II SA/Kr 3926/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 września 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr.) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2005r. sprawy ze skargi M. B., A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2001r., Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala - Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] listopada 2001 r. , znak: [...] po rozpatrzeniu zażalenia M. i A. B. na postanowienie Starosty z dnia [...] września 2001 r., znak: [...] o uzgodnieniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania działek nr 1 i 2 położonych w C. dla inwestycji polegającej na budowie zakładu betoniarskiego i obiektów towarzyszących w zakresie dotyczącym oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a.: utrzymało w mocy pierwszą część rozstrzygnięcia postanawiającą "uzgodnić ww. projekt decyzji w zakresie dotyczącym ochrony środowiska" i uchyliło drugą część rozstrzygnięcia dotyczącą warunku, a mianowicie zobowiązania inwestora do uwzględnienia w projekcie budowlanym zaleceń i wniosków zawartych w "Ocenie (Raporcie) oddziaływania na środowisko projektowanego zakładu betoniarskiego w C. " sporządzonej przez mgr inż. Z. M. i mag inż. L.S. biegłych z listy Wojewody . W uzasadnieniu postanowienia Kolegium podniosło, że Starosta postanowieniem z dnia [...] września 2001 r., znak: [...] uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zakładu betoniarskiego wraz z obiektami towarzyszącymi na działkach oznaczonych nr 1 i 2 , położonych w miejscowości C. gm. N. Uzgodnienie to nastąpiło pod warunkiem zobowiązania inwestora - PHU A. s.c. K.S. , A.S. i P.S. do uwzględnienia w projekcie budowlanym zaleceń i wniosków zawartych w "Ocenie (Raporcie) oddziaływania na środowisko projektowanego zakładu betoniarskiego w C. " sporządzonej przez Z.M. i L. S. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji podał, że podstawą uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji jest "Ocena (Raport) oddziaływania na środowisko projektowanego zakładu betoniarskiego w C. " sporządzona przez Z.M. oraz L.S. biegłych z listy Wojewody . Następnie organ pierwszej instancji zaznaczył, że uciążliwości ocenianej inwestycji zamkną się w granicach własności inwestora. Objęte wnioskiem zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. W związku z tym przedmiotowa inwestycja nie będzie ingerować w zagospodarowanie [...] Obszaru Chronionego K. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. i A.B. podnieśli, że dokonujący pomiaru architekt zapytany, jakich pomiarów dokonuje i do jakiego celu nie przedstawił się ani nie udzielił odpowiedzi na pytanie. Zdaniem składających zażalenie dokonane przez architekta pomiary są niewiarygodne, ponieważ teren przyszłego zakładu był zamknięty, a właściciel był nieobecny. Ponadto w sporządzonej opinii urbanistycznej wzięto pod uwagę [...], byłą filię [...] hodowane są kurczaki i kury nioski w ilości około 50 tyś. sztuk, natomiast nie wzięto pod uwagę gospodarstwa i domu mieszkalnego, znajdującego się po przeciwnej stronie drogi i betoniami, w odległości 20m, a należącego do składających zażalenie. M. i A.B. twierdzili także, że przy przewadze wiatrów wschodnich hałas powstający przy załadunku i rozładunku samochodów ciężarowych oraz wywołany maszynami produkcyjnymi będzie dla nich bardzo dużą uciążliwością. Zdaniem skarżących zgodnie z powołanymi przez Starostwo Powiatowe w J. przepisami wytwórnie betonu zalicza się do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska oraz zdrowia ludzi, co oznacza, że przepis ten chroni także interesy osób trzecich, którzy zamieszkują na nieruchomościach sąsiadujących. Skarżący uważają że zgromadzone opinie nie uwzględniają negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i istniejącego zagospodarowania w obszarze potencjalnego oddziaływania hałasu i zapylenia. Opinie te w ich ocenie są nierzetelne, wykonane w sposób tendencyjny i naruszają ich interes prawny. Uciążliwości spowodowane przyszłym zakładem będą wykluczały ich egzystencję i narażały na straty, czego nie wzięto pod uwagę w opiniach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w myśl art. 25 ust 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157) w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 100, poz. 1085), wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Decyzją o której mowa jest między innymi decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawana na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie art. 27 ust. 2 oraz art. 37 ust 1 pkt 2 cyt. ustawy decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego wydaje się po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska - starostą. Zaskarżonym postanowieniem Starosta orzekł o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zakładu betoniarskiego wraz z obiektami towarzyszącymi w miejscowości C. gm. N. , na działkach oznaczonych Nr 2 i 1 , planowanej przez PPHB A. S.C K. , A. i P. S. [...], w zakresie dotyczącym ochrony środowiska. Jednak uzgodnienie to nastąpiło pod warunkiem zobowiązania inwestora do uwzględnienia w projekcie budowlanym zaleceń i wniosków zawartych w "Ocenie (Raporcie) oddziaływania na środowisko projektowanego zakładu betoniarskiego w C ". Odnosząc się do powyższego warunku, który dotyczy sposobu opracowania projektu budowlanego planowanej inwestycji, Kolegium Odwoławcze uznało, że wykracza on poza zakres zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, określone w przepisach prawnych działania organów administracji publicznej jako podjęte "w porozumieniu", "w uzgodnieniu" zakładają jednolitość stanowiska i zgodność poglądów zainteresowanych podmiotów w danej sprawie. Stanowisko organu współdziałającego, z którym należy uzgodnić decyzję, jest wiążące dla organu decydującego. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która ma być wydana po uzgodnieniu przez organ decydujący. Ponadto zauważono, że w omawianej sprawie uzgodnieniu podlega decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z tym treść uzgodnienia powinna wynikać z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz raportu oddziaływania przedsięwzięcia inwestycyjnego na środowisko. Natomiast brak jest podstawy prawnej, aby starosta na tym etapie procesu inwestycyjnego uzgodnił również projekt budowlany. Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnił, że w świetle zebranych dokumentów uciążliwości przedmiotowej inwestycji zamkną się w granicach własności działek inwestora, a zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gm. N. Analizując akta sprawy pod kątem zarzutów skarżących Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że działki, na których ma być realizowana zamierzona inwestycja, przeznaczone są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Gminy N. [...] 1992 r. ([...]) pod lokalizację usług rzemiosła uciążliwego ([...]). Jest to obszar mający charakter terenów przemysłowych, magazynowo-składowych oraz rzemiosła uciążliwego. Z opinii urbanistycznej z dnia [...] sierpnia 2001, znak: [...] wynika, że planowana produkcja roczna zakładu betoniarskiego w ilości około 5000 m3 betonu żwirowego, tj. ok. 20 m3 dziennie, nie jest produkcją dużą i nie można jej uznać za produkcję przemysłową betonu. Wyprodukowany beton służyć będzie głównie dla potrzeb budownictwa rynku lokalnego - mieszkańców gminy, a wielkość produkcji zależeć będzie od rozwoju i potrzeb budownictwa ogólnego na terenie gminy i terenów przyległych. W związku z powyższym projektowany zakład betoniarski ma charakter rzemiosła, świadczącego usługi i może działać na terenach przeznaczonych w planie pod lokalizację rzemiosła uciążliwego. Wskazano, że w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Lasów z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. nr 93, poz. 589) wytwórnie betonu należą do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. W związku z tym przedmiotem raportu sporządzonego przez biegłych z listy Wojewody jest ocena oddziaływania zakładu na środowisko tak na etapach realizacji inwestycji, jak i eksploatacji. Raport ten zawiera spis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie i ograniczanie negatywnych oddziaływań na środowisko przedmiotowego zakładu. Z raportu wynika jednoznacznie, że uciążliwości od zakładu betoniarskiego w zakresie zanieczyszczenia gruntów i wód podziemnych, powietrza - emisja pyłów oraz emisji hałasu nie wykraczają poza granicę terenu, stanowiącego własność inwestora, a w związku z tym interes właścicieli nieruchomości sąsiadujących nie jest zagrożony. Ponadto podkreślono, że odległość zabudowań skarżących od projektowanego węzła betoniarskiego wynosić będzie około 85m, podczas gdy z ustaleń raportu wynika, że zasięg hałasu od węzła będzie wynosił przy dopuszczalnej wartości poziomu dźwięku w porze dziennej 50.0 dB - 22 metry. Oszacowanie zagrożenia dla środowiska w zakresie emisji hałasu projektowanego zakładu betoniarskiego przeprowadzone zostały dla założonej maksymalnej rocznej produkcji betonu w ilości 5000 m3. Jednak z uwagi na to, że ilość wyprodukowanego betonu zależeć będzie od zapotrzebowania rynku, to faktyczna produkcja, a co za tym idzie i uciążliwość akustyczna zakładu, może być dużo mniejsza od przewidywanej. Gdy chodzi o emisję pyłów to - jak podkreśla Kolegium - wynikać ona będzie głównie z ruchu pojazdów samochodowych drogą dojazdową oraz z wewnętrznego transportu samochodowego na terenie planowanego zakładu. Eksploatacja węzła betoniarskiego nie wpłynie ponadnormatywnie na czystość powietrza w najbliższym rejonie a uciążliwość z tytułu ruchu pojazdów samochodowych na terenie planowanego zakładu może zaznaczyć się jedynie w bezpośrednim sąsiedztwie dróg przejazdowych. Zdaniem biegłych projektowana inwestycja zrealizowana zgodnie z projektem i sporządzoną przez nich oceną oraz eksploatowana ściśle według reżimu technologicznego, będzie obiektem całkowicie bezpiecznym dla otoczenia w zakresie emisji pyłów do powietrza tak na terenie zakładu, jak i poza jego granicami. Ponadto Kolegium podkreśliło, że w kolejnym etapie realizacji inwestycji tj. w postępowaniu zmierzającym do uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę strona skarżąca będzie mogła również chronić swoje uzasadnione interesy obejmujące między innymi ochronę przed hałasem i zanieczyszczeniem powietrza. Biorąc pod uwagę przytoczone okoliczności faktyczne i prawne Kolegium uznało, że w omawianej sprawie brak jest wskazań do ograniczenia inwestowania. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2001 r., znak: [...] złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie M. i A. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący podnoszą że twierdzenie Kolegium, że działki 1 , 2 na których ma być realizowana inwestycja przeznaczone są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] 1992 roku pod lokalizację usług rzemiosła uciążliwego oraz że jest to obszar terenów przemysłowych magazynowo-składowych oraz rzemiosła ciężkiego, jest niezgodne ze stanem rzeczywistym ponieważ w 1992 roku, gdy zatwierdzono plan zagospodarowania przestrzennego Gminy na działkach oznaczonych numerem Nr 1 i 2 znajdowały się użytkowane budynki gospodarstwa rolnego po zmarłym A. S. . Urząd Gminy nie wydał decyzji o rozbiórce tych obiektów, a więc utrzymał w mocy istnienie gospodarstwa rolnego. Budynki te (dom, stodoła, obora) zostały rozebrane przez P.P.H.B. A. s.c. S. w 1999 roku po dokonaniu zakupu w/w działek. Dokonując rozbiórki obiektów dokonano zmiany w zagospodarowaniu terenu czyniąc z terenu gospodarstwa rolnego teren, na którym inwestor chce zbudować stacjonarną wytwórnię betonu wraz z urządzeniami towarzyszącymi. Inwestycja tego rodzaju w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Lasów z dnia 14 lipca 1998 r. (Dz.U. Nr 93, póz. 589) została zaliczona do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, podobnie jak i wytwórnia mas bitumicznych. Skarżący podnoszą iż wiedzą jak uciążliwe dla środowiska są tego rodzaju inwestycje, gdyż wytwórnia mas bitumicznych jest zlokalizowana na działce sąsiadującej z terenem przewidzianym pod wytwórnię betonu, mimo że odległość od domu skarżących jest znacznie większa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w oparciu o raport stwierdziło, że produkcja 5000 m3 betonu nie jest produkcją dużą. W ocenie skarżących jest to określenie względne, a według skarżących tego rodzaju produkcja przemysłową jest produkcją dużą bo do wyprodukowania tej ilości betonu potrzeba znacznych ilości składników, które skarżący wskazują w uzasadnieniu skargi. Podniesiono też, że stacjonarna wytwórnia służy do przemysłowej produkcji betonu a potraktowanie jej w uzasadnieniu jako mającej charakter rzemiosła i mogącej działać na terenie przeznaczonym w planie pod lokalizację rzemiosła uciążliwego jest nieporozumieniem i działaniem wbrew istniejącym przepisom. Skarżący wskazują także, że Kolegium w uzasadnieniu podjętej decyzji w oparciu o opracowany raport stwierdza, że emisja pyłów wynikać będzie głównie z ruchu pojazdów samochodowych, a uciążliwość może zawierać się jedynie w bezpośrednim sąsiedztwie drogi przejazdowej. Zdaniem skarżących jest to "czysta teoria". Skarżący podnoszą że widzieli efekty produkcji zakładu w okresie letnim i stwierdzili, że zapylenie nie zamyka się w obrębie działki. Ponadto przyjęcie przez Kolegium za wiarygodne, że poziom hałasu w porze dziennej w odległości 22mb od węzła będzie wynosił 50 dB budzi bardzo duże wątpliwości, bo jest niższe niż przykładowo hałas emitowany przez odkurzacz o mocy 1500 Wat mierzony w odległości 1mb od źródła, który wynosi 64 dB. Wskazano przy tym, że interwencje sąsiadów oraz uciążliwość z tytułu zapylenia i hałasu, na które jest narażony również właściciel P. P.H. B. A. K. S. mimo, że budynki mieszkalne właściciela i sąsiadów są oddzielone od obecnej wytwórni betonu w S. o 120 mb spowodowały, że wytwórnię betonu chce on przenieść pod dom skarżących odległy od granic działki przeznaczonej pod budowę o 20 mb. Skarżący podnoszą również, że autorzy opracowanego raportu w ogóle nie dostrzegają i nie ustosunkowali się do sytuacji, gdy wytwórnia będzie dostarczać beton do robót, gdzie technologia wymaga ciągłego betonowania bez przerw czyli produkcja betonu również w nocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przy rozpatrywaniu sprawy w ogóle nie uwzględniło zastrzeżeń I.Ł. i J.M. -właścicieli gruntów rolnych użytkowanych rolniczo sąsiadujących z terenem przewidzianym pod lokalizację stacjonarnej wytwórni betonu. Zbiory z tych gruntów oznaczonych na mapie [...] i [...] w wyniku zapylenia nie będą się nadawać do celów konsumpcyjnych ani paszowych. Wreszcie skarżący wskazują ze od samego początku rozpoczęcia postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej budowy wytwórni betonu są źle traktowani, gdyż walczą o swoje racje z grupą urzędników i autorami raportu mimo głoszonych szumnie haseł o panującej demokracji. Podkreślono, że Urząd Gminy opracowuje projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o mapę sytuacyjno-wysokościową na której w kołnierzu nie naniesiono domu skarżących, a który znajduje się 20 mb od granic działki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i jego argumentację i wniosło o oddalenie skargi. W odniesieniu do zarzutów skargi wskazano, że w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dokonano analizy i oceny wpływu planowanej budowy zakładu betoniarskiego na środowisko oraz warunki życia ludzi na podstawie sporządzonej "Oceny (Raportu) oddziaływania na środowisko projektowanego zakładu betoniarskiego w C. " sporządzonej przez dwóch biegłych z listy Wojewody , uzupełnionej szkicem lokalizacyjnym budynków nr [...] a należących do skarżących oraz budynków nr [...], omówieniem zagrożeń dla [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz opinii urbanistycznej. Z powyższych dokumentów wynika, że uciążliwości ocenianego przedsięwzięcia w zakresie zanieczyszczenia gruntów, wód podziemnych hałasu i emisji pyłów, zamkną się w granicach własności terenu inwestora. Nie będą więc stanowić zagrożenia dla interesów osób trzecich, w tym skarżących. Podniesiono, że zarzuty zawarte w skardze są nieuzasadnione. Kwestionowanie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest przepisem gminnym powszechnie obowiązującym, dotyczących przeznaczenia omawianego terenu z tego powodu, że organ nie wydał nakazu rozbiórki budynków gospodarczych związanych z gospodarstwem rolnym, nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Skarżący tak w zażaleniu, jak i w skardze podważają wiarygodność ustaleń raportu z uwagi na to, że są one oparte na założeniach teoretycznych, a nie na praktyce. Twierdzenia te są w ocenie Kolegium nie do przyjęcia bowiem autorzy raportu są biegłymi posiadającymi oprócz wykształcenia, również duże doświadczenie zawodowe. Gdy chodzi o zarzut dotyczący nieuznania skarżących za stronę przy występowaniu o opinię do Powiatowego Inspektora Sanitarnego, jak również o zarzut w sprawie sporządzenia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na niewłaściwej mapie, to kwestie te wykraczają poza zakres rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia. Mogą one być badane jedynie przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. przez Wójta Gminy N. lub w postępowaniu po złożeniu odwołania od tej decyzji. Co do zarzutu nieustosunkowania się Kolegium do zastrzeżeń właścicieli sąsiednich nieruchomości - I.Ł. i J.M. zawartych w piśmie, które jak twierdzą skarżący było adresowane do Urzędu Gminy , a nie do Samorządowego Kolegium, to z akt sprawy wynika, że omawiane postanowienie Starosty zostało im doręczone w dniu 28 i 29 września 2001 r. (k. [...]). Nie skorzystali oni jednak z przysługującego im środka prawnego i nie zaskarżyli do Kolegium tego postanowienia. Zaznaczono przy tym, że kserokopia omawianego pisma była załączona przez skarżących do ich zażalenia na wcześniejsze postanowienie Starosty z dnia [...] maja 2001 r. znak: [...] w sprawie opinii co do omawianego raportu, które zostało uchylone przez Kolegium postanowieniem z dnia [...] lipca 2001 r. znak:[...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia (k. [...]). W odniesieniu do zarzutu, że autorzy raportu nie dostrzegli i nie ustosunkowali się do sytuacji, gdy wytwórnia będzie dostarczać beton do robót wymagających ciągłego betonowania bez przerw, a zatem produkcji betonu również w nocy, Kolegium wyjaśniło, że na str. [...]"Oceny" w pkt [...] "Zamierzenia inwestycyjne" (k. [...]) znajduje się zapis dotyczący tej kwestii, a mianowicie "Pracę w projektowanym obiekcie przewidziano w systemie jednozmianowym w godz. 7.00 - 15.00 przez wszystkie robocze dni tygodnia. W przypadku wystąpienia potrzeby ciągłego betonowania, praca zakładu może być przedłużona do godz. 20.00." W świetle powyższego zarzut dotyczący produkcji w porze nocnej jest chybiony. Na rozprawie w dniu 26 września 2005 r. strony postępowania sądowoadministracyjnego nie stawiły się. W aktach sprawy znajduje się adresowane do NSA Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie pismo z dnia 14 września 2005 r. zatytułowane jako "pismo skarżących". Pismo to nie jest podpisane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi M. i A.B. -podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269)). Kryterium tej kontroli stanowią przepisy prawa obowiązującego w chwili podjęcia zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie są to przede wszystkim przepisy, do których odsyła art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr .100, poz. 1085) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza art. 106 k.p.a. Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie było wyłącznie postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. oraz poprzedzające to rozstrzygnięcie postępowanie administracyjne z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Sąd nie podzielił zarzutów prezentowanych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w całości akceptując argumentację zaprezentowaną przez organ administracji w odpowiedzi na skargę, w tym celu wyżej w całości przytoczonej. W literaturze prawa administracyjnego i orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że organ współdziałający w trybie art. 106 k.p.a. nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która jest już zawisła przed jakimś organem administracyjnym, a jego stanowisko jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia zawisłej sprawie administracyjnej, albowiem ani nie rozstrzyga o jej istocie, ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Jego stanowisko wyrażone w formie postanowienia rozstrzyga co do sprawy nie mającej bytu samodzielnego, bo związanej ze sprawą główną. Organ współdziałający w granicach swej właściwości i kompetencji ocenia dopuszczalność rozstrzygnięcia sprawy głównej co do jej istoty, mając na uwadze jedynie niektóre występujące w niej okoliczności. Postępowanie przed organem współdziałającym ma w istocie swojej charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ w drodze decyzji administracyjnej. Postanowienie organu współdziałającego wchodzi do materiału dowodowego sprawy i w zależności od stopnia związania jego treścią albo znajduje tylko wyraz w uzasadnieniu decyzji, albo też wpływa bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia sprawy zawartego w decyzji administracyjnej, (zob. J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, s. 436, wyrok NSA z dnia 7 marca 2002 r, II SA 2838/00, niepubl., wyrok NSA z dnia 7 marca 2001 r., II SA 519/00, niepubl.)- Stanowisko innego organu, wyrażone w jego postanowieniu, ma cechy dokumentu wyrażającego jedynie opinię lub konsultację specjalistyczną co do warunków lub następstw decyzji administracyjnej - ogranicza się zatem do sfery czynników kształtujących jedynie przesłanki motywacyjne organu, któremu powierzono rozstrzygnięcie sprawy co do istoty (zob. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2000 r., l SA 883/99, niepubl.). Organ współdziałający w postępowaniu administracyjnym na zasadach określonych w art. 106 k.p.a. ma za zadanie przyczynić się do prawidłowego załatwienia sprawy przez inny organ, ale bez wkraczania we właściwość, zadania i kompetencje innego organu. Wyłączną odpowiedzialność za załatwienie sprawy ponosi organ, wydający decyzję określonej treści, mocą której załatwia tę sprawę, a stanowisko zajęte przez organ współdziałający powinno być uzyskane i rozpatrzone przed wydaniem decyzji, (zob. J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 20 listopada 1997 r., V SA 2699/96, publ.: OSP z 1999 r.,nr 3, poz. 56). W kontekście przedstawionej wyżej istoty współdziałania organów administracji publicznej należy stwierdzić, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie przyjęło, iż w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie w zakresie uzgodnienia powinno być zdeterminowane ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz treścią raportu oddziaływania przedsięwzięcia inwestycyjnego na środowisko i nie może wykraczać poza granice sprawy głównej, tj. sprawy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Dlatego zasadnie uznano, iż podnoszone przez M. i A.B. kwestie objęte przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie mogą stanowić podstawy uzgodnienia na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie poinformowano składających zażalenie, że ochrona ich interesów we wskazywanym przez nich zakresie nie jest wykluczona w ogóle, lecz będą mogli oni dochodzić jej na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Kolegium uzasadniło swoje stanowisko, iż inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Kieł. Nr 18, poz. 204), wskazując, że inwestycja ta polegająca na budowie zakładu betoniarskiego i obiektów towarzyszących znajduje się w terenie przeznaczonym pod lokalizację usług [...] sierpnia 2001, znak: [...] znajduje się w okolicy o "przemysłowo-magazynowym" charakterze, a wskazywany przez inwestora profil działalności zakładu betoniarskiego pozwala traktować ją jako działalność mieszczącą się w zakresie usług rzemiosła uciążliwego. Stanowisko swoje Kolegium oparło również na szczegółowo wskazanych ustaleniach poczynionych przez biegłych w raporcie oddziaływania zakładu na środowisko. Zasadnie wskazano, iż z raportu sporządzonego w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynika jednoznacznie, że uciążliwości zakładu betoniarskiego w zakresie zanieczyszczenia gruntów i wód podziemnych, powietrza, emisji pyłów oraz emisji hałasu nie wykraczają poza granicę terenu, stanowiącego własność inwestora, a w związku z tym interes właścicieli nieruchomości sąsiadujących nie jest zagrożony. Podkreślono też, że odległość zabudowań skarżących od projektowanego węzła betoniarskiego wynosić będzie około 85m, podczas gdy z ustaleń raportu wynika, że zasięg hałasu od węzła będzie wynosił przy dopuszczalnej wartości poziomu dźwięku w porze dziennej 50.0 dB - 22 metry. Ponadto oszacowanie zagrożenia dla środowiska w zakresie emisji hałasu projektowanego zakładu betoniarskiego przeprowadzone zostało dla założonej maksymalnej rocznej produkcji betonu, a projektowana inwestycja zrealizowana zgodnie z projektem i sporządzoną przez biegłych oceną oraz eksploatowana ściśle według reżimu technologicznego, będzie obiektem całkowicie bezpiecznym dla otoczenia w zakresie emisji pyłów do powietrza tak na terenie zakładu, jak i poza jego granicami. W świetle wyżej przedstawionych faktów oraz motywów uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie można zarzucić organowi administracji dowolności działania w zakresie podjęcia zaskarżonego postanowienia. Podkreślić jedynie trzeba, iż jakkolwiek uzgodnienie stanowi silną formę współdziałania organów administracji publicznej, to zajęcie rozstrzygającego stanowiska w omawianej kwestii leży w kompetencji organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w zakresie zarzutów podnoszonych przez skarżących -w kompetencji organów powołanych do orzekania i współdziałania w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zaskarżone postanowienie nie ma charakteru jakiegokolwiek pozwolenia i na jego podstawie nie jest dopuszczalne realizowanie kwestionowanej przez skarżących inwestycji. Z powyższych powodów skargę, jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.