II SA/Kr 387/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2025 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 lutego 2025, znak: SKO.ZP/415/510/2024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie tablicy reklamowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 lutego 2025 r. nr SKO.ZP/415/510/2024 utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 września 2024 r. nr 317/P/PK/UK4/TŻ/24/ZDMK orzekającą o nałożeniu na R. Sp. z o.o. z siedzibą we W. kary pieniężnej w wysokości 4.599 zł za umieszczenie od dnia wszczęcia postępowania, tj. od dnia 12.08.2022 r. do dnia 01.09.2022 r. urządzenia reklamowego przy al. K. na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. K. o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklamy wynoszącej 10,70 m2 niezgodnego z uchwałą krajobrazową. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach: Przeprowadzona w dniu 5 sierpnia 2022 r. kontrola wykazała umieszczenie słupa plakatowo - reklamowego typu "okrąglak" przy al. K. j w K., posiadającego zwieńczenie niezgodne z wymogami zawartymi w § 13 pkt 3 lit. b uchwały Nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2020 r. poz. 1984). W trakcie kontroli stwierdzono, że przedmiotowy nośnik reklamowy umieszczony na chodniku posiada zwieńczenie niezgodne z wymogami ww. uchwały. Wobec powyższego wszczęto postępowanie administracyjne w celu wymierzenia kary pieniężnej, o czym zawiadomiono spółkę pismem doręczonym w dniu 12 sierpnia 2022 r. W ramach tego postępowania przeprowadzono szereg kontroli, z których kontrola dokonana w dniu 6 września 2022 r. wykazała usunięcie słupa reklamowego. Decyzja z dnia 28 grudnia 2022 r. nr 30/P/PK/UK4/22/ZDMK ustalająca wobec spółki karę pieniężną za umieszczenie ww. słupa reklamowego, niezgodnie z przepisami uchwały krajobrazowej została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 24 marca 2023 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, po uzupełnieniu materiału dowodowego świadczącego o tym, że skarżąca spółka jest dysponentem spornego słupa reklamowego, organ I instancji ponownie nałożył karę pieniężną na spółkę. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżąca spółka zarzuciła naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego oraz materialnych. W uzasadnieniu zarzucono głównie, że organ nie udowodnił, że to spółka R. umieściła słup reklamowy we wskazanej lokalizacji i jest jego właścicielem. Tymczasem był on umieszczony kilka lub kilkanaście lat wcześniej i był używany przez różne podmioty. Odwołanie okazało się nieskuteczne, bowiem organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał na adekwatne regulacje, w szczególności § 13 pkt 3 cyt. uchwały i stwierdził, że sporny słup reklamowy nie odpowiadał warunkom zawartym w ppkt b tego przepisu, został bowiem zwieńczony kopułą o podstawie szcześciokąta, która dopuszczona jest wyłącznie w obszarze objętym wpisem na listę UNESCO oraz w strefie buforowej tego obszaru. W przedmiotowej lokalizacji słup winien mieć zwieńczenie w formie walca. W opinii Kolegium nie ma też wątpliwości, że skarżąca spółka jest odpowiedzialna za umieszczenie ww. urządzenia reklamowego i jest jego właścicielem, co zostało wykazane zebranymi w toku ponownego postępowania następującymi dowodami: 1. Z wykonanego w trakcie kontroli zdjęcia wynika, że urządzenie reklamowe zawierało informacje w postaci naklejki z napisem R. oraz numerem telefonu i adresem mailowym spółki; 2. Skarżąca spółka była stroną umowy z dnia 25.08.2022 r. zawartej z Centrum Kultury Podgórze, której przedmiotem była kompleksowa usługa polegająca na druku plakatów oraz zapewnieniu ich ekspozycji (plakatowania) na nośnikach znajdujących się na terenie K.. Do umowy, został załączony wykaz nośników znajdujących się w dyspozycji spółki, uwzględniający również przedmiotowy słup plakatowo – reklamowy; 3. Spółka była również stroną zawartej wcześniej, w dniu 30.09.2021 r. umowy z Akademią Muzyczną im. Krzysztofa Pendereckiego na usługę plakatowania na nośnikach reklamowych należących do spółki, do której również załączono wykaz nośników reklamowych uwzględniający słup będący przedmiotem obecnego postępowania. Również z treści tej umowy wynika, że jej przedmiotem była kompleksowa usługa polegająca na zapewnieniu ich ekspozycji (plakatowania) na nośnikach znajdujących się na terenie K. i będących w dyspozycji spółki; 4. Do akt dołączono sprawy pismo z dnia 09.06.2020 r. złożone do ZDMK informujące, że z dniem 09.06.2020 r. spółka A. sp. z o.o. sprzedała część aktywów swojego przedsiębiorstwa na rzecz spółki R. sp. z o.o. Głównym przedmiotem sprzedaży były słupy plakatowo - reklamowe i nośniki reklamowe związane z wykorzystywaniem przedmiotowych słupów i nośników do usług związanych z szeroko pojętą działalnością plakatowania. W piśmie tym wyraźnie też wskazano, że od dnia 01.07.2020 r. (tj. dnia wejścia w życie uchwały krajobrazowej) spółka R. prowadzić ww. działalność z wykorzystaniem słupów i nośników jako następca prawny A. , a ta ostatnia spółka w związku ze sprzedażą słupów i nośników wycofała wszelkie wnioski o przedłużenie decyzji administracyjnych zezwalających na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia nośnika reklamowego; 5. Z ekspertyzy dotyczącej bezpieczeństwa użytkowania urządzeń reklamowych (w tym przedmiotowego słupa) wynika, że "zgodnie z oświadczeniem R. sp. z o.o. stanowią jej własność"; 6. Skarżąca spółka zamieściła w dniu 23 czerwca 2020 r. wpis internetowy, w którym poinformowała o przejęciu słupów i tablic ogłoszeniowych, zamieszczając cennik usług; 7. W dniu 24.06.2020 r. skarżąca spółka złożyła do ZDMK wniosek o wydanie zezwolenia na umieszczenie przedmiotowego urządzenia reklamowego w pasie drogowym drogi publicznej, który został zaaprobowany przez Prezydenta Miasta Krakowa w decyzji z dnia 24.08.2020 r. m.in. pod takim warunkiem, że słup winien posiadać zwieńczenie w formie walca. Wobec powyższych dowodów w opinii organu odwoławczego są podstawy do uznania, że z dniem 9 czerwca 2020 r., czyli przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej, skarżąca spółka stała się jedynym właścicielem i dysponentem słupów reklamowych. W świetle zacytowanych przez Kolegium orzeczeń na powyższą ocenę nie ma wpływu okoliczność, czy to skarżąca spółka dokonała umieszczenia słupa reklamowego. Istotne jest wyłącznie, że była jego jedynym dysponentem przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej. Zdaniem Kolegium nie budzi wątpliwości ustalony przez organ I instancji okres pozostawania reklamy w sprzeczności z przepisami uchwały. Przy czym kara została naliczona za okres od 12 sierpnia 2022 r. (doręczenia spółce pisma w sprawie wszczęcia postępowania) do dnia 1 września 2022 r. (tj. do dnia kontroli bezpośrednio poprzedzającej usunięcie słupa). Organ I instancji zastosował też prawidłowy sposób obliczenia kary pieniężnej, stosując prawidłową stawkę. Finalnie wskazano powody, dla których nie było możliwe zastosowanie art. 189f k.p.a., przewidującego możliwość odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Powyższą decyzję ukarana spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a tym samym pozbawienie Skarżącego możliwości dokładnego wyjaśnienia okoliczności i stanu faktycznego istotnych dla prawidłowego załatwienia niniejszej sprawy, całkowicie pomijając interes Skarżącego, podczas gdy wszelkie okoliczności faktyczne i prawne znane Skarżącemu przesądzają o tym, że Organ II instancji błędnie ustalił stan faktyczny i błędnie uznał że to Skarżąca jest podmiotem który umieścił słup w przedmiotowej lokalizacji, 2) art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie przez Organ II instancji, że "nie budzi wątpliwości jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa będącego przedmiotem postępowania", podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany Skarżącemu przesądzają, że Organ błędnie uznał że podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji jest skarżąca (z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika, że to skarżąca jest podmiotem który zainstalował urządzenie we wskazanej lokalizacji jest Skarżąca), 3) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, polegający na dowolnej ocenie materiału dowodowego, co skutkowało błędnym uznaniem przez Organ, że to Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji, podczas gdy z materiału dowodowego załączonego do akt sprawy przez Organ I instancji nie wynika że Słup umieszczony w przedmiotowej lokalizacji został umieszczony przez Skarżącą (wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu Decyzji Organu II instancji - z żadnego z przedłożonych dokumentów nie wynika że to Skarżąca umieściła przedmiotowy nośnik we wskazanej lokalizacji), 4) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie pobieżnego, a nie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezgodnie z zasadą prawdy materialnej, niepodjęcie istotnych czynności dowodowych oraz dokonania dowolnej oceny zebranych dowodów. Jak również braki uzasadnienia Decyzji uniemożliwiające jej weryfikację przez niewyjaśnienie istotnych przesłanek wydania Decyzji, a w szczególności: - błędne uznanie przez Organ, że to Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie przedmiotowego słupa we wskazanej lokalizacji, podczas gdy według najlepszej wiedzy Skarżącej przedmiotowy nośnik umieszczony jest w tej lokalizacji od około kilkudziesięciu lat, a Organ i instancji nie dołączył żadnych dowodów świadczących o tym jakoby to Skarżąca była podmiotem, który umieścił nośnik we wskazanej lokalizacji, - błędne uznanie przez Organ, że "nie budzi wątpliwości jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa", podczas gdy wszelkie rzekome dowody i twierdzenia Organu nie są wystarczające do nałożenia na Skarżącą kary i nałożenia na nią kary pieniężnej, bowiem nie wynika z nich, że to Skarżąca umieściła nośnik reklamowy w przedmiotowej lokalizacji. - błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez uznanie za wiarygodny i rzetelny materiał dowodowy zebrany przez Organ I instancji m.in. naklejki z napisem R. numer słupa czy umowy z podmiotami publicznymi, podczas gdy z żadnego z powołanych przez Organ I instancji dowodów nie wynika jakoby to Skarżąca była podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji, a zatem cały materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie opiera się wyłącznie na przypuszczeniach Organu I i II instancji, co samo w sobie powinno być podstawą do uchylenia Decyzji Organu I instancji, - skonstruowanie uzasadnienia Decyzji w sposób uniemożliwiający jej weryfikację, bowiem zawiera ogólne stwierdzenia Organu II instancji, mogące być wykorzystane w dowolnym postępowaniu, 5) art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie, że Organ II instancji że Organ I instancji w sposób prawidłowy rozpatrzył cały materiał dowodowy, podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany Skarżącej przesądzają, że Organ II instancji błędnie uznał że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie przesądza o tym że to Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie nośnika we wskazanej lokalizacji, a w szczególności: - organ II całkowicie pominął fakt iż z żadnego dowodu przedłożonego przez Organ I instancji nie wynika że to Skarżąca umieściła słup w przedmiotowej lokalizacji; - dokumenty i informacje pozyskane przez Organ I instancji nie stanowią wystarczającego dowodu w przedmiotowej sprawie, podczas gdy informacja w postaci "[...]", kopie umów czy numer telefonu nie stanowią dowodu, na podstawie którego istnieje możliwość nałożenia kary i z którego wynika że to Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji, co skutkowało wydaniem błędnej Decyzji w niniejszym postępowaniu, 6) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że Organ II instancji udowodnił wystarczająco motywy, którymi kierował się przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, podczas gdy z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że Organ I nie zgromadził całego materiału dowodowego w sprawie, a Organ ii instancji błędnie uznał że nie budzi wątpliwości jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji (nie przedkładając na tę okoliczność żadnego dowodu), co skutkowało wydaniem błędnej Decyzji w niniejszym postępowaniu, 7) art. 37d ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie i błędne uznanie, że to Skarżąca jest podmiotem, który umieścił urządzenie reklamowe niezgodne z zapisami uchwały krajobrazowej we wskazanej przez Organ I i II instancji lokalizacji, podczas gdy Organ i instancji nie przedłożył na tę okoliczność żadnego dowodu, a Organ II instancji błędnie uznał że nie budzi wątpliwości jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji pomimo braku dowodów świadczących o słuszności swoich twierdzeń, co skutkowało wydaniem błędnej Decyzji w niniejszym postępowaniu. W świetle powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c oraz kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130, zwanej dalej u.p.z.p.). Ustawa ta w art.37 d przewiduje zasady wymierzania kar pieniężnych za nielegalne reklamy. Zgodnie z tym przepisem, podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, podlega karze pieniężnej (ust. 1). W przypadku, gdy w dniu wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe nie są zgodne z przepisami, o których mowa w ust. 1, w decyzji tej określa się: 1) wysokość kary pieniężnej za okres od dnia wszczęcia postępowania w sprawie do dnia wydania decyzji, oraz 2) obowiązek dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia (ust. 5). Jeżeli rada gminy nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej, o których mowa w ust. 1, wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. g tej ustawy, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1 (ust. 9). W przedmiotowej sprawie podjęta została stosowna uchwała nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2020 r. poz. 1984). Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 lit. c tej uchwały, al. K. przy której znajduje się przedmiotowy słup reklamowy mieści się w Strefie I. Natomiast w myśl § 13 uchwały dopuszcza się sytuowanie słupa plakatowo-reklamowego ("okrąglak"): 1) w Podobszarze l III Strefy - zgodnie z miejscami lokalizacji, wskazanymi na załączniku nr 2, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 2; 2) na całym obszarze miasta, z wyłączeniem Podobszaru l III Strefy, w odległości nie mniejszej niż: a) 15 m od innego słupa plakatowo-reklamowego; b) 15 m od wiaty przystankowej komunikacji miejskiej. 3) posiadającego zwieńczenie: a) w obszarze objętym wpisem na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Naturalnego UNESCO oraz w strefie buforowej tego obszaru, wskazanym na załączniku graficznym, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt l - w kształcie kopuły o podstawie sześciokąta, opisaną na geometrycznie wyznaczonej półkuli o średnicy do 1,4 m, zakończonej iglicą z kulą; u podstawy kopuła zakończona jest poziomym ozdobnym gzymsem wysuniętym przed lico powierzchni słupa - zgodnie z załącznikiem nr 3, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 3; b) dla pozostałego obszaru miasta - w formie walca o średnicy do 1,6 m i wysokości 0,5 m. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie słup reklamowy, który nie znajdował się w obszarze, o którym mowa w § 13 pkt 3 lit. a, został zwieńczony kopułą, zastrzeżoną tylko dla tego obszaru, to jest on niezgodny z przepisami uchwały, tj. § 13 pkt 3 lit. b. Powyższa okoliczność ma charakter niesporny. Przeciwko decyzji skarżąca spółka podniosła natomiast zarzuty o charakterze podmiotowym, twierdząc, że kara niesłusznie została nałożona właśnie na nią, podczas gdy to nie ona była podmiotem, który umieścił urządzenie reklamowe. W istocie, literalne brzmienie art. 37d ust. 1 u.p.z.p. wskazuje, że odpowiedzialność spoczywa na podmiocie, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami uchwały. W tym miejscu należy jednak zwrócić główną uwagę na cel uchwały krajobrazowej, jakim jest poprawa estetyki przestrzeni miejskiej poprzez regulowanie zasad umieszczania elementów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych w przestrzeni publicznej, a także uregulowanie zasad i wymogów dotyczących ich umieszczania Biorąc pod uwagę powyższe, bezcelowe byłoby ustalanie podmiotu, który przed wejściem w życie tej uchwały pierwotnie umieścił dane urządzenie reklamowe, a tym bardziej karanie go za niedochowanie norm, które wówczas jeszcze nie obowiązywały. Zasadne jest natomiast zdyscyplinowanie podmiotu, który przejął dane urządzenia reklamowe i pomimo wejścia w życie uchwały, nie dostosował ich wyglądu, czy parametrów do nowych wymogów. O tym, że to właśnie skarżąca spółka przejęła m.in. przedmiotowe urządzenie reklamowe od swojego poprzednika świadczy niezbicie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, szczegółowo omówiony w części historycznej uzasadnienia. Wynika z niego jasno, że spółka stała się właścicielem tego urządzenia oraz prowadziła działalność reklamową z jego wykorzystaniem. Świadczą o tym zawarte umowy, oświadczenia, a także fakt, że to ona występowała o zgodę na umieszczenie tego urządzenia w pasie drogowym. Twierdzenia skarżącej spółki, że to nie ona umieściła urządzenie reklamowe w przestrzeni miejskiej są ponadto sprzeczne z jej wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej na lokalizację tego urządzenia w pasie drogowym drogi publicznej (k. 126). Wniosek ten został w uwzględniony w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 sierpnia 2020 r. (k. 125). Z decyzji tej jasno wynika, że podmiotem uprawnionym do lokalizacji, a zatem umieszczenia urządzenia reklamowego była skarżąca spółka, ona była zatem odpowiedzialna za zachowanie dopuszczalnych parametrów tej reklamy, które nota bene w pkt 5 informowały o konieczności zastosowania zwieńczenia w formie walca. Skoro skarżąca spółka powyższy wymóg zignorowała, winna liczyć się z jego konsekwencjami, w tym z koniecznością uiszczenia kary pieniężnej. Sąd nie miał zastrzeżeń względem sposobu obliczenia kary, zastosowanych stawek oraz okresu, za który została ona wymierzona. Organ wymierzył bowiem karę za okres od doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania do dnia kontroli, po której przedmiotowe urządzenie zostało zlikwidowane, co jest zgodne z orzecznictwem sądowym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 115/25). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę