II SA/Kr 400/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 stycznia 2012 r. sprzeciwu A. F. na zarządzenie referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 400/09 pozostawiające bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 lutego 2004 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania. Pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek A. F. o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie zwolnienia od kwoty 120 zł poniesionej tytułem wynagrodzenia kuratora ustanowionego w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 11 stycznia 2011 r., doręczonym stronie w dniu 7 lutego 2011 r., wezwano wnioskodawcę o przedłożenie wniosku o zwolnieni od kosztów sądowych na urzędowym formularzu "PPF" w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wnioskodawca złożył przedmiotowy formularz w dniu 10 lutego 2011 r. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił A. F. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Zarządzeniem z dnia 25 października 2011 r., doręczonym wnioskodawcy w dniu 2 grudnia 2011 r., Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił bez rozpoznania wniosek A. F. o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 9 grudnia 2011 r. A. F. złożył sprzeciw od powołanego wyżej zarządzenia wskazując, iż w wyznaczonym 7-dniowym terminie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu zgodnie z wezwaniem Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., w przypadku wniesienia sprzeciwu - jeżeli tylko nie podlega on odrzuceniu - zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym w drodze postanowienia. Oznacza to, że na skutek wniesienia sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek ponownie rozpatrzyć wniosek skarżących w sprawie przyznania im prawa pomocy w zakresie żądanym przez wnioskodawcę. W myśl art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosowanie zaś do treści art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W przedmiotowej sprawie zachodzi hipoteza powołanego wyżej przepisu. Wnioskodawca przedłożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jednakże już po upływie terminu do dokonania tej czynności. Jak wynika z akt sprawy wezwanie do złożenia wniosku na urzędowym formularzu wnioskodawca otrzymał w dniu 31 stycznia 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 442 akt sądowych), zatem termin do wykonania wezwania Sądu upływał z dniem 7 lutego 2011 r. (poniedziałek), natomiast wnioskodawca dokonał żądanej czynności w dniu 10 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego) czyli już po upływie wyznaczonego terminu. Skoro zatem wnioskodawca złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu po upływie terminu i Sąd nie przywrócił mu terminu do jego złożenia na formularzu, to należy uznać, że wnioskodawca nie złożył wniosku w wymaganej prawem formie, zatem zgodnie z art. 257 P.p.s.a. należało przedmiotowy wniosek pozostawić bez rozpoznania.