II SA/Kr 390/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi B. K., H. K., M. K., K. K. i J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących B. K. i J. O. kwotę po 10 zł (słownie: dziesięć złotych) oraz na rzecz skarżącej M. K. kwotę 20 zł (słownie: dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] marca 2002 r. M. B. wystąpił w imieniu Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "Przebudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] od km 23 + 880 do 25 + 520 w miejscowości C. i P." Do wniosku tego zostały dołączone "Materiały do decyzji o wz i zt", w których znajduje się: upoważnienie do działania w imieniu Zarządu Dróg Wojewódzkich oraz część opisowa i rysunkowa przedmiotowej przebudowy drogi wojewódzkiej nr [...]. W części opisowej zawarto: opis stanu istniejącego drogi, opis zamierzenia projektowego oraz opis stanu projektowanego. Część rysunkowa natomiast zawiera mapę orientacyjną w skali 1: 10000 oraz mapę nazwaną planem sytuacyjnym, sporządzonym w skali 1: 500, na którym, wg. legendy, zostały odzwierciedlone projektowane krawężniki, projektowane obrzeża, projektowana krawędź jezdni i pobocza oraz granica terenu objętego wnioskiem (oznaczona kolorem zielonym). We wspomnianych materiałach znajduje się część geodezyjna zawierająca wykaz działek przewidzianych do zajęcia przez planowane przedsięwzięcie oraz wykaz działek sąsiadujących z planowanym przedsięwzięciem. Nadto, znajdują się mapy w skali 1:2000 z uwidocznionymi numerami działek i drogą. W : "Materiałach do decyzji o wz i zt" znajduje się także opracowanie nazwane "Informacje o planowanym przedsięwzięciu", sporządzone przez Biuro [...] "A." w K., w którym zawarto informacje o stanie istniejącym i planowanym, rozwiązania chroniące środowisko, rodzaje i przewidywane oddziaływanie przebudowy drogi. W dniu [...] kwietnia 2002 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. wydał postanowienie, znak: [...], w którym orzekł, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wskazując w jego uzasadnieniu, że planowana przebudowa drogi nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska. Podobnie, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002 r., znak: [...], Starosta [...], na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r., Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) i § 2 pkt 6 lit. l rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589), orzekł o nie nakładaniu obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Wskazał w uzasadnieniu, że z przedłożonych materiałów wynika, że przedmiotowa inwestycja nie wpłynie znacząco na istniejący stan środowiska. Decyzją z dnia [...] maja 2002 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42, 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (jednolity tekst Dz. U z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm., zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym), Wójt Gminy C. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji obejmującej: - przebudowę geometrii łuków w planie i profilu drogi wojewódzkiej, - poszerzenie jezdni, - wzmocnienie konstrukcji nawierzchni, - renowację poboczy, - budowę nowych zatok autobusowych, - przebudowę skrzyżowań, - przebudowę przepustów, - budowę nowych chodników , - przebudowę wjazdów do posesji i pól, - poszerzenie jezdni, - budowę, przebudowę lub zabezpieczenie urządzeń obcych związanych z przebudowanymi fragmentami drogi; obejmuje branże: wodnokanalizacyjną, energetyczną i telekomunikacyjną, - ewentualne zabezpieczenie z zakresu ochrony ekologicznej, - ewentualne zagospodarowanie zielenią obszaru objętego wnioskiem , - oznakowanie i organizację ruchu na przedmiotowym odcinku i ulicach współzależnych. W decyzji tej Wójt Gminy C. określił warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazując, że wedle ustaleń obowiązującego na tym terenie planu inwestycja zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem: "[...]" - istniejące drogi krajowe o znaczeniu regionalnym. Ustalenia obowiązujące dla tego terenu są następujące: dostosowanie (w miarę potrzeb i możliwości) do warunków wynikających z przepisów szczególnych. Ochrona przed zainwestowaniem rezerw terenowych, zwłaszcza w węzłach tych dróg tj. połączenia ich z układem lokalnym. Zabezpieczenie rezerw terenu dla projektowanego obejścia drogowego wsi C. i C. Istniejące obecnie drogi wojewódzkie (wg opisu planu przestrzennego zagospodarowania terenu drogi krajowe) nr [...] i [...] o funkcji regionalnej, adaptowane. Ustala się obowiązującą szerokość w liniach rozgraniczających 30 m. Dopuszcza się odcinkowe zawężenie tej szerokości, wynikające z istniejącej zabudowy. Zaleca się kształtowanie linii zabudowy w odległości 25 m od krawędzi jezdni. Ponadto Wójt określił warunki wynikające z przepisów szczególnych. Według nich projekt budowlany powinien odpowiadać aktualnie obowiązującym przepisom i normom. W projekcie budowlanym winno uwzględnić się warunki wynikające z opinii: Starosty zawarte w postanowieniu, znak: [...], z dnia [...] kwietnia 2002 r. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. w postanowieniu, znak : [...], z dnia [...] kwietnia 2002 r., tj. nie nakładać obowiązku wykonania raportu oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Określił także warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, według których z uwagi na włączenia do dróg gminnych należy dokonać uzgodnienia projektu z Zarządem Dróg Gminnych w C. oraz wymagania dotyczące ochrony interesu osób trzecich. W świetle tych ostatnich projektowana inwestycja nie powinna stwarzać uciążliwości w użytkowaniu terenu sąsiadującego z terenem inwestycji. Należy zapewnić dostęp do drogi wojewódzkiej dla nieruchomości położonych przy niej (wjazdy, zjazdy, przepusty). W przypadku konieczności zajęcia pasa gruntu pod budowę drogi poza liniami rozgraniczającymi należy przywrócić teren do stanu poprzedniego. Prace prowadzić w sposób jak najmniej uciążliwy dla właścicieli nieruchomości sąsiadujących z inwestycją. Wreszcie, jak wynika z treści decyzji, Wójt określił linie rozgraniczające teren inwestycji i przebieg inwestycji, przedstawiając je na mapie sytuacyjno-wysokościowej opracowanej w skali 1:500, stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji. Określił również okres ważności decyzji ustalając, że niniejsza decyzja jest ważna do 5 lat od daty jej ostateczności. W uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji Wójt Gminy C. wskazał, że została ona wydana na wniosek M. B. działającego z upoważnienia inwestora, którym jest Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. Wójt podniósł, że rozstrzygnięcie niniejszej decyzji nie jest sprzeczne z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. oraz przepisami szczegółowymi. Projektowana inwestycja zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska określonych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r., Nr 62., poz. 627 z późn. zm.). Z opinii Starosty, zawartej w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2002 r., znak: [...] oraz z opinii zawartej w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2002 r., znak: [...], Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N., o które wystąpił uprzednio Wójt, wynika jednak, że nie jest wymagane wykonanie raportu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Wobec powyższego Wójt Gminy C. orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od tej decyzji wniosła Z. B., reprezentowana przez Z. M., która zarzuciła, że decyzja ta jest obarczona wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, jednolity tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie -k.p.a.). Podniosła, że do wniosku, a zarazem do decyzji, nie dołączono wyrysu z mapy zasadniczej lub z mapy ewidencyjnej przez co nie spełniono, jej zdaniem, wymogu z art. 41 ust. 2 pkt 1 iż art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie przedstawiono linii rozgraniczających terenu inwestycji. Nie przedstawiono przebiegu tej inwestycji liniowej z granicami wydzielenia terenu. Brak mapy uniemożliwia weryfikację zgodności inwestycji z ustaleniami planu. Odwołanie od w/w decyzji wniosła także M. K. imieniem własnym oraz w imieniu J. O., podnosząc te same zarzuty co w odwołaniu Z. B. Nadto w piśmie z dnia 5 czerwca 2002 r. podniosła, że otrzymała tylko zawiadomienie o wszczęciu. Nie powiadomiono jej natomiast po zebraniu całego materiału dowodowego, w ramach praw wynikających z art. 10 k.p.a. Uważa, co zostało ugruntowane w orzecznictwie, że brak wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w l instancji, tj. tzw. "ostatniego słowa" przez stronę, to pozbawienie jej prawa do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Naruszono zatem procedurę -art. 10 k.p.a. Podobne zarzuty w odwołaniu podnieśli także B. i H. K. Zarzucili naruszenie wymogów art. 41 ust. 2 pkt 1 i 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołań: Z. B., J. O., M. K., B. i H. K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jest w całej rozciągłości zgodny z obowiązującym planem miejscowym, a zatem organ - w myśl przepisów art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i rozbudowy i zagospodarowania terenu inwestycji. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odwołania są nieuzasadnione, bowiem zebrane akta sprawy nie potwierdzają zarzutów skarżących. Kolegium wskazało, że istnieje pełna zgodność wniosku i decyzji z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego Gminy C. Kolegium stwierdziło, że - wbrew wywodom skarżących - zbadanie zgodności wniosku z planem miejscowym nie powodowało żadnych trudności, bowiem wnioskodawca, oprócz podstawowego załącznika mapowego przedstawił kopie mapy ewidencyjnej w skali: "1 :2880" oraz orientację obrazującą teren inwestycji na kopii mapy w skali: 1:10.000, a więc na "podkładzie" w tej samej skali jak rysunek planu miejscowego. Akta, a w szczególności zbadana zawartość wniosku inwestora nie potwierdzają zarzutu naruszenia przepisu art. 41 ust 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem załącznikiem do wniosku jest mapa sytuacyjno - wysokościowa w skali: 1:500, zawierająca niezbędne elementy treści wymagane dla mapy zasadniczej, w tym granicę działek i ich numerację oraz dodatkowo wykaz działek położonych na terenie inwestycji z wypisami z rejestru gruntów. Nieuzasadnione są także zarzuty M. K. w kwestii niewłaściwego zebrania materiału dowodowego, uniemożliwiania zapoznania się z tym materiałem i trudności czynionych przez organ w realizacji praw strony. Akta sprawy dowodzą, że od zawiadomienia o wszczęciu do wydania decyzji o wz i zt. upłynęło ponad 3 tygodnie i strony mogły, w myśl art. 73 § 1 k.p.a. zaznajomić się z całością akt. Nie znajduje potwierdzenia naruszenie art. 10 k.p.a. Stronom doręczono zarówno zawiadomienie o wszczęciu jak i decyzję. Zastrzeżenia M. i K. K. do planowanej inwestycji odnosiły się do rzekomego naruszenia praw własnościowych. Nie ma to jednak związku z materią decyzji o wzizt. Ta decyzja nie rodzi bowiem praw do terenu, nie narusza prawa własności ani żadnych uprawnień osób trzecich Decyzja ta wbrew twierdzeniom skarżących nie posiada wysokiego stopnia trudności. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie B. i H. K. zarzucili decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie art. 46 ustawy. Nadto błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że organ l instancji nie naruszył art. 10 i 77 k.p.a. Uważają, że owszem decyzja wz i zt nie narusza prawa własności, ale niewątpliwie wkracza w sferę sposobu użytkowania takiej nieruchomości. Powołali się na orzecznictwo sądowe. Uważają, że nie określono w decyzji w sposób dostateczny ochrony interesów osób trzecich. Twierdzą, że utrudniano zapoznanie się z aktami sprawy. Podobne zarzuty wnieśli w skargach J. O. reprezentowany przez M. K. oraz M. i K. K. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wniosło zatem o ich oddalenie. Na rozprawie w dniu 27 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał zarządzenie o połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd administracyjny bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu skargi są zasadne. Zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji nie odpowiadają bowiem prawu. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. W świetle zaś ust. 2 art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja wz i zt w stosunku od inwestycji liniowych ma ponadto określać przebieg inwestycji, a w przypadku inwestycji wymagających wydzielenia terenu, granice tego terenu, wyznaczone na mapie w stosownej skali oraz w miarę potrzeby, szczególne warunki wynikające z charakteru inwestycji. Powyższe oznacza, że integralną częścią decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu powinien być załącznik graficzny w postaci mapy w stosownej skali. Wydana w niniejszej sprawie decyzja organu l instancji, znajduje się w aktach administracyjnych na kartach 42 do 43. Z jej treści wynika, że linie rozgraniczające teren inwestycji i przebieg inwestycji przedstawiono na mapie sytuacyjno -wysokościowej w skali 1: 500 stanowiącej załącznik do tej decyzji. Wbrew jednak temu zapisowi decyzji, stwierdzić należy, że w aktach sprawy brak jest załącznika graficznego do decyzji organu l instancji. Jedynie w dokumentacji, dołączonej do wniosku inwestora, a nazwanej: "Materiały do decyzji wz i zt", w części rysunkowej, znajduje się mapa sytuacyjno -wysokościowa, sporządzona w skali 1: 500 i opisana jako "plan sytuacyjny". Na żadnym jednakże fragmencie tej mapy nie widnieje adnotacja, że stanowi ona załącznik graficzny do decyzji wz i zt wydanej w dniu 14 maja 2002 r. ani też nie widnieje na żadnym jej fragmencie pieczęć organu wydającego decyzję wz i zt z podaniem imienia i nazwiska osoby do tego upoważnionej i jej podpisem. Widnieje na niej kserograficzne odbicie pieczęci Starostwa Powiatowego w [...] oraz odciśnięta czerwonym tuszem pieczęć Starostwa Powiatowego w [...], Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznego, poświadczająca zgodność tego dokumentu z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego. Wpisana jest data "22.04.2002", nieczytelny podpis i odciśnięta pieczęć: " z up. Starosty Kierownik Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w [...]. Wobec powyższego zgodzić się należy w pełni z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyroku z dnia 21 czerwca 1999 r., sygn. akt: IV SA 1757/98, LEX nr 47867, że załącznik graficzny będąc integralną częścią decyzji musi odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. załącznik do decyzji powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której stanowić ma integralną część. Nadto, w myśl § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 13 grudnia 2001 r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przy składaniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. z 2002 r. Nr 1, poz. 12 ze zm., które weszło w życie z dniem 23 stycznia 2002 r.), załącznik graficzny do decyzji, sporządzony na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, powinien określać elementy zawarte w art. 42 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 1 ustawy, tj. przedstawiać linie rozgraniczające terenu i w przypadku inwestycji liniowych przebieg tej inwestycji, a także, gdy mamy do czynienia z inwestycjami wymagającymi wydzielenia terenu, granice tego terenu, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Na wskazanej mapie, i to wynika w sposób ewidentny, zaznaczone są jedynie kolorem czerwonym linie odzwierciedlające: projektowane krawężniki, projektowane obrzeża, projektowaną krawędź jezdni, projektowaną krawędź pobocza oraz kolorem zielonym zaznaczono granicę terenu objętego wnioskiem. Brak jest natomiast linii rozgraniczających terenu inwestycji. Nie można jednak przyjąć, że linie te są tożsame z granicą terenu objętego wnioskiem. Linie rozgraniczające mają bowiem pokazywać położenie planowanej inwestycji w stosunku do zabudowy istniejącej na sąsiednich nieruchomościach aby w ten sposób odzwierciedlać dopuszczalność planowanej inwestycji w świetle przepisów prawa (przepisów szczególnych.). Skoro organ orzekający w I instancji linii takich nie wyznaczył, do czego jest zobowiązany treścią art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, to wykluczyło to możliwość dokonania przez niego oceny dopuszczalności przedmiotowej inwestycji na tym terenie w świetle przepisów prawa. W tym ostatnim zakresie organ uchybił więc także postanowieniom art. 7 i 77 § 1 k.p.a., zobowiązujących go do rozstrzygnięcia wszystkich okoliczności sprawy mających znaczenie dla treści rozstrzygnięcia. W pełni zgodzić się też należy z tezą Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w wyroku z dnia 20 grudnia 2000 r., II SA/Gd 1524/98, że linie rozgraniczające teren inwestycji są błędnie interpretowane przez organy jako teren działki, na której inwestycja ma być prowadzona, podczas, gdy w istocie chodzi o to, aby linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, pokazywały położenie planowanej inwestycji w stosunku do zabudowy istniejącej na sąsiednich nieruchomościach. Nie wyznaczono również granic terenu, który byłby niezbędny do wydzielenia z nieruchomości przylegających do projektowanej przebudowy drogi, w celu urządzenia tej drogi (art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy). Skoro wskazana mapa nie spełnia tych wymogów jakim powinien w świetle wyżej przytoczonych przepisów odpowiadać załącznik graficzny do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, to wskutek tego za taki w żaden sposób nie może być ona uznana. Organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły więc, w ocenie Sądu, postanowienia ust. 1 i 2 art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Kwestie związane z wyznaczeniem linii rozgraniczających teren inwestycji i wskazaniem jej przebiegu niewątpliwie łączą się jeszcze z jednym aspektem - koniecznością określenia w decyzji wz i zt wymagań dotyczących zapewnienia ochrony interesów osób trzecich (art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy). W ogóle nie zwróciły uwagi organy obu instancji na jeszcze jeden aspekt sprawy, związany z doręczeniem decyzji. W niniejszej sytuacji, kwestia doręczenia decyzji wz i zt ulega uproszczeniu wobec treści art. 46 ust. 1 a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl tego przepisu w przypadku inwestycji liniowych, a taką jest przedmiotowa inwestycja, wprowadzonych do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości, na których inwestycje te mają być realizowane, przekazuje się informacje o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpatrywanej sprawie brak jest jednakże tego rodzaju powiadomienia przez organ l instancji. Znajduje się jedynie zawiadomienie o wszczęciu postępowania, które w żaden sposób nie można z tego rodzaju powiadomieniem utożsamiać. Wobec tego naruszony został przepis art. 46 ust. 1 a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuty wysunięte w tym względzie przez skarżących są więc zasadne. Postanowienia art. 46 ust. 1a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie mogą oznaczać jednakże zmiany podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności zasady, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. W tym ostatnim względzie stanowiska organów obu instancji są rozbieżne. Po pierwsze, jak wynika z akt sprawy, organ l instancji doręcza swoją decyzję szeregu podmiotom "wg rozdzielnika", nie stosując art. 46 ust. 1 a ustawy, podobnie zresztą jak i organ odwoławczy. Organ odwoławczy natomiast wydaną przez siebie decyzję kieruje tylko do odwołujących się. Nie wiedzą o niej natomiast pozostałe osoby uznane przez organ l instancji za strony. Skoro przepis art. 46 ust. 1 a wprowadza jedynie uproszczenie polegające na tym, że osoby posiadające interes prawny informuje się, że tego rodzaju decyzja została wydana, to taką informację powinny otrzymać wszystkie te osoby, które posiadają interes prawny w niniejszej sprawie w rozumieniu art. 28 k.p.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2001 r., OPS 1/01; ONSA 2001/4/146). Organ odwoławczy powtórnie rozstrzygając niniejszą sprawę w żaden sposób nie zweryfikował ustaleń organu l instancji w tym względzie. Nie wypowiedział się, co do prawidłowości uznania przez organ l instancji osób za rzeczywiście posiadających interes prawny w niniejszej sprawie. Zaniechanie przez organ odwoławczy dokonania czynności kontrolnych w tym zakresie także nie czyni zadość wymogom art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W takim stanie rzeczy decyzje organu l instancji jak i II instancji nie mogły pozostać w obrocie prawnym i musiały zostać uchylone jako naruszające wyżej przytoczone przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym i mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w punkcie l sentencji wyroku. O kosztach natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). .