II SA/Kr 389/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Marka J. na decyzję Wojewody N. z dnia 6 lutego 1998 r. (...) w przedmiocie rozbiórki - skargę oddala. Kierownik Urzędu Rejonowego w L. decyzją z dnia 10 listopada 1997 r. (...) wezwał Dyrekcję Okręgową Dróg Publicznych w K. do rozbiórki nieużytkowanych i nienadających się do remontu i odbudowy, ze względu na stan techniczny i przewidziane planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego funkcje zagospodarowania terenu, obiektów budowlanych na działkach nr 217/1 i 217/2 w L., stanowiących pozostałość po byłej bazie Rejonu Dróg Publicznych w L. W motywach decyzji opartej na przepisach art. 67 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, odwołano się do poczynionych dnia 23 czerwca 1997 r. ustaleń na gruncie. Stwierdzono wówczas istnienie,- wskazanych w decyzji - wanny żelbetowej, fundamentu betonowego, kontenera stalowego- zbiornika pośredniego smoły i żelbetowego zbiornika smoły, jako pozostałości po zlikwidowanej bazie. Kierownik Urzędu zajął stanowisko, że nie ma możliwości wykorzystania tych obiektów, dla celów planu zagospodarowania przestrzennego Miasta zatwierdzonego uchwałą (...) Rady Miejskiej z dnia 24 kwietnia 1994 r., którą działki nr 217/1 i 217/2, przeznaczono pod usługi komunikacji samochodowej - UKS, zieleń izolacyjna /ZL/ oraz pod budowę drogi krajowej - (...). Uznał także, że obiekty nie są użytkowane od 1988 r. oraz, że ich stan techniczny budzi zastrzeżenia. W odwołaniu od tej decyzji Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w K. zarzuciła, że nie jest zarządcą przedmiotowej nieruchomości i pozostałe na działkach obiekty nie wiążą się ze statutową działalnością DODP, wskazując, że następcą prawnym Rejonu Dróg Publicznych jest P.P.U.H. "L." i ono winno być zobowiązane do likwidacji skutków działalności gospodarczej poprzednika. Wojewoda w N.-S., decyzją z dnia 6 lutego 1998 r. (...) zaskarżoną decyzję uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tej decyzji opartej na art. 138 par. 2 Kpa wskazano, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające poprzedzające decyzję Kierownika Urzędu winno uwzględniać tryb i warunki wydania decyzji opartej na art. 67 ust. 1 prawa budowlanego określone w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych i nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 47 zwane dalej Rozporządzeniem/. Wskazano w szczególności, że nie jest wystarczające dokonanie oględzin, lecz obligatoryjne jest przeprowadzenie rozprawy z udziałem właściciela lub zarządcy obiektu, a termin ewentualnej rozbiórki winien być oznaczony zgodnie z zasadami Rozporządzenia. Zdaniem organu II instancji podjęcie decyzji opartej na przepisie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane winno być także poprzedzone oceną, czy nie zachodzą przesłanki określone art. 66 tej ustawy do wydania decyzji w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wymaga to uprzednich ustaleń co do osoby właściciela lub zarządcy, zamiaru tych podmiotów co do obiektów budowlanych i oceny możliwości realizacji tych zamiarów, co winno nastąpić przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody N. z wnioskiem o jej uchylenie złożył Marek J. W motywach skargi wskazano, iż skarżący jako Radny Miejski oraz delegat do Sejmiku Samorządowego Województwa, był inicjatorem wszczęcia postępowania administracyjnego przez Kierownika Urzędu Rejonowego. W skardze zarzucono, iż nie ustosunkowano się w decyzji do zarzutu Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w K., że właścicielem obiektów jest "L.", oraz, że w protokole oględzin z 23 czerwca 1997 r. ustalono zamiary Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda N. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko, zarzucając nadto, że skarżący nie był stroną w rozumieniu art. 28 Kpa w postępowaniu administracyjnym i nie ma interesu prawnego do złożenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył: Zgodnie z przepisem art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Nie jest przy tym związany granicami skargi /art. 51 ustawy/, a przedmiotem badania jest zarówno zgodność decyzji z prawem materialnym i przepisami postępowania. W związku z podniesionym w odpowiedzi na skargę zarzutem na plan pierwszy wysuwa się zagadnienie czy Marek J. jest w rozumieniu art. 33 ust. 1 i 3 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uprawnionym podmiotem do wniesienia skargi, a za tym czy ma w tym interes prawny. Okoliczność, że jako Radny Miejski i delegat Sejmiku Samorządowego Województwa N., skarżący zainicjował postępowanie administracyjne, sama przez się, nie przydawała mu atrybutu strony w rozumieniu art. 28 Kpa. Krąg uprawnionych do złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zresztą tożsamy z kręgiem stron postępowania administracyjnego. Ocena zatem, czy skarżący Marek J. ma charakter podmiotu uprawnionego do złożenia skargi do NSA, następuje przed tym Sądem, w oparciu o materiał sprawy. Z akt sprawy wynika, że niezależnie od pełnionych w czasie podjęcia decyzji przez organy I i II instancji, funkcji w organach przedstawicielskich Miasta N.-S. i samorządu województwa nowosądeckiego, skarżący zajmował stanowisko Kierownika Oddziału Nadzoru Architektoniczno-Budowlanego i Gospodarki Wodnej w ówczesnym Urzędzie Rejonowym w L. W ramach tej ostatniej funkcji przedstawił odwołanie DODP, a także udzielał w piśmie przedstawiającym to odwołanie informacji, co do meritum sprawy. Żadna z tych funkcji, nie przydaje jednak interesu prawnego, skarżącemu Markowi J. w złożeniu skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przymiot interesu prawnego w rozumieniu art. 33 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym we wniesieniu skargi do tego Sądu, oznacza taką sytuację prawną skarżącego, w której brak prawa do powyższej skargi oznaczał by niemożność wpływu na dokonanie pod względem zgodności z prawem /art. 21 ustawy/ oceny zakresu praw i obowiązków dotyczących skarżącego, a znajdujących swe uzewnętrznienie w prawnych formach działania organów administracji publicznej /decyzja, postanowienie, czy uchwała organu przedstawicielskiego/. Żaden przepis obowiązującej w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /t.j. Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ nie przydawał skarżącemu jako radnemu Rady Miasta i Delegatowi Sejmiku Samorządowego Województwa kompetencji do składania skarg do Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. W tym znaczeniu, skarżący Marek J nie jest uprawnionym rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy podmiotem do złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a skarga w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, ulega oddaleniu, gdyż nie zachodzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu /art. 51/.