II SA/Kr 395/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie NSA Anna Szkodzińska WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) Protokolant Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Decyzją z dnia 29. 01. 2003 r., znak: [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 par l pkt l k. p. a., oraz art. 83 ust. 2 prawa budowlanego /Dz. U z 2000 r. Nr 98,poz. 1071/, po rozpatrzeniu odwołania S.B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta z dnia [...]. 2002 r, znak, [...] nakazującej mu jako inwestorowi i właścicielowi nieruchomości wykonać rozbiórkę murowanego budynku gospodarczo - garażowego o wym. w rzucie 7,05 x 7,05 m., wybudowanego na działce ozn. nr [...], położonej przy ul. B. C. 200A, w granicy z posesją przy ul [...] w - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż S. B. na terenie działki będącej jego własnością położonej przy ul. [...] A, samowolnie zrealizował w 2002 r. budowę przedmiotowego budynku gospodarczo- garażowego bez pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...]. 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 48, art. 680 ust. 2 pkt l art. 81 ust. l pkt 2 i art. 83 ust. l prawa budowlanego nakazał wykonać rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. W odwołaniu od powyższej decyzji S. B. podniósł, że jedynie odbudował stary, walący się budynek poprzez wymianę jego ścian na nowe. Podał że komin w budynku znajduje się w odpowiedniej odległości od budynku sąsiada, a odbudowa była konieczna gdyż walący się stary budynek stwarzał zagrożenie bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja organu I instancji jest trafna. Bowiem z ustaleń tego organu poczynionych w oparciu dokonane oględziny przeprowadzone w dniu [...]. 2002 r. wynika, że na przedmiotowej działce znajduje się budynek garażowe - gospodarczy o wymiarach 7,05 x7,05 m , w stanie surowym otwartym, z więźbą dachową drewnianą, który został wybudowany bez pozwolenia na budowę. Inwestor w czasie oględzin oświadczył, że przedmiotowy budynek wybudował na miejscu starej stodoły, gdyż decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...]. 1996 r., [...], o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...]zawierała obowiązek rozbiórki budynku gospodarczego będącego w złym stanie technicznym, a budynek gospodarczy jest mu potrzebny. Zgodnie z treścią art. 28 prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i 30 prawa budowlanego, które nie mają w tym przypadku zastosowania. Organ I instancji prawidłowo zastosował więc przepis art. 48 prawa budowlanego i powołał go jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek inwestor S. B. uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dni [...] 2002 r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowo-gospodarczego, jak również wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę tego obiektu , jednak bez uzyskania pozwolenia na budowę nie mógł przystąpić do realizacji budowy. Nie ma przy tym znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie podnoszona przez odwołującego się okoliczność, że dokonał on odbudowy w tym samym miejscu, starego, walącego się budynku gospodarczego, bowiem w myśl przepisu art. 3 prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego. Zatem budowa nowego obiektu w miejscu istniejącego wcześniej, nawet o tych samych wymiarach , wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego S.B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Powtarzając zarzuty podniesione już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący dodał, że uważa zaskarżoną decyzję za krzywdzącą i niesprawiedliwą narażającą go na znaczne straty materialne . Nie stać go na bezsensowną rozbiórkę budynku gospodarczego tylko po to by go następnie ponownie wybudować w tym samym miejscu. W piśmie z dnia [...] 2003 r. skarżący rozwinął skargę naprowadzając nowe okoliczności, które jego zdaniem czynią rozbiórkę niemożliwą, gdyż budynek został czasowo zajęty przez jego wujka A. G., który w nim zamieszkał. . Sytuacja życiowa A. G. jest trudna, gdyż nie ma on mieszkania, pracy (zarejestrowany jako bezrobotny od 1999 r), prawa do zasiłku. Jest on przewlekle chory, a nie ma możliwości uzyskania miejsca w domu opieki społecznej. Jego budynek w którym dotychczas zamieszkiwał jest przeznaczony do rozbiórki ze względu na zły stan techniczny. Skarżący nie może mu ze względów humanitarnych przeszkadzać w zamieszkiwaniu w przedmiotowym budynku, zwłaszcza że aktem notarialnym (dołączonym do pisma) darował on mu całą nieruchomość składającą się z działek nr [...] nr [...] [...] i nr [...]o pow. łącznej 5,839 m2. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie argumentując podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestniczka A.B. wniosła również o oddalenie skargi, dołączając do swego pisma z dnia [...].2006 r. plik zdjęć przedmiotowego budynku na okoliczność, że jest on całkowicie wykończony i że jest to budynek mieszkalny z "kopcącym kominem" wprost na okna jej domu, a nie garażowo - gospodarczy . Sąd zważył, co następuje: Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu administracyjnego przed dniem 1.01. 2004 r.. Zatem stosownie do treści przepisu art. 97 par l ustawy z dnia 30.08. 2002 r. -o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01. 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne . Właściwym przeto do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny Skarga nie jest zasadna. Organy orzekające trafnie dokonały kwalifikacji samowoli budowlanej i prawidłowo zastosowały rygor przewidziany art. 48 prawa budowlanego. Zgodnie z ustawową definicją pojęcia budowy zawartą w art. 3 pkt. 6 prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego. Zaś przez roboty budowlane - budowę, a także prace polegające na montażu, modernizacji, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Przepis art. 28 p. budowlanego stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i 30. p. budowlanego, który w tym przypadku nie ma zastosowania Bezsporną jest bowiem okoliczność, że skarżący bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wybudował przedmiotowy budynek o wymiarach 7,05 x 7,05 m. Ponieważ powierzchnia zabudowy nowego budynku przekracza 35 m2, przeto inwestor mógł rozpocząć roboty budowlane jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 28 p. budowlanego. Rozpoczęcie robót bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jest samowolą budowlaną, a wówczas dla usunięcia jej skutków właściwy organ ma obowiązek zastosować rygor z art. 48 prawa budowlanego przez nakazanie w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Należy dodać, że przepis art. 48 p. budowlanego nie dopuszcza możliwości odstąpienia od przymusowej rozbiórki wzniesionego w warunkach samowoli obiektu budowlanego, z uwagi na zasady współżycia społecznego, lub słuszny interes strony. W tym stanie rzeczy, skoro Sąd w toku kontroli sądowoadministracyjnej nie stwierdził, by zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego bądź też przepisów postępowania, to należało skargę na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako nie zasługującą na uwzględnienie oddalić. Biorąc pod uwagę powyższe. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.