II SA/Kr 395/11

Kraków, dnia 26 października 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia "[...]" w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 stycznia 2011 r., Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia postanawia: oddalić wniosek. W niniejszej sprawie w skardze Stowarzyszenie "[...]" w K. J. S. złożyło także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na bezpodstawne nadanie rygoru natychmiastowego wykonania decyzji organu l instancji, a następnie nie uchylenie tego rygoru, w trybie art. 135 k.p.a. przez skarżony organ odwoławczy. W ocenie strony skarżącej istniał bardzo ważny interes społeczny przemawiający za wstrzymaniem natychmiastowego wykonania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Problem gromadzenia i utylizacji odpadów z aglomeracji krakowskiej jest powszechnie znany od dawna. Powstanie zakładu jest uznaną przez strony koniecznością. Jego aktualna, planowa lokalizacja jest natomiast, w zgodnej ocenie wszystkich przedstawicieli organizacji ekologicznych, niewłaściwa, gdyż wywiera negatywny wpływ na środowisko w stopniu, który można zminimalizować. Budowa zakładu w tej lokalizacji wpłynie negatywnie m.in. na zdrowie mieszkańców, faunę i florę, obiekty zabytkowe, klimat oraz krajobraz. W ocenie strony skarżącej w przekonaniu znacznej części mieszkańców, ekologów oraz specjalistów możliwe jest znalezienie lepszej lokalizacji dla budowy zakładu, mającej mniej negatywny wpływ na środowisko. Jedynym sposobem naprawienia tego błędu będzie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.). Wykonanie decyzji grozi bowiem nieodwracalnymi szkodami zarówno dla strony skarżącej, jak i społeczeństwa, jak również dla inwestora jeśli dojdzie do uchylenia zaskarżonej decyzji, a poczynione inwestycje będą musiały zostać usunięte. W zakresie powyższego wniosku Sąd zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, wymienionych w tym przepisie tj. niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W ocenie Sądu wnioskujące stowarzyszenie nie wskazało konkretnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sam bowiem charakter inwestycji i jej wielkość jest oczywista, jednakże nie może to samoczynnie przesądzać o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powoływanie się na nieodwracalne szkody, czy też koszty ewentualnego usunięcia skutków inwestycji są, w ocenie Sądu, zbyt ogólne i nie oznaczają spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Podnoszony ponadto przez wnioskodawcę negatywny wpływ na środowisko podlegał będzie zaś ocenie Sądu przy merytorycznej ocenie skargi na zaskarżoną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił wniosek.