II SA/Kr 3864/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie NSA Grażyna Danielec spr. AWSA Dorota Dąbek Protokolant Dorota Hajto po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2004r sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 listopada 2001 r, Nr: [...] w przedmiocie wymeldowania - skargę oddala - Decyzją z dnia 26 listopada 2001 r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) po rozpatrzeniu odwołania D. K. działającą w imieniu M. B. od decyzji Wójta Gminy [...] z [...] 1998 r. Nr [...] orzekającej o odmowie wymeldowania z pobytu stałego J. K. z budynku Nr [...] w [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzeka o wymeldowaniu J. K. z wyżej wymienionego budynku. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że decyzją z dnia [...] 1998 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 cyt. wyżej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ I instancji orzekł o odmowie wymeldowania J. K. z pobytu stałego z budynku nr [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż J. K. wprawdzie nie posiada uprawnień do przebywania w powyższym budynku i pomimo że w nim nie zamieszkuje to jednak opuszczenie tego budynku nie było dobrowolne, nastąpiło na skutek nieporozumień rodzinnych. Decyzja powyższa zaskarżona została przez D. K. - pełnomocnika właścicielki budynku Pani M. B.. W odwołaniu D. K. podniosła, iż wydana decyzja przez organ I instancji jest bezpodstawna albowiem J. K. nie posiada uprawnień do przebywania w tym budynku oraz dobrowolnie opuścił przedmiotowy budynek i zamieszkał z rodziną pod innym adresem. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę w wyniku złożonego odwołania odmiennie ocenił stan faktyczny, aniżeli organ I instancji i wydał decyzję orzekającą o wymeldowaniu J. K. z budynku w [...]. Dalej organ podnosi, że Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, do którego trafiła sprawa uchylając zaskarżoną decyzję wyrokiem z dnia 20 czerwca 2001 r. sygn. akt II SA/Kr 1335/98 polecił organowi przeprowadzenie postępowania w celu ustalenia czy faktycznie opuszczenie budynku przez J. K. ma charakter trwały i nastąpiło wyłącznie na tle nieporozumień rodzinno - majątkowych i czy podjął on środki prawne w celu powrotu do tego budynku. Organ II instancji uzupełniając postępowanie dowodowe przesłuchał na rozprawie administracyjnej w dniu [...] 2001 r. strony niniejszego postępowania ustalając, iż J. K. w dalszym ciągu nie zamieszkuje w budynku w [...]. Zamieszkuje wraz z rodziną w [...] przy ul. [...]. Wyjaśnił również, iż nie podejmował też żadnych działań prawnych aby zmienić ten stan z uwagi na brak środków finansowych. Wyjaśnił, iż po pogrzebie ojca w lutym 2001 r. rozmawiał z matką i siostrą M. B. na temat ewentualnego ponownego zamieszkania w tym budynku. Siostra M. B. wyraziła wprawdzie zgodę na jego zamieszkanie wraz z rodziną budynku w [...] ale postawiła warunek mianowicie: podjęcie przez J. K. pracy w gospodarstwie natomiast nie zgodziła się na przepisanie tego budynku na rzecz J. K.. Przed organem odwoławczym J. K. wyraźnie podkreślił, iż dopóki siostra M. B. będąca właścicielką całego majątku nie zapisze mu na własność przedmiotowego budynku i dopóki nie będzie posiadał aktu własności budynku na swoje nazwisko w budynku tym nie zamieszka albowiem boi się, że siostra M. może go stamtąd w przyszłości wyrzucić. Organ stwierdza, że przeprowadzone postępowanie uzupełniające wykazało również, iż sprawa, która toczyła się w Prokuraturze Rejonowej w [...] pod sygn. [...] o znęcanie się fizyczne i moralne S. i D. K. nad swoim synem J. K. w dniu [...] 1997 r. została umorzona wobec niepopełnienia przez podejrzanych zarzucanego im czynu. W świetle powyższego, stwierdza organ odwoławczy trudno uznać, że opuszczenie budynku nr [...] w [...] przez Pana J. K. nie było dobrowolnie a nastąpiło na skutek przymusu. W przedmiotowej sprawie uznał organ, iż pomiędzy stronami istnieje konflikt o charakterze majątkowym, który to konflikt usiłują strony częściowo rozwiązać na gruncie przepisów meldunkowych. Reasumując stwierdza organ, iż J. K. nie posiada uprawnień do przebywania w budynku, opuścił przedmiotowy budynek w 1998 r. Strony nie doszły do porozumienia, co do ewentualnego ponownego zamieszkiwania J. K. w budynku nr [...] w [...]. W związku z tym organ odwoławczy uznał, iż spełnione zostały przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych niezbędne do wymeldowania J. K. z budynku nr [...] w [...] i uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o wymeldowaniu J. K. z pobytu stałego z budynku w [...]. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. K.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, iż została podjęta w oparciu o niedostatecznie wyjaśniony stan faktyczny, a w szczególności organ II instancji nie przeprowadził dowodu z akt Komendy Policji w [...] na okoliczność podejmowanych czynności interwencyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Sprawa o wymeldowanie J. K. z przedmiotowego domu była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, który wyrokiem z dnia 20 czerwca 2001 r. sygn. akt II SA/Kr 1335/98 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r. orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z budynku Nr [...] w [...]. Przy ponownym rozpoznaniu organ II Instancji wykonał zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu i przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające. W wyniku tego postępowania, a w szczególności przesłuchania skarżącego J. K. w sposób prawidłowy organ odwoławczy ustalił, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) opuszczenia lokalu przez skarżącego. Z jego zeznań wprost wynika, że chodzi mu tylko o pozostawienie zameldowania i nie widzi możliwości zamieszkania w budynku, gdyż co prawda siostra zezwoliła mu na zamieszkanie, ale pod warunkiem pracy w gospodarstwie rolnym i odmówiła przeniesienia własności budynku na jego rzecz. Z zeznań skarżącego można wywnioskować, iż w istocie chodzi o spory majątkowe, a nie chęć mieszkania w przedmiotowym budynku. Pozostawienie zameldowania skarżącego w budynku Nr [...] w [...] prowadziłoby do fikcyjnego zameldowania, co jest niedopuszczalne w świetle przepisów wyżej wskazanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.