II SA/Kr 391/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi J. P. i T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących J. P. i T. P. kwotę 500 (pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz R. Z. decyzją z dnia 25.09.2017r., znak: [...] orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] z wewnętrzną linią zasilającą WLZ, na działkach nr [...], [...] i [...] w R. Z. (obręb R.-S.). Od decyzji wnieśli odwołanie J. P. i T. P.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 15 grudnia 2017 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257), w związku z art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 1 i ust. 2, art. 53 ust. 1 i ust. 3, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017r. poz. 1073), zwanej dalej "u.p.z.p."; w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 71), zwanego dalej "rozporządzeniem". W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że wnioskiem z dnia 22.05.2017r. [...] Sp. z o.o. zwróciła się do Burmistrza R. Z. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n. "Stacja bazowa telefonii komórkowej [...] z wewnętrzną linią zasilającą WLZ" na działkach nr [...], [...] i [...] w obrębie R. - S. (ul. [...]). Do wniosku inwestor dołączył: - kopię mapy zasadniczej 1 :1000 z oznaczeniem terenu lokalizacji i obszaru oddziaływania, - wypis ze skorowidza działek ewidencyjnych, - charakterystykę inwestycji: wieża kratowa wys. 55,5 m z 12 antenami sektorowymi (EIRP od 1000 do 7907 w) i 3 antenami radiolinii, urządzenia sterownicze na gruncie, wewnętrzna linia zasilająca i ogrodzenie. Dnia 19.05.2017r. Burmistrz R. Z. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji, ponieważ - zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia - inwestycja nie jest zaliczana do żadnej kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz - zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 353 z p. zm.) - nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowań. Kwalifikacja taka uzyskała już wcześniej potwierdzenie Dyrektora Regionalnego Ochrony Środowiska w K. ze względu na deklarowane parametry anten (pismo z dnia 24.11.2016r. zn. [...]). Inwestor przedstawił kwalifikację przedsięwzięcia (opracowanie -lipiec 2016r.) sporządzoną w przekrojach trzech azymutów 130°, 205° i 290° dla odległości 70, 150 i 200m w każdym przekroju. Kwalifikacja wykazała, że minimalna wysokość wiązki promieniowania o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2 wynosi od 5,8 m n.p.t. (azymut 130°, odległość 200m) do 48,6 m (azymut 290°, odległość 70 m od środka elektrycznego anteny). Na rysunku wykonanym na mapie zasadniczej pokazano maks. zasięg promieniowania o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2, natomiast na przekrojach azymutowych zobrazowano zasięg pionowy wiązki >0,1 W/m2: 22,0 m n.p.t. w azymucie 130°, 41,9 m n.p.t. w azymucie 205° i 45,1 m n.p.t. w azymucie 290°. W obszarach maksymalnego zasięgu promieniowania (>0,1 W/m2) nie ma żadnej zabudowy. W ramach postępowania sporządzono analizę stanu faktycznego i prawnego inwestycji, powierzając jej wykonanie A. P., posiadającej uprawnienia wymagane do opracowania projektu decyzji. Zgodnie z analizą sporządzoną na potrzeby kwalifikacji przedsięwzięcia na projektowanej wieży mają być zawieszone po 4 anteny sektorowe na azymutach 130°, 205° i 290° (na wysokości 52,9 - 53,3 n.p.t.) dla których maksymalną EIRP anteny wynosić będzie od 1000 do 7907 W, a pochylenie poszczególnych wiązek od 6° do 10°. Skutkiem tego osie głównych wiązek promieniowania anten w normatywnych odległościach 70 m, 150 m i 200 m przebiegać będą w wolnej przestrzeni powyżej 2 m n.p.t., w miejscach niedostępnych dla ludzi. Biorąc zatem pod uwagę przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM - nie są spełnione warunki zaliczające przedsięwzięcie do kategorii mogących zawsze, a nawet tylko potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wobec tego nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Projekt decyzji 05.07.2017r. przekazany został do uzgodnień, w wyniku których uzyskano pozytywne stanowiska: - 19.07.2017r. Ministra Zdrowia zn. [...], - 17.07.2017r. Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K.. - 31.08.2017r. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., który stwierdził brak podstaw w u.p.z.p. do uzgodnienia z tym organem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło, że odwołania są nieuzasadnione, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wskazano, że nieuprawniony jest zarzut, jakoby w strefie "B" ochrony Uzdrowiska R. nie jest dopuszczalna lokalizacja inwestycji ustalona zaskarżoną decyzją. Zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. Z. z dnia 17 lipca 2013r. (Dz. Urz. [...]) w sprawie uchwalenia Statutu Uzdrowiska R. - § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b) zabrania się w strefie "B" lokalizacji urządzeń emitujących fale elektromagnetyczne, będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w zrozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017r. poz. 1405) - oddziałujących na strefę "A" polami elektromagnetycznymi o poziomach wyższych niż dopuszczalne dla miejsc dostępnych dla ludności, określonych na podstawie art. 122 ustawy Prawo ochrony środowiska. Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem decyzji jest urządzenie emitujące fale EM nie zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco (a nawet potencjalnie znacząco) oddziaływać na środowisko. Potwierdzeniem jest pozytywne stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 24.11.2016r. zn. [...], który stwierdził brak potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Ostatecznie decyzję uzgodnił Minister Zdrowia postanowieniem z dnia 19.07.2017r. znak: [...] - stwierdzając tym samym, że planowana lokalizacja nie narusza Statutu Uzdrowiska R.. Bezpodstawne jest żądanie analizy efektu "nakładania się" wiązek promieniowania, co - w ocenie skarżących - mogłoby skutkować inną kwalifikacją przedsięwzięcia w zrozumieniu przepisów rozporządzenia. Żądanie takie nie znajduje oparcia w przepisach rozporządzenia, ponieważ zarówno w przepisie § 2 ust. 1 pkt 7 jak i w § 3 ust. 1 pkt 8 jest mowa o mocy promieniowania "pojedynczej anteny", która jest podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem wpływu na miejsca dostępne dla ludności. Natomiast w dokumencie p.t. "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół Stacji Bazowej" (K. 6-18 akt sprawy) opracowana została mapa sumarycznego obszaru pola dla trzech azymutów anten sektorowych (130°, 205°, 290°), która dowodzi, że maksymalny zasięg pola o poziomie promieniowania wyższym niż 0,1 W/m2 nie przekracza odległości (odpowiednio do w/w azymutów): 127,5 m, 98,3 m, 127,5 m. W polach tych nie ma żadnej zabudowy ani miejsc dostępnych dla ludności, uwzględniając maksymalne pochylenie wiązek promieniowania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Kolegium stwierdziło, że zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny, bowiem obejmuje zarówno analizę zgodności zamierzonej lokalizacji przedsięwzięcia z przepisami u.p.z.p. oraz z przepisami odrębnymi, w tym w szczególności dotyczącymi uwarunkowań związanych z położeniem inwestycji w granicach miejscowości uzdrowiskowej i zgodności ze Statutem Uzdrowiska. Analiza wykazała że teren lokalizacji nie jest objęty żadną formą ochrony przyrody i ochrony krajobrazowej. Decyzja uzyskała pozytywne uzgodnienia wszystkich zainteresowanych organów współdziałających. Zarzut, iż organ wykorzystał w postępowaniu "prywatne dokumenty" przedstawione przez wnioskodawcę jest nieuprawniony. Organ dokonał analizy i oceny zarówno informacji przedstawionych przez inwestora jak i "kwalifikacji przedsięwzięcia", uznając je za wiarygodny materiał dowodowy, co uzyskało potwierdzenie zarówno przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, jak i organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a przede wszystkim przez Ministra Zdrowia. Przepisy regulujące postępowanie związane z ustaleniem lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przewidują sporządzenia przez organ "własnych analiz", czy ekspertyz weryfikujących specjalistyczne z natury opracowania, ani też "powoływania biegłych". W toku postępowania zostały szczegółowo rozpoznane lokalne uwarunkowania projektowanej lokalizacji, w tym położenie wobec najbliższej zabudowy oraz wobec granic "A" i "B" ochrony uzdrowiskowej, ukształtowanie terenu w rejonie lokalizacji, a w szczególności na kierunkach azymutów anten sektorowych. Wyniki tych analiz nie dały podstaw do kwestionowania proponowanej lokalizacji stacji bazowej. Rejon lokalizacji (jak i cały teren R. Z.) położony jest poza granicami P. Obszaru Chronionego Krajobrazu, stąd zarzut naruszenia ładu przestrzennego" (przez lokalizacje wysokiej wieży kratowej) nie może być rozpatrywany w kategorii naruszenia przepisów, a wyłącznie może odnosić się do sfery indywidualnego odbioru estetycznego, która jest pojęciem względnym i nieostrym. Nie może być mowy o naruszeniu "interesu publicznego", skoro w interesie publicznym znajduje się właśnie poprawa jakości warunków łączności publicznej, którym służy rozbudowa sieci łączności bezprzewodowej i radiolinii. Nie potwierdził się - w ocenie Kolegium - zarzut niewystarczającego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji. Uzasadnienie prawne zawiera prawidłowe powołanie prawnej podstawy rozstrzygnięcia oraz przywołanie (dz. II decyzji) wszystkich, mających dla sprawy znaczenie, przepisów odrębnych, w tym dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia łudzi, ochrony uzdrowiska, ochrony przyrody i szereg innych. Wszystkie wnioski wynikające z przepisów odrębnych zostały poddane analizie i zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. W toku postępowania zachowane zostały wszystkie wymagane procedury i przepisy procesowe odnoszące się do postępowań związanych z lokalizacją inwestycji celu publicznego. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. P. i T. P., którzy decyzji zarzucili: 1. naruszenie prawa materialnego polegające na niezastosowaniu przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. z 2016 roku, poz. 71, dalej również jako: rozporządzenie z 2010 roku), podczas gdy prawidłowe zastosowanie przywołanych przepisów doprowadziłoby do wniosku, że inwestycję planowaną na działkach o nr ewid. [...], [...], [...] położonych w R.-Z. (obręb R.-S.) należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, co skutkowało nieprawidłową kwalifikacją planowanej inwestycji; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieprawidłowym zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej również jako k.p.a.) w zw. z przepisem art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy w świetle okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, organ II instancji powinien wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylić zaskarżoną decyzję w całości i odmówić wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego -względnie wydać decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., tj. uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji; 4. naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji i wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza [...], a także o zasądzenie od organu na naszą rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zaakcentowano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze niezasadnie podnosi, że żądanie analizy efektu "nakładania się" wiązek promieniowania, które mogłoby skutkować odmienną kwalifikacją przedsięwzięcia, nie znajduje uzasadnienia w przepisach obowiązującego prawa. Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazywano na konieczność takiego sumowania (tak m.in. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2010 roku, II OSK 70/09, CBOSA; wyrok NSA z dnia 19 października 2017 roku, II OSK 2002/13, CBOSA). W przypadku inwestycji, która dotyczy różnych grup anten o różnej mocy powinna być uwzględniona kumulacja pól elektromagnetycznych tak, żeby można w ogóle dokonać jakiejkolwiek kwalifikacji przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organy obu instancji wskazują, że urządzenie emitujące EM nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco (a nawet potencjalnie znacząco) oddziaływać na środowisko, ponieważ potwierdza to pozytywne stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K.. Organ I instancji cytuje i bezkrytycznie przyjmuje stanowisko RDOŚ, które organ II instancji powtarza. Tymczasem stanowisko RDOŚ nie zwalnia Burmistrza, ani SKO od dokonania własnej analizy materiału dowodowego i jego oceny (w przeciwnym razie mamy do czynienia z naruszeniem właściwości organów). Nieuprawnione jest oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wyłącznie na stanowisku RDOŚ i kwalifikacji przedsięwzięcia przez Inwestora. Składana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu, ponieważ jest dowodem, który jak każdy inny podlega swobodnej ocenie organu. Organ administracji powinien ocenić na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. To zaś oznacza, że także dokument złożony przez stronę - kwalifikacja przedsięwzięcia — podlega ocenie organu (zob. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 419/13, CBOSA). Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazuje, że w toku postępowania "szczegółowo rozpoznano lokalne uwarunkowania projektowanej lokalizacji", podczas gdy ustalenia organu I instancji są w tym zakresie bardzo powierzchowne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302). dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Skarga ma usprawiedliwione podstawy. Spór w sprawie sprowadza się w głównej mierze do ustalenia czy zaskarżona decyzja winna być poprzedzona wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 4. ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nie została wydana, w aktach sprawy zalega natomiast postanowienie z dnia 19 maja 2017 r. Burmistrza R. – Z. o odmowie wszczęcia postępowania, wydane na podstawie art. 61a § 1 Kpa (karta 44 akt adm.), wydane w sprawie z wniosku [...] spółka z o.o. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia jakim Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] (...) " na działce nr [...] w R. Z.. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że planowane przedsięwzięcie nie jest -zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia- zaliczane do żadnej kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz - zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowań. Kwalifikacja taka zdaniem organu uzyskała już wcześniej potwierdzenie Dyrektora Regionalnego Ochrony Środowiska w K. ze względu na deklarowane parametry anten (pismo z dnia 24.11.2016r. zn. [...]). Wskazać zatem należy, że w ocenie Sądu, w sprawie istniała konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a wszystkie dotychczasowe rozstrzygnięcia zawarte w zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji, jak i w przywoływanym wyżej postanowieniu Burmistrza R. Z. z dnia 19 maja 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania – są wadliwe, ze względu na błędną kwalifikację planowanej inwestycji z punktu widzenia Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 7 tego rozporządzenia: Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zasadniczym błędem, powielanym przez wszystkie organy, jest nie uwzględnienie kumulacji PEM powstałej w wyniku nałożenia się wiązek wszystkich czterech anten w każdym z sektorów wyznaczonych azymutem, czyli głównym kierunkiem promieniowania. Błąd ten przełożył się na nieprawidłowe obliczenia EIRP na sektor, a w konsekwencji na nieprawidłową kwalifikację przedsięwzięcia w odniesieniu do rozporządzania Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397). Przy określaniu odległości od anteny dla procedury kwalifikacyjnej szkodliwości stacji bazowych telefonii komórkowych (dalej: SBTK) należy przyjmować sumaryczną wartość EIRP dla wszystkich anten pracujących na tym samym kierunku. W takim przypadku, w odniesieniu do anten nadawczych SBTK sformułowanie "pojedyncza antena" należy rozumieć jako "system antenowy" pracujący w określonym kierunku promieniowania, tj. określonym sektorze. Brak uwzględnienia efektu kumulacji PEM pochodzącego od skonfigurowania anten sektorowych promieniujących w tym samym kierunku (azymucie) jest błędem, przyczyniającym się do nieprawidłowej kwalifikacji odnośnie rozważanych zasięgów występowania PEM o wartościach ponadnormatywnych. Według polskiej normy PN-80/T-01012:1980 Słownictwo telekomunikacyjne. Anteny. Nazwy i określenia; w przypadku gdy antena jest zbudowana z więcej niż jednego systemu nadawczego przyjmuje się sumę równoważnych mocy promieniowanych izotropowo systemów jako EIRP anteny. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 in fine rozporządzenia "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Powyższy zapis jest zdecydowanie nieprecyzyjny, daje pole do dość swobodnego obliczania i przedstawiania głównego parametru mającego wpływ na środowisko: równoważną mocą promieniowaną izotropową (EIRP), który w znacznej mierze decyduje o poziomie gęstości mocy PEM w miejscach dostępnych dla ludności. Podobne stanowisko znalazło się w wystąpieniu pokontrolnym Naczelnej Izby Kontroli nr [...] z 10 lutego 2015r. pt. Postępowania administracyjne związane z budowę i funkcjonowaniem stacji bazowych telefonii komórkowej, powstałego w wyniku opinii sporządzonej przez Wojskową Akademię Techniczną z W.. Czym bowiem mogą różnić się cztery pojedyncze anteny (w osobnych obudowach), z których każda pracuje w pojedynczym paśmie, od jednej (lub dwóch) anten zintegrowanych, które w jednej obudowie zawierają zespół wielu pojedynczych anten przystosowanych do pracy w kilku pasmach: np. 900 MHz, 1800 MHz i 2100 MHz, z analogicznymi mocami doprowadzonymi na ich wejścia antenowe, promieniujących w tym samym kierunku? Niczym. Wiązka promieniowania anteny zintegrowanej (np. 3-pasmowej) jest praktycznie taka sama jak wiązka promieniowania zespołu trzech anten w oddzielnych "obudowach." Tym samym skoro inwestor może wybierać pomiędzy dostępnymi na rynku antenami pojedynczymi i zintegrowanymi, to nieuprawnionym nadużyciem będzie obliczanie mocy EIRP dla każdej z anten osobno w ramach jednego azymutu. Nawet zwykły zdrowy rozsadek każe przyjąć, że wiązki promieniowania pochodzące od kilku anten promieniujących we wspólnej przestrzeni nakładają się. Zaś efektem kumulacji jest wzrost gęstości mocy PEM w miejscach dostępnych dla ludności, w tym możliwość wystąpienia przekroczeń w stosunku do wartości granicznej (0, 1W/m2). Przedmiotem rozważań w kontekście możliwości wystąpienia przekroczeń wartości granicznej PEM powinna być wartość maksymalna mocy EIRP, a nie liczba anten, bo to nie liczba anten może szkodliwie wpływać na środowisko, w tym w szczególności na zdrowie ludzi. W niniejszej sprawie zaprojektowano zawieszenie po cztery anteny w trzech azymutach: 130o , 205o oraz 290o. Na każdym z tych azymutów cztery anteny będą pracować w następujących pasmach: 2100 MHz, 1800MHz, 900MHz, oraz 800 MHz. Na azymucie 130o suma maksymalnej mocy EIRP czterech pojedynczych anten to 20 428 W (7907+7096+1950+3475). Na azymucie 205o suma maksymalnej mocy EIRP czterech pojedynczych anten to 12 134 W (4875+4477+1000+1782). Na azymucie 290o suma maksymalnej mocy EIRP czterech pojedynczych anten to 20 428 W (7907+7096+1950+3475). Oznacza to, że jest to przedsięwzięcie mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albowiem równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny (rozumianej tak jak to wyżej wskazano) wynosi nie mniej niż 20 000 W (§ 2 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia), wymaga zatem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która wydana nie została, a zatem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana co najmniej przedwcześnie, z naruszeniem przepisów art. 71 ust. 2, art. 72 ust. 1 pkt. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazać przy tym należy, że opinia RDOŚ (karta 42 akt adm.) wydana dla inwestora poza przewidzianym ustawą trybem – nie ma w sprawie żadnego znaczenia, w szczególności nie wiąże Sądu ani organów. Nadto opiera się na wskazanych wyżej błędnych założeniach dotyczących znaczenia pojęcia "pojedynczej anteny". Dalsze oceny dotyczące zaskarżonej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mogą obecnie zostać przez Sąd wyrażone, gdyż byłyby przedwczesne. Dopiero bowiem przeprowadzenie postępowanie i wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia wykaże, czy planowana inwestycja w ogóle będzie możliwa do zrealizowania we wskazanej lokalizacji, ze względu na treść § 3 ust. 2 pkt. 1 lit. b Statutu uzdrowiska R. Z. (który co do zasady odpowiada postanowieniom art. 38a ust. 2 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. Lecznictwo uzdrowiskowe, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej oraz gminy uzdrowiskowe (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1056 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, w strefie "B" ochrony uzdrowiskowej zabrania się budowy urządzeń emitujących fale elektromagnetyczne, będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, oddziałujących na strefę "A" ochrony uzdrowiskowej polami elektromagnetycznymi o poziomach wyższych niż dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych - charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych - dla miejsc dostępnych dla ludności, określone na podstawie art. 122 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Wobec powyższego decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. decyzja organu I Instancji została uchylona na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 500 zł składa się kwota tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu.