II SA/Kr 400/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Ewa Rynczak Mirosław Bator / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi M.K. i P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Decyzją z dnia 25 sierpnia 2010 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Nadbudowa budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr "1" i "2" obr. [...] przy ul. [...] w K.". Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto wskazano, że w toku postępowania przesłano, zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 wskazanej ustawy projekt decyzji do zaopiniowania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowisk w K., który w terminie 21 dni od dnia przesłania projektu nie przesłał odpowiedzi, stąd uznano, że uzgodnienie jest pozytywne. Organ wskazał, że złożony wniosek wszczynający postępowanie w przedmiotowej sprawie wraz z późniejszymi uzupełnieniami, spełnia wymogi art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem granice terenu inwestycji zostały określone na kopii map przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać w skali 1:500 i 1:1000, charakterystyka planowanej inwestycji została przedstawiona w formie opisowej i graficznej, a ponadto przedłożono warunki w zakresie możliwości zaopatrzenia wnioskowanej inwestycji w infrastrukturę techniczną, wydane przez stosowne instytucje, potwierdzające, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zaznaczono również, że zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy odbyło się z udziałem osoby posiadającej wiadomości specjalne. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśniono ponadto, że w toku postępowania strony postępowania M. K. i P. K. wnieśli zastrzeżenia do przedmiotowej inwestycji. Organ szczegółowo opisał te zastrzeżenia oraz ustosunkował się do ich treści. Odwołania o tożsamej treści od powyższej decyzji złożyli M. K. i P. K. zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie błędnej wykładni literalnej i celowościowej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia oraz naruszenie ustawy Prawo budowlane, Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazali również na naruszenie przepisów prawa procesowego w zakresie oceny dowodów, poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, brak wszechstronnej oceny dowodów i zastosowanie wadliwych kryteriów ich oceny. W odwołaniu wskazano, że planowana inwestycja stanowi odstępstwo od zabudowy istniejącej w analizowanym obszarze. Obecnie wysokość istniejących budynków zabudowy szeregowej (których dotyczy inwestycja) wynosi do dachu 11,43 m, a po zrealizowanej inwestycji wynosiłaby 13,86 m. Wskaźnik wielkości planowanej powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji kubaturowej przekracza w znaczącym stopniu średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego. Planowana zabudowa spowodowałaby między innymi zaciemnienie działki nr "9" oraz budynku mieszkalnego na niej zlokalizowanego, natomiast w okresie zimowym spowodowałoby to również zaleganie śniegu w wyniku braku odpowiedniego przewietrzenia terenu czego skutkiem będzie podtapianie działek sąsiednich. To zaś pozostałoby w sprzeczności z zapisami ustawy Prawo budowlane i aktów wykonawczych. Nadto wskazano, że nie jest zasadnym objęcie postępowaniem w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji również działki nr "2", a przedstawione w tym zakresie wyjaśnienia nie znajdują racjonalnego uzasadnienia. Podniesiono także, że zlokalizowany na działce nr "1" i nr "2" budynek, którego dotyczy planowana nadbudowa jest zrealizowany niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. W związku z powyższym M. K. i P. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzja z dnia 16 grudnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał że, obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku. W odniesieniu do planowanego zamierzenia inwestycyjnego zmianie ulegnie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu i attyki. Dla planowanej inwestycji wysokość elewacji frontowej ustalono na zasadzie odstępstwa na 240 cm powyżej obecnie istniejącego stanu (mierzone do kalenicy) tj. na poziomie 234 m npm. W uzasadnieniu dla tak ustalonego parametru organ wyjaśnił, że w obszarze analizowanym dominuje uskokowe ukształtowanie kalenic, co obserwuje się zarówno na działkach nr "3", "2", "1", jak również na większości działek w najbliższym otoczeniu. Taka relacja zachodzi m.in. między zabudową na dz. "4" względem zabudowy na działce nr "5", a ta z kolei względem dz. nr "6". Podobną relację zaobserwować można pomiędzy dz. nr "7" i dz. nr "1", przy czym ze względu na bardzo czytelną różnicę względnej wysokości pomiędzy tymi budynkami, możliwym jest pewne zwiększenie wysokości budynku na dz. nr "1", stąd można uznać, że wnioskowane zwiększenie wysokości istniejącego budynku o 240 cm zapewni harmonijne zachowanie różnicy poziomów kalenic i wysokości między budynkami na w/w działkach. W odniesieniu do zarzutów odwołania w zakresie wysokości budynku, który po zrealizowaniu będzie stanowił znacznie wyższy budynek od pozostałych organ wyjaśnił, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że w obszarze analizowanym znajduje się budynek posadowiony na działce nr "8" o wysokości 14,14 m do kalenicy, co oznacza, że w obszarze znajduje się budynek, który posiada wysokość wyższą od wysokości planowanej dla zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem. Ponadto organ odwoławczy nie kwestionuje faktu uskokowego charakteru ukształtowania kalenic w obszarze analizowanym co powoduje, że linia kalenic poszczególnych budynków kształtuje się uskokowo, z zachowaniem uskoku o wysokości 2 m. Podkreślono, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest wstępnym etapem procesu inwestycyjnego, a faktyczne ustalenie parametrów zabudowy nastąpi na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczące naruszenia norm prawa budowlanego będą zatem analizowane w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zaznaczono także, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia prac budowlanych, a stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości, określając warunki jakie inwestycja ta ma spełniać. Skargę na powyższą decyzję złożyli M. K. i P. K. zarzucając naruszenie norm prawa materialnego i procesowego. Skarga stanowi powtórzenie zarzutów podniesionych w odwołaniu. Skarżący zarzucili, że już na etapie wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powinny być brane pod uwagę wszystkie istotne parametry zabudowy, tak aby inwestycja nie naruszała norm prawa budowlanego oraz interesu publicznego osób trzecich. Tymczasem planowana inwestycja stanowi odstępstwo od zabudowy istniejącej w analizowanym obszarze. Nadbudowa spowoduje między innymi zaciemnienie działki nr "9", zaleganie śniegu w wyniku braku odpowiedniego przewietrzenia terenu czego skutkiem będzie podtapianie sąsiednich działek. Skarżący podnieśli również, że nie jest zasadnym objęcie postępowaniem w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji również działki nr "2". Wskazano też, że istniejący na działce nr "1" oraz "2" budynek, którego dotyczy planowana nadbudowa został zrealizowany niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, bowiem nie została zachowana odległość 4 m od granicy działki sąsiedniej, co stanowi istotne odstępstwo od projektu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi niższej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Sądy administracyjne zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a sprawują kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a kontrola sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będą jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty- w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga jest bezzasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie są decyzje organów administracji ustalające warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Nadbudowa budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr "1" i "2" obr. [...] przy ul. [...] w K.". Na wstępie zaznaczyć należy, że dla terenu na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zatem z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Jak wynika z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 wskazanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalając na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Stwierdzić należy, że przedmiotowa inwestycja spełnia łącznie wszystkie wskazane powyżej wymogi. W obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Działki sąsiednie dostępne do tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, o których mowa pkt 1 ust. 1 powołanego artykułu tj. w sposób zapewniający kontynuacje funkcji, parametrów oraz cech i wskaźników kształtowania zabudowy. W szczególności istotny parametr jakim jest wysokość planowanej nadbudowy jest zachowany, gdyż na działce sąsiedniej dostępnej do tej samej drogi publicznej ul. [...] (działce "8") posadowiony jest już budynek o wysokości zbliżonej (nieco wyższy) od planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wskazać tu należy, iż pojęcie "działka sąsiednia dostępna do tej samej drogi publicznej" w doktrynie i orzecznictwie definiowana jest szeroko. Nie jest to działka przyległa do działki na której ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne, ale działka, która ma dostęp do tej samej drogi publicznej i znajduje się w obszarze analizowanym. Dla przykładu można przytoczyć tu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007r. II OSK 657/06 gdzie przyjęto, iż działką sąsiednią jest każda działka, znajdująca się w obrębie obszaru analizowanego, wyznaczanego na podstawie przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz z wyrok z dnia 3 grudnia 2008 r. II OSK 1520/07 w którym przyjęto, iż działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w granicach "analizowanego obszaru", tworzącego urbanistyczną całość, który należy określić dla każdego przypadku oddzielnie (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Działka, której dotyczy planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, którą jest ul. [...], a istniejące uzbrojenie terenu jest dla planowanej nadbudowy wystarczające. Teren inwestycji stanowi grunt oznaczony jako B (grunty wyłączone z klasyfikacji). Poza spełnieniem powyższych wymagań z art. 61 ust. 1 ustawy, do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest prawidłowe określenie wskaźników o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1588). W rozporządzeniu tym określone zostały parametry nowej zabudowy tj. linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Przystępując do oceny zgodność zaskarżonej decyzji ze wskazanymi przepisami podkreślić należy, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega na nadbudowie budynku mieszkalnego, w granicach dotychczasowej nieruchomości. Nie ma być to zatem budowa nowego obiektu budowlanego a dokonanie zmian w budynku już istniejącym. Wskazać tu należy, iż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagają ustalenia, w drodze decyzji (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), warunków zabudowy w sytuacji zarówno budowy obiektu budowlanego, wykonania innych robót budowlanych, jaki i zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (art. 59 ust. 1). Z kolei w myśl powołanego na wstępie art. 61 ust. 1 wskazanej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymieniowych w tym przepisie warunków. Ustawodawca nie dokonał tu rozróżnienia przesłanek koniecznych do spełnienia w zależności od tego, czy chodzi o budowę obiektu budowlanego, czy też o wykonanie innych robót budowlanych (jak w niniejszym przypadku), czy o zmianę sposobu użytkowania. W tym stanie prawnym należy uwzględniać specyfikę danego zamierzenia inwestycyjnego dla którego właściwy organ ustala warunki zabudowy. Nie wynika to bezpośrednio z przepisu, ale siłą rzeczy inną treść będzie miała decyzja ustalająca warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie nowego obiektu (w tym przypadku decyzja bezwzględnie musi ustalać wszystkie parametry o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. linię zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrię dachu) a inną decyzja ustalająca warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, zwłaszcza w sytuacji, kiedy zmiana ta nie jest połączona z wykonaniem prac budowlanych. Decyzja wydawana w takiej sprawie nie może określać parametrów o których owa wyżej. Z kolei decyzja ustalająca warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na wykonaniu innych niż budowa nowego obiektu, robót budowlanych (w szczególności nadbudowa obiektu już istniejącego) także musi uwzględniać to, iż nie jest możliwe wyznaczenie niektórych parametrów opisanych w/w rozporządzeniem. Nie można bowiem ustalić linii nowej zabudowy w sytuacji kiedy linia ta nie zmienia się w stosunku do stanu istniejącego. Także wyznaczenie wskaźnika wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz szerokości elewacji frontowej jest niecelowe w sytuacji, kiedy wskaźnik ten planowana inwestycja ma zachować. Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. W decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, nie ustalono obowiązującej linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz szerokości elewacji frontowej podając, iż planowana inwestycja nie zmieni tych parametrów. Tym samym decyzja ustaliła, że parametry te mają być zachowane w dotychczasowych wielkościach. Zdaniem sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, z uwagi na specyfikę przedmiotowego zamierzenia (nadbudowę budynku istniejącego) taka treść decyzji nie narusza przepisów ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego. Istotne dla przyszłej inwestycji parametry jakimi są wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrię dachu decyzja organu I instancji ustaliła w sposób prawidłowy – zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej określono na podstawie § 7ust 4 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, iż dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Wykonana w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna wskazała natomiast, iż cechą charakterystyczna działek znajdujących się w najbliższy sąsiedztwie inwestycji jest uskokowe ukształtowanie kalenic. Maksymalna wysokość zabudowy na działkach zlokalizowanych w najbliższym sąsiedztwie wynosi 6 m do okapu i 9,5 m do kalenicy. Z analizy wynika ponadto, że pomimo zwiększenia wysokości elewacji frontowej budynku w wyniku planowanej nadbudowy o 240 cm (mierząc od kalenicy) - różnice poziomów kalenic i wysokości pomiędzy budynkami na działkach sąsiednich zostaną zachowane. Wysokość kalenicy na sąsiedniej działce nr "7" wynosi 9,5 m, wysokość kalenicy budynku objętego planowana nadbudową (zlokalizowanego na działkach "1" i "2") obecnie wynosi 9 m. a zatem planowana inwestycja nie wypłynie negatywnie na ład przestrzenny, rozumiany jako ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość lecz wpisze się w już istniejący układ urbanistyczny i nawiąże do istniejących standardów zabudowy sąsiednich działek o charakterze uskokowym. Jak mowa o tym wyżej, w obszarze analizowanym jest także działka sąsiednia (w rozumieniu ustawy) która ma wysokość nieznacznie większą od wysokości planowanej inwestycji. Zdaniem sądu parametr ten został więc wyznaczony prawidłowo, gdyż wynika on z logicznego wywodu analizy urbanistyczno-architektonicznej. Ustosunkowując się z kolei na zarzut podniesiony w skardze, że już na etapie wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powinny być brane pod uwagę wszystkie istotne parametry zabudowy, podkreślić należy, że zakres uprawnień organów wydających decyzję o warunkach zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej. Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy organ bada jedynie czy spełnione są przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podobnie, odnosząc się do zarzutu, że budynek którego dotyczy planowana nadbudowa został wybudowany niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, wskazać należy, że rolą organów administracji w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy nie jest badanie i ocena prawidłowości wydanego w innym postępowaniu pozwolenia na budowę. Organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy nie może również rozstrzygać o warunkach techniczno-budowlanych i badać kwestii zaciemnienia działki nr "9", czy też zalegania śniegu, czego domagali się skarżący. Podkreślić w tym miejscu należy, że celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest określenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której konkretyzacja nastąpi dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Wskazać na koniec należy, iż mapa stanowiąca załącznik graficzny (nr 4) do decyzji organu I instancji wbrew wymogom o których mowa w § 9 ust 2 rozporządzenia nie zawiera adnotacji o przyjęciu jej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (podobnie jak mapa stanowiąca część graficzną analizy). Nie jest to jednak uchybienie przepisom prawa materialnego które by miało wpływ na rozstrzygnięcie, podobnie jak fakt, iż w analizie wskazano jedynie, iż obszar analizowany wyznaczono zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. nie wyjaśniając dokładnie sposobu wyznaczenia tego obszaru. Nie budzi bowiem wątpliwości sądu (po dokonaniu pomiaru), iż obszar ten wyznaczono jako okręg o promieniu równym trzykrotnej szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy – a zatem zgodnie z wymogiem określonym w § 3 ust 2 rozporządzenia. Uchybienia te nie mogą zatem stanowić podstawy do wzruszenia zaskarżone decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji gdyż zgodnie z dyspozycja art. 145 § 1 pkt 1a sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Dopuszczenie się więc przez organ administracji w wydanym przez siebie orzeczeniu naruszenia prawa, w stopniu który nie wpływa na wynik sprawy, nie daje podstaw do uchylenia tego aktu przez sąd. Biorąc pod uwagę powyższe, sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi skargę oddalił skargę jako niezasadną.