II SA/Kr 39/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Kościoła [...] w Rzeczypospolitej Polskiej oraz Gminy Miasto K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 28 września 1994 r. znak [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie sądowe ze skargi Kościoła [...] w Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie postanowieniem z dnia 10 listopada 1995 r. sygn. akt SA/Kr 172/95 zawiesił postępowanie sądowe ze skarg Kościoła [...] w Rzeczypospolitej Polskiej oraz Gminy Miasto K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 28 września 1994 r. znak [...] utrzymująca w mocy poprzedzającą ją decyzję o zwrocie nieruchomości na rzecz Kościoła [...] w Rzeczypospolitej Polskiej i orzekającą o zobowiązaniu ww. Kościoła do zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kwoty 676.993, 80 zł jako należności z tytułu wzrostu wartości nieruchomości po wywłaszczeniu na skutek poczynionych na nią nakładów. Na wezwanie Sądu Kościół [...] w Rzeczypospolitej Polskiej pismem z dnia 4 września 2002 r. oświadczył, że cofa swoją skargę (akta sądowe sprawy, karta nr 62). Dwukrotnie pytana o możliwość cofnięcia skargi Gmina Miasto K., pismami z dnia 9 września 2002 r. (akta sądowe sprawy, karta nr 64) i z dnia 15 lutego 2011 r. oświadczyła, że skargę podtrzymuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Jedna ze stron cofnęła wniesioną skargę. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu poza przypadkiem, gdyby zmierzało ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Oznacza to, że w przypadku złożenia przez stronę skarżącą wniosku o cofnięcie skargi, obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy uznanie cofnięcia skargi za skuteczne nie spowodowałoby bądź to obejścia prawa bądź utrzymania w mocy decyzji zawierającej przynajmniej jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że cofnięcie skargi nie spowoduje naruszenia art. 60 P.p.s.a. Cofnięcie skargi również nie spowoduje utrzymania w mocy decyzji powodującej obejście prawa. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w tej sprawie cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu. Taka zaś sytuacja oznacza, że bezprzedmiotowym stało się samo postępowanie sądowe wszczęte skargą Kościoła [...] w Rzeczypospolitej Polskiej, co z kolei nakłada obowiązek umorzenia tego postępowania wywołanego tą skargą na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.. Stosownie bowiem do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Sąd nie umarza jednakże całego postępowania, ponieważ skarga Gminy Miasto K. nie została cofnięta i w tym zakresie skardze tej zostanie nadany bieg. Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.