II SA/Kr 391/11

sygn. akt II SA/Kr 391/11 Kraków, dnia 13 maja 2011 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. i J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 stycznia 2011 roku ., znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej postanawia skargę odrzucić. Stosownie do treści art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,póz. 1270 z późn. zm. -oznaczana dalej jako p.p.s.a.) do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata; w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieopłacenia skargi art. 220 § 3 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego jej odrzucenie. Siedmiodniowy termin określony w art. 220§1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym, którego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co także prowadzi do odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie, wszczętej wskutek skargi J.K. i J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak [...] z dnia [...] stycznia 2011 roku w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej, wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu w wysokości 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącym w dniu 16 marca 2011 roku, a do dnia 4 maja 2011 roku żądana kwota nie wpłynęła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę, za podstawę przyjmując art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.