II SA/Kr 385/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Ochrony Środowiska i Praw Człowieka z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 lutego 2025 r., znak SKO.Oś/4170/247/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Ochrony Środowiska i Praw Człowieka z siedzibą w K. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 6 czerwca 2024 r. znak: WS-08.6222.224.202.IG, działając na podstawie art. 152 ust. 4a pkt 2 w związku z art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r., poz. 54) Prezydent Miasta Krakowa wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia pismem z dnia 9 maja 2024 r. przez P. Sp. z o. o. z siedzibą w W., instalacji wytwarzającej pole elektromagnetyczne [...] zlokalizowanej przy ul. S. w K., objętej wnioskiem P. Sp. z o. o. z siedzibą w W.. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że przedmiotowa instalacja to stacja bazowa telefonii komórkowej, zamontowana na dachu budynku usługowo-biurowego, na dwóch masztach o wysokości 6,5 metra, będących własnością i użytkowanych przez innego operatora telefonii komórkowej. Stacja bazowa [...] składa się między innymi z sześciu anten sektorowych, ustawionych na azymuty 0°, 110° i 220°. Organ ustalił, że stacja bazowa telefonii komórkowej nr [...] (operator P. Sp. z o.o.) została zainstalowana na wysokości od 15,5 m n.p.t. do wysokości ok. 19 m n.p.t. (powyżej 18,8 m n.p.t.), na istniejącej konstrukcji antenowej, która dotychczas była własnością i była użytkowana przez innego operatora telefonii komórkowej. Powyższe sprawia, że całość urządzeń wraz z osprzętem demontowanym do istniejącej instalacji na dachu przekracza wysokość, dla której nie wymaga ona decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, określoną w art. 29 ust. 4 pkt 3 lit a) ustawy Prawo budowlane. Organ podał, że w dniu 17 maja 2024 r. w odpowiedzi wezwanie organu, inwestor przedłożył wyjaśnienia. Ich treść nie miała jednak istotnego znaczenia z punktu widzenia oceny zebranego wcześniej materiału dowodowego. Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest specyficzna instalacja dołączona do wcześniej zainstalowanej i eksploatowanej infrastruktury innego operatora, której opisane wyżej rozmiary nie mieszczą się w granicach wskazanych w art. 29 ust. 4 pkt 3 lit a) Pr. bud. Taki kształt instalacji budzi również wątpliwości z punktu widzenia jej oddziaływania na całość istniejącej konstrukcji antenowej. Wobec tego organ nie zgodził się z twierdzeniami inwestora, że omawiana instalacja nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia. Organ powołał treść art. 152 ust. 1, 4 i 4a oraz art. 76 ust, 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska i wskazał, że przedmiotowa instalacja nie spełnia też wymogów określonych w art. 76 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, wskazujących na konieczność zastosowania odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z ustaw lub decyzji. Nie można bowiem w omawianym przypadku mówić o prawidłowym zastosowaniu odpowiednich rozwiązań technologicznych, skoro ze względu na zakres przeprowadzonych prac, zachodzi konieczność uzyskania decyzji pozwolenia na budowę lub też przyjęcia przez organ do wiadomości zgłoszenia robót budowlanych. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła P. sp. z o.o. Decyzją z dnia 6 lutego 2025 r. znak: SKO.Oś/4170/247/2024, działając na podstawie art. 152 ust. 4a pkt 2 w związku z art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2024 r., poz. 54), art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło decyzję organu I instancji w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 152 ust. 1 p.o.ś. instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska. Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia przed rozpoczęciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5. Przepis art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (art. 152 ust. 3 ww. ustawy). W pewnych przypadkach, organ przyjmujący zgłoszenie może zgłosić sprzeciw. Organ zgłaszający sprzeciw zobowiązany jest do wykazania z jakimi konkretnymi zagrożeniami będzie wiązać się funkcjonowanie instalacji. Mianowicie ustęp 4a art. 152 ustawy stanowi, iż Sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jest wnoszony, jeżeli: 1) eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska; 2) instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76 ust. 2 pkt 1 i 2. Z kolei w myśl art. 76 ust. 2 pkt 1 i 2 p.o.ś. wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji są: 1) wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach administracyjnych środków technicznych chroniących środowisko; 2) zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z ustaw lub decyzji. Ustawodawca w art. 152 ust. 4a ustawy doprecyzował, w jakich przypadkach organ przyjmujący zgłoszenie ma obowiązek wniesienia sprzeciwu. Sprzeciw nie powinien być wnoszony w innych przypadkach, niż wyszczególnione w tym przepisie, a fakty uzasadniające wniesienie sprzeciwu muszą być przez organ administracji w odpowiedni sposób udowodnione. Zdaniem Kolegium wniesienie przez organ I instancji sprzeciwu w powołaniu się na okoliczność, iż w jego ocenie wykonanie instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku usługowo - biurowego na dwóch masztach o wysokości 6,5 m będących własnością i użytkowanych przez innego operatora telefonii komórkowej powinno zostać poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę, nie ma oparcia w obowiązujących przepisach. Nadto decyzja organu I instancji jest bardzo lakoniczna. Organ I instancji w żaden sposób nie dokonał analizy przywołanych przepisów w kontekście dla sprawy zasadniczym - a mianowicie możliwości wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia instalacji z uwagi na przepisy prawa budowlanego. Jakie mogłyby wynikać z decyzji wydanej na gruncie prawa budowlanego wymagania dla ochrony środowiska, których ewentualnie instalacja by nie wypełniała. Na poparcie swojego stanowiska Kolegium powołało wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2024 r. sygn. II SA/Kr 1499/24. Na powyższą decyzję Polskie Stowarzyszenie na rzecz O. Ś. i P. C. w K. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 152 ust. 4a pkt 2 p.o.ś. w zw. z art. 76 ust. 2 pkt 1-2 p.o.ś. w zw. z art. 28 ust. 1 Pr. bud. poprzez błędne uznanie, że brak uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest przesłanką do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy w decyzji takiej są określane środki techniczne chroniące środowiskowo oraz rozwiązania technologiczne, które inwestor musi zastosować, a więc brak uzyskania tej decyzji jest niewykonaniem wymagań ochrony środowiska, gdyż inwestor ma obowiązek uzyskać decyzję i wykonać określone w niej wymagania, a brak uzyskania decyzji lub brak wykonania wymagań w przypadku uzyskania decyzji są oczywiście przesłanką do wniesienia sprzeciwu; - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zw. z art. 152 ust. 3, 4, 4a i 4b p.o.ś. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji Prezydenta i umorzenie postępowania przed organem I inst. w sytuacji, gdy decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, a naruszenie przepisów prawa procesowego jest nieznaczące dla rozstrzygnięcia sprawy oraz poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania przed organem I instancji, gdyż organ ochrony środowiska w sprawie przyjęcia zgłoszenia nie ma uprawnienia do umorzenia postępowania, lecz jedynie do "milczącego" przyjęcia zgłoszenia, pozostawienia go bez rozpoznania, wydania zaświadczenia o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu lub do wydania sprzeciwu. W uzasadnieniu skargi wskazano, ze organ ustalił, że inwestor powinien uzyskać pozwolenie na budowę i go nie uzyskał. W tym zakresie uzasadnienie decyzji jest wystarczające. Uzasadniono, dlaczego wykonanie budowy stacji bazowej nie jest zwolnione od uzyskania pozwolenia na budowę. Przywołano konkretne przepisy prawa oraz konkretne okoliczności faktyczne sprawy. Budowa stacji bazowej - bez względu czy przyjmuje ona postać wolnostojącego masztu z antenami czy też konstrukcji wsporczej z antenami umiejscowionych na budynku -zawsze wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bo stacja bazowa jest obiektem budowlanym. Ponadto w projekcie budowlanym są określone parametry techniczne charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko (przede wszystkim moce EIRP anten) i inwestycja podlega sprawdzeniu pod względem wpływu na środowisko w ramach postępowania ws. pozwolenia na budowę. Strona skarżąca podniosła, że przepisów art. 152 ust. 4a pkt 2 oraz art. 76 ust. 2 pkt 1-2 p.o.ś. wynika jasno, że organ musi ustalić, jakie przepisy mają zastosowanie w sprawie oraz jakie decyzje administracyjne inwestor powinien uzyskać, a następnie sprawdzić, czy zostały wykonane określone w tych przepisach i decyzjach środki techniczne chroniące środowisko i rozwiązania technologiczne. Nie chodzi tu tylko o decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych, gdyż przepis wyraźnie posługuje się liczbą mnogą ("decyzjach administracyjnych"). Z uwagi na to, że przepisy p.o.ś. dotyczą wielu różnorodnych instalacji, to ustawodawca musiał zastosować katalog otwarty. To rolą organu jest sprawdzenie, jakie decyzje powinny być uzyskane oraz czy wypełniono określone w nich warunki. Sprzeciw w praktyce może być wniesiony, jeśli inwestor uzyskał wymaganą decyzję, ale nie wykonał określonej w niej środków technicznych lub rozwiązań technologicznych. Podstawowym warunkiem jest posiadanie wymaganej prawem decyzji, w której mogą być zawarte wspomniane środki techniczne i rozwiązania technologiczne. Tym bardziej jeśli inwestor w ogóle takiej decyzji nie posiada, to nie wykonał takich środków i rozwiązań. W obu sytuacjach organ musi wnieść sprzeciw. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia sprawy w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona, chociaż nie wszystkie zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 152 ust. 4a pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2024, poz. 54, dalej: p.o.ś). Zgodnie z art. 152 ust. 1 p.o.ś, instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska. Stosownie do art. 152 ust. 2 p.o.ś. zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać: 1) oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby; 2) adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji; 3) rodzaj i zakres prowadzonej działalności, w tym wielkość produkcji lub wielkość świadczonych usług; 4) czas funkcjonowania instalacji (dni tygodnia i godziny); 5) wielkość i rodzaj emisji; 6) opis stosowanych metod ograniczania wielkości emisji; 7) informację, czy stopień ograniczania wielkości emisji jest zgodny z obowiązującymi przepisami. 8) (uchylony); 9) sprawozdanie z wykonanych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych, o których mowa w art. 122a ust. 1 pkt 1. W myśl art. 152 ust. 4 ustawy, do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. Co do charakteru samego sprzeciwu, w doktrynie wyrażany jest pogląd, że termin do jego wniesienia ma charakteru materialnoprawny, a jego przekroczenie jest jednoznaczne z brakiem zastrzeżeń w kwestii funkcjonowania określonej w zgłoszeniu instalacji. W myśl art. 152 ust. 4a p.o.ś. sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jest wnoszony, jeżeli: 1) eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska; 2) instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76 ust. 2 pkt 1 i 2. Zgodnie z art. 76 ust. 2 pkt 1 i 2 p.o.ś. wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji są: 1) wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach administracyjnych środków technicznych chroniących środowisko; 2) zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z ustaw lub decyzji; 3) uzyskanie wymaganych decyzji określających zakres i warunki korzystania ze środowiska. W odniesieniu do postępowania prowadzonego na podstawie art. 152 p.o.ś. wskazuje się, że "w zakresie ochrony środowiska bardzo ważnym zagadnieniem jest właściwa orientacja w kwestii zagrożeń dla środowiska wynikających z określonych rodzajów działalności. Instrumentem o podstawowym znaczeniu w tym zakresie są pozwolenia na korzystanie ze środowiska. Nie wszystkie formy korzystania ze środowiska wymagają jednak ich uzyskiwania i dlatego, aby uświadomić podmioty zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia co do zakresu korzystania ze środowiska, w art. 152 ust. 1 komentowanej ustawy określono, że instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska (...)" [zob. K. Gruszecki, Komentarz do art. 152 p.o.ś. w: Gruszecki Krzysztof, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, wyd. VII, LEX/el. 2025]. Przy czym wymogi ochrony środowiska odnoszą się do wszystkich instalacji, bez względu na to, czy powstały zgodnie z p.b., czy też są wynikiem samowoli, której usunięcie jest przedmiotem innych postępowań, leżących w kompetencji innych organów. Organy ochrony środowiska dbać mają bowiem o zapewnienie wymaganego przepisami prawa poziomu tej ochrony przy korzystaniu ze środowiska (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 845/17). W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 6 czerwca 2024 r. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia przez P. sp. z o.o. instalacji wytwarzającej pole elektromagnetyczne [...] zlokalizowanej przy ul. S. w K.. W uzasadnieniu podał, że "instalacja objęta zgłoszeniem nie spełnia wymogów określonych w art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy Poś, wskazujących na konieczność zastosowania odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z ustaw lub decyzji. Nie można bowiem w omawianym przypadku mówić o prawidłowym zastosowaniu odpowiednich rozwiązań technologicznych, skoro w przedmiotowym przypadku ze względu na zakres przeprowadzonych prac, zachodzi konieczność uzyskania pozwolenia na budowę lub tez przyjęcia przez organ do wiadomości zgłoszenia robót budowalnych." Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, w uzasadnieniu decyzji uchylającej sprzeciw organu pierwszej instancji wyjaśniło, że "wniesienie przez organ I instancji sprzeciwu w powołaniu się na okoliczność, iż w jego ocenie wykonanie instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku usługowo – biurowego na dwóch masztach o wysokości 6,53 metra będących własnością i użytkowanych przez innego operatora telefonii komórkowej powinno zostać poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę nie ma oparcia w obowiązujących przepisach. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zaskarżona decyzja jest bardzo lakoniczna. Organ I instancji w żaden sposób nie dokonał analizy przywołanych przepisów w kontekście dla sprawy zasadniczym – a mianowicie możliwości wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia instalacji z uwagi na przepisy prawa budowlanego. Jakie mogłyby wynikać z decyzji wydanej na gruncie prawa budowlanego wymagania dla ochrony środowiska, których ewentualnie instalacja by nie wypełniała." Kolegium przywołało również fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2024 r., II SA/Kr 1499/24, w którym stwierdzono, że "organ ochrony środowiska nie jest organem właściwym rzeczowo do kontroli przestrzegania przepisów prawa budowlanego, a zgodnie z art. 81 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.) organem właściwym w sprawach tego rodzaju są organy nadzoru budowlanego: powiatowy i wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Jeżeli zatem organy ochrony środowiska rozpatrujące zgłoszenie do eksploatacji instalacji - stacji bazowej telefonii komórkowej, mają wątpliwości co do spełnienia wymagań ustawy prawo budowlane przez inwestora instalacji, to winny powiadomić o tym właściwy organ nadzoru budowlanego i rzeczą tego organu będzie wypowiedź co do obowiązku posiadania przez inwestora pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Nie jest przedmiotem kontrolowanego postępowania ani niniejszej sprawy sądowo administracyjnej rozstrzyganie co do obowiązku uzyskania dla spornej instalacji decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej wskazać należy, że w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych, to w aktualnym stanie prawnym nie są to instalacje, które mogą znacząco – zawsze lub potencjalnie - oddziaływać na środowisko w rozumieniu Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.), zatem nie wymagają decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Z tej zatem decyzji żadne środki techniczne chroniące środowisko, względnie odpowiednie rozwiązania technologiczne istotne z punktu widzenia ochrony środowiska nie będą wynikać, skoro decyzja ta nie jest wymagana." Sąd obecnie orzekający podziela w pełni przywołane wyżej stanowisko WSA w Krakowie, przyjmując, że podstawą wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 152 ust. 4a p.o.ś. nie może być przekonanie organu ochrony środowiska o wymagalności zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych czy pozwolenia na budowę dla zgłaszanej instalacji. Aprobata dla przywołanego stanowiska Kolegium nie oznacza jednak, że decyzja jest prawidłowa, ponieważ organ odwoławczy przedwcześnie umorzył postępowanie, nie zbadawszy uprzednio kompletności dokonanego zgłoszenia oraz jego prawidłowości w kontekście przesłanek wniesienia sprzeciwu określonych w art. 152 ust. 4a p.o.ś. Sąd zauważa, że i w przywołanym wyroku WSA w Krakowie, wskazując na brak przesłanek do badania dopełnienia czynności wymaganych Prawem budowlanych, zobowiązał organ do zbadania, czy informacje przekazane przez inwestora wraz z wnioskiem są wystarczające do ustalenia, że wykonane zostały wymagane przepisami środki techniczne chroniące środowisko oraz czy zastosowano odpowiednie rozwiązania technologiczne wynikające z ustaw. Tak też powinno było uczynić Kolegium w obecnie rozpatrywanej sprawie. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy lakonicznie stwierdził, że nie dostrzegł żadnych innych podstaw do wniesienia sprzeciwu. W tym miejscu należy zaakcentować, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl zaś art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zasady te, chociaż w nieco ograniczonym zakresie, dotyczą organów orzekających w sprawach zainicjowanych zgłoszeniem. Dotyczą one również organu odwoławczego, który nie jest związany stanowiskiem organu pierwszej instancji co do oceny okoliczności faktycznych sprawy i przyjętą przesłanką sprzeciwu. Oznacza to, że organ odwoławczy powinien ponownie zweryfikować zgłoszenie pod względem kompletności (vide: art. 152 ust. 1 p.o.ś.) oraz ocenić, czy treść przedłożonej dokumentacji jest wystarczająca, biorąc pod uwagę przesłanki wniesienia sprzeciwu (vide: art. 152 ust. 4a w zw. z art. 76 ust. 2 pkt 1 i 2 p.o.ś.). Tym samym Sąd stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie dopuściło się naruszenia art. 7, art. 77 §1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie pełnego zbadania okoliczności sprawy, co oznacza, że w tym zakresie skarga okazała się zasadna. Ponownie rozpatrując sprawę organ dokona oceny legalności sprzeciwu wniesionego przez organ I instancji, mając na względzie stanowisko Sądu zaprezentowane powyżej. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 li. a i c p.p.s.a., orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §1 p.p.s.a zasądzając na rzecz skarżącego P. 200 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.