczynił - sprawdza się tylko poziom promieniowania wytworzony przez jedną inwestycję, pomijając już aktualny poziom promieniowania w środowisku, to może dojść do sytuacji, że nowa inwestycja tak zwiększy natężenie fal, że dojdzie do przekroczenia dopuszczalnej normy, bowiem zaszło do kumulacji promieniowania z istniejącym już wcześniej promieniowaniem od innych źródeł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a). Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do rozpoznania sprzeciwu należy na wstępie podkreślić, iż zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zatem w myśl w/w przepisu i art. 151a § 1 p.p.s.a., postępowanie sądowe dotyczące sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej, ogranicza się do badania jedynie kwestii podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa i jedynie w przypadku, gdy sąd stwierdzi, że decyzja kasatoryjna narusza ten przepis, skutkuje to uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zatem kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw na decyzję kasacyjną będzie więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. W przedmiotowym wypadku organ II instancji rozpatrywał odwołanie od decyzji organu I instancji, dotyczącej wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o nominale [...] na działce nr [...] obr [...] D. w miejscowości D., gmina R.. SKO uchylając rozstrzygnięcie organu I instancji, przedstawiło własną argumentację wskazującą na istotną wadliwość decyzji organu I instancji, przyczyny dla których nie może samodzielnie przeprowadzić merytorycznego postępowania w sprawie oraz zawarło wytyczne dla organu I instancji, do których winien się zastosować przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Jak wynika z uzasadnienia decyzji SKO, przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji były przede wszystkim istotne braki w ustaleniach tego organu, co do oddziaływania inwestycji na miejsca dostępne dla ludności oraz brak w tej w decyzji istotnych parametrów zamierzanej inwestycji, w szczególności parametrów anten. W tym stanie rzeczy brak podstaw aby zarzucić organowi II instancji, że bezpodstawnie zastosował art. 138 § 2 kpa. SKO nie było władne ani utrzymać zaskarżonej decyzji w mocy (która jest oczywiście wadliwa), ani też uchylić jej i orzec o odmowie ustalenia zamierzanej inwestycji, ponieważ orzekając w ten sposób, SKO naruszyłoby m.in. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 15 k.p.a. W sytuacji, kiedy wniosek inwestora, akta administracyjne i sporządzona w postępowaniu przed organem I instancji analiza, nie zawiera wszystkich istotnych parametrów wnioskowanego zamierzenia, to w tym zakresie postępowania, jako pierwszy w sprawie, nie może przeprowadzić organ II instancji. Dlatego uchylenie decyzji organu I instancji było jak najbardziej uzasadnione i prawidłowe. W uzupełnieniu można wskazać, że w orzecznictwie wyrażany jest pogląd, który należy uznać za utrwalony, że w przypadku gdy przedmiotem decyzji lokalizacyjnej jest obiekt i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, to konieczne jest ustalenie charakterystycznych parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem niezbędne jest ustalenie rodzaju anten danej instalacji, liczby anten, mocy promieniowania poszczególnych anten, wysokości ich zawieszenia, emisji pola elektromagnetycznego dla każdej anteny i kierunku emisji. Dopiero tak sformułowana decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej spełnia wymagania wynikające z art. 54 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przedmiotowym wypadku brak tych elementów, zarówno w sentencji decyzji organu I instancji, jak i w jej uzasadnieniu oraz w załącznikach do niej. Brak tych wszystkich danych w decyzji, mogłoby skutkować realizacją inwestycji o wręcz dowolnych i niedopuszczalnych parametrach technicznych. Podkreślenia przy tym wymaga, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym procesu inwestycyjnego, a jej wydanie wymaga wyjaśnienia, czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, czy zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi oraz na jakich warunkach może być realizowane. Poza tym w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem budowlanym, którego najistotniejszym elementem są anteny, a konkretnie ich szeroko rozumiane parametry. Skoro inwestycją celu publicznego jest stacja bazowa telefonii komórkowej, a ilość, rodzaje i szeroko rozumiane parametry anten stanowią istotny i nieodłączny element tego typu obiektu budowlanego, to decyzja ustalająca taką inwestycję musi ustalać rodzaj anten danej instalacji, liczbę anten, maksymalną moc promieniowania poszczególnych anten, wysokość ich zawieszenia, emisję pola elektromagnetycznego dla każdej anteny i kierunek emisji oraz tilt. Pominięcie tych elementów stanowi istotną wadliwość tak wydanej decyzji. Wskazać w tym miejscu też należy, że w orzecznictwie wyrażane były poglądy, w świetle których tak sformułowana jak w przedmiotowym wypadku decyzja, ustalająca inwestycję celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej, jest wręcz nieważna. W cenie Sądu rozpoznającego sprawę, tak wyrażane poglądy są jednak zbyt daleko idące. Niemniej jednak kwalifikacja prawna tej wadliwości, jest w okolicznościach niniejszej sprawy bezprzedmiotowa, ponieważ decyzja organu I instancji została zaskarżona w trybie zwykłym tj. odwołaniem. W tym stanie rzeczy, bez względu na formalną kwalifikację wad decyzji organu I instancji, SKO nie mogło stwierdzić jej nieważności, a mogło tę decyzje uchylić, co prawidłowo uczyniło. Dlatego w niniejszym wypadku, w sytuacji kiedy organ II instancji, uchylając decyzję pierwszoinstancyjną z powołaniem się na przesłankę uzasadniającą zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. merytorycznie uzasadnił swój pogląd prawny, z okoliczności sprawy wynika, że przywołana przesłanka i okoliczności zastosowania art. 138 § 2 kpa nie mają charakteru pozornego, a ponadto konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy jest znaczny i ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, to brak jest podstaw do uwzględnienia sprzeciwu. W tym stanie rzeczy sprzeciw podlega oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji wyroku na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.