II SA/Kr 393/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi D. L. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 10 stycznia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny skargę oddala. Postanowieniem nr [....] z dnia 21 października 2013 r., znak: [....] , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu N. odmówił umorzenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości 40 015.76 zł, nałożonej na D.L. postanowieniem PINB nr [....] z dnia 29 sierpnia 2013 r., znak: [....] . W uzasadnieniu wskazano, iż egzekwowany obowiązek wynika z decyzji PINB z dnia 8 listopada 2011 r., znak: [....] , którą nakazano właścicielom obiektu – D.L. , J.B. , i innym..... wykonać rozbiórkę wyłączonego z użytkowania budynku mieszkalnego zlokalizowanego w miejscowości T. , gm. [....] uszkodzonego w związku z wystąpieniem czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt związanych z działaniem sił natury tj. z intensywnymi opadami atmosferycznymi w maju i czerwcu 2010 r. Ponieważ egzekwowany obowiązek nie został wykonany, upomnieniem nr [....] z dnia 15 kwietnia 2013 r. zobowiązani zostali wezwani do wykonania rozbiórki budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [....] w miejscowości T., gm. [....] . Z powodu dalszego uchylania się zobowiązanych od wykonania obowiązku, w dniu 24 maja 2013 r. został wobec D.L. wystawiony tytuł wykonawczy nr [....] stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Wszczęte zostało tym samym postępowanie egzekucyjne. Po kontroli w terenie, przeprowadzonej w dniu 6 sierpnia 2013 r., w trakcie której ustalono, że obowiązek rozbiórki nadal nie został wykonany, w dniu 29 sierpnia 2013 r. postanowieniem nr [....] , znak; [....] została nałożona na P. D.L. grzywna w wysokości 40015,76 zł. Pismem z dnia 8 października 2013 r. D.L. złożyła wniosek o umorzenie grzywny. Organ wskazał na art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podkreślając, iż nałożony obowiązek nie został wykonany po wymierzeniu grzywny, stąd brak podstaw do uwzględnienia wniosku. Samo zapewnienie wnioskującej D.L. o przystąpieniu do działań w celu wykonania rozbiórki czy podjęciu ku temu starań nie spełnia tej przesłanki. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła D.L. wskazując, iż przystąpiła do rozbiórki, a organ nie dokonał wystarczającej kontroli stanu rozbiórki budynku. Wskazała też na trudną sytuację materialną jej rodziny. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem nr [....] z dnia 10 stycznia 2014r. znak: [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, iż jedynie wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym powoduje umorzenie nałożonych, a nieuiszczonych lub nieściągniętych grzywien w celu przymuszenia. D.L. we wniosku z dnia 8 października 2013 r. o umorzenie grzywny, sama przyznaje, że jest dopiero na etapie poszukiwania pracowników, którzy mają wykonać rozbiórkę rzeczonego budynku mieszkalnego. Przystąpienie do wykonania rozbiórki "własnymi siłami", na które wskazuje zobowiązana we wniosku o umorzenie grzywny, także nie jest jednoznaczne z wykonaniem obowiązku. Egzekwowany w przedmiotowej sprawie obowiązek, nałożony na zobowiązaną polegał na rozbiórce wyłączonego z użytkowania budynku mieszkalnego. Obowiązek ten rozumiany jest jako całość w tym znaczeniu, że tylko wykonanie obowiązku w całości kończy egzekucję i pozwala na zastosowanie art. 125 upea. W dniu kontroli przeprowadzonej 6 sierpnia 2013 r. pracownicy powiatowego inspektoratu stwierdzili, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany. Zobowiązana w piśmie z dnia 26 sierpnia 2013 r. również potwierdza niewykonanie obowiązku informuje, że budynek nie jest przez nią użytkowany, służy jej do czasowego pilnowania gospodarstwa domowego, gdyż znajdują się w nim meble, sprzęt AGD i inne rzeczy gospodarcze. Zobowiązana podnosi, że z budynkiem od roku 2010 nic się nie dzieje, w związku z czym zwraca się z prośbą o wstrzymanie rozbiórki. Również we wniosku z dnia 8 października 2013 r. zobowiązana przyznaje, że budynek, którego dotyczy obowiązek rozbiórki nadal istnieje. Z powyższego wynika, że w ustalonym na dzień wydania skarżonego postanowienia stanie faktycznym obowiązek wynikający z ostatecznej decyzji PINB nie był wykonany. Podnoszone przez D.L. w zażaleniu kwestie dotyczące pozostałych współwłaścicieli budynku, którego dotyczy egzekwowany obowiązek, jej ciężkiej sytuacji finansowej i rodzinnej pozostają bez wpływu na prawidłowość postanowienia. Brak dodatkowej kontroli przed wydaniem przez PINB postanowienia nr [....] , na co zwraca uwagę D.L. w zażaleniu, nie świadczy o wadliwości w/w postanowienia. Po wszczęciu postępowania egzekucyjnego to na osobie zobowiązanego ciąży powinność zawiadomienia o wykonaniu obowiązku, o czym zobowiązana została poinformowania zarówno w decyzji z dnia 8 listopada 2011 r. znak: [....] jak i w upomnieniu nr [....] z dnia 15 kwietnia 2013 r. znak: [....] . Ponadto w treści wniosku o umorzenie grzywny z dnia 8 października 2013 r. zobowiązana podaje, że egzekwowany obowiązek nadal pozostaje niewykonany Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła D.L. , zarzucając naruszenie : - prawa procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy, a to art. 18 oraz 23 § 1 i § 4, art. 77 § 2 i art. 80 kpa, poprzez pominięcie przez organ administracji wskazań dotyczących postępowania dowodowego skarżącej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak przeprowadzenia w terenie oględzin nieruchomości, której dotyczy nakaz rozbiórki, zakresu i rozmiaru prac podjętych w zakresie rozbiórki, zaawansowania robót, podczas gdy stan dotychczas podjętych prac rozbiórkowych wskazywałby, że prace te zostały podjęte zaraz po wydaniu nakazu rozbiórki, a jedynie okoliczności zaistniałe niezależne od skarżącej uniemożliwiły ich dalszą kontynuację, niemniej jednak stan zaawansowania robót wskazuje, iż obowiązek rozbiórki jest nadal wykonywany. W uzasadnieniu wskazano także na to, że sytuacja materialna wnioskodawcy ma wpływ na wydanie postanowienia w zakresie umorzenia grzywny, a tymczasem zdaniem skarżącej to od niej zależy czy kosztowna rozbiórka zostanie wykonana. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszym postepowaniu kontroli Sądu podlega wyłącznie postanowienie wydane w przedmiocie umorzenia grzywny w celu przymuszenia. Zgodnie z art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Tak więc tylko wykonanie obowiązku w całości kończy egzekucję i pozwala na zastosowanie art. 125 upea. Natomiast w przedmiotowej sprawie, w skardze do sądu, skarżąca sama przyznała, że jedynie przystąpiła do wykonania obowiązku rozbiórki, ale z uwagi na brak środków finansowych rozbiórka nie została dokończona. W tym stanie rzeczy organowi nie można postawić zarzutu, że błędnie ustalił istotny dla sprawy stan faktyczny. Uwzględniając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.