II SA/Kr 389/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia 22 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] w K. na rzecz skarżącej L. K. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rektor Uniwersytetu Pedagogicznego im. [...] w K. decyzją nr [...] z dnia 22 czerwca 2015 r. na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), - art. 1 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 z późn. zm. – dalej jako: u.d.i.p.) oraz - art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1182 z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy skarżącej – L. K., na skutek złożonego wniosku z dnia 3 czerwca 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną Rektora Uniwersytetu Pedagogicznego im. [...] w K. z dnia 19 maja 2015 r., nr [...] dotyczącej podania imion i nazwisk beneficjentów – studentów i absolwentów będących uczestnikami zajęć z języka rusińsko-łemkowskiego w latach 2007-2014, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 19 maja 2015 r., której uchylenia domagała się wnioskodawczyni, odmówiono podania imion i nazwisk studentów i absolwentów będących uczestnikami zajęć z języka rusińsko-łemkowskiego dofinansowanych z dotacji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w latach akademickich 2007-2014 uzasadniając, że dane te nie należą do kategorii spraw publicznych, a także podlegają ochronie jako dobra osobiste. Na skutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i zbadaniu podniesionych w nim argumentów, nie stwierdzono podstaw prawnych do zmiany decyzji z dnia 19 maja 2015 r., nr [...] Organ wskazał, iż przedmiotowa decyzja spełnia wszelkie wymogi przewidziane w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. dla tego rodzaju aktów. Podkreślono, że w uzasadnieniu zawiera podstawę prawną i faktyczną, na której oparł się organ przy wydawaniu powyższej decyzji, natomiast art. 61 Konstytucji RP, na który powołała się L. K. przewiduje ochronę wolności i praw osób, które nie pełnią funkcji publicznych. Tym samym zdaniem organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadniał, utrzymanie w mocy decyzji z dnia 19 maja 2015 r. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca – L. K., zarzucając naruszenie: - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości w ramach toczącego się postępowania w ten sposób, iż doszło do uznania, że prawo do informacji publicznej nie obejmuje beneficjentów zajęć dofinansowanych z dotacji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w podziale na poszczególne lata akademickie w okresie 2007-2014; - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w ten sposób, iż wszystkie wątpliwości zostały rozstrzygnięte na korzyść wyłączenia prawa do informacji publicznej, co prowadziło do naruszenia istoty prawa do informacji. Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie decyzji z dnia 22 czerwca 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 19 maja 2015 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W ocenie skarżącej, organ błędnie przyjął w decyzji z dnia 19 maja 2015 r., że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Dlatego też, jej zdaniem, z tego powodu pierwotna decyzja powinna zostać uchylona. Nadmieniono przy tym, że u.d.i.p. ma wyłącznie zastosowanie do informacji publicznych, a w związku z tym skoro Rektor przyjął, że określone informacje nie zawierają się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji publicznej (art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP) to nie mógł stosować u.d.i.p. w zakresie wydania decyzji odmownej udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca zaznaczyła również, że przyjęcie twierdzenia, iż określona informacja nie stanowi informacji publicznej skutkuje obowiązkiem poinformowania wnioskującej osoby o takim stanowisku pismem zwykłym, co potwierdzają poglądy przedstawicieli doktryny. Podniesiono jednak, że także w zakresie zawiadomień dotyczących ustaleń wykluczających zasadność stosowania u.d.i.p. odnośnie udostępnienia informacji publicznej adresat wniosku musi dochować wymogu poinformowania wnioskodawcy bez zbędnej zwłoki (a contrario art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Ponadto skarżąca podała, że Rektor uznał, iż skoro udostępnienie określonej informacji, będącej w jego posiadaniu, może wiązać się z kolizją prawa do informacji i prawa do prywatności, to - to drugie prawo ma bezwzględne pierwszeństwo (formalne ograniczenie). Skarżąca wyjaśniła, że ma świadomość, iż wniosek dotyczy kwestii naturalnego konfliktu prawa do informacji i prawa do prywatności, jednak podkreśliła przy tym, że pytanie dotyczyło tego jakie konkretnie osoby korzystały z zajęć dofinansowanych z dotacji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w podziale na poszczególne lata akademickie w okresie 2007-2014. Podkreśliła bowiem, że osoby te otrzymały dodatkowe wsparcie, a tym samym jej pytanie nie dotyczyło kwestii standardowego studiowania. W jej ocenie, właśnie prawo do informacji w takich sytuacjach powinno zapewniać wiedzę kto i na jakich zasadach oraz z jakich powodów otrzymał wsparcie finansowe od władz publicznych. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Pedagogicznego im. [...] w K. wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, iż dane których skarżąca się domaga, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, są danymi z zakresu życia prywatnego, dóbr osobistych osoby fizycznej i podlegają ochronie, którą gwarantują przepisy art. 47, art. 52 ust. 1, czy art. 76 Konstytucji RP. Dodatkowo organ stwierdził, że Uniwersytet Pedagogiczny w K. jest uczelnią publiczną, finansowaną przez państwo (nie tylko kierunek rusińsko-łemkowski) i art. 61 Konstytucji RP, na który powołuje się skarżąca, w konkretnej sprawie nie może odnosić się do przedmiotowej sprawy, gdyż wniosek nie dotyczy zakresu działalności organów władzy publicznej, czy osób pełniących w nich funkcje publiczne. Wyrokiem z dnia 5 października 2015 r. (sygn. akt II SA/Kr 993/15), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu. W treści uzasadnienia Sąd wskazał, że podziela stanowisko organów administracji, iż informacja, której udostępnienia domaga się wnioskodawczyni, nie należała do kategorii spraw publicznych i podlegała ochronie jako dobra osobiste. Podniesiono bowiem, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, przy czym dotyczyć ona musi jakiegoś faktu, zdarzenia lub czynności. Dodano zarazem, że prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, a ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące m.in. ochrony wolności i praw innych osób. Tym samym, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, nie wszystko, co znajduje się w szeroko pojętym spektrum działania organów administracji, może stanowić przedmiot prawa do udzielenia informacji publicznej. Sąd ten podkreślił bowiem, że dane osobowe stanowią informację (art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych) i mieszczą się w zakresie "pojęcia do prywatności", niemniej jednak z treści art. 5 ust. 2 zdanie 1 u.d.i.p. wynika, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu właśnie m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej. Stąd też, zdaniem Sądu ustosunkowującego się do zarzutu skargi, pierwszeństwo prawa do prywatności wobec prawa dostępu do informacji publicznej wynika z obydwu wymienionych ustaw. Wyjaśniono przy tym, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że obie ustawy stanowią równorzędne akty prawne i w każdej sprawie konieczne staje się wyważenie możliwości realizacji prawa do informacji publicznej w sytuacji, gdy w tej informacji zawarte są jednocześnie dane osobowe, przez które należy rozumieć wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, tj. osoby, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności poprzez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Tym samym, zdaniem Sądu, nie mogło budzić wątpliwości, że takie dane jak imię i nazwisko osoby fizycznej są danymi osobowymi i dotyczą sfery prywatności tej osoby. Wskazano również, że z treści art. 5 ust. 2 zdanie 2 u.d.i.p., wynika z kolei, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie udostępnienia danych osobowych, chyba że chodzi o informację o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadek, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W konsekwencji powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjął, że żądanie wniosku skarżącej w niniejszej sprawie przekraczało zakres prawa do domagania się udzielenia informacji publicznej, albowiem z jego treści jednoznacznie wynikało, iż nie dotyczyło ono informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, bądź mających związek z pełnieniem tych funkcji. Tym samym, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w sytuacji, gdy żądanie nie stanowiło wniosku w trybie u.d.i.p., nie zachodziła konieczność wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, zaś wystarczającą formą załatwienia wniosku była pisemna informacja wskazująca, że informacja której udostępnienia domagała się skarżąca nie jest informacją publiczną. Stąd też, za uzasadnione Sąd uznał naruszenie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., wobec braku podstaw do jego zastosowania, co w konsekwencji musiało doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z obrotu prawnego. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca kasacyjnie – L. K., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 i 2, art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., przez uznanie, że informacje objęte wnioskiem nie należą do kategorii spraw publicznych, a co za tym idzie nie stanowią informacji publicznej, 2) art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 47 Konstytucji RP w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., przez uznanie, że ze względu na ochronę danych osobowych w postaci imion i nazwisk oraz ochronę prywatności osób fizycznych żądanie objęte wnioskiem przekraczało zakres prawa do domagania się udzielenia informacji publicznej, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przez błędne powiązanie art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze stwierdzeniem, że informacje objęte wnioskiem nie stanowią informacji publicznej, co doprowadziło do stwierdzenia, że w sprawie nie powinna zostać wydana na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzja administracyjna, 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu I instancji. W ocenie skarżącej kasacyjnie wniosek odnosi się do informacji o wykonywaniu zadań publicznych w postaci przeznaczenia środków publicznych na dokształcanie studentów w zakresie języków mniejszości narodowych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektor Uniwersytetu Pedagogicznego im. [...] w K. wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu, zbiór nazwisk, którymi dysponuje organ, nie jest informacją, która służy realizowaniu zadań publicznych lub dokumentem powstałym w związku z prowadzeniem konkretnej sprawy. Wyrokiem z dnia 16 listopada 2017 r. (sygn. akt I OSK 181/16) Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 1 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, zaś w punkcie 2 oddalił wniosek L. K. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd II instancji wskazał, że zarzuty skargi kasacyjnej były częściowo usprawiedliwione. W ocenie Sądu II instancji za trafny należało bowiem uznać zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., gdyż wbrew ocenie Sądu I instancji, żądane informacje stanowią informację publiczną, jednak niewątpliwie podlegają co do zasady odmowie udostępnienia z uwagi na ochronę prywatności. Sąd II instancji zgodził się przy tym ze skarżącą kasacyjnie, że informacja o osobach korzystających z zajęć dofinansowywanych ze środków publicznych stanowi informację publiczną, kwestia bowiem wykorzystania środków publicznych (liczba i rodzaj osób korzystających z działań sfinansowanych z tych środków) stanowią sprawę publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Tym samym uznano, że informacja o osobach korzystających z zajęć finansowanych z dotacji pochodzącej ze środków publicznych mieściła się w kategorii art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c u.d.i.p., gdyż żądana w przedmiotowej sprawie informacja stanowiła informację o "programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań". Wyjaśniono przy tym, że może ona służyć do analizy sposobu wykorzystania majątku publicznego, co koresponduje z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5 u.d.i.p., jak też art. 33 ustawy o finansach publicznych. Zdaniem Sądu II instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnie przyjął, że gdy informacja dotyczy osoby niepełniącej funkcji publicznej lub niemającej związku z jej pełnieniem, to nie stanowi informacji publicznej. Podniesiono bowiem, że taka wykładnia musi być uznana za wadliwą, gdyż w przeciwnym razie oznaczałoby to zbędność art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie ochrony prywatności, jako że przy takim założeniu nie byłoby nigdy podstaw do odmówienia udostępnienia informacji z uwagi na ochronę prywatności w drodze decyzji administracyjnej, gdyż wówczas żądana informacja nie byłaby informacją publiczną i przepisy ustawy nie znajdowałyby zastosowania. Przeciwnie zatem – w ocenie Sądu II instancji – w sytuacji jak w sprawie niniejszej, gdy informacja dotyczy sprawy publicznej, lecz odnosi się do osób prywatnych, zawiera informacje o tych osobach i nie dotyczy osób pełniących funkcję publiczną, czy nie ma związku z jej pełnieniem – to organ odmawia udostępnienia informacji w drodze decyzji, tak jak uczynił to w sprawie. Tym samym nie mógł być uznany w tej sytuacji za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 47 Konstytucji RP w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, co czyniło bezzasadnym zarzuty dotyczące naruszeń prawa materialnego wskazanych w pkt 2 skargi kasacyjnej. Jednocześnie, według Sądu II instancji, jak wynikało z akt sprawy, informacja publiczna w zakresie niedotyczącym danych prywatnych osób, tj. o liczbie studentów i liczbie absolwentów, została wnioskodawczyni udostępniona wcześniejszym pismem (nr [...]). Wyjaśniono również, że wobec nieskomplikowania sprawy, uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji jakkolwiek bardzo zwięzłe, to przedstawiały podstawy działania organu oraz przyczyny, dla których wydał on decyzję na gruncie stanu faktycznego sprawy. Podkreślono bowiem, że organ odniósł się zwięźle do uwag wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a decyzje stanowiły właściwą formę jej załatwienia i odpowiadały prawu. Stąd też uznano, że rozstrzygnięcia organu możliwe są do poddania ich kontroli sądu administracyjnego w warstwie materialnej. Zaznaczono także, że zaskarżone orzeczenie nie naruszało też art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż zawierało wszystkie elementy wymagane dla wyroku i jego uzasadnienia, jednak wobec trafności pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej uzasadnienie orzeczenia w sprawie powinno było zostać sformułowane pod odmiennym kątem, tj. przedstawiać przede wszystkim weryfikację tego, czy przedmiotowe informacje dotyczą materii prywatności osób fizycznych i czy zachodzą przesłanki ustanawiające wyjątki od ochrony tej prywatności. Dlatego też mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w oparciu o przepis art. 185 § 1 p.p.s.a. Dodatkowo Sąd II instancji wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powinien ustalić, czy na liście osób korzystających z dofinansowania znajdują się, choćby wśród absolwentów, osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a następnie w procesie orzekania uwzględnić przedstawiony przez Naczelny Sąd Administracyjny pogląd prawny co do charakteru żądanej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) – art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Tym samym, przedmiotem sądowej kontroli – w odniesieniu do tego typu skarg – nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie czego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I SAB/Kr 13/14, LEX nr 1512583; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SAB/Wa 205/07, LEX nr 479291; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III SAB/Łd 62/07, LEX nr 451159). Skarga jest uzasadniona w zakresie wskazanym poniżej. Dla kontrolowanej po raz drugi przez Sąd I instancji sprawy istotne znaczenie posiada, zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., fakt, że poprzedni wyrok Sądu I instancji podlegał kontroli Sądu II instancji. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". W kontrolowanej po raz drugi przez obecny skład orzekający Sądu I instancji sprawie zostało przesądzone przez Sąd II instancji, że wnioskowana przez skarżącą L. K. informacja w postaci podania przez organ imion i nazwisk studentów i absolwentów będących uczestnikami zajęć z języka rusińsko-łemkowskiego dofinansowanych z dotacji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w latach akademickich 2007-2014 stanowi informację publiczną. A zatem, w tym zakresie na uwzględnienie zasługują zarzuty i argumentacja rozpatrywanej obecnie po raz drugi skargi podnoszące, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną. Okoliczność ta jest obecnie bezsprzeczna i przesądzona przez Sąd II instancji. Na tle tej uzasadnionej przez Sąd II instancji konstatacji/oceny, Sąd II instancji wypowiedział się, że w konsekwencji wydania przez kontrolowany obecnie organ decyzja była prawidłowa w znaczeniu formalnym, gdyż forma przystawała do kwestii związanych z odmową udzielenia informacji publicznej - w związku z czym, Sąd II instancji postawił przed Sądem I instancji kwestię kontroli, oceny i rozstrzygnięcia materialnoprawnego/merytorycznego aspektu kontrolowanej decyzji organu I instancji. Sąd I instancji ponownie orzekający w sprawie jednocześnie zauważa, że z faktu uczynienia przez Sąd II instancji w uzasadnieniu prawomocnego wyroku dystynkcji w zakresie ustaleń, czy relewantni dla sprawy studenci i absolwenci byli w trakcie korzystania z przedmiotowego edukacyjnego wsparcia finansowego jednocześnie osobami sprawującymi funkcje publiczne, wynika pośrednio ocena Sądu II instancji wiążąca Sąd I instancji. W przekonaniu Sądu I instancji, Sąd II instancji rozstrzygnął przedmiotowy dla sprawy konflikt pomiędzy prawem dostępu do informacji publicznej a ochroną danych osobowych na rzecz ochrony danych osobowych tych absolwentów i studentów korzystających z przedmiotowej dotacji, którzy nie pełnili w trakcie korzystania z dofinansowanych świadczeń edukacyjnych tych ww. funkcji publicznych podczas ich realizacji, ani nie pełnią lub nie pełnili tych funkcji już jako absolwenci. Jednocześnie, w ocenie Sądu I instancji kontrolowana decyzja wydana przez organ w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest błędna od strony materialnoprawnej, gdyż jej wydanie jest bowiem uzasadnione tym, że wnioskowane przez skarżącą dane/informacje w postaci imienia i nazwiska studentów i absolwentów będących uczestnikami zajęć z języka rusińsko-łemkowskiego dofinansowanych z dotacji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w latach akademickich 2007-2014 - w ogóle nie posiadają charakteru informacji publicznej. Zdaniem kontrolowanego organu, zbiór nazwisk, którymi dysponuje ten organ, nie jest informacją, która służy realizowaniu zadań publicznych lub dokumentem powstałym w związku z prowadzeniem konkretnej sprawy. W konsekwencji, wobec posiadania powyższej materialnoprawnej wady, ww. kontrolowana decyzja "drugoinstancyjna", ani też utrzymana przez nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna (w tzw. "spłaszczonym" toku instancji") - nie powinny pozostać w obrocie prawnym. Zarazem Sąd I instancji - w wykonaniu zalecenia Sądu II instancji w przedmiocie ustalenia, czy na liście osób korzystających z dofinansowania znajdują się, choćby wśród absolwentów, osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - powziął wiadomość, że informacje te znajdują się w dokumentach zarchiwizowanych, do których mają dostęp tylko uprawnieni pracownicy Uniwersytetu [...]. W ocenie Sądu I instancji wykonanie zalecenia Sądu II instancji powinno się mieścić w granicach i zakresie treści art. 106 § 3 p.p.s.a. zgodnie z którym: " § 3. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". W tej sytuacji Sąd I instancji, po zapoznaniu się z tymi ww. okolicznościami, uznał, że prowadzenie postępowania wyjaśniającego nie przystaje - wobec uzyskanych wyjaśnień od pełnomocnika organu podczas rozprawy w WSA w Krakowie, którymi nie dysponował Sąd II instancji - do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. i zarazem nie przystaje funkcji kontrolnych Sądu, gdyż Sąd nie jest bezpośrednim dysponentem dokumentów, w których potencjalnie znajdują się wnioskowane informacje publiczne. Dokumentów tych nie ma też obecnie w aktach administracyjnych. Wobec powyższych spostrzeżeń, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję jako naruszająca normy materialne wypowiadające się o istocie informacji publicznej, co oznacza, że organ powinien ponownie ustosunkować się do wniosku skarżącej mając na uwadze w szczególności oceny prawne sformułowane przez Sąd II instancji i obecny skład Sądu I instancji. Przy ponownym załatwieniu sprawy dostępu do wnioskowanej informacji publicznej organ powinien ustalić adekwatnie do posiadanych informacji, czy na liście osób korzystających z przedmiotowego dofinansowania znajdują się, w tym także choćby wśród absolwentów, osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a następnie w procesie załatwiana wniosku skarżącej uwzględnić m.in. przedstawiony przez NSA pogląd prawny co do charakteru żądanej informacji. W tym miejscu Sąd I instancji oczywiście nie przesądza, że kontrolowany organ dysponuje informacjami na ten temat, czy absolwenci korzystający z przedmiotowego dofinansowania odpowiednio pełnią, czy też pełnili funkcje publiczne, ani też tego, że ta okoliczność/informacja dotycząca "pełnienia funkcji publicznych" była w ogóle gromadzona przez kontrolowany organ w związku z korzystaniem przez daną osobę z przedmiotowego dofinansowania i kształcenia. Stąd też Sąd nie przesądza także, gdyż to zależy od konstrukcji treści danej informacji, (w tym np. budowy formularza/dokumentu i rodzaju/meritum gromadzonych danych), a także sposobu/metody gromadzenia i archiwizowania informacji publicznych przez organ, czy wnioskowana informacja publiczna stanowi informację prostą, czy informację złożoną. Zgodnie bowiem z treścią art. 3. u.d.i.p. : "1. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. 2. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych". W myśl art. 5 u.d.i.p. : " 1. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.1a. (utracił moc) 2. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". A zatem dane osobowe, które hipotetycznie mogą stanowić element treści informacji publicznej podlegają ograniczeniu w sposób o jakim jest mowa w przytoczonym powyżej przepisie. Sąd jednak podkreśla dodatkowo w tym miejscu, że sposób załatwienia wniosku skarżącej przez organ powinien poddawać się kontroli Sądu i być zgodny z jego ocenami i ocenami Sądu II instancji. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c , pkt 2 lit. f, pkt 3 lit. f, pkt 4 lit. a, pkt 5 lit. a i lit. g u.d.i.p. i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 p.p.s.a.