II SA/Kr 386/18

PostanowienieWSA w Krakowie2018-04-12

Skład orzekający: Renata Ranicka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarżąca wykazała, że znajduje się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej jej poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (zwolnienie od kosztów sądowych)?
Ratio decidendi
Skarżąca wykazała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, dysponuje niskim, stałym dochodem z emerytury i ponosi znaczące, stałe wydatki, które uniemożliwiają jej poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. W związku z tym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 PPSA, należało przyznać jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Stan faktyczny
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek Z. I. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o zawieszeniu postępowania. Skarżąca oświadczyła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jej miesięczny dochód z emerytury jest niski, a majątek obejmuje dom i działki rolne. Wskazała na trudną sytuację finansową, uniemożliwiającą poniesienie kosztów bez uszczerbku dla utrzymania, przedstawiając szczegółowe zestawienie miesięcznych wydatków.
Rozstrzygnięcie
Zwolniono skarżącą Z. I. od kosztów sądowych.

Pełny tekst orzeczenia

Starszy Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Renata Ranicka po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. I. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak : [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania p o s t a n a w i a zwolnić skarżącą Z. I. od kosztów sądowych Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek Z. I. o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 stycznia 2018 r. We wniosku skarżąca oświadczyła, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód z tytułu pobieranego świadczenia emerytalnego wynosi [...] zł. Według oświadczenia w skład majątku skarżącej wchodzi dom o pow. 55 m2 oraz 3 działki rolne o łącznej powierzchni 0,37 ha ( nieużytki). Na uzasadnienie wniosku skarżąca podała, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż ze względu na trudna sytuacje finansową, nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Jedynym źródłem dochodu skarżącej jest świadczenie emerytalne, z którego musi samodzielnie pokryć wszystkie wydatki konieczne. Skarżąca przedstawiła zestawienie miesięcznych wydatków: opłata za energie elektryczną 41,56 zł, opłata za gaz – 44,62 zł, woda i ścieki – 75,17 zł, odpady komunalne - 24 zł kwartalnie, telefon – 60,00 zł, opał- 224,75 zł miesięcznie, ubezpieczenia budynku- 200 zł, podatek- 314 zł rocznie, koszty leczenia – 63,56 zł miesięcznie, wyżywienie średnio - 600 zł Rozpoznając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 245 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika bądź w zakresie częściowym, obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych lub obejmu tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zatem wniosek skarżącej należy rozpatrywać w kontekście przesłanek zawartych w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z wyżej powołanym artykułem przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe ( postanowienie NSA z 6 października 2004 r., sygn, akt GZ 71/04, ONSA 2005, Nr 1, poz.8). Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy rozpatruje się w dwóch aspektach – z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń , jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, a z drugiej zaś z uwzględnieniem jej możliwości finansowych ( por. H. Knysiak – Molczyk, Prawo pomocy w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, PS 2003, nr 11-12, s.85). Oceniając sytuację materialną i życiową wnioskodawcy bierze się pod uwagę również sposób w jaki wnioskodawca gospodarował swoim majątkiem do chwili złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Niewątpliwe i ta okoliczność wpływa, i kształtuje obecną sytuację materialną wnioskodawcy. W przedmiotowej sprawie po dokonaniu analizy informacji wynikających z oświadczeń skarżącego, referendarz sądowy uznał, iż zachodzą szczególne okoliczności, określone w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. . pozwalające na skuteczne ubieganie się o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca prowadząca jednoosobowe gospodarstwo domowe, dysponuje stałym miesięcznym dochodem w niskiej wysokości , bez obciążeń. Wykazane we wniosku stałe obciążenia miesięczne zamykają się kwotą około 1.160,43 zł ( opłaty za media, podatek, wyżywienie w kwocie prognozowanej, lekarstwa, drobne naprawy domu, opłata za telefon) przy dochodzie w wysokości [...] zł. W opinii orzekającego skarżąca wykazała, w sposób nie budzący wątpliwości , iż znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kosztów sądowych, w tym opłaty od skargi w wysokości 100 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło