II SA/Kr 385/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Mariusz Kotulski Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w K. G.M.-W. sprawy ze skargi J.K. i W.K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 9 lutego 2015 r., znak:[...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala. Starosta W. decyzją z dnia 19 grudnia 2014 r. znak: [...] , wydaną na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie prowadzonego na wniosek W.K. i J.K. z dnia 11 września 2014 r. dotyczący zgłoszenia nielegalnej naprawy i przebudowy przepustu na rowie melioracyjnym[...] w R. w obrębie działki nr [...] . W uzasadnieniu podano, że Urząd Miejski w A. przekazał Staroście W. wniosek W.K. i J.K. dotyczący zalania budynku mieszkalnego w miejscowości R. przez wody opadowe napływające z posesji sąsiednich. W piśmie przekazującym wskazano, że wnioskodawcy stwierdzili, że przepust na rowie melioracyjnym ([...] ) został nielegalnie naprawiony i przebudowany. W toku postępowania Starosta W. ustalił, że sporny przepust posadowiony jest na działce nr [...] , obręb R. Starosta na podstawie oględzin oraz wyjaśnień stron stwierdził, że w lipcu 2014 r. podczas intensywnych opadów deszczu woda przepływająca w rowie spowodowała zniszczenia muru czołowego z płytek i bloczków betonowych. Na początku sierpnia 2014 r. K.M. wraz synem oraz wynajętymi robotnikami wykonali remont zniszczonego muru oporowego oraz nawierzchni przejazdu na istniejącym przepuście. Mur betonowy ułożono na zaprawie cementowej, a nawierzchnię umocniono nasypem kamiennym. Podczas prac nie nastąpiła ingerencja w światło przepustu oraz ukształtowanie rowu. Ponadto Starosta podkreślił, że z treści protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia 29 października 2014 r. przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. wynikało, że przedmiotowy przepust nie zmienił żadnych wymiarów i parametrów technicznych w stosunku do wizji przeprowadzonej w dniu 16 czerwca 2005 r. Dlatego, zdaniem Starosty, w toku postępowania wykazano, iż stało się ono bezprzedmiotowe z uwagi na brak dokonania nielegalnej naprawy i przebudowy przepustu na rowie melioracyjnym [...] w R. w obrębie działki nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W.K. i J.K. , którzy zarzucili, że sporny przepust nie był zniszczony i dlatego jego przebudowa stanowiła samowolę budowlaną. Dyrektor Generalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. decyzją z dnia 9 lutego 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 kpa oraz art. 64a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. 2012 r. poz. 145 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, że roboty związane z utrzymywaniem urządzeń wodnych, obejmujące konserwację i remont nie wymagają uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Dyrektor RZGW powołał się na treść protokołu z oględzin przeprowadzonych przez PINB w W. w dniu 29 października 2014 r. i stwierdził, że przepust na działce nr [...] nie uległ żadnym zmianom co do wielkości, szerokości i podstawowych parametrów technicznym od ostatniej wizji, która odbyła się 16 czerwca 2005 r. Ponadto w sierpniu 2014 roku PINB dokonał kontroli przepustu, który uległ częściowo zniszczeniu na skutek silnych opadów deszczu i z uwagi na zły stan techniczny nakazano dokonanie bieżącej konserwacji przepustu. PINB ustalił, że przepust jest drożny i służy odprowadzeniu wód. Organ odwoławczy podał również, że protokołu z czynności kontrolnych PINB w W. z dnia 6 sierpnia 2014 r. wynikała konieczność dokonania bieżącej konserwacji przepustu w celu przywrócenia stanu poprzedniego. W świetle tych ustaleń Dyrektor RZGW w K. uznał, że prace objęte prowadzonym postępowaniem nie wymagały uzyskania pozwolenia wodnoprawnego i nie mogły być przedmiotem legalizacji, ani przywrócenia do stanu poprzedniego. W konsekwencji zaś postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Ponadto organ odwoławczy uznał, że stwierdzone uchybienia decyzji organu I instancji (brak uzasadnienia prawnego) nie było wystarczającą przesłanką do uchylenia decyzji Starosty W. Skargę na decyzję Dyrektora RZGW w K. wnieśli W.K. i J,.K,., którzy nie zgodzili się z ustaleniami organów obu instancji i podtrzymali swoje stanowisko, zgodnie z którym prace wykonane przy rowie melioracyjnym [...] w R. oraz przepuście w obrębie działki nr [...] były nielegalne. Skarżący domagali się także zwolnienia do kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W odpowiedzi na skargę RZGW w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 17 lipca 2015 r. zwolnił skarżących od kosztów sądowych i ustanowił dla nich radcę prawnego. Na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając im naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 i art. 78 kpa. Podniósł, że roboty budowlane wykonane przy spornym przepuście doprowadziły do zmiany jego parametrów i dlatego wymagały pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto pełnomocnik zarzucił, że postępowanie dotyczące przedmiotowego przepustu nie powinno być prowadzone przez organy nadzoru budowlanego, lecz w całości powinien zając się tą kwestią Starosta. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w K. wniósł o oddalenie skargi, twierdząc, że kwestionowane postępowanie administracyjne nie dotyczy posadowienia przepustu, ale jego ostatniej naprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Z art. art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego wynika, że co do zasady pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych. Natomiast art. 9 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego stanowi, że przepisy dotyczące wykonania urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, ale z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji. Zgodnie natomiast z art. 64 ust. 1 Prawa wodnego utrzymywanie urządzeń wodnych polega na ich eksploatacji, konserwacji oraz remontach w celu zachowania ich funkcji. Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania administracyjnego, stwierdzić należy, że uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora RZGW w K. mogłoby nastąpić tylko w przypadku stwierdzenia takich naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które wpływałyby na wynik sprawy. Natomiast uchybienia, które pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie, nie uprawniają Sądu do uchylenia kwestionowanej decyzji. W ocenie Sądu decyzja Dyrektora RZGW w K. z dnia 9 lutego 2015 r., a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie zawiera prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności znajdujących się w aktach administracyjnych fotografii. Nie zmienia to jednak faktu, że Sąd ocenia prawidłowość zaskarżonych decyzji na podstawie całości akt kontrolowanego postępowania. Taka właśnie ocena prowadzi do wniosku, że ustalenia organów obu instancji dotyczące prac wykonanych przy rowie melioracyjnym RB-1 w R. w obrębie działki nr [...] były prawidłowe. Zwrócić należy uwagę, że z twierdzeń samych skarżących zawartych w protokole z dnia 24 listopada 2014 r. (k. [...] akt adm.) wynika, że w lipcu 2014 r. podczas intensywnych opadów deszczu zniszczeniu uległ przepust pod drogą wewnętrzną stanowiącą dojazd do pól, a zniszczenia te dotyczyły murku czołowego wykonanego z płytek/bloczków betonowych. Skarżący podali także, że na początku sierpnia 2014 r. K.M. wraz z synem i wynajętymi robotnikami "wykonali remont zniszczonego murku oporowego oraz nawierzchni przejazdu", a prace te polegały na ułożeniu murku betonowego na zaprawie cementowej i umocnieniu nawierzchni nasypem kamiennym. Wyraźnie też skarżący stwierdzili, że "podczas prac nie nastąpiła ingerencja w światło przepustu oraz usytuowanie rowu". Przytoczona treść protokołu oględzin w połączeniu ze znajdującymi się w aktach administracyjnych fotografiami, zdaniem Sądu, uprawniała organy administracji do przyjęcia, że prace wykonane przy przedmiotowym przepuście należało uznać za remont w celu zachowania ich funkcji w rozumieniu art. 64 ust. 1 Prawa wodnego. Taki wniosek znajduje również potwierdzenie w ustaleniach dokonanych przez PINB w W. , który to organ stwierdził, że "przedmiotowy przepust nie uległ żadnym zmianom co do wielkości, szerokości i podstawowych parametrów technicznych od ostatniej wizji , która odbyła się 16 czerwca 2005 r." Ponadto PINB zaznaczył, że "przepust jest drożny i służy odprowadzeniu wód z urządzeń melioracyjnych" (k. [...] akt adm.). Trafnie zatem organy obu instancji uznały, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał na to, że kwestionowane przez skarżących prace były w istocie remontem spornego przepustu, a tym samym nie były w stosunku do tych prac wymagane pozwolenie wodnoprawne. Wskazane wyżej uchybienia w ocenie materiału dowodowego (brak oceny fotografii) nie były na tyle poważne, by uznać, że organy dopuściły się naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i art. 78 kpa mającego wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Przeciwnie, przytoczona treść protokołów oględzin przeprowadzonych przez Starostę oraz PINB wskazuje na zgodność wniosków, do jakich doszły organy w kontrolowanym postępowaniu, z twierdzeniami samych skarżących wpisanych do protokołu przez Starostę. Podkreślić trzeba, że dokonane w sprawie ustalenia jednoznacznie wskazują, że światło przepustu nie uległo zmianie, a sam przepust spełnia swoją funkcję. W konsekwencji Sąd uznał, że twierdzenia skarżących wskazujące na to, że przy spornym przepuście wykonano szerszy zakres prac, niż przyjęły to organy, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś materiał ten, w ocenie Sądu, dawał wystarczającą podstawę do uznania, iż kontrolowane postępowanie podlegało umorzeniu ze względu na jego bezprzedmiotowość. Wyjaśnić trzeba też, że ocena tego, czy organy nadzoru budowlanego są właściwe do prowadzenia postępowania w sprawie legalności przepustu, wykracza poza granice niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.