II SA/Kr 395/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 stycznia 2022 r., znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia - po wznowieniu postępowania oddala skargę. Burmistrz Gminy i Miasta M. decyzją z 7 września 2021 r., znak: IOŚ.6220.4.d.20/21, po przeprowadzeniu wznowionego na wniosek M. D. postanowieniem z 1 grudnia 2020 r., znak: IOŚ.6220.4.p.2020 postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Gminy i Miasta M. z 25 października 2018 r., znak: IOŚ.6220.5.d.18 o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Zbieranie, przerób i skup złomu wraz z segregacją złomu i jego sprzedaż na działce nr [...] w obrębie B. , gmina M.", wydaną dla inwestora S. P. prowadzącego działalność gospodarczą: firma Z uchylił w całości ww. decyzję z 25 października 2018 r. oraz: 1. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 2. nałożył dodatkowe uwarunkowania korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji zawarte w uzasadnieniu decyzji punkt 2; 3. wskazał, że charakterystykę przedsięwzięcia zawiera załącznik nr 1 do decyzji; 4. stwierdził brak wymogów w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko - nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia tego rodzaju postępowania. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735), dalej: "K.p.a", art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. - o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r., poz. 247 ze zm.), dalej: "u.u.o.ś.", a także § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), dalej: "rozporządzenie". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że M. D. zachował miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, opartego o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Dalej organ I instancji opisał przebieg dotychczasowego postępowania, ze szczególnym uwzględnieniem ponownego wystąpienia do organów opiniujących i ich reakcji. Omówił ustalenia opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w M. z 23 czerwca 2021 r., opinii Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 12 sierpnia 2021 r. oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 30 lipca 2021 r. stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Opisał treść Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej również: "KIP") skalę i charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jego realizacją oraz analizę skumulowanych oddziaływań (w tym hałasu) z innymi realizowanymi, zrealizowanymi i planowanymi do realizacji przedsięwzięciami (w tym obwodnicą M. i powstającą drogą ekspresową S7). Przedstawił szczegółowo wyniki analizy powyższych uwarunkowań i omówił je szeroko w decyzji, wskazując na cechy przedsięwzięcia. Na tej podstawie organ wskazał, że przedsięwzięcie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kierując się zaś kryteriami określonymi w art. 63 ust. 1-3 u.u.o.ś. organ I instancji, dokonując własnej oceny całości zebranego materiału odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Zaznaczył, że przed wydaniem decyzji poinformował strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i zajęcia stanowiska w sprawie. Wskazał, że z możliwości tej skorzystała H. D. działająca w imieniu syna M. D., jednak żadna strona nie wniosła uwag do sprawy. Jako warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, organ I instancji ustalił w pkt 2 uzasadnienia decyzji, że: 1. Zakład należy wyposażyć w sorbenty substancji ropopochodnych na wypadek wycieku płynów technologicznych z samochodów transportowych. 2. Odpady należy selektywnie magazynować, w przeznaczonych do tego miejscach na terenie inwestycji, w miejscu utwardzonym i szczelnym w celu zabezpieczenia środowiska gruntowo - wodnego przed zanieczyszczeniem. 3. Należy przyjmować wyłącznie odpady niezanieczyszczone, niepalne spełniające wymagania jakościowe i niepowodujące wycieków. 4. Pobór wody do celów socjalnych należy realizować z sieci wodociągowej. 5. Ścieki bytowe należy odprowadzać do szczelnego zbiornika wybieralnego, nie dopuszczając do jego przepełnienia. Zbiornik należy opróżniać regularnie przez uprawnione podmioty. W przypadku wyposażenia terenu w sieć kanalizacyjną, należy w ciągu 2 lat od wykonania sieci przyłączyć przedsięwzięcie do sieci kanalizacyjnej. 6. Wody opadowe i roztopowe z dachów oraz z terenów utwardzonych należy odprowadzać do zbiorników retencyjnych, nie dopuszczając do ich przepełnienia. Zbiorniki retencyjne podczas deszczy nawalnych należy opróżniać przez uprawnione podmioty. W przypadku wyposażenia terenu w sieć kanalizacji deszczowej, należy w ciągu 2 lat przyłączyć przedsięwzięcie do sieci kanalizacji deszczowej. 7. Należy uzbroić teren w zbiorniki retencyjne o łącznej pojemności nie mniejszej niż 40 m3, umożliwiające retencjonowanie wód opadowych i roztopowych. 8. Wody opadowe i roztopowe z terenów utwardzonych należy oczyszczać w separatorze substancji ropopochodnych i osadniku przed odprowadzeniem do zbiornika retencyjnego. 9. Urządzenia oczyszczające należy utrzymywać w sprawności eksploatacyjnej poprzez ich okresowe czyszczenie. 10. Prace związane z cięciem złomu należy wykonywać w godzinach dziennych, od poniedziałku do piątku. 11. Należy stosować nowoczesny i sprawny technicznie sprzęt budowlany i transportowy. Rodzaj i stan techniczny sprzętu musi zapewnić ochronę środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem produktami ropopochodnymi. 12. Należy wykonać nasadzenia izolacyjne (wyłącznie z gatunków rodzimych) wzdłuż granic terenu inwestycji. 13. Drzewa i/lub krzewy znajdujące się w bezpośrednim otoczeniu planowanych prac (których nie przewiduje się usunąć) należy zabezpieczyć przed uszkodzeniem. 14. Korzystać z terenu ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Dodatkowo jako wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym organ I instancji wskazał wyznaczenie miejsca czasowego magazynowania wytworzonych odpadów. Do decyzji jako jej załącznik nr 1 została załączona charakterystyka przedsięwzięcia. M. D. wniósł od powyższej decyzji odwołanie zarzucając jej naruszenie: - art. 10 w związku z art. 49 i art. 81 K.p.a. oraz art. 74 ust. 3 u.u.o.ś. poprzez brak zapewnienia stronom możliwości skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 10 K.p.a., a to wskutek braku zachowania przez organ jakiegokolwiek terminu, w którym strony mogłyby się wypowiedzieć się w sprawie, bowiem już w dniu następnym po upływie terminu publicznego obwieszczenia organ wydał decyzję I instancji; - art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 59 ust. 1 lub art. 63 ust. 1, a także art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1 i ust. 2 u.u.o.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia, poprzez wadliwe uznanie, że "Zbieranie, przerób i skup złomu wraz z segregacją złomu i jego sprzedaż na działce nr [...] w obrębie B. stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - bez przeprowadzenia w sposób dogłębny analizy materiału dowodowego, w szczególności bez wyjaśnienia, co inwestor rozumie pod pojęciem "przerób złomu", a także czy inwestor przewiduje demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz inne ich przetwarzanie, w szczególności czy inwestor przewiduje zastosowanie strzępiarki złomu - wskutek czego organ wydał po wznowieniu pozytywną dla inwestora decyzję, podczas gdy powinien uznać przedsięwzięcie za mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 42, 43 i 44 rozporządzenia), względnie nałożyć na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, albowiem opinie organów nie są wiążące; - art. 59 ust. 1 lub art. 63 ust. 1, a także art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1 i 2 u.u.o.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że przedsięwzięcie może tylko potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - bez uwzględnienia innych bezpośrednio sąsiadujących przedsięwzięć, które zawsze znacząco oddziałują na środowisko, w tym zwłaszcza obwodnicy miasta M. oraz drogi S7, z których hałas w połączeniu z hałasem wytwarzanym przez przedsięwzięcie inwestora skutkował będzie znaczącym oddziaływaniem na środowisko, co wymaga raportu i powiązania go z ustaleniami z raportów wykonanych dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu odwołania powyższe zarzuty zostały rozwinięte i omówione. Odwołujący dodał, że planowana inwestycja nie jest w okolicy M. pożądana ani potrzebna, jako że w bezpośrednim sąsiedztwie miasta znajduje się co najmniej kilka wymienionych w odwołaniu skupów złomu. Z wyżej podanych względów skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 7 stycznia 2022 r. znak SKO.OŚ/4170/374/2021, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 u.u.o.ś., § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia oraz art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w całości w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzją z 25 października 2018 r., znak: IOŚ.6220.5.d.18 Burmistrz Miasta i Gminy M. orzekł na wniosek inwestora o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Zbieranie, przerób i skup złomu wraz z segregacją złomu i jego sprzedaż na działce nr [...] w obrębie B. , gmina M.". Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 16 listopada 2018 r. Pismem z 6 maja 2020 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją z 25 października 2018 r., znak: IOS.6220.5.d.18. Jako podstawę żądania wnioskodawca wskazał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wyjaśniając, że nie był stroną w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji. Jest natomiast współwłaścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w B. , od której teren inwestycji znajduje się w odległości 64 m. Zdaniem wnioskodawcy na skutek realizacji przedsięwzięcia zostaną przekroczone standardy jakości środowiska oraz powstaną ograniczenia w jej zagospodarowaniu zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem, a jej wartość ulegnie obniżeniu. Poniósł on także, że zakres inwestycji dowodzi, iż będzie ona wpływała bezpośrednio i w znaczącym stopniu na jakość środowiska nieruchomości nr [...] przede wszystkim poprzez emisję hałasu. Postanowieniem z 5 czerwca 2020 r. organ I instancji odmówił na wniosek skarżącego wznowienia postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją z 25 października 2018 r., znak: IOS.6220.5.d.l8, jednak postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 3 sierpnia 2020 r., znak: SKO.OŚ/4170/188/2020, a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ I instancji postanowieniem z 1 grudnia 2020 r. wznowił na wniosek skarżącego postępowanie w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją z 25 października 2018 r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Po przeprowadzeniu zaś postępowania organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z 7 września 2021 r., uwzględniając zmianę stanu prawnego i pozyskując aktualną kartę informacyjną przedsięwzięcia. Organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie przyczyną wznowienia postępowania była przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., czyli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Badając podnoszone przez skarżącego okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że skoro z akt sprawy wynika, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości ok. 63 m od planowanego przedsięwzięcia, to istotnie nieruchomość, do której tytuł prawny przysługuje skarżącemu, może znajdować się w obszarze odziaływania inwestycji. Co za tym idzie zasadnie organ I instancji uznał, że istnieją podstawy, by uznać skarżącego za stronę postępowania. W konsekwencji powyższego zasadne jest przyjęcie, iż potwierdziły się przyczyny wznowienia postępowania wskazywane przez wnioskodawcę (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - brak udziału strony bez własnej winy w prowadzonym postępowaniu), a przed wydaniem ostatecznej decyzji z 25 października 2018 r. wnioskodawca legitymował się interesem prawnym uprawniającym do uczestnictwa w przeprowadzonym postępowaniu i został w tym postępowaniu bezpodstawnie pominięty. Powyższe ustalenia pozwoliły organowi I instancji na dokonanie oceny wpływu ww. uchybienia, tj. pominięcia skarżącego i jego twierdzeń co do możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, na wynik tego postępowania. W tym zakresie, ponownie prowadząc postępowanie, organ I instancji pozyskał do akt sprawy wymagane prawem opinie co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w przypadku jej potwierdzenia, co do zakresu raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W jego toku inwestor kilkukrotnie uzupełniał Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia o dane wymagane przez organy. Po ich analizie zostały wydane opinie z dnia 23 czerwca 2021 r. i 12 sierpnia 2021 r. oraz postanowienie z 30 lipca 2021 r. - wszystkie stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na tej podstawie organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z 7 września 2021 r. Dalej organ II instancji przywołał treść art. 71 i art. 59 u.u.o.ś. Wyjaśnił, że w myśl art. 3 pkt 8 u.u.o.ś. przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Zaznaczył, że czym innym jest ocena oddziaływania na środowisko, a czym innym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustawa przewiduje natomiast przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko m.in. w ramach procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale tylko w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został w wymagany prawem sposób stwierdzony (tj. na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy). W celu prawidłowego ustalenia zakresu przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych niezbędne jest łączne uwzględnienie postanowień zarówno art. 71, jak i art. 72 ustawy. Jednocześnie organ II instancji zauważył, że z postanowień tych przepisów wynika, iż organ właściwy do wydania takiej decyzji nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postępowanie, o którym wyżej mowa, zwane postępowaniem środowiskowym, uregulowane w przywołanej ustawie, przeprowadza się dla tych przedsięwzięć, które wymienione są aktualnie w rozporządzeniu. Zatem podstawowym obowiązkiem organów prowadzących postępowanie jest powinność jednoznacznego ustalenia, czy przedmiotem inwestycji jest przedsięwzięcie wymienione w rozporządzeniu. Od tego ustalenia bowiem zależy dalszy tok postępowania. Ustalenie, że inwestycja należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu wymagałoby dalszego prowadzenia postępowania środowiskowego (z przeprowadzeniem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub bez niej) i w zależności od jego wyniku rozstrzygnięcia sprawy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, bądź odmową jej wydania, bądź decyzją stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. W sprawie niniejszej organ I instancji stwierdził, iż przedsięwzięcie zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji w tym zakresie. Następnie organ II instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie, dla którego przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia. Przepis ten uznaje bowiem za takie przedsięwzięcie punkty do zbierania, w tym przeładunku: a) złomu, z wyłączeniem punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych, b) odpadów wymagających uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów z wyłączeniem odpadów obojętnych oraz punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Odnosząc się do zarzutu odwołania wskazującego na wadliwe zaliczenie inwestycji do ww. przedsięwzięć - zamiast do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, organ II instancji wyjaśnił, że analiza charakterystyki przedmiotowego przedsięwzięcia wyklucza zasadność omawianego zarzutu. Przedmiotem inwestycji jest bowiem zbieranie, przerób i skup złomu wraz z segregacją i jego sprzedaż. Szacunkowa zdolność produkcyjna wyniesie ok. 50 ton złomu/dobę. Tym samym inwestycja kwalifikuje się jako przedsięwzięcie z § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia, a nie jako jakiekolwiek przedsięwzięcie opisane § 2 rozporządzenia. Zdaniem organu odwoławczego nie ma racji skarżący twierdząc, że bez wyjaśnień inwestora, jak rozumie pojęcie "przerób złomu" oraz ustalenia, czy inwestor przewiduje demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz inne ich przetwarzanie nie da się wykluczyć, że inwestycja stanowi przedsięwzięcie z przepisu § 2 ust. 1 pkt 42, 43 i 44 rozporządzenia (pkt 42 - stacje demontażu w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1610); pkt 43 - miejsca przetwarzania pojazdów inne niż wymienione w pkt 42 oraz miejsca przetwarzania statków wycofanych z eksploatacji; pkt 44 - strzępiarki złomu). Według organu II instancji wykluczenie możliwości uznania inwestycji za jedno z przedsięwzięć z § 2 ust. 1 pkt 42, 43 i 44 rozporządzenia wynika bowiem z porównania kodów odpadów przewidzianych do zbierania, a określonych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia z kodami odpadów powstających w ramach stacji demontażu pojazdów: powstają wówczas odpady niebezpieczne o kodzie 16 01 04* oraz o kodzie 06 01 06. Ponadto, w przepisie § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia mowa o miejscach, w których dokonuje się przetwarzania pojazdów, nieobjętych zakresem przedmiotowym ustawy z 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Sama zaś czynność przetwarzania pojazdów polegać może nie tylko na ich demontażu (rozebraniu), ale również na ich modyfikowaniu, przerabianiu, czy też przekształcaniu (np. zmianie dotychczasowej funkcjonalności). Rodzaj wskazanych czynności świadczy jednocześnie o pewnym ich skomplikowanym, a zarazem istotnym stopniu ingerencji w konstrukcję samochodu bądź statku. Zamierzona zaś przez inwestora działalność (zbieranie, przerób i skup złomu wraz z jego segregacją i sprzedażą), nie mieści się w kategorii wskazanych czynności "przetwarzania pojazdu" lub "miejsca przetwarzania statków wycofanych z eksploatacji". Co zaś się tyczy obaw skarżącego o używanie w ramach przedsięwzięcia strzępiarki złomu organ II instancji wskazał, że nie potwierdza tego treść KIP oraz załączonej do decyzji "Charakterystyki przedsięwzięcia". Tym samym nie zachodzą sygnalizowane w odwołaniu wątpliwości co do zamiaru inwestycyjnego i brak jest podstaw do zakwalifikowania przedsięwzięcia do jednego z przedsięwzięć z § 2 ust. 1 pkt 42, 43 i 44 rozporządzenia, które odnoszą się do aktywności o nieporównywalnie większym stopniu oddziaływania na środowisko. Dalej organ odwoławczy wskazał, że teren inwestycji znajduje się w powiecie m. , na terenie gminy M. w obrębie B. . Dla tego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Powierzchnia ewidencyjna działki należącej do inwestora wynosi 1,34 ha, natomiast powierzchnia przeznaczona pod inwestycję wyniesie ok. 0,70 ha. Będzie to teren przeznaczony do gromadzenia i przetwarzania odpadów metalowych. Aktualnie obszar przeznaczony pod inwestycję stanowi teren biologicznie czynny, użytkowany rolniczo, wolny od zabudowy. W związku z planowaną inwestycją nie będzie przeprowadzona wycinka drzew i krzewów. W takiej sytuacji zatem konieczne było wydanie decyzji w tej sprawie, niemniej niekoniecznie wiązać się to musi z procedurą oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zwłaszcza sporządzenia raportu), lecz zasadne może być przeprowadzenie procedury uproszczonej. Organ I instancji stwierdził opisaną na wstępie decyzją brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana bez oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna stwierdzać brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (co ma miejsce w rozważanej sytuacji). W decyzji takiej właściwy organ może określić warunki lub wymagania tj. istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji pozwolenie na budowę jak i ew. nałożyć obowiązek wykonania działań unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia poprzedzającego decyzję. Jako istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy organ II instancji wskazał, że w uzasadnieniu decyzji wydawanej bez oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, oprócz wymagań wynikających z przepisów K.p.a. (uzasadnienia prawnego i faktycznego), należy zawrzeć informację o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.o.ś., uwzględnionych przy wydawaniu postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy). Organ odwoławczy stwierdził, że po przeprowadzeniu stosownego postępowania, organ prowadzący postępowanie uznał, że cechy charakterystyczne przedsięwzięcia nie rodzą obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i przedstawił informacje umożliwiające stwierdzenie, że rozstrzygniecie zostało podjęte na podstawie należytego rozpoznania. Organ II instancji podkreślił, że inwestor przedłożył szczegółową, czytelną i spójną Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia, ze szczegółowym określeniem cech planowanego przedsięwzięcia, która pozwala na ocenę zakresu przedsięwzięcia. W odniesieniu do dokumentacji wniosku stosownej oceny dokonały także organy wyspecjalizowane, tj. Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego w M. w opinii z 23 czerwca 2021 r., znak: NNZ-420-64/20, Dyrektor Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w opinii z 11 sierpnia 2021 r., znak: KR.ZZŚ.2.435.40.2021.PK oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie w postanowieniu z 30 lipca 2021 r., znak: 00.4220.1.423.2020.BaK/MKa. Wszystkie te organy stwierdziły brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, przy czym dwa ostatnie organy określiły dodatkowe warunki realizacji przedsięwzięcia do uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które zostały transponowane w całości do punktu 2 przedmiotowej decyzji. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu I instancji i organów opiniujących. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo i szczegółowo odniósł się do kryteriów, które zostały poddane analizie, także przy ustaleniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z punktu widzenia konkretnego postępowania. Ocena z punktu widzenia kryteriów, o których mowa w art. 63 u.o.o.ś., powinna doprowadzić do pozytywnego bądź negatywnego rozstrzygnięcia wynikającej z badania wstępnego, tzn. czy ocena oddziaływania na środowisko jest lub nie jest wymagana. Oznacza to w praktyce, że jeżeli na pytania o możliwość wywierania znaczącego wpływu zostanie podana odpowiedź "Tak", ocena taka może być wymagana i z reguły im większa jest liczba odpowiedzi "Tak", i im większe jest znaczenie zidentyfikowanych skutków, tym bardziej prawdopodobne, że ocena jest wymagana. Organ II instancji wskazał, że ponownie przeanalizował tę kwestię i jego zdaniem nie istnieje ryzyko, iż przedsięwzięcie będzie wywierało znaczący wpływ na aspekty, o których mowa w art. 63 u.u.o.ś., a w zdecydowanej większości aspektów, brak jest takiego wpływu. Oceniając, czy decyzja I instancji odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy, organ odwoławczy doszedł do przekonania, że odpowiada ona wymogom wskazanego artykułu w zakresie rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie i różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi. Odnosząc się do powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, organ II instancji wskazał, że teren przeznaczony pod inwestycję stanowi obecnie teren biologicznie czynny, użytkowany rolniczo, wolny od zabudowy. Aktualnie w bezpośrednim sąsiedztwie terenu realizacji przedsięwzięcia znajdują się: - od strony północnej: droga powiatowa nr [...], - od strony wschodniej: użytki rolne, - od strony południowej: droga wojewódzka nr 783, dalej zabudowa mieszkaniowa, - od strony zachodniej: użytki rolne, dalej zabudowa mieszkaniowa. Organ odwoławczy wskazał, że w decyzji I instancji odnotowano podniesioną w odwołaniu okoliczność, że realizowana jest budowa drogi ekspresowej S7, która będzie komunikacyjnie powiązana z drogą powiatową nr [...] oraz drogą wojewódzką nr 783. W związku z powyższym niniejsza inwestycja od strony północnej, zachodniej i południowej graniczyć będzie z infrastrukturą drogową, a najbliższa zabudowa mieszkaniowa będzie oddalona o około 63 m. Organ odwoławczy opisał planowane przedsięwzięcie i sposób jego działania oraz skalę transportów w ciągu roku, a także mające być stosowane urządzenia i maszyny. Przedstawił umiejscowienie na terenie inwestycji poszczególnych jej części. W konsekwencji stwierdził, że wobec przedstawionych danych, z uwagi na charakter oddziaływań, możliwość kumulacji oddziaływań z innymi przedsięwzięciami nie występuje. Dodał, że nietrafny jest zarzut odwołania, że kwestia wzajemnych oddziaływań innych inwestycji została w przedmiotowej sprawie zbadana zarówno przez organ prowadzący postępowanie, jak i w ramach opinii wydanych przez organy współdziałające, lecz nie potwierdzono, by zachodziło kumulowanie się oddziaływań z różnych inwestycji. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii oddziaływań na środowisko ze strony obwodnicy miasta M. oraz drogi S7, z których hałas w połączeniu z hałasem wytwarzanym przez przedsięwzięcie inwestora skutkował będzie znaczącym oddziaływaniem na środowisko, organ II instancji wyjaśnił, że w ramach kumulacji oddziaływań bada się przede wszystkim oddziaływania tego samego rodzaju. Kumulacja oddziaływania, zwłaszcza hałasu od istniejących dróg z oddziaływaniami generowanymi przez ruch pojazdów w związku z planowaną inwestycją, zachodzi przy każdej działalności gospodarczej. Omawiana kwestia została zbadana w toku postępowania, w tym w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz przez organy wyspecjalizowane w tej materii i stwierdzono, że uwzględniając oddziaływania z dróg poziomy hałasu i pyły generowanego w ramach planowanego przedsięwzięcia nie przekroczą limitów przewidzianych dla tych oddziaływań. Odnośnie emisji i występowania innych uciążliwości organ odwoławczy stwierdził, że hałas na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będą powodować źródła komunikacyjne (pojazdy transportowe, ładowarka), załadunek złomu oraz cięcie złomu. Firma będzie zbierać złom w ilości ok. 20 000 Mg/rok. Natężenie ruchu szacuje się na 100 przejazdów / 8 godzin pracy dla samochodów < 3,5 t oraz 3 przejazdów / 8 godzin pracy dla samochodów > 3,5 t. Źródła instalacyjne będą stanowić rozładunek odpadów oraz cięcie metalu. Analizę akustyczną wykonano za pomocą oprogramowania SON2. Dopuszczona będzie praca urządzeń technologicznych wyłącznie w porze dziennej. W celu oceny wpływu inwestycji na klimat akustyczny wyznaczono poziom hałasu w porze dnia w punktach obliczeniowych zlokalizowanych na wysokości istniejącej zabudowy chronionej akustycznie. Prognozowany poziom hałasu, emitowanego do środowiska z terenu zakładu, o wartości 50/55 dB w porze dnia, nie obejmuje swoim zasięgiem terenów chronionych akustycznie. Przedmiotowa inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania na klimat akustyczny w rejonie najbliższej zabudowy mieszkaniowej. W fazie realizacji przedsięwzięcia biorąc pod uwagę zakres robót powietrze nie będzie zanieczyszczone w zauważalnym stopniu z uwagi na brak źródeł o znaczącej emisji zanieczyszczeń. Emisja niezorganizowana towarzysząca pracom budowlano-montażowym i transportowym będzie ograniczona do terenu budowy. W okresie codziennej eksploatacji zakład będzie oddziaływał na powietrze w zakresie emisji pyłu oraz substancji chemicznych (tlenki azotu, tlenek węgla i tlenki siarki). Z uwagi na założenia i sumaryczną wielkość emisji nie przewiduje się negatywnego oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Natężenie ruchu samochodowego oraz sposób organizacji inwestycji nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko. Organ II instancji stwierdził również brak: - ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu; - zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji. Odnosząc się do przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie, organ odwoławczy stwierdził, że inwestor planuje zbierać odpady o następujących kodach: 02 01 10, 10 02 80/99, 10 09 80, 12 01 01/02/03/04/13/17/99, 15 01 04, 16 01'17/18, 17 04 01/02/03/04/06/07/11, 19 10 01/02, 19 12 02/03, 20 01 40. Łączna ilość przewidzianych do zbierania odpadów wynosić będzie ok. 20 000 Mg/rok. Wymienione odpady to ciała stałe, niepalne i nierozpuszczalne w wodzie ani w rozpuszczalnikach organicznych. Ich skład chemiczny w zależności od rodzaju odpadu będzie zawierał metale takie jak: żelazo, cynk, cyna, ołów, glin, miedź z wtrąceniami manganu, wanadu, magnezu czy tytanu zazwyczaj w ilościach nie większych niż 1%. Odpady te są obojętne chemicznie, mogą występować w postaci kawałków, drutów, wiórów. Na terenie inwestycji nie będą zbierane odpady niebezpieczne. Dalej organ odwoławczy wskazał, że decyzja I instancji odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 u.u.o.ś. również w zakresie usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W powyższym zakresie organ II instancji wskazał, że uwzględnił, że przedsięwzięcie jest usytuowane poza obszarami wodno-błotnymi, wybrzeży i środowiska morskiego oraz górskimi. Wziął pod uwagę także w odniesieniu do obszarów chronionych w rozumieniu art. 16 pkt 32 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, że na terenie, na którym planowane jest przedsięwzięcie, wyznaczono jednolitą część wód podziemnych przeznaczoną do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz obszar wrażliwy na eutrofizację wywołaną zanieczyszczeniami pochodzącymi ze źródeł komunalnych. Inwestycja planowana jest na terenie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych numer [...] "Niecka M. (część SE)". Z uwagi na rodzaj, charakterystykę i lokalizację planowanej inwestycji, nie przewiduje się negatywnego wpływu tego przedsięwzięcia na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych jednolitych części wód powierzchniowych, jednolitych części wód podziemnych oraz obszarów chronionych o których mowa w art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy Prawo wodne. Organ II instancji opisał kwestie obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody (najbliżej położonym obszarem Natura 2000 znajdującym się w odległości ok. 1,7 km od terenu inwestycyjnego jest Kalina Mała PLH120054), a także brak sprzeczności zamierzenia z zapisami uchwały nr XVIII/303/12 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Wyżyny M. (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2012 r., poz. 1193), w którym to obszarze chronionym znajduje się teren inwestycji. Następnie organ odwoławczy wskazał, że odnośnie terenu przedmiotowej inwestycji, nie występują obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, na obszarze objętym planowaną inwestycją i w bezpośrednim sąsiedztwie brak jest elementów o znaczeniu kulturowym, historycznym lub archeologicznym, planowana inwestycja nie będzie mieć wpływu na komfort życia mieszkańców, a na obszarze objętym planowaną inwestycją i w zasięgu jej oddziaływania nie występują obszary jezior, uzdrowisk i obszary ochrony uzdrowiskowej. Dalej organ II instancji szczegółowo opisał zagadnienia wód i obowiązujących dla nich celów środowiskowych, wód opadowych i roztopowych, zlewni wód powierzchniowych JCWP S. do P. kod: PLRW20007213924 oraz części wód podziemnych JCWPd o kodzie PLGW2000132. Kolejno organ II instancji wskazał, że odnośnie terenu przedmiotowej inwestycji rodzaj, cechy i skali możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 u.u.o.ś., zasięg oddziaływania ograniczy się do najbliższego otoczenia miejsca realizacji inwestycji, a ze względu na charakter i lokalizację inwestycji nie zachodzi możliwość wystąpienia oddziaływań transgranicznych, nie przewiduje się także kumulacji oddziaływań. Odnośnie prawdopodobieństwa oddziaływania organ odwoławczy wskazał, że w decyzji I instancji przewidziano warunki wykorzystania terenu, z uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Organ odwoławczy opisał ustalenia organu I instancji w zakresie warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji (14 punktów) i stwierdził, że tym samym przewidziana jest właściwa gwarancja zapewnienia ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Dalej organ II instancji wskazał, odnosząc się do czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania, że na etapie realizacji będzie ono krótkotrwałe i przemijalne; a na etapie eksploatacji o niewielkim nasileniu. Dodał, że w projekcie zastosowane będą rozwiązania ograniczające oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Następnie stwierdził, że w ramach prowadzonej działalności nie przewiduje się negatywnego oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Zasięg oddziaływania ma charakter lokalny, bez transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze. Wydanie decyzji nie jest uzależnione od zgody stron postępowania ani tym bardziej od ich oceny przydatności inwestycji dla okolic M. bądź istnienia już w tym rejonie innych skupów złomu. Inwestor ma prawo wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji, a stosowne organy mają obowiązek przeprowadzić postępowanie w tej sprawie i wydać decyzję zgodnie z wynikami tego postępowania. Ocenie podlega inwestycja tylko w zakresie wiążącym organ w niniejszym postępowaniu. Nie podlegają ocenie organu inne szczegółowe aspekty procesu inwestycyjnego (nie środowiskowe) podlegające ocenie na etapie innych postępowań jako pozostające poza jego zakresem. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach służy bowiem wyłącznie ocenie, czy planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, a przedmiotem tej oceny są założenia, które przedstawia wnioskodawca we wniosku i karcie informacyjnej przedsięwzięcia składanej wraz z wnioskiem. Weryfikacja tych założeń dokonywana jest przy udziale organów wyspecjalizowanych, które potwierdziły informacje z KIP. Brak jest także podstaw prawnych i możliwości zakładania na etapie oceny przedsięwzięcia, iż np. w rzeczywistości zakres podejmowanych działań i w konsekwencji oddziaływania na środowisko spowodowany realizacją inwestycji będzie inny niż deklarowany przez inwestora i wynikający z KIP. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Co więcej wniosek strony (inwestora) określa zakres żądania i przedsięwzięcia, a więc jednocześnie zakres ten determinuje. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nie może natomiast odnosić się do potencjalnego stanu faktycznego. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy ustalił, że decyzja organu I instancji wydana we wznowionym postępowaniu jest prawidłowa. Dodał, że krąg stron został ustalony w sprawie zgodnie z art. 74 ust. 3a u.u.o.ś., czego dowodzi dokument z k. 2 akt sprawy. Odnosząc się zaś do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 10 w zw. z art. 49 i art. 81 K.p.a. oraz art. 74 ust. 3 u.u.o.ś. poprzez brak zapewnienia stronom możliwości skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 10 K.p.a., a to wskutek braku zachowaniem przez organ jakiegokolwiek terminu, w którym strony mogłyby się wypowiedzieć się w sprawie, bowiem już w dniu następnym po upływie terminu publicznego obwieszczenia organ wydał zaskarżoną decyzję, organ II instancji wskazał, że nie znajduje on potwierdzenia w zgromadzonych aktach sprawy. Obwieszczenie o zakończeniu postępowania w tej sprawie zamieszczono zgodnie z wymogami prawa na tablicy ogłoszeń i w BIP Gminy M. w okresie od 23 sierpnia 2021 r. do 6 września 2021 r. Ani art. 49 K.p.a. ani art. 74 ust. 3 u.u.o.ś nie przewidują konieczności upływu dodatkowego terminu pomiędzy dniem, do którego obwieszczenie było wywieszone a dniem wydania decyzji. Co więcej w przedmiotowej sprawie w okresie wywieszenia obwieszczenia skarżący działający przez upoważnioną przez siebie mamę - H. D. (upoważnienie z 11 czerwca 2021 r., k. nr 181) zapoznał się 1 września 2021 r. z aktami sprawy i pozyskał zdjęcia akt. W odwołaniu skarżący podniósł też konkretne zarzuty do wydanej decyzji. Tym samym omawiany zarzut odwołania jest całkowicie chybiony. Co zaś się tyczy braku możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia przez inne strony organ II instancji wyjaśnił, że na zarzut ten nie można powoływać się w imieniu innych stron. To strona, która uważa, że w odniesieniu do niej zasada czynnego udziału stron została naruszona, może podnosić ww. zarzut przy jednoczesnym wykazaniu, jakich czynności nie mogła ona dokonać, bądź jakich dowodów nie mogła zawnioskować wskutek naruszenia przez organ art. 10 K.p.a. M. D. wniósł na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 7 stycznia 2022 r. znak SKO.OŚ/4170/374/2021 skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 10, art. 49 i art. 81 K.p.a. oraz art. 74 ust. 3 u.u.o.ś. polegające na utrzymaniu w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy z uwagi na naruszenie przepisów przez organ I instancji, polegające na braku zapewnienia stronom możliwości skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 10 K.p.a., a to wskutek braku zachowania przez organ I instancji jakiegokolwiek terminu, w którym strony postępowania miałyby możliwość zapoznania się zebranym materiałem dowodowym i wniesienia do niego uwag lub zastrzeżeń lub wypowiedzieć się w inny sposób co do niego, albowiem już w dniu następującym po upływie terminu publicznego obwieszczenia z 23 sierpnia 2021 r. (znak: lOŚ.6220.4.d.20/21) w sprawie zgromadzenia materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, co nastąpiło 7 września 2021 r. (tj. po upływie 14 dni licząc od dnia obwieszczenia - 23 sierpnia 2021 r.), decyzja organu I instancji winna ulec uchyleniu w całości i sprawa winna zostać przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji, 2. art. 15, art. 127 i art. 140 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 lub art. 63 ust. 1, a także art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.u.o.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia, polegające na braku przeprowadzenia w jakimkolwiek zakresie szerszym niż dokonał tego organ I instancji oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zarzutów podniesionych w odwołaniu przez skarżącego, a w miejsce tego ograniczenie się wyłącznie do analizy KIP oraz powtórzenie ustaleń opisanych w uzasadnieniu organu I instancji, a tym samym wadliwe przeprowadzenie kontroli decyzji organu I instancji w ramach postępowania odwoławczego, w tym: a. zaniechanie dokładnego i jednoznacznego wyjaśnienia, co inwestor rozumie pod określeniem "przerób złomu", a także czy inwestor przewiduje demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz inne ich przetwarzanie, w szczególności czy inwestor przewiduje zastosowanie strzępiarki złomu, wskutek czego organ w wyniku wznowienia postępowania wydał pozytywną dla inwestora decyzję, podczas gdy powinien był uznać, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, względnie winien był nałożyć na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, albowiem wydane przez organy opiniujące stanowiska nie są dla organu I instancji w tym zakresie wiążące, b. brak przekonującego i wyczerpującego wyjaśnienia, że przedmiotowe przedsięwzięcie wyłącznie potencjalnie może znacząco oddziaływać na środowisko, bez uwzględnienia innych bezpośrednio sąsiadujących przedsięwzięć, które zawsze znacząco oddziałują na środowisko, w tym zwłaszcza obwodnicy miasta M. oraz drogi S7, z których hałas w połączeniu z hałasem wywarzanym przez przedsięwzięcie inwestora, skutkował będzie znaczącym oddziaływaniem na środowisko, co wymaga sporządzenia raportu i powiązania go z ustaleniami z raportów wykonanych dla powyższych inwestycji. W uzasadnieniu zarzutów skarżący zakwestionował stanowisko organu II instancji, że ani art. 49 K.p.a., ani też art. 74 ust. 3 u.u.o.ś., nie przewidują konieczności upływu dodatkowego terminu pomiędzy dniem, do którego obwieszczenie było wywieszone a dniem wydania decyzji. Wskazał, że o wydaniu decyzji z 7 września 2021 r. organ I instancji obwieścił publicznie tego samego dnia. Wcześniej obwieszczeniem z 23 sierpnia 2021 r. zawiadomił o zakończeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, poinformował o uzgodnieniu warunków realizacji przedsięwzięcia z właściwymi organami oraz wskazał swój obowiązek wynikający z art. 10 § 1 K.p.a. Poinformował również, że z materiałem dowodowym można zapoznać się w Urzędzie Gminy i Miasta M. oraz wypowiedzieć co do zebranego materiału dowodowego, zgłosić wnioski lub żądania. W treści obwieszczenia organ I instancji powołał się na art. 81 K.p.a., a także art. 74 ust. 3 u.u.o.ś. oraz art. 49 K.p.a. Przepis art. 49 K.p.a. w powiązaniu z przepisem szczególnym wprowadza domniemanie zawiadomienia strony postępowania administracyjnego o decyzjach lub innych czynnościach organów administracji publicznej. W związku z tym, w celu ochrony interesów tych stron, którym faktycznie doręczenia nie są dokonywane na zasadach ogólnych, zastosowanie art. 49 § 2 zd. 2 K.p.a. ma charakter bezwzględny i nie może być pomijane ani też interpretowane na niekorzyść strony. W związku z tym zawiadomienie dokonane w formie, o której mowa w art. 49 K.p.a., uznaje się za dokonane po upływie 14 dni od dnia kiedy nastąpiło obwieszczenie. Nie ma żadnego znaczenia to, czy przed upływem tych 14 dni strona powzięła wiedzę o decyzji lub innej czynności organu. Nie ma znaczenia także to, że w tym okresie strona uzyskała dostęp do akt postępowania, gdyż poprzez udostępnienie akt postępowania nie następuje doręczenie decyzji lub innego dokumentu w sprawie. Żaden przepis K.p.a. nie wiąże czynności technicznej, jaką jest udostępnienie stronie akt postępowania, z doręczeniem jej decyzji lub innego dokumentu, w tych aktach się znajdującego. Błędnie zatem zdaniem skarżącego organ II instancji wskazuje w swej decyzji na okoliczność, że pełnomocnik skarżącego 1 września 2021 r. zapoznał się z aktami sprawy i wykonał fotokopię. Zdarzenie to nie jest bowiem równoznaczne w skutkach z doręczeniem skarżącemu zawiadomienia o zebraniu całości materiału dowodowego w sprawie. Posługując się argumentacją organu II instancji musielibyśmy dojść do wniosku, że gdyby z aktami postępowania skarżący lub jego pełnomocnik zapoznali się 6 września 2021 r., gdyż w tym właśnie dniu zapoznaliby się z treścią obwieszczenia z 23 sierpnia 2021 r., to również zagwarantowany mieliby licujący z regulacją art. 10 K.p.a. termin na złożenie wniosku lub zastrzeżeń i wypowiedzenie się co do materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego organ I instancji zobowiązany był w związku z powyższym odczekać przez okres 14 dni od dnia obwieszczenia (tj. od 23 sierpnia 2021 r.), a następnie wstrzymać się z wydaniem decyzji przez dalszy okres, odpowiedni do rodzaju sprawi i zakresu materiału dowodowego. W ocenie skarżącego termin ten winien wynieść co najmniej 7 dni. W ocenie skarżącego decyzja I instancji mogła być wydana najwcześniej 13 września 2021 r. Organ terminu z art. 10 K.p.a., gwarantującego stronom odpowiedni czas na wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego nie zachował, a co więcej, w treści obwieszczenia z 23 sierpnia 2021 r. w ogóle takiego terminu nie podał. Jednocześnie jednak w obwieszczeniu organ zastrzegł skutki braku zgłoszenia wniosków i twierdzeń, wynikające z art. 81 K.p.a. Tymczasem organ I instancji natychmiast po upływie 14 dni od dnia obwieszczenia wydał decyzję z 7 września 2021 r. Opisane powyżej, niezgodne z przepisami postępowania administracyjnego działanie organu I instancji doprowadziło do tego, że (po raz kolejny w tej sprawie) naruszone zostały prawa skarżącego jako strony postępowania administracyjnego. Organ I instancji naruszył także art. 81 K.p.a. bezpodstawnie stosując go w sprawie. Skarżący zmuszony został więc do podniesienia w odwołaniu zastrzeżeń i złożenia wniosków o przeprowadzenie pogłębionego postępowania wyjaśniającego, co z uwagi na ograniczone możliwości rozpoznania tych spraw przez organ II instancji, wiązało się z ryzykiem, że nie zostaną one rozpoznane z należytą atencją. Zdaniem skarżącego treść uzasadnienia decyzji II instancji potwierdza, że ryzyko powyższe ziściło się ze szkodą dla skarżącego. Zarzucił, że organ II instancji w najmniejszym stopniu nie przeprowadził dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Ograniczył się natomiast wyłącznie do skomentowania i w znacznej części powielenia uzasadnienia decyzji I instancji, co trudno uznać za należyte rozpoznanie odwołania. Skarżący ma prawo do tego, aby podnoszone przez niego wątpliwości i zastrzeżenia rozpoznane zostały przez organ I instancji, aby – w przypadku gdy organ I instancji ich nie uwzględni - skarżący mógł na tej podstawie konstruować odwołanie. Niezbędne do tego jest jednak to, aby organ I instancji do tych wątpliwości i zarzutów się odniósł, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w tym zakresie. Zdaniem skarżącego organ II instancji nie dysponuje zasobem informacji i wiedzy o stanie faktycznym porównywalnym z zasobem wiedzy organu I instancji. Nie można się spodziewać, że SKO w Krakowie, w ramach postępowania odwoławczego, uda się na miejsce planowanego przedsięwzięcia i dokona oględzin terenu. Nie można również spodziewać się tego, że SKO w Krakowie odwiedzi aktualne miejsce prowadzenia działalności przez inwestora, aby naocznie przekonać się o charakterze i zakresie prowadzonej przez niego działalności, którą zmierza kontynuować w ramach przedsięwzięcia. Dalej skarżący podniósł, że organ odwoławczy zobowiązany jest do ponownego, wyczerpującego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, a w szczególności do ustosunkowania się do zarzutów i argumentów zawartych w odwołaniu. Niedopełnienie przez organ tych obowiązków stanowi naruszenie art. 127 § 3 w związku z art. 15 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem organu jest odniesienie się do tych zarzutów - uwzględnienie ich, ze skutkiem dla treści rozstrzygnięcia lub wyjaśnienie, dlaczego ocenia się je jako niezasadne czy też niemające wpływu na wynik sprawy. Skarżący nie ma specjalistycznej wiedzy dla dokonania fachowej oceny wszystkich rzeczywistych i potencjalnych skutków przedsięwzięcia dla środowiska oraz dla jego interesów. Wiedzę tę posiadają natomiast organy administracji publicznej właściwe w sprawach o wydanie decyzji środowiskowych. Skarżący powinien więc mieć komfort polegania na prawidłowości ich rozstrzygnięć, a nie wskazywać im na uchybienia lub przeoczenia. Składając odwołanie skarżący liczył więc na wszechstronne ponowne zbadanie sprawy przez organ II instancji, zaś w treści odwołania zamieścił wyłącznie te zarzuty, które uznał za uzasadnione przy uwzględnieniu posiadanego przez niego stopnia wiedzy i orientacji w takich sprawach. Z uzasadnienia decyzji II instancji zdaniem skarżącego wynika, że organ II instancji w zasadzie ograniczył się wyłącznie do odniesienia do zarzutów odwołania, które uznał za nieuzasadnione. W pozostałym zakresie organ II instancji powtórzył ustalenia zawarte w uzasadnieniu decyzji I instancji. Skarżący podkreślił, że w kluczowych kwestiach podniesionych w odwołaniu organ II instancji oparł się wyłącznie na treści KIP. Organ stwierdził, że zastrzeżenia wyrażone w odwołaniu są niesłuszne, albowiem z KIP wynika, że jest inaczej niż wskazuje skarżący, że jest albo może być. Jest to zdaniem skarżącego rażący przykład naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz obowiązków organu odwoławczego. Zamiast zgłębić materiał dowodowy, ewentualnie uzyskać dodatkowe informacje lub wyjaśnienia od inwestora, organ II instancji stwierdził, że wątpliwości nie występują, gdyż rozwiewa je treść KIP. Zdaniem skarżącego organ II instancji zapomniał wziąć pod uwagę, że KIP jest dokumentem prywatnym, przedkładanym przez inwestora wnioskującego o wydanie decyzji środowiskowej. Oczywiście w interesie każdego inwestora leży, aby planowane przez niego przedsięwzięcie nie zostało uznane za takie, które oddziałuje znacząco na środowisko, względnie oddziałuje potencjalnie, ale konieczne będzie przeprowadzenie oceny tego oddziaływania włącznie z raportem z tej oceny. Taki tryb postępowania środowiskowego jest nie tylko znacznie bardziej kosztowny, ale nadto czasochłonny. Organy obu instancji nie powinny w związku z tym pokładać absolutnej ufności w tym, co podał inwestor w treści KIP. Tym bardziej, że obowiązujące przepisy nie przewidują obowiązku sporządzenia KIP przez osobę posiadającą jakieś szczególne uprawienia. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący wskazał, że wobec faktu, iż karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym, obowiązkiem organów orzekających jest jego ocena w zakresie przydatności dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W szczególności powinno się ustalić, czy karta zawiera niezbędne, a określone w art. 3 ust. 1 pkt 5 u.u.o.ś. elementy i czy faktycznie przedstawia przedsięwzięcie zaplanowane przez inwestora. Niedopuszczalne jest orzekanie przez organy administracji publicznej w sprawach dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wyłącznie w oparciu o niezweryfikowane wnioski, zawarte w sporządzonych na zlecenie inwestora opracowaniach. Przedsięwzięcie oraz jego oddziaływanie na środowisko powinno było zostać ocenione przez organy obu instancji w szerszym kontekście, uwzględniającym również inne przedsięwzięcia sąsiadujące. Obowiązek ten wynika wprost z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.u.o.ś. Powyższy argument odwołania został przez organ II instancji całkowicie zmarginalizowany. Kwestia ta nie została rozstrzygnięta w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości. Przede wszystkim w toku przeprowadzonego postępowania nie dokonano: - zinwentaryzowania istniejących i planowanych przedsięwzięć, - ustalenia jakie jest lub będzie oddziaływanie przedsięwzięć sąsiadujących, - jak wyglądać będzie kumulacja tych oddziaływań z oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem skarżącego z wydanych w sprawie rozstrzygnięć nie wynika, jakie czynności podjęte zostały przez organy administracji publicznej w celu ustalenia, czy zachodzić będzie kumulacja oddziaływań. W związku z tym stwierdzenie, że kumulacja taka nie występuje jest co najmniej przedwczesne, a w związku z tym nieuzasadnione. W szczególności nie jest wystarczające banalne stwierdzenie organu II instancji, że "taka kumulacja zachodzi przy każdej działalności gospodarczej". Oczywiście, że zachodzi. Natomiast obowiązkiem organów administracji środowiskowej jest zbadanie jej rodzaju i skali, a następnie podjęcie decyzji, czy w związku z tym konieczne będzie zobowiązanie inwestora do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skarżący podkreślił kwestię kumulacji oddziaływania, które wywołane zostanie przez obwodnicę miasta M. oraz drogę S7. Organ odwoławczy stwierdził, że zagadnienie to zostało omówione w KIP oraz ocenione przez organy wyspecjalizowane w tej materii. Stwierdzono, że uwzględniając oddziaływania z dróg, poziomy hałasu i pyły generowane w ramach planowanego przedsięwzięcia nie przekroczą limitach dla tych oddziaływań. W związku z tym wskazania zdaniem skarżącego wymagało: - jakie poziomy hałasu ustalone zostały dla przedsięwzięć obejmujących obwodnicę M. oraz drogę S7 - kto dokonał analizy, jakie są jej wyniki? - w jaki sposób zbadana została kumulacja hałasu z tych dróg z przewidywanym hałasem generowanym przez przedsięwzięcie - kto dokonał analizy, jakie są jej wyniki? Zdaniem skarżącego, nawet jeśli wyjaśnienia takie znajdują się gdzieś w treści KIP, to nie zwalnia to organów administracji publicznej od wyjaśnienia tej kwestii w sposób przystępny dla stron w uzasadnieniu wydanych decyzji. Treść KIP, tym bardziej, że jest to dokument prywatny, nie może zastępować treści decyzji administracyjnej, która odpowiadać winna regulacji art. 107 § 3 K.p.a. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji I instancji znajduje się jedynie wzmianka o tym, że na obszarze oddziaływania inwestycji są prowadzone lub planowane również inwestycje, dla których obowiązkowo przeprowadzone zostały oceny oddziaływania na środowisko, tj. budowa obwodnicy M. oraz budowa odcinka drogi S7. Nie wynika z niego natomiast, aby organ I instancji w jakimkolwiek zakresie dokonał oceny oddziaływania tych inwestycji oraz możliwości kumulowania się ich z oddziaływaniem planowanego złomowiska. W szczególności chodzi tu o emisję hałasu. Organ w zasadzie dokładnie za inwestorem w uzasadnieniu decyzji powtórzył informacje dotyczące emisji hałasu, jednakże pochodzącego wyłącznie z terenu zakładu (planowanego złomowiska). Dane te nie zostały w żadnym zakresie powiązane z analizami emisji hałasu dotyczącymi budowanych dróg publicznych. Trudno więc stwierdzić, na czym swoje stanowisko w sprawie oparł organ odwoławczy, albowiem bliższych wyjaśnień w tym zakresie nie zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podobnie zdaniem skarżącego w niewystarczającym stopniu wyjaśniona została przez organ II instancji kwestia zakresu "przerobu złomu", którego prowadzenie inwestor planuje w ramach przedsięwzięcia. W odniesieniu do zastrzeżeń w tym zakresie wyrażonych w odwołaniu organ II instancji ograniczył się do wskazania, że możliwość zakwalifikowania przedsięwzięcia do jednego z wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 42, 43 lub 44 rozporządzenia, wyklucza porównanie kodów odpadów przewidzianych do zbierania, a wskazanych przez inwestora w KIP. Ponownie za kluczowy i zasadniczy materiał w sprawie organy uznały treść KIP, nie zaś okoliczności faktyczne. Zdaniem skarżącego z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, czy organ I instancji w ogóle prowadził rozpoznanie, co pod określeniem "przerób złomu" inwestor rozumie i w jaki sposób złom zamierza przerabiać, w tym, jaki rodzaj złomu będzie przerabiany, a także w jaki sposób i jakimi narzędziami lub maszynami będzie prowadzony ten przerób. W związku z tym z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że na mającym powstać złomowisku przyjmowane będą (złomowane) również pojazdy wycofane z eksploatacji. Skarżący podniósł, że w załączniku do skargi przedłożył wydruki dwóch fotografii wykonanych na terenie aktualnie prowadzonego przez inwestora skupu złomu przy ul. [...] w M.. Wyraźnie widoczne jest na tych zdjęciach, że na złom przyjmowane są również samochody, a co najmniej karoserie samochodowe. Z akt postępowania obu instancji nie wynika, aby przeprowadzone zostały takie oględziny. Tymczasem nie jest tajemnicą, że inwestor zamierza całą działalność aktualnie prowadzoną przy ul. [...] w M. przenieść do nowej lokalizacji, objętej właśnie zakresem przedsięwzięcia. Oczywistym i logicznym jest więc założenie, że całą tę działalność w ramach przedsięwzięcia będzie kontynuował w nowej lokalizacji, tj. na działce nr [...]. Ponadto na stronie internetowej inwestora [...] w zakładce "Galeria" zamieszczone są zdjęcia, na których widoczne są części samochodowe, np. felgi samochodowe, mosty napędowe i inne - w załączniku skarżący przedłożył wydruk jednego ze zdjęć z powyższej strony. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, obowiązkiem organów administracji środowiskowej było dokładne wyjaśnienie, czy na złomowisko będą przyjmowane pojazdy, czy tylko karoserie pojazdów, a także w jaki sposób i jakimi narzędziami będą "przerabiane". Na chwile obecną nie można więc wykluczyć, że złom w postaci karoserii samochodowych przerabiany będzie przy użyciu strzępiarki złomu. Nie sposób wskazać, na jakiej podstawie organ II instancji definitywnie wykluczył taki zakres przerobu złomu oraz użycie takiego narzędzia. Organ odwoławczy ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że nie potwierdza tego treść KIP. Tymczasem sam inwestor podał w swoich wyjaśnieniach, że niektóre opady będą poddawane procesom wstępnie poprzedzającym przetwarzanie, takim jak rozdrabnianie lub demontaż. Należy zatem zadać pytanie, w jaki sposób i jakimi narzędziami inwestor zamierza "rozdrabniać" karoserie samochodowe oraz inny zbierany złom. W ocenie skarżącego opisane powyższej zagadnienia nie zostały w należyty sposób rozpoznane przez organ II instancji, a mają kluczowe w sprawie znaczenie, jeśli weźmie się pod uwagę, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 42, 43 i 44 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się: - stacje demontażu w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1610); - miejsca przetwarzania pojazdów inne niż wymienione w pkt 42 oraz miejsca przetwarzania statków wycofanych z eksploatacji; - strzępiarki złomu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i wskazując, że zarzuty skargi tożsame z zarzutami odwołania nie zasługują na uwzględnienie, a w skardze nie zostały przedstawione żadne merytoryczne argumenty. W piśmie procesowym z 13 czerwca 2022 r. uczestnik inwestor S. P., reprezentowany przez adwokata, wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącego na rzecz inwestora zwrotu kosztów postępowania. Inwestor podniósł, że brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do oczekiwania przez skarżącego, że organ dokona "wyjazdu na teren planowanej inwestycji", w szczególności wobec treści szeregu opinii wydanych w niniejszej sprawie. Skarżący próbuje raczej przedłużyć trwające postępowania. Inwestor podtrzymał zawarte w dokumentacji przedsięwzięcia tezy dotyczące postulowanego przez skarżącego przewidywanego demontażu pojazdów oraz używania strzępiarki złomu. Gdyby inwestor planował takie działania to umieściłby je w powołanych dokumentach. Z kolei zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. jest nieuprawniony, bowiem po dokonaniu wywieszenia obwieszczenia i dokonania wglądu do akt skarżący nie wypowiedział się co do zgromadzonego materiału dowodowego ani też nie złożył nowych wniosków dowodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Od 16 maja 2022 r. obowiązujący dotąd stan epidemii został zastąpiony stanem zagrożenia epidemicznego. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie zarządzeniem z 9 czerwca 2022 r. wyznaczył na 23 czerwca 2022 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, poprzedzone było próbą uzyskania od stron postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 12 maja 2022 r.). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości. Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Przy tym rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżącego, uczestnika i skarżonego organu, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a skarga nie jest zasadna. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji co do kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd zasadniczo podzielił argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, jako zgodną z obowiązującym prawem i dominującym orzecznictwem sądów administracyjnym w tym przedmiocie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta M., uchylającą - po przeprowadzeniu postępowania wznowionego na wniosek skarżącego - decyzję organu I instancji z 25 października 2018 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia oraz stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nakładającą dodatkowe uwarunkowania korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji zawarte w uzasadnieniu decyzji punkt 2, wskazującą, że charakterystykę przedsięwzięcia zawiera załącznik nr 1 do decyzji, a także stwierdzającą brak wymogów w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko - nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia tego rodzaju postępowania. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowi przede wszystkim art. 84 i art. 85 u.u.o.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia. Decyzje te zostały wydane po wznowieniu postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Istotne dla rozstrzygnięcia elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazały organy obu instancji. Kontrolowany akt został wydany przez organ właściwy do rozpatrzenia sprawy, w postępowaniu przeprowadzonym bez wad procesowych mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie sądowe niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy przedsięwzięcie pn. "Zbieranie, przerób i skup złomu wraz z segregacją złomu i jego sprzedaż na działce nr [...] w obrębie B. , gmina M.", planowane przez inwestora S. P., wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kluczową w tym zakresie okolicznością jest m.in. ustalenie, czy przedmiotowe zamierzenie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak postuluje skarżący, czy też jest jedynie przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak ustaliły organy. Innymi słowy spór toczył się o to, czy niewątpliwie konieczne w niniejszej sprawie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wiązać się musi z procedurą przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zwłaszcza sporządzenia raportu), czy zasadne może jest przeprowadzenie procedury uproszczonej. Nie było przedmiotem sporu, że dla terenu ww. inwestycji gromadzenia i przetwarzania odpadów metalowych nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Powierzchnia ewidencyjna działki należącej do inwestora wynosi 1,34 ha, natomiast powierzchnia przeznaczona pod inwestycję wyniesie ok. 0,70 ha. Aktualnie obszar przeznaczony pod inwestycję stanowi teren biologicznie czynny użytkowany rolniczo, wolny od zabudowy. W związku z planowaną inwestycją nie będzie prowadzona wycinka drzew i krzewów. Bezsporne było także, że przedmiotowe zamierzenie dotyczy stosunkowo dużego przedsiębiorstwa zajmującego się zbieraniem, przerobem, skupem, segregacją i sprzedażą złomu (szacunkowa zdolność produkcyjna ok. 50 ton złomu/dobę) na działce nr [...], położonej ok. 63 m od zabudowanej budynkiem mieszkalnym działki nr [...] będącej współwłasnością skarżącego. Nie było też sporne, że odpowiednie organy uzgadniające, a to Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego w M., Dyrektor Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie, po aktywnym udziale w ponownie prowadzonym po wznowieniu postępowaniu, obejmującym wezwania i uzupełnianie dokumentacji inwestycji, stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie budzi wątpliwości w sprawie, że ww. organy uzgadniające stwierdziły brak potrzeby przeprowadzania przedmiotowej oceny oddziaływania na środowisko, przy czym dwa ostatnie określiły dodatkowe warunki realizacji przedsięwzięcia do uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które to warunki zostały prawidłowo transponowane w całości do punktu 2 uzasadnienia decyzji I instancji. Zarzuty skarżącego są trojakiego rodzaju. Po pierwsze podniósł on naruszenie przepisów postępowania, a przede wszystkim art. 10 w zw. z art. 49 K.p.a., polegające na braku zapewnienia stronom możliwości skorzystania z uprawnień przewidzianych w pierwszym z ww. przepisów i należytego udziału w postępowaniu. Po drugie skarżący zarzucił brak właściwego rozpatrzenia w sprawie rzeczywistego charakteru i rozmiaru przedsięwzięcia, w tym analizy pojęcia "przerób złomu", a także rzekomego przewidywania przez inwestora demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz zastosowanie strzępiarki złomu. W tym zakresie podniesiono bezkrytyczne zawierzenie treści prywatnych dokumentów przedstawionych przez inwestora, w szczególności KIP. Po trzecie skarżący zarzucił brak uwzględnienia kumulacji oddziaływań przedmiotowej inwestycji w aspekcie standardów jakości środowiska z innymi bezpośrednio sąsiadującymi przedsięwzięciami, które zawsze znacząco oddziałują na środowisko, w tym zwłaszcza obwodnicy miasta M. oraz drogi S7, w szczególności odnośnie emitowanego hałasu i ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżącego. Przechodząc do oceny wydanego w niniejszej sprawie przez organ II instancji rozstrzygnięcia Sąd wskazuje, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 u.u.o.ś. w zakresie rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie. Planowane przedsięwzięcie dotyczy bowiem inwestycji polegającej na zbieraniu, przerobie złomu, i jego skupie, segregacji, magazynowaniu złomu i odwozie kontenerami do odbiorców (hut). Podłoże pod kontenery, miejsca postojowe, waga, miejsce segregacji oraz drogi dojazdowe z placem manewrowym i miejsca parkingowe wykonane zostaną jako teren utwardzony. Co istotne, miejsce przyjmowania złomu zostanie wykonane z betonu o odpowiedniej wytrzymałości z zastosowaniem dylatacji oraz niezbędnych warstw i izolacji pośrednich (od gruntu), tak aby ewentualny odciek nie przedostał się do gruntu. Rozładunek i segregacja (po zważeniu) odbywać się będą w północnej części planowanej działalności obok wagi i wiaty magazynowej. Magazynowanie złomu prowadzone będzie w środku działki po stronie zachodniej placu z ewentualnym zastosowaniem wiat. Parking zaplanowano po stronie północnej w bezpośrednim sąsiedztwie wjazdu i wyjazdu z drogi powiatowej. Miejsce na kontenery zaplanowano w części południowo zachodniej, a miejsce na samochody i sprzęt obsługujący zakład w części zachodniej pomiędzy składowiskiem złomu i miejscem na kontenery. W planowanym przedsięwzięciu przewiduje się wyłączenie powierzchni biologicznie czynnej do 55% powierzchni działki. Odnośnie silnie akcentowanych przez skarżącego powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których zostały wydane decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, organ II instancji trafnie wskazał, że teren przeznaczony pod inwestycję stanowi obecnie teren biologicznie czynny, użytkowany rolniczo, wolny od zabudowy. W związku z planowaną inwestycją nie będzie przeprowadzona wycinka drzew i krzewów. Aktualnie w bezpośrednim sąsiedztwie terenu realizacji przedsięwzięcia znajdują się: - od strony północnej: droga powiatowa nr [...], - od strony wschodniej: użytki rolne, - od strony południowej: droga wojewódzka nr 783, dalej zabudowa mieszkaniowa, - od strony zachodniej: użytki rolne, dalej zabudowa mieszkaniowa. Co istotne, w decyzjach obu instancji zwrócono uwagę na podniesioną w odwołaniu i skardze okoliczność, że realizowana jest budowa drogi ekspresowej S7, która będzie komunikacyjnie powiązana z drogą powiatową nr [...] oraz drogą wojewódzką nr 783. W ramach inwestycji drogowej zostaną wykonane ronda oraz zjazdy ślimakowe do ww. istniejących dróg, a część zabudowy mieszkaniowej zostanie wyburzona. Organ II instancji słusznie zwrócił uwagę, że w związku z powyższym, przedmiotowa inwestycja od strony północnej, zachodniej i południowej graniczyć będzie z infrastrukturą drogową, a najbliższa zabudowa mieszkaniowa będzie oddalona o około 63 m. Planowane przedsięwzięcie polegające na zbieraniu, przerobie, skupie, segregacji i magazynowaniu złomu oraz jego transporcie kontenerami do odbiorców przewiduje około 350-450 transportów w ciągu roku. Na terenie inwestycji znajdować się będą urządzenia i maszyny, tj.: koparka przeładunkowa, prasonożyce spalinowe, piły tarczowe do metali, wózek widłowy oraz palnik na propan-butan. Dodatkowo, inwestor przewiduje co najmniej jeden samochód ciężarowy (hakowiec) wyposażony w dźwig HDS, przystosowany do załadunku i wyładunku złomu. Działalność prowadzona będzie tylko w porze dziennej. Miejsca pryzmowania złomu będą wykonane z betonu o odpowiedniej wytrzymałości z zastosowaniem dylatacji oraz niezbędnych warstw izolacji pośrednich, tak aby ewentualny odciek nie przedostał się do gleby. Miejsce na sprzęt obsługujący zakład zaplanowano w części zachodniej pomiędzy składowiskiem złomu i miejscem na kontenery. Wobec powyższych danych należało uznać, że z uwagi na charakter oddziaływań, kumulacja oddziaływań z innymi przedsięwzięciami nie występuje w takim zakresie, by uzasadniać stwierdzenie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Co istotne, wbrew zarzutom odwołania i skargi, kwestia wzajemnych oddziaływań innych inwestycji została w przedmiotowej sprawie zbadana przez organy obu instancji, jak i w ramach opinii wydanych przez organy współdziałające. Kumulacji oddziaływań z różnych inwestycji w stopniu uzasadniającym potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie stwierdzono i powyższą konstatację przekonywująco uzasadniono. Należy podkreślić, że w postępowaniu przed organem I instancji inwestor był wielokrotnie wzywany do uzupełnienia dokumentacji w żądanym przez specjalistyczne organy ochrony środowiska zakresie, co ewidentnie świadczy o rzeczywistym dążeniu do rzetelnej weryfikacji dokumentacji inwestora. W szczególności inwestor był wzywany pismem organu I instancji z 11 stycznia 2021 r. (w tym co do uwzględnienia skumulowania oddziaływań z planowanymi i realizowanymi inwestycjami drogowymi podnoszonymi przez skarżącego), a także przez RDOŚ w Krakowie pismami z 7 stycznia 2021 r. i z 23 lutego 2021 r., co do treści KIP. Inwestor wezwaniom tym zadośćuczynił, składając 28 maja 2021 r. uzupełnienie KIP. Treść zalegających w aktach opinii Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w opinii z 11 sierpnia 2021 r., znak: KR.ZZŚ.2.435.40.2021.PK (k. nr 200-203 akt) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w M. z 23 czerwca 2021 r., znak: NNZ-420-64/20 (k. nr 183-184 akt) a także postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 30 lipca 2021 r., znak: 00.4220.1.423.2020.BaK/MKa (k. nr 195-197 akt), świadczy o dokonaniu szczegółowej analizy dokumentacji przedsięwzięcia. Wyrazem dbałości organów o możliwie dużą redukcję oddziaływań na obszary sąsiednie są transponowane do uzasadnienia decyzji I instancji warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji (w odniesieniu do hałasu pkt 10, 12 i 14 (ograniczenie czasowe prac, wymóg nasadzeń izolacyjnych oraz konieczność ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich). Odnosząc się zaś do podniesionych w odwołaniu i skardze kwestii oddziaływań na środowisko ze strony obwodnicy miasta M. oraz drogi S7, z których hałas w połączeniu z hałasem wytwarzanym przez przedsięwzięcie inwestora skutkował będzie jego zdaniem znaczącym oddziaływaniem na środowisko, należy wyjaśnić, że oczywistym jest, iż w pewnym zakresie rzeczywiście nastąpi w tym przypadku kumulacja tego oddziaływania, to jest hałasu związanego z użytkowaniem istniejących i projektowanych dróg z hałasem generowanym przez ruch pojazdów w związku z planowaną inwestycją i samym jej prowadzeniem. Omawiana kwestia została zbadana w toku postępowania, w tym w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz przez organy wyspecjalizowane w tej materii. Stwierdzono w sposób umotywowany, że uwzględniając oddziaływania z dróg poziomy hałasu i pyłu generowanego w ramach planowanego przedsięwzięcia nie przekroczą limitów przewidzianych dla tych oddziaływań. Oczywistym jest, co podnosiły obie strony postepowania, że kumulacja oddziaływań, a zwłaszcza hałasu, zachodzi w jakimś zakresie przy prawie każdej działalności gospodarczej, co więcej w ogóle przy większości rodzajów jakiejkolwiek aktywności ludzkiej na danym obszarze. Zrozumiały jest fakt, że duże inwestycje drogowe realizowane w sąsiedztwie nieruchomości zarówno skarżącego, jak i inwestora, co do których nie budziła wątpliwości konieczność sporządzania raportu i dokonywania oceny oddziaływania na środowisko, spotykają się z niezadowoleniem skarżącego, który ma na swojej nieruchomości budynek mieszkalny. Takie usytuowanie nie może jednak skutkować automatyczną oceną, że wobec istotnego hałasu generowanego przez planowane i realizowane drogi, każde zamierzenie inwestycyjne w sąsiedztwie tych dróg i zabudowań mieszkalnych, które generuje w pewnym stopniu własny hałas, będzie musiało być uznane za mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i objęte obowiązkiem sporządzenia raportu. Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że hałas na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będą powodować źródła komunikacyjne (pojazdy transportowe, ładowarka), załadunek złomu oraz cięcie złomu. Firma będzie zbierać złom w ilości ok. 20 000 Mg/rok. Natężenie ruchu szacuje się na 100 przejazdów / 8 godzin pracy dla samochodów < 3,5 t oraz 3 przejazdów / 8 godzin pracy dla samochodów > 3,5 t. Źródła instalacyjne będą stanowić rozładunek odpadów oraz cięcie metalu. Analizę akustyczną wykonano za pomocą oprogramowania SON2. Dopuszczona będzie praca urządzeń technologicznych wyłącznie w porze dziennej. W celu oceny wpływu inwestycji na klimat akustyczny wyznaczono poziom hałasu w porze dnia w punktach obliczeniowych zlokalizowanych na wysokości istniejącej zabudowy chronionej akustycznie. Prognozowany poziom hałasu, emitowanego do środowiska z terenu zakładu, o wartości 50/55 dB w porze dnia nie obejmuje swoim zasięgiem terenów chronionych akustycznie. Zatem przedmiotowa inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania na klimat akustyczny w rejonie najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Emisja niezorganizowana towarzysząca pracom budowlano-montażowym i transportowym będzie ograniczona do terenu inwestycji. W okresie codziennej eksploatacji zakład będzie oddziaływał na powietrze w zakresie emisji pyłu oraz substancji chemicznych (tlenki azotu, tlenek węgla i tlenki siarki). Z uwagi na założenia i sumaryczną wielkość emisji nie przewiduje się negatywnego oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Natężenie ruchu samochodowego związanego z inwestycją oraz sposób organizacji inwestycji nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko, ani zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji, ani też wystąpienia ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych. Analiza akustyczna (propagacji hałasu), w tym rozkład izofon, przedłożone przez inwestora (k. 157-169 akt adm.), zweryfikowane przez wykwalifikowane, specjalistyczne organy ochrony środowiska, prowadzić musi do stwierdzenia, że prawidłowo ustalono w sprawie brak wymagania przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podsumowując, choć rację ma skarżący, że opinie organów uzgadniających nie wiążą organu wydającego decyzję środowiskową, to w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, również w związku z przedsięwzięciami sąsiadującymi, zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.u.o.ś. Wbrew przy tym zarzutom skarżącego, organy dokonały wystarczającej oceny istniejących i planowanych w sąsiedztwie przedsięwzięć, oceniając jakie jest lub będzie oddziaływanie przedsięwzięć sąsiadujących i jak wyglądać będzie kumulacja tych oddziaływań z oddziaływaniem przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Z uzasadnienia rozważań organów w tym zakresie wynika przekonująco, że poziomy hałasu ustalone w KIP w odniesieniu do emisji przedsięwzięć obwodnicy M. oraz drogi S7 – nie powodują kumulacji uzasadniającej przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja może zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Należy przyznać rację skarżącemu, że KIP jest dokumentem prywatnym, przedkładanym przez inwestora wnioskującego o wydanie decyzji środowiskowej, a w oczywistym interesie każdego inwestora leży, aby planowane przez niego przedsięwzięcie nie zostało uznane za takie, które oddziałuje znacząco na środowisko, względnie oddziałuje potencjalnie, ale konieczne będzie przeprowadzenie oceny tego oddziaływania włącznie z raportem z tej oceny. Niemniej jednak równie ważne dla inwestora jest, aby treść przedłożonej przez niego dokumentacji odpowiadała przyszłemu zamierzeniu, bowiem tylko wtedy ma on szansę na legalne przeprowadzenie inwestycji. Organy obu instancji wykazały wystarczający w sprawie krytycyzm co do podanej przez inwestora w KIP treści. Organy pozytywnie zweryfikowały zgodność KIP z wymogami określonym w art. 3 ust. 1 pkt 5 i innych przepisach u.u.o.ś. Odnosząc się natomiast do postawionej przez skarżącego tezy, jakoby organy nie wyjaśniły co inwestor rozumie pod pojęciem "przerób złomu", a także czy inwestor przewiduje demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz inne ich przetwarzanie, a w szczególności, czy inwestor przewiduje zastosowanie strzępiarki złomu, należy podkreślić, że trafnie wskazał organ odwoławczy, iż postępowanie zakończone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach służy ocenie, czy planowane przez inwestora przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Przedmiotem tej oceny są założenia, które przedstawia wnioskodawca we wniosku i karcie informacyjnej przedsięwzięcia składanej wraz z wnioskiem. Weryfikacja tych założeń dokonywana jest przy udziale wyspecjalizowanych organów, które weryfikują informacje zawarte w KIP. Innymi słowy zakres postępowania wyznaczany jest przez rzeczywiste zamiary inwestora uzewnętrznione w przedstawianej przez niego dokumentacji przedsięwzięcia zgodnie z wymaganiami przepisów dotyczących ochrony środowiska. Brak jest zarówno podstaw prawnych jak i faktycznych do zakładania na etapie oceny przedsięwzięcia, jak chciałby tego skarżący, że zakres podejmowanych działań i w konsekwencji oddziaływania na środowisko spowodowany realizacją inwestycji będzie inny niż deklarowany przez inwestora i wynikający z KIP. Należy tu zaznaczyć, że w dobrze pojętym interesie inwestora jest, by przedstawiona przez niego dokumentacja odpowiadała rzeczywistym zamiarom. Hipotetyczna próba realizacji inwestycji w szerszym zakresie niż objętym zaskarżoną decyzją, będzie w oczywisty sposób nielegalna i nie spotka się z aprobatą np. na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Co więcej wniosek inwestora określa zakres żądania i przedsięwzięcia, a zatem jednocześnie zakres ten determinuje. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że słusznie organy w niniejszej sprawie dokonały oceny wpływu na środowisko opisanych w dokumentacji przedsięwzięcia przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów o wskazanych w decyzji kodach. Powyższy katalog, który wiąże inwestora, słusznie uznano za wykluczający możliwość prowadzenia w ramach eksploatacji przedsięwzięcia stacji demontażu pojazdów. W ramach takiego procesu musiałyby bowiem powstawać odpady niebezpieczne o kodzie 16 01 04* (zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy) lub też o kodzie 06 01 06 (zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów). Zatem słusznie uznał organ II instancji, że na podstawie kwestionowanej w niniejszej sprawie decyzji i KIP wykluczona jest realizacja i prowadzenie jednego z przedsięwzięć z § 2 ust. 1 pkt 42 i 43 rozporządzenia, zaś zamierzona przez inwestora działalność (zbieranie, przerób i skup złomu wraz z jego segregacją i sprzedażą) nie mieści się w kategorii wskazanych czynności demontażu lub przetwarzania pojazdu. Z kolei odnośnie § 2 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia – strzępiarki złomu, brak jest w dokumentacji zamiaru używania tego rodzaju sprzętu przez inwestora. Celem rozdrobnienia odpadów ma on zamiar natomiast używać ręcznej segregacji, a w ramach procesu przetwarzania odpadów R12 również koparki przeładunkowej, prasonożyc spalinowych, pił tarczowych do metali, wózków widłowych i palników na propan-butan. Postulowanie przez skarżącego zamiaru użycia strzępiarki przez inwestora należy uznać w realiach niniejszej sprawy za nie poparte dowodami hipotetyczne spekulacje. Zatem brak było podstaw do uznania przedmiotowego przedsięwzięcia za mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 42-44 rozporządzenia). Następnie, odnosząc się do grupy zarzutów przepisów postępowania związanych z art. 15 K.p.a., Sąd wskazuje, że w przypadku stwierdzenia i uzasadnienia przez organ odwoławczy kompletności materiału dowodowego w sprawie, brak jest podstaw prawnych i faktycznych do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Żądanie przez skarżącego prowadzenia "dodatkowego" postępowania "w jakimkolwiek zakresie szerszym niż dokonał tego organ I instancji" jest zatem bezzasadne. Organ II instancji nie ograniczył się przy tym, jak zarzuca skarżący, wyłącznie do analizy KIP oraz powtórzenia ustaleń opisanych w uzasadnieniu organu I instancji, a przeprowadził prawidłową kontrolę instancyjną, ponownie rozpoznając całokształt sprawy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Nie ma przy tym nic nagannego w podzieleniu przez organ odwoławczy trafnej argumentacji organu I instancji. Natomiast twierdzenia skarżącego o rzekomo ograniczonych możliwościach rozpoznania sprawy przez organ II instancji również należy uznać za gołosłowne i bezpodstawne. W razie stwierdzenia przez organ odwoławczy, że korzystne i potrzebne dla rozpoznania sprawy byłoby np. przeprowadzenie oględzin, nie ma najmniejszych przeszkód, by organ dokonał tych czynności samodzielnie, bądź zlecając je organowi I instancji na podstawie art. 136 K.p.a. W niniejszej sprawie natomiast brak jest podstaw do stwierdzenia, że czynności takie mogłyby być pożądane, a organ II instancji nie wykazał się należytą atencją. Kolejno odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez brak zapewnienia stronom możliwości skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 10 K.p.a., Sąd wskazuje, że błędnie organ II instancji uznał, że art. 49 K.p.a. ani art. 74 ust. 3 u.u.o.ś nie przewidują konieczności upływu dodatkowego terminu pomiędzy dniem, do którego obwieszczenie było wywieszone a dniem wydania decyzji. Przeciwnie, mając na uwadze regulację zawartą w art. 10 K.p.a., należy uznać, że nawet strona zapoznająca się z treścią obwieszczenia w ostatnim jego dniu, winna mieć zapewniony rozsądny termin umożliwiający wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Niewątpliwie wydanie decyzji jeden dzień po upływie 14-dniowego terminu obwieszczenia, takiego rozsądnego terminu nie zapewnia. Ma rację skarżący, że dla stwierdzenia powyższego uchybienia nie ma znaczenia to, czy przed upływem tych 14 dni strona powzięła wiedzę o decyzji lub innej czynności organu, a także czy w tym okresie strona uzyskała dostęp do akt postępowania. Jednak zauważyć trzeba, że okoliczności te mają znaczenie dla oceny, czy naruszenie przez organ I instancji art. 10 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę, że skarżący miał dostęp do akt, złożył skutecznie odwołanie, a przy tym ani w odwołaniu, ani w skardze do Sądu nie powołał się na jakiekolwiek czynności czy wnioski dowodowe, których wcześniejsze pominięcie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, należy uznać, że wskazane uchybienie organu I instancji nie może jednak skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Nie można za takie wnioski dowodowe uznać przedłożonych ze skargą wydruków fotografii wykonanych na terenie aktualnie prowadzonego przez inwestora skupu złomu przy ul. [...] w M., a także strony internetowej inwestora. Widoczne na tych zdjęciach jako złom poszczególne części samochodów nie dowodzą w żadnym razie jakiego rodzaju działalność inwestor będzie prowadził na działce nr [...]. Mimo zatem zrozumiałego niezadowolenia skarżącego, który już raz został pominięty jako strona postępowania i swych praw dochodził w postępowaniu wznowieniowym, powyższy zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Z kolei samo wskazanie art. 81 K.p.a. w obwieszczeniu, wobec braku powołania się na ten przepis w uzasadnieniu decyzji, nie może przynieść skutku stwierdzenia naruszenia tego przepisu. Na marginesie warto zaakcentować, że pozaśrodowiskowe okoliczności podnoszone przez skarżącego jak to, że planowana inwestycja nie jest w okolicy M. pożądana ani potrzebna, czy też że obniży ona wartość nieruchomości skarżącego, a nawet powstaną ograniczenia w jej zagospodarowaniu, nie mogły być brane pod uwagę przez organy i Sąd w niniejszym postepowaniu, a zatem związane z nimi zarzuty nie mogły przynieść zamierzonego skutku w tej sprawie. Końcowo, odnosząc się do złożonego w piśmie procesowym inwestora wniosku o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania wskazać należy na art. 200 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji. Z powyższego wynika zatem, że w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi ustanowiono zasadę, że zwrot kosztów postępowania może nastąpić jedynie na rzecz skarżącego i tylko w sytuacji, gdy skarga została uwzględniona. W świetle powyższego nie jest możliwe zasądzenie od skarżącego na rzecz inwestora kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, gdy skarga została oddalona. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sąd uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji, oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.