II SA/Kr 391/22

Dnia 23 czerwca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 11 lutego 2022 roku, znak: [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie egzekucyjnej skargę oddala Decyzją nr 12/2016 z dnia 12 stycznia 2017 r. znak: PINB.5160.GNT.7.2016 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu nakazał inwestorowi M. P., dokonać rozbiórki. Od w/w decyzji nie wniesiono odwołania, wobec czego zyskała ona przymiot ostateczności. Upomnieniem z dnia 4 sierpnia 2017 r. znak: PINB.52.EA.22.2017 PINB wezwał skarżącego do wykonania orzeczonego nią nakazu pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W dniu 11 września 2020 r. PINB dokonał kontroli wykonania obowiązku orzeczonego w w/w własnej decyzji, w wyniku czego ustalił, że rozbiórka nie została wykonana. W dniu 4 sierpnia 2021 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr 4/2021 wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem z. 4 sierpnia 2021 r. PINB nałożył na zobowiązanego - M. P. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku objętego w/w tytułem wykonawczym. Skarżący pismem z dnia 20 sierpnia 2021 r. zgłosił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wskazując, iż nie zostało mu doręczone upomnienie. Postanowieniem nr 11/2021 z dnia 1 października 2021 r. znak: PINB.52.EA.22.2017, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu oddalił w/w zarzut, zaś postanowieniem nr 117/2022 Znak: WSE.7722.64.2021.MZEG z dnia 11 lutego 2022r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) po rozpatrzeniu zażalenia M. P., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wg organu odwoławczego spornym upomnieniem z dnia 4 sierpnia 2017 r. znak: PINB.52.EA.22.2017, skierowanym na adres: [...], PINB wezwał M. P. do wykonania obowiązku nałożonego na niego decyzją PINB 12/2016 z dnia 12 stycznia 2017 r. znak: PINB.5160.GNT.7.2016, a przesyłka zawierająca w/w upomnienie doręczona została w trybie art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego tj. dorosłemu domownikowi adresata (P. J. P.), który podjął się oddania przesyłki adresatowi (v. załączone do akt postępowania egzekucyjnego zwrotne potwierdzenie odbioru upomnienia - karta nr 4 w/w akt). W treści zażalenia zobowiązany potwierdził: po pierwsze, iż adres, na który skierowana została przesyłka pocztowa zawierająca upomnienie tj. [...], jest jego adresem zameldowania, po drugie, że pod tym adresem zamieszkuje jego matka - J. P.. Zarówno w nagłówku pisma z dnia 20 sierpnia 2021 r. zawierającego zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, jak i w nagłówku pisma z dnia 25 października 2021 r. zawierającego zażalenie na postanowienie PINB nr 11/2021 z dnia 1 października 2021 r. znak: PINB.52.EA.22.2017 o oddaleniu w/w zarzutu, zobowiązany wskazuje, iż adres: [...], jest jego adresem służącym do korespondencji. Na tą ocenę o prawidłowym upomnieniu nie wpływa zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumentacja organu I instancji, wynikająca prawdopodobnie z nieprawidłowego odczytania danych zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru upomnienia z dnia 4 sierpnia 2017 r. znak: PINB.52.EA.22.2017 (omyłkowe wskazanie doręczającego przesyłkę /P. P. M./, jako domownika adresata, któremu doręczono przesyłkę zawierającą upomnienie, i który podjął się oddania tej przesyłki adresatowi). Wskazany wyżej błąd organu nie podważa w żadnej mierze danych zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru upomnienia i tym samym pozostaje bez wpływu na obiektywnie stwierdzalny, na podstawie w/w dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru, fakt skutecznego doręczenia M. P. w/w upomnienia, w trybie art. 43 Kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zobowiązany zarzucił naruszenie: - art. 40 § 1 oraz § 2 kpa poprzez błędne przyjęcie przez Organ II instancji, iż doręczenie postanowienia nr 11/2021 wyłącznie Skarżącemu z pominięciem ustanowionego przez niego w sprawie pełnomocnika było skuteczne, - art. 33 § 2 pkt 4 upea poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez Organ II instancji, że upomnienie zostało prawidłowo doręczone, - art. 15 § 1 upea poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez Organ II instancji, iż istniały podstawy do wszczęcia egzekucji administracyjnej wobec Skarżącego, podczas gdy egzekucja administracyjna może zostać wszczęta, jeżeli wierzyciel po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, a takie upomnienie nie zostało Skarżącemu doręczone; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w uznaniu, że z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru upomnienia wynika, iż upomnienie to zostało skutecznie doręczone Skarżącemu, podczas gdy okoliczność taka z tego potwierdzenia nie wynika, co skutkowało oddaleniem zarzutu zgłoszonego przez Skarżącego; - art. 28a upea poprzez błędne przyjęcie, że sprawa egzekucyjna o sygn. akt PINB.52.EA.22.2017 wszczęta na podstawie tytułu wykonawczego nr 4/2021 z dnia 4 sierpnia 2021 r. będzie kontynuowane na podstawie z art. 28a upea wobec aktualnego właściciela nieruchomości, podczas gdy z uwagi na niedoręczenie Skarżącemu upomnienia przez wierzyciela, brak było podstaw do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co skutkowało brakiem możliwości kontynuowania postępowania, które nie zostało skutecznie wszczęte; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 18 upea poprzez utrzymanie postanowienia I instancji w mocy, pomimo istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa. Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do przekazania, na podstawie art. 122 p.p.s.a., sprawy do rozpoznania na rozprawie. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń, związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy, a dla jej rozstrzygnięcia udział stron nie był niezbędny. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotem zaskarżonego postanowienia było oddalenie zarzutu egzekucyjnego o niedoręczeniu skarżącemu upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, co z kolei implikuje tę kwestię jako istotę sporu. Sporną okoliczność doręczenia upomnienia, w ocenie Sądu, skarżony organ prawidłowo rozpatrzył, stąd niezasadna jest argumentacja skargi dotycząca naruszenia art. 33 § 2 pkt 4 upea. Sporne upomnienie z dnia 4 sierpnia 2017 r., skierowano na adres: [...], [...], a przesyłka zawierająca w/w upomnienie doręczona została w trybie art. 43 kpa w dniu 9 sierpnia 2017 r. dorosłemu domownikowi adresata – J. P., która podjęła się oddania przesyłki adresatowi, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 13-14 akt adm.). Wbrew temu co twierdzi skarżący upomnienie nie zostało doręczone P. M., gdyż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wprost wynika, iż P. M. jest osobą doręczającą przesyłkę pocztową, a nie odbierającą. Okoliczność, iż organ I instancji wskazał tę osobę jako dorosłego domownika odbierającego przesyłkę a nie ją dostarczającego stanowi zatem uchybienie, które nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Zwrotka potwierdzająca okoliczność, że upomnienie skierowano na prawidłowy adres: [...], [...], zaś przesyłka zawierająca upomnienie doręczona została w trybie art. 43 kpa w dniu 9 sierpnia 2017 r. dorosłemu domownikowi adresata – J. P., została zatem prawidłowo ustalona i nie budzi wątpliwości. Z uwagi na to, miało miejsce skuteczne doręczenie upomnienia, organy prawidłowo oddaliły zarzut egzekucyjny. Nie miała także wpływu na wynik sprawy podniesiona w skardze okoliczność nie doręczenia postanowienia organu I instancji wobec ustanowionego w prawie pełnomocnika skarżącego, lecz bezpośrednio wobec skarżącego. Skarżący bowiem w terminie 7 dni od doręczenia mu skarżonego postanowienia skorzystał z prawa złożenia zażalenia, w którym podniósł sporną i stanowiącą istotę sprawy kwestię niedoręczenia mu upomnienia. Zatem uznać należy, iż doręczenie tego postanowienia M. P. nie stanowiło naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, gdy występujące naruszenie przepisów postępowania nie powoduje negatywnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, to nie ma podstaw do eliminowania rozstrzygnięcia tylko z tego względu. Skarżący, pomimo wady doręczenia postanowienia pierwszoinstancyjnego skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia zażalenia, prowadzącego do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji i wydania zaskarżonego postanowienia, a zatem jego uprawnienia procesowe nie zostały naruszone. Uchybienie organu egzekucyjnego nie było więc na tyle istotne, by mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a tylko naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy może być, zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. podstawą uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny. Nie doszło także do naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Wbrew stanowisku skarżącego skarżony organ wyczerpująco rozpatrzył materiał dowodowy, który sprowadzał się do kwestii doręczenia upomnienia. Skoro z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru upomnienia wynika, iż upomnienie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu poprzez doręczenie dorosłemu domownikowi J. P. to zasadnie skutkowało to oddaleniem zarzutu zgłoszonego przez skarżącego. Inne zaś okoliczności odnoszące się do zmiany właściciela nieruchomości objętej nakazem rozbiórki, nie były przedmiotem zaskarżonego postanowienia, ponieważ nie stanowiły przedmiotu zarzutu egzekucyjnego złożonego w piśmie z dnia 20 sierpnia 2021r. (k. 11 akt adm.), lecz zażalenia na postanowienie nr 8/2021 o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, które było przedmiotem odrębnego postępowania, nie podlegającego badaniu w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest formalnie zgłoszony zarzut niedoręczenia upomnienia w trybie art. 33 § 2 pkt 4 upea. Skoro zgłoszony został zarzut niedoręczenia upomnienia, to podkreślić należy, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, służący ochronie jego praw przed niezgodnym z prawem prowadzeniem wobec niego egzekucji. Istotą tego środka zaskarżenia jest wskazanie takich okoliczności, które już w momencie wystawienia tytułu wykonawczego czynią bezprzedmiotowym lub niezgodnym z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji. Postępowanie w sprawie zarzutów toczy się w takim zakresie, jaki określony został ściśle przez zobowiązanego poprzez zgłoszenie konkretnych zarzutów. Tym samym wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że wierzyciel rozpatrując zarzuty nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego. Ponadto zarzuty to sformalizowany środek zaskarżenia także z tego powodu, że korzystanie z tego środka ochrony związane jest z inicjatywą zobowiązanego, nadto z terminem 7 dniowym do ich zgłoszenia. Oznacza to, że zobowiązany zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów, czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części, i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty. Skoro zatem skarżący zgłosił zarzut niedoręczenia upomnienia, to taka treść żądania wiązała organ egzekucyjny. Inne kwestie nie mogą być obecnie przedmiotem oceny w postępowaniu prowadzonym w sprawie zgłoszonych zarzutów. Mając powyższe na uwadze oddalono skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.