II SA/Kr 393/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. C., J. C. i J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję. Starosta [...] decyzją z dnia 12 stycznia 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowalny i udzielił pozwolenia na budowę Z. G. dla zamierzenia inwestycyjnego: budowa budynku mieszkalno-pensjonatowego (pensjonat z częścią mieszkalną) w miejscu budynków przeznaczonych do rozbiórki, budowę wewnętrznej instalacji energetycznej, przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, dojść, dojazdów utwardzonych, miejsca postojowego, skarp, nasypów, murów oporowych, rozbiórka budynków istniejących, na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], w jednostce ewidencyjnej Z., obręb [...] (kategoria obiektu XIV). W uzasadnieniu organ podkreślił, że prowadząc postępowanie w tym przedmiocie nie ocenia się celowości i zasadności wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Nie ocenia się również słuszności rozwiązań przyjętych w dokumentacji projektowej w zakresie projektu architektoniczno - budowlanego. Organ jest wnioskiem związany i rozstrzyga tylko w takim zakresie, jaki został przez inwestora we wniosku określony, badając kompletność wniosku i jego zasadność z przepisami prawa w zakresie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, natomiast za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego, pod względem przyjętych technicznych rozwiązań projektowych odpowiedzialność ponosi projektant. Projekt budowlany zatwierdzony niniejszą decyzją podlegał również sprawdzeniu w trybie art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego. Jednocześnie w projekcie budowlanym zamieszczone są oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej wszystkich projektantów i osób sprawdzających (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla tego obszaru nie jest wymagane ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na przedmiotowym obszarze obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta .Z. [...]", zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta nr [...], dnia 27.02.2014 r. Działka objęta inwestycją znajduje się w terenie oznaczonym symbolem [...] - jest to teren zieleni towarzyszącej obiektom budowlanym; oraz zieleni urządzonej - łąki, zadrzewienia, zakrzaczenia, w których dopuszcza się realizację zieleni niskiej i wysokiej oraz realizację zieleni urządzonej, w tym ogrodów przydomowych. W obszarze tym obowiązuje zakaz realizacji obiektów budowlanych, w tym obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie, za wyjątkiem sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. W wypadku rozbiórki istniejących budynków położonych w terenie oznaczonym szrafami (teren przedmiotowej działki [...]), dopuszcza się realizację budynku pensjonatu z częścią mieszkalną na zasadach m. in.: realizacja budynku w zabudowie wolnostojącej, o łącznej powierzchni zabudowy nie przekraczającej istniejącej pow. zabudowy, z tolerancją do 35% więcej; o kubaturze nadziemnej < 3000 m3; o całkowitej wysokości budynku < 13 m; z dachami o spadku 45°-*-54°, w tym z możliwością realizacji dachów wielopołaciowych. Przedmiotowy budynek pomimo swojej nazwy: "budynek mieszkalno-pensjonatowy" jest w istocie budynkiem pensjonatowym z częścią mieszkalną, ze względu na swój charakter funkcjonalno-użytkowy: zaprojektowano 3 mieszkania dla właściciela oraz 8 apartamentów pensjonatu. Sporządzony - projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z ustaleniami mpzp. Istniejące budynki zostaną rozebrane, a w ich miejsce powstanie budynek przedmiotowy. Zaznaczyć należy, że plan nie ustala procentowego udziału części mieszkalnej w całym budynku pensjonatu, ani liczby mieszkań. Jak zaznaczono wyżej - zaprojektowano 3 mieszkania dla właściciela oraz 8 apartamentów pensjonatu - w związku z brakiem uszczegółowienia wzajemnych zależności mieszkania-apartamenty, organ uznał, że przyjęte rozwiązanie nie jest sprzeczne z zapisem planu. Ponadto, zgodnie z zapisem umieszczonym w legendzie części graficznej mpzp teren inwestycji jest - obszarem hydrogenicznym o niekorzystnych warunkach gruntowo-wodnych w którym wskazane jest utrzymanie dotychczasowego kierunku użytkowania oraz zakaz odwadniania. W związku z tym, aby zapobiec ingerencji w istniejące warunkami gruntowo-wodne, projektant zastosował rozwiązanie techniczne nie mające wpływu na zmianę tych warunków. Ściany kondygnacji podziemnej budynku wykonane zostaną z hydrobetonu B 30 W-8, i będą stanowiły wannę szczelną, nie wymagającą wykonania drenażu opaskowego ław i ścian fundamentowych. Dodatkowo w zagospodarowaniu terenu nie zaprojektowano żadnych rozwiązań dotyczących odprowadzania niewsiąkających powierzchniowych wód opadowych z dróg, placów, ciągów pieszych, miejsc postojowych. Projektant w ramach posiadających kwalifikacji wykazał więc, że inwestycja nie narusza zakazu odwadniania tego terenu. Bilans terenu sporządzono dla obszaru leżącego w terenie [...], tj. dla powierzchni 1915,38 m2. Projektowana powierzchnia terenu biologicznie czynnego wynosi 1116,74 m2, co stanowi 58% (1116,74 m2 / 1915,38 m2). Powierzchnia zabudowy istniejącej wynosi łącznie 263,47 m2 (106,47 m2 + 157,00 m2), natomiast powierzchnia projektowanej zabudowy to 340,74 m2, co stanowi 18% (340,74 m / 1915,38 m ) powierzchni całej działki. Powierzchnia zabudowy projektowej jest więc mniejsza niż 35% ponad istniejącą powierzchnię zabudowy (istniejąca pow. zabudowy: 263,47 m2+ 35% = 355,68 m2). Kubatura nadziemna wynosi 2998,50 m3, więc jest zgodna z zapisem mpzp, który dopuszcza maksymalnie 3000,00 m3. Projekt budowlany spełnia również wymogi zapewnienia miejsc postojowych, na terenie inwestycji projektuje się 13 stanowisk garażowych w części podziemnej budynku oraz l stanowisko postojowe dla osób niepełnosprawnych wraz z zatoczką, co jest zgodne z zapisami mpzp, gdyż cyt.: "obowiązuje realizacja l miejsca postojowego na 2 apartamenty lub 2 pokoje na wynajem. Dopuszcza się realizację ww. miejsc postojowych w garażu podziemnym". Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zalicza się do nich m.in. rozporządzenie w sprawie -warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budowę zaprojektowano w technologii NRO (konstrukcja murowana z pokryciem dachu blachą). Budynek jest usytuowany w najmniejszej odległości od granic działki: 4,08 m od działki ewid. nr [...]; 4,67 m od działki ewid. nr [...]; 5,12 m od działki ewid. nr [...]. Pozostałe odległości od .granic są większe. Ponadto budynek jest usytuowany w najmniejszej odległości od budynku murowanego, z pokryciem niepalnym, zlokalizowanym na działce ew. nr [...] w odległości 9,38 m - pozostałe odległości od budynków istniejących są większe. Tak więc odległości od granic działek sąsiednich zaprojektowano zgodnie z § 12 ww. rozporządzenia. W projekcie wykazano również obszar oddziaływania budynku pensjonatu na sąsiedni budynek zlokalizowany na działce ewid. nr [...] w zakresie przesłaniania i wykazano, że nie zachodzi takie oddziaływanie. Odległość okapów od granic działki spełniają warunki określone w § 12 ust 5 rozporządzenia i są większe niż 1,50 m. Zewnętrzne miejsce postojowe (l szt. dla niepełnosprawnych) zaprojektowano zgodnie z § 19 rozporządzenia: w odległościach zgodnych z prawem (4,20 m od granicy działki ewid. nr [...] oraz 6,0 m od okien znajdujących się w ścianie budynku stojącego na działce ew. nr [...]). Wysokość zabudowy -12,96 m od średniej wysokości istniejącego terenu usytuowanego na styku z projektowaną ścianą i jest zgodna z ustaleniami mpzp, gdzie ta wysokość może wynieść maksymalnie 13,00 m. W projekcie wykazano najwyższy poziom terenu istniejącego na styku ze ścianą projektowanego budynku jako rzędną o wartości 919,94 mnpm, natomiast najniższą- 915,58 mnpm; wynikająca stąd średnia liczona zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, to 917,76 mnpm. Zaznaczyć należy, że materiałem prawnym i bazowym dla sporządzenia projektu zagospodarowania terenu oraz zatwierdzenia projektu budowlanego jest aktualna mapa geodezyjna z 25 sierpnia 2014 r., na której jest uwidoczniony nasyp wskazany również przez geologa w opracowaniu geotechnicznym. Organ podniósł również, że w zakresie wniosku jest również rozbiórka dwóch budynków mieszkalno-gospodarczych. W zawiązku z powyższym dokumentacja projektowa zawiera również projekt rozbiórki, stosownie do treści art. 33 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia została przez projektanta sporządzona. Organ sprawdził posiadanie przez projektantów i sprawdzających wymaganych uprawnień budowlanych. Inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ rozważył, zgodnie z wymogiem art. 96 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, czy projektowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar [...] i stwierdził, że takiego oddziaływania nie będzie. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli J. i J. C. oraz J. K.-W.. Odwołujący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji twierdzili między innymi, że nie usunięto poprzednich nieprawidłowości w projekcie budowlanym a ewentualne poprawki są nierzetelne i wprowadzające w błąd, oraz że inwestycja jest za duża i za wysoka, zasłoni widok oraz pozbawi dostępu do światła budynkom sąsiednim, zarzucają niezgodność zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania terenu w zakresie wskaźnika terenu zielonego. Przypisują ponadto potencjalne pogorszenie jakości infrastruktury, jakości życia, zburzenie harmonii ładu przestrzennego. Wojewoda decyzją z dnia 25 stycznia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że działając na podstawie art. 136 K.p.a. zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego dotyczącego wykreślenia budynków przeznaczonych do rozbiórki z gminnej ewidencji zabytków, rozbieżności dotyczących rzędnych w kontekście wysokości budynku, rozbieżności w części opisowej projektu budowlanego oraz sporządzenia analizy nasłonecznienia. Wojewoda badając przedmiotową sprawę, po przeanalizowaniu wyjaśnień oraz zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, iż wyjaśnienia są wystarczające ale niespójne z zatwierdzonym projektem budowlanym i wymagające korekty projektu budowlanego w części pisemnej. Wobec tego projekt budowlany został poprawiony/ujednolicony przez projektanta w sposób niebudzący wątpliwości oraz niepozostawiający marginesu domysłów czy różnych wariantów. Zatem podnoszona przez odwołujących kwestia zgodności inwestycji z planem miejscowym obowiązującym w terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę w zakresie niejasnego określenia rodzaju budynku w sensie funkcji podstawowej i uzupełniającej/dopuszczalnej -została wyjaśniona i ujednolicona. Organ wskazał, że z projektu budowlanego wynika, że powierzchniowo i programowo przeważa funkcja pensjonatowa (8 apartamentów) a nie mieszkalna (3 mieszkania; w tym dwa dwupoziomowe). Taki program użytkowy jest zgodny z obowiązującym w tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 27 lutego 2014 r. sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] zapisem, że w przypadku rozbiórki istniejących budynków położonych w terenie oznaczonym szrafami, dopuszcza się realizację budynku pensjonatu z częścią mieszkalną. Zatem obie funkcje są dopuszczone. Wyjaśniono również, że przedmiotowy budynek ma wysokość 12,96 m i wartość ta jest mniejsza a więc zgodna z obowiązującą w mpzp maksymalną wysokością do 13 m. Nie można stwierdzić również jak twierdzą odwołujący, że projektowany budynek zacienia lub przesłania sąsiednie budynki. Organ odwoławczy rozpoznając przedmiotową sprawę w zakresie spełnienia wymagań określonych w § 13 ust. 1, § 57 i § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oparł się na "analizie przesłaniania" zgodnie z którą projektant informuje, że wykresy wykonano dla wybranych charakterystycznych pomieszczeń z uwzględnieniem wysokości i odległości. Analiza pokazuje zgodność z przepisem § 13 rozporządzenia, gdyż nie zachodzi sytuacja, w której między ramionami kąta 60 stopni, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Odległości między budynkami są większe niż wysokość przesłaniania. Wykonano charakterystyczny przekrój przez budynek projektowany i budynek zlokalizowany na działce nr [...], będący własnością odwołujących. Z przedstawionej analizy wynika, że projektowany budynek nie ogranicza dostępu do światła naturalnego pomieszczeń mieszkalnych budynku sąsiedniego. Natomiast z analizy nasłoneczniania również wynika, że przepisy w tym zakresie zostały spełnione. Za bezzasadny organ uznał również zarzut niespełnienia wskaźnika terenu zielonego, bowiem takiego wskaźnika w tym terenie nie określono a powierzchnia zabudowy została uregulowana zapisem mpzp, że w przypadku rozbiórki istniejących budynków położonych w terenie oznaczonym szrafami, dopuszcza się realizację budynku pensjonatu z częścią mieszkalną, na następujących zasadach: a) realizacja budynku w zabudowie wolnostojącej, o łącznej powierzchni zabudowy na terenie inwestycji, która nie przekracza istniejącej powierzchni zabudowy, z tolerancją do 35%. W tym zakresie również inwestycja jest zgodna z mpzp. Inwestycja nie narusza przepisów o ochronie środowiska. Inwestor przedstawił stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest kompletny i został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania, sprawdzenia zaświadczeniem wydanym przez właściwą izbę samorządu zawodowego. Ponadto, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane projektant do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Analizując w opisanych okolicznościach przedłożony przez inwestora projekt budowlany organ uznał, że spełnia on kryteria określone w obowiązujących przepisach, w szczególności w art. 35 ust. 1, a także art. 34 ust. 1, 2, 3 ustawy Prawo budowlane. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli J. C., J. C. i J. K. – W. zarzucając, że inwestor nie dokonał ustalonych zmian od 2010 r., a jedynie stworzył iluzję poprawienia projektu budowlanego. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację użytą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji organu administracji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W ocenie organu II instancji projekt budowlany jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tak co do przeznaczenia budynku tj. przeznaczenia mieszkalno-pensjonatowego, jak i samej możliwości realizacji tej inwestycji w obszarze oznaczonym w planie jako teren zieleni. W ocenie organu projektowany obiekt ma dopuszczalną planem wysokość, nie powoduje niedopuszczalnego przesłaniania sąsiednich budynków, inwestor złożył oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany jest kompletny i sprawdzony przez osoby ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi. W ocenie sądu skarżona decyzja nie rozpoznaje sprawy w sposób dostateczny by uznać ze zakres kontroli dokonanej przez organ stanowi rozpoznanie sprawy. Charakter rozstrzygnięć organów administracji zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zasada ta jest ustanowiona w art. 78 Konstytucji RP. Przepis ten mówi, iż każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Ustanowiona w art. 78 Konstytucji RP zasada jest realizowana w K.p.a. przepisem art. 15. Stanowi on, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Przedmiotem postępowania odwoławczego, nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 144 i nast.). Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest zatem ustalić zakres postępowania wyjaśniającego, niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, poddać ocenie materiał dowodowy, ewentualnie materiał ten uzupełnić w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy następnie usunąć stwierdzone naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego o ile organ odwoławczy naruszenia takiego się dopatrzy w orzeczeniu organu niższej instancji (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2006, s. 606 oraz powołane tam orzecznictwo). Obowiązkiem organu odwoławczego jest także ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu tak w sensie pozytywnym jak i negatywnym tj. wskazanie odwołującej się stronie dokonanej przez organ odwoławczy prawnej oceny podnoszonych w odwołaniu zarzutów. Rola organu odwoławczego nie ogranicza się zatem do kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania. Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 (dalej; ustawa) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z kolei przepis art. 25 ust 3 w/w ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Redakcja przytoczonych wyżej przepisów jest jasna i nie nasuwa kłopotów interpretacyjnych. Organ ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego o ile taki obowiązuje dla terenu na którym inwestycja ma być realizowana, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ ma także obowiązek dokonania sprawdzenia kompletności projektu budowlanego, wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. W niniejszej sprawie kontrola, o której mowa wyżej nie została przeprowadzona. Organ nie dokonał przede wszystkim w najmniejszym stopniu sprawdzenia zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz co niezwykle istotne, z uwagi na obszar w którym inwestycja ma być realizowana, oceny zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Z kolei przeprowadzona ocena zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wybiórcza tj. dotyczy tylko niektórych aspektów wymaganej przepisami zgodności oraz nasuwa wątpliwości, co do rzetelności przeprowadzonej kontroli. Jak mowa wyżej przeprowadzona przez organ kontrola zgodność projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], sprowadza się tylko do uznania, że w terenie oznaczonym jako teren zieleni, może być realizowany przedmiotowy obiekt z uwagi na przeznaczenie do rozbiórki istniejących budynków i zapis planu dopuszczający w takim przypadku w terenie oznaczonym szrafami realizacje budynku pensjonatu z częścią mieszkalną. Poza tym kontrola dotyczyła jedynie dopuszczalnej wysokości projektowanego obiektu – 12, 96 m. wobec dopuszczalnej 13 m. wysokości. Organ pominął inne aspekty zgodności projektu budowlanego z planem jak dopuszczalna kubatura, szerokość okapu dachu, wymagania dotyczące dachów, stosowanych materiałów, wymaganych miejsc postojowych czy linii zabudowy czy w końcu zapisów dotyczących stref ochrony konserwatorskiej. Enigmatycznie organ też opisuje dodatkowe postępowanie wyjaśniające, jakie przeprowadził z inwestorem oraz zlecił organowi I instancji, nie wskazując jakie to efekty osiągnął wobec dostrzeżonych wcześniej uchybień i sprzeczności (str. 2 decyzji). W ocenie sądu nie jest wyjaśnione czy przedmiotowa inwestycja jest w ogóle dopuszczalna. W pierwszej kolejności nadmienić należy, iż zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], teren inwestycji położony jest w obszarze [...] teren zieleni z zakazem zabudowy. Wyjątek dotyczy możliwości realizacji budynku pensjonatu z częścią mieszkalną, w przypadku rozbiórki budynków położonych w terenie oznaczonym szrafami. Organ nie wskazuje jaki to obiekt jest przeznaczony do rozbiórki i na jakich działkach (działce) budynek ten jest posadowiony oraz czy jest to teren oznaczony na rysunku planu szrafami. Z projektu budowlanego oraz decyzji organu I instancji wynika, że budynek przeznaczony do rozbiórki to obiekt zabytkowy (wpisany do miejskiej ewidencji zabytków) posadowiony na działce nr [...]. O powierzchni zabudowy 157 m2. Tymczasem projekt budowlany obejmuje działki nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] i a projektowany obiekt ma 340,74 m2. Czy zatem cały budynek mający być realizowany w oparciu o pozwolenie na budowę ma być posadowiony na działce nr [...] i czy teren tej działki jest oznaczony w rysunku planu szrafami, organ w żaden sposób nie wyjaśnił. Organ nie wyjaśnił też, czy zabytkowy budynek na działce nr [...] jest już rozebrany (rozbiórka została dokonana) czy też dopiero inwestor planuje tą rozbiórkę, co sugerowała by dokumentacja zgromadzona w akrach administracyjnych (k. 116-121 akt. adm.). W ocenie sądu zapis tekstu planu § 5 pkt 13 dopuszczający realizację budynku pensjonatu z częścią mieszkalną w wypadku rozbiórki istniejącego budynku, warunkuje wydanie pozwolenia na budowę jedynie w przypadku dokonania wcześniejszej rozbiórki obiektu istniejącego a przynajmniej uzyskania ostatecznych decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę tego obiektu. Jak mowa wyżej pozwolenie na budowę może być wydane jedynie w stosunki terenu tj. działki, na której posadowiony był obiekt rozebrany. Mało tego, teren ten na rysunku planu musi być oznaczony szrafami. Jeżeli na danej działce obiekt istnieje, to organ oceniający projekt budowlany w aspekcie jego zgodności z zapisami planu miejscowego uznać musi, że nie ma działki odpowiadającej zapisowy z § 5 pkt 13, tym bardziej, że jest to obiekt zabytkowy a zgodnie z art. 31 ustawy, rozbiórka takiego obiektu wymaga uzyskania pozwolenia na budowę a pozwolenie to, w stosunku do zabytków ujętych w gminnej ewidencji, wydaje się w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków (art. 39 ust 2 ustawy). Jeżeli natomiast obszar, na którym jest posadowiony obiekt przeznczony do rozbiórki jest wpisany do rejestru zabytków, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wymagane jest uzyskanie pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydane przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. W ocenie sądu organ wydający pozwolenie na budowę a zatem decyzję wchodzącą w obieg prawny, nie może kierować się tylko zamysłami inwestora, które to zamysły nie są zrealizowane w dodatku nie opisując tych kwestii w minimalny choćby sposób. Samo przeznaczenie planowanego obiektu jest w ocenie sądu wysoce wątpliwe. Plan dopuszcza jedynie (jako mowa o tym wyżej po wcześniejszej rozbiórce budynku w obszarze oznaczonym szrafami) budowę pensjonatu z częścią mieszkalną a zatem obiektu o dominującej funkcji pensjonatowej. Tymczasem z pierwotnego projektu budowlanego wynikało, że projektowany obiekt będzie miał przeważającą funkcję mieszkalną. Niejako na żądanie organu I instancji (pismo z dnia 21 listopada 2017 r. k 108-109 akt adm.) inwestor wykreślił zapisy o przeważającej funkcji mieszkalnej (pismo z 14 grudnia 2017 r. k. 123-126 akt adm.) ale pozostałym zakresie projektu budowlanego nie zmienił. W szczególności pozostał zapis dotyczący powierzchni użytkowej części usługowej pensjonatowej wynoszącej 378, 19 m2 , wobec powierzchni całkowitej projektowanego obiektu wynoszącej 1810.88 m2 oraz powierzchni użytkowej wynoszącej 1396,84 m2. Jest to wewnętrzna sprzeczność, której organ w żaden sposób nie wyjaśnił a dotyczy kwestii istotnej bo zgodności projektu budowlanego (w zakresie przeznaczenia) z zapisami planu miejscowego. Sąd zwraca też uwagę, iż okoliczność na którą wskazuje organ I instancji tj. ilość projektowanych w obiekcie mieszkań i pomieszczeń pensjonatowych jest bez znaczenia. Jeżeli bowiem stosunek wielkości projektowanych mieszkań do wielkości pomieszczeń pensjonatowych jest taki jaki wynika z zapisów projektu tj. znacząco wyższy nie można przyjąć, że planowany obiekt to pensjonat z częścią mieszkalną, ale budynek w przeważającej części mieszkalny z uboczną funkcją pensjonatową - a zatem realizacji którego nie przewiduje plan miejscowy. Ponownie rozpoznając sprawę organ oceni projekt budowlany zgodnie z zaleceniami o których mowa wyżej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.