II SA/Kr 401/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r. sprawy ze skargi N.M. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr 40/2017 z dnia 17 stycznia 2017 r., znak: [....] w przedmiocie umorzenia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] nr [...] z dnia 17 stycznia 2017 r. na podstawie: * art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., póz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.); * art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r, póz. 290 ze zm., dalej: u.p.b.); po rozpatrzeniu odwołania S. W., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. z dnia 9 września 2016 r., znak: [...], którą na podstawie art. 50 ust. 1 u.p.b. orzeczono: odmawiam wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przy remoncie budynku produkcyjnego w rolnictwie - kurnika istniejącego na działce nr [...] obr[...] w T. przy ul [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu l instancji. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 18 maja 2016 r. organ l instancji przeprowadził kontrolę na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w T.. Stwierdzonym wówczas zostało, iż na ww. nieruchomości nie są prowadzone żadne roboty budowlane, zaś część budynku jest zamknięta, na potwierdzenie czego wykonano fotografie. Notatką służbową z dnia 25 maja 2016 r. stwierdzono fakt nieprzeprowadzenia oględzin na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w T. z uwagi na nieobecność właściciela. Ustalono również, iż budynek jest w złym stanie technicznym, lecz nie zagraża bezpośrednim zawaleniem. Ponadto ponownie nie zaobserwowano wykonywania robót budowlanych, jak też obecności pracowników budowy. W dniu 21 czerwca 2016 r. dokonano kontroli legalności robót budowlanych i stanu technicznego budynku usytuowanego na dz. Nr [...] obr. [...] w T.. Stwierdzono, iż budynek posadowiony na ww. działce składa się z trzech parterowych części. W zakresie robót budowlanych podniesiono, iż wykonano remont wewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania, wymianę nadproży drzwiowych w części północnej budynku oraz wymianę połaci dachowej od strony 1 Sygn. akt II SA/Kr 401/17 południowej w zakresie dwóch przęseł - na długości 8m. M. i M. M. oświadczyli, iż posiadają pozwolenie na budowę z dnia 26 października 1976 r., zgłoszenie z dnia 2 lutego 2016 r. oraz posiadają oświadczenie I. B. o prowadzeniu w przedmiotowym obiekcie działalności związanej z hodowlą drobiu od końca lat 70 XX w. do roku 2011. Ponadto oświadczają, iż od 2011 r. do m-ca lutego 2016 r. również prowadzono tamże hodowlę drobiu, którą zawieszono na czas remontu. W protokole zanotowano również m.in., iż M. i M. M. przedkładają mapę, z której wynika, iż działka oznaczona numerem [...] uległa podziałowi na działki nr [...], [...] i [...]. Organ wskazał, iż jako kartę nr [...] włączono kopię decyzji nr [...] Urzędu Miejskiego w T. z dnia 26 października 1976 r., znak: [...], jako kartę nr [...] - zgłoszenie z dnia 2 lutego 2016 r. robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, jako kartę nr [...] - potwierdzenie przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania z dnia 7 września 2004 r., znak: [...], zaś jako kartę nr [...] - egzemplarz pozwolenia na budowę nr [...], jednakże o odmiennej treści niż egzemplarz zalegający na karcie nr [...]. W dniu 6 lipca 2016 r. M. M. oświadczył do protokołu m.in., iż od końca lat 70 X do chwili obecnej obiekt jest nieustannie użytkowany jako kurnik oraz przedłożył oryginalny egzemplarz pozwolenia na budowę nr [...], tożsamy z egzemplarzem zalegającym na karcie nr [...]. Organ l instancji pismem z dnia 11 lipca 2016 r, znak: [...] działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał Prezydentowi Miasta T. wnioski dot. rozbiórki budynku kurnika, zlokalizowanego na dz. nr ew. [...] obr. [...] w T. z uwagi na fakt, iż decyzja pozwolenia na budowę nr [...] ograniczała czas użytkowania przedmiotowego obiektu do 5 lat, zaś nie została prolongowana. PINB poinformował ponadto Prezydenta Miasta T., iż zgłoszenie z dnia 31 sierpnia 2004 r. jest nieskuteczne z uwagi na przedłożenie innych dokumentów (niezgodnych z w/w decyzją o pozwoleniu na budowę) przy zgłoszeniu z dnia 31.08.2004r. przedmiotowego budynku inwentarskiego (kurnika) do użytkowania. W dniu 29 sierpnia 2016 r. przeprowadzono kontrolę na działce nr ew. [...] obr. [...] w T. na okoliczność prowadzenia ich pod wzglądem zgodności z dokonanym zgłoszeniem. Ustalono, iż: 1) wymieniono pokrycie dachu oprócz części budynku od strony południowej, pokrycie z blachy trapezowej; Sygn. akt II SA/Kr 401/17 2) na podłużnych ścianach budynku widać nowe murłaty o przekroju 14x14; 3) konstrukcja stalowa wewnątrz budynku / słupy z dwuteowników wzmocnionych, płotwy z dwuteowników 1120 / nie była wymieniana, jest jako istniejąca. Do płotwi z dwuteowników przymocowano wzdłuż belki drewniane o przekroju 14x14 cm; 4) Brak możliwości stwierdzenia, czy na całym dachu zostały wymienione krokwie. Na dzień kontroli budynek posiada nowe przykrycie, a dach od wewnątrz podbity blachą. Na części nie obitej widać ocieplenie z wełny mineralnej i nowe wymienione krokwie. G. B. - wykonawca remontu konstrukcji dachu budynku inwentarskiego oświadczył, iż, prace związane z remontem konstrukcji dachu polegały na wymianie jedynie przegnitych części drewnianych, tj. krokwi, łat. Nie została wymieniona cała konstrukcja. Część istniejących pozostałych krokwi została wzmocniona przez dobicie do nich nowych. Jako kartę nr [...] akt PINB włączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię postanowienia asesora Prokuratury Rejonowej w T. z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt PR l [...] odmawiające wszczęcia śledztwa w sprawie wykonywania remontu w budynku gospodarczym na dz. nr e w. [...] obr. [...] w T., złożenia fałszywych zeznań do protokołu przeprowadzonej przez PINB dnia 26 czerwca 2016 r. kontroli, złożenia fałszywego oświadczenia w uzasadnieniu uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do sposobu użytkowania budynku i nieruchomości przy ul. [...] w T., przerobienia decyzji pozwolenia na budowę nr [...] oraz użycia ww. przerobionego dokumentu. W dniu 9 września 2016 r. PINB wydał skarżoną decyzję, znak: [...], którą wraz z aktami sprawy oraz odwołaniem S. W., przesłał do MWINB za pismem z dnia 3 października 2016 r., znak: [...] W ww. piśmie przewodnim PINB poinformował organ odwoławczy, iż w niniejszej sprawie nie występuje przypadek, o którym mowa w art. 132k.p.a. Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie przeprowadził rozpoznanie przedmiotowej sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Zgodnie z treścią m.in. zawiadomienia z dnia 30 sierpnia 2016 r., znak: [...] przedmiotem prowadzonego przez PINB postępowania było prowadzenie robót budowlanych w budynku usytuowanym na terenie działki nr [...] obr[...] przy ul. [...] w T.. Sygn. akt 11 SA/Kr 401/17 Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy wskazał, iż w jego ocenie postępowanie winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Organ podkreślił, że ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. póz. 443) zmieniono treść u.p.b. jednakże zgodnie z art. 6 ust. 1 przywołanej Ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują przepisy u.p.b. w brzmieniu sprzed ww. nowelizacji. W części stanowiącej uzasadnienie prawne skarżonej decyzji PINB wskazał art. 50 ust. 1 u.p.b., zgodnie z którym (w brzmieniu obowiązującym z uwagi na datę wszczęcia postępowania). W przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49 b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę*bądź w przepisach. W niniejszej sprawie skarżąca - N. M. w dniu 2 lutego 2016 r. złożyła na dziennik podawczy Urzędu Miasta T. zgłoszenie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, zaś Prezydent Miasta T. w ustawowym terminie nie wniósł od ww. zgłoszenia sprzeciwu. Organ nadzoru budowlanego l instancji kilkukrotnie przeprowadzając wizje na działce nr [...] obr. [...] w T. nie stwierdził zaś wykonania innych robót niż określone w ww. zgłoszeniu. Sytuacja taka co do zasady winna prowadzić do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość spowodowaną brakiem podstaw do wydania nakazu bądź zakazu przez organ nadzoru budowlanego. Jednakże, jak wynika z akt sprawy, budynek inwentarski - kurnik wykonano na podstawie decyzji pozwolenia na budowę nr [...] Urzędu Miejskiego w T. z dnia 26 października 1976 r., znak: [...], która to decyzja określała czas jego użytkowania na 5 lat z możliwością prolongaty, która nie została dokonana. Tym samym należało uznać, iż zgłoszenie N. M. z dnia 2 lutego 2016 r. nie jest prawnie skuteczne, pomimo niewniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, gdyż njewniesienie sprzeciwu nastąpiło w niniejszej Sygn. akt II SA/Kr 401/17 sprawie w sposób wadliwy. Kluczowym w niniejszej sprawie jest bowiem fakt, że pozwolenie na budowę nr [...] określało czas użytkowania przedmiotowego obiektu na 5 lat. Obowiązek rozbiórki obiektu, objętego czasowym pozwoleniem na użytkowanie, powstaje z chwilą upływu okresu jego użytkowania określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to zatem niepieniężny obowiązek inwestora, nałożony na niego w wyniku otrzymania pozwolenia na budowę. Taki obowiązek podlega egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez organ, który wydał takie pozwolenie. W konsekwencji organ przyjął, że brak jest możliwości prowadzenia postępowania legalizacyjnego w sprawie obiektu posadowionego na działce nr [...] obr. [...] w T. przy ul. [...]. W ocenie organu przesłanki konieczności umorzenia zostały spełnione bowiem brak prolongaty pozwolenia na budowę nr [...] spowodował, iż budynek inwentarski - kurnik podlega rozbiórce. Organem właściwym zaś do wyegzekwowania ww. obowiązku jest Prezydent Miasta T., w związku z tym bezprzedmiotowym było prowadzenie przez organy nadzoru budowlanego postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 u.p.b. Należy zatem wskazać, iż okoliczności sprawy w zakresie określonym przedmiotem rozstrzygnięcia PINB prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja wydana na podstawie art. 50 ust. 1 u.p.b. jest w ustalonym stanie sprawy błędna, zaś postępowanie winno zostać umorzone. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca N. M.. Zaskarżanej decyzji zarzuciła : 1. Naruszenie prawa przepisu materialnego § 43 ust 2 pkt4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 roku w brzmieniu obowiązującym w dniu 26 października 1976 (Dz. U. Nr 8, póz. 48) - wobec przyjęcia, że decyzja urzędu Miejskiego w T. z dnia 26 października 1976 nr [...] udzielała pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego przez okres 5 lat; 2. naruszenie przepisów postępowania, a dokładnie art. 7, 77, 80 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez selektywną ocenę materiału dowodowego i nieuwzględnienie: - dokonanego w dniu 31 sierpnia 2004 r. zgłoszenia budynku, zlokalizowanego na Sygn. akt II SA/Kr 401/17 działce nr [...] obr. [...] w T. do użytkowania; - zawiadomienia Wydziału Geodezji i Gospodarowania Nieruchomościami z dnia 13 września 2004 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Taka interpretacja pozwolenia na budowę jest przyczyną dalszych błędnych postanowień decyzji. Skarżąca podniosła, że brzmienie tekstu decyzji " pozwolenia udziela się na okres tymczasowy 5 lat z możliwością prolongaty" wskazuję na czasowy charakter pozwolenia na budowę, a nie na czas użytkowania obiektu. Jak wynika z przepisu art. 32 ust 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, póz. 229 ze zm.) termin wskazany w pozwoleniu jest terminem obowiązywania decyzji, nie ma podstaw do innej interpretacji tego przepisu. Nadmieniła, że ówczesne przepisy nie definiują w żaden sposób obiektu tymczasowego, owa definicja pojawia się w Rozporządzeniu Ministra Administracji Terenowej i Środowiska z dn. 3 lipca 1980 r., tj. § 4 ust 1 pkt 5: Ilekroć w przepisach rozporządzenia mowa jest o budynkach tymczasowych -rozumie się przez to budynki nie połączone w sposób trwały z gruntem, skonstruowane jako rozbieralne, jak baraki, kioski, obiekty o konstrukcji pneumatycznej i typu namiotowego lub budynki określone w przepisach jako tymczasowe. Mimo braku legalnej definicji powołanego pojęcia należy przyjąć (wobec zmiany rozwiązań rangi ustawowej) identyczną definicję na gruncie przepisów obowiązujących w 1976 roku. Kurnik, którego dotyczy niniejsze postępowanie, nie odpowiada opisanej definicji, zatem nie jest obiektem tymczasowym. W ocenie skarżącej należy uwzględnić fakt, że przytoczone rozporządzenie zostało wydane na mocy delegacji art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy prawo budowlane z 1976 r. przemawia to dodatkowo za tym aby właśnie w taki sposób rozumieć pojęcie budynku tymczasowego na gruncie wskazanego stanu faktycznego. Zdaniem skarżącej nie ulega wątpliwości, że doszło tu do błędu subsumcji normy prawnej, bowiem do wskazanego stanu faktycznego nie ma zastosowania przepis § 43 ust 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 roku. Obiekt budowlany na który zostało wydane pozwolenie z dnia 26 października 1975 r. nie jest obiektem tymczasowym, nie wskazano tak w decyzji ani nie wyznaczono terminu na jaki obiekt może być użytkowany, udzielono czasowego pozwolenia na budowę inwestycji. Ustawa prawo Sygn. akt II SA/Kr 401/17 budowlane z 24 października 1975 r. w art. 2 pkt 2 zawiera definicję zgodnie z którą "przez budowę rozumie się wykonywanie obiektu, a także jego przebudowę i rozbudowę". Według organu administracji w pkt. 3 zdanie drugie Decyzji nr [...] z dnia 26 października 1976 r. wskazano, że pozwolenia udziela się na okres tymczasowy 5 lat z możliwością prolongaty. Skarżąca nie podziela powyższego. W aktach postępowania znajdują się dwie kopie opisanego dokumentu, przy czym w jednej z kopii brak jest zdania opisanego wyżej. Organ pierwszej instancji wskazał, że ma wątpliwości co do autentyczności dokumentu przedłożonego przez W. B. wraz z zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Powyższe stanowisko jest zastanawiające o tyle, dokument ten nie budził wątpliwości w chwili jego złożenia, a zaczął budzić, kiedy funkcjonowanie kurnika zaczęło przeszkadzać nabywcom gruntów sąsiednich. Skarżąca wskazała, że Urząd Miasta T. złożył w sprawie sfałszowania dokumentu zawiadomienie o przestępstwie, które zakończyło się umorzeniem postępowania. Brak jest zatem obecnie jakichkolwiek przesłanek do twierdzenia, że jedna kopia decyzji jest "prawdziwsza" od drugiej. Niezależnie od powyższego przyjmując hipotetycznie, że oryginalna decyzja zawierała zdanie Pozwolenia udziela się na okres tymczasowy 5 lat z możliwością prolongaty, nie można podzielić stanowiska WINDB, który w swej decyzji wskazuje, że decyzja określała czas użytkowania obiektu. Dokonując analizy językowej omawianego fragmentu należy wnioskować, że wskazany w decyzji czas, zgodnie z podstawowymi zasadami budowy zdania obowiązującymi w języku polskim odnosi się do słowa pozwolenia. Winien zatem organ wskazać, czego owo pozwolenie dotyczy. Jest to jedyne pozwolenie o jakim mowa w dokumencie, zaś decyzja nie zawiera informacji o czasie użytkowania. Skarżąca wskazała, że cała dokumentacja dotycząca obiektu była wielokrotnie przedmiotem analiz organów nadzoru budowlanego i owy stan faktyczny nie budził wątpliwości wręcz przeciwnie był on akceptowany i stanowił podstawę do dokonywania kolejnych czynności prawnych. Budynek został zgłoszony do użytkowania w dniu 31 sierpnia 2004 r., ponad to obiekt uzyskał nr porządkowy, przyznany przez Wydział Geodezji i Gospodarowania Nieruchomościami w dniu 13 września 2004 r. Wskazane instytucje nie uznały obiektu skarżącej jako obiektu tymczasowego. MWINB nie zwrócił uwagi na to, że powyższe decyzje traktowały obiekt budowlany jako funkcjonujący zgodnie z prawem. Wyżej przywołane zgłoszenie obiektu z dnia 31 sierpnia 2004r, zgodnie z art. Sygn. akt 11 SA/Kr 401717 54 prawa budowlanego zostało zaakceptowane poprzez milczącą zgodę organu, nie wniesiony został sprzeciw w terminie 30 dni, Nie można uznać, że do postępowania zgłoszeniowego mają w pełni zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W skarżonej decyzji MWINB podnosi, że niewniesienie sprzeciwu przez organ administracji architektoniczne - budowlanej było dokonane w sposób wadliwy. Milcząca zgoda organu jest zdarzeniem prawnym, które z mocy samego prawa wywołuje skutek prawny, nie można powiedzieć o wyrażeniu zgody milczącej organu w sposób wadliwy. Zdaniem skarżącej powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że błędne zinterpretowano stan faktyczny, co miało daleko idące konsekwencje w postaci uznania postępowania za bezprzedmiotowe, uznanie niewłaściwości PINB do wydawania decyzji w sprawie wstrzymania robót budowlanych. Obiekt budowlany skarżącej jest użytkowany zgodnie z prawem i inaczej kształtuję się jego sytuacja prawna niż ocenił to MWINB, nie spełnia on przesłanek rozbiórki i należy traktować go jako obiekt nie mający charakteru tymczasowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jako uzasadniona musiała odnieść zamierzony skutek prawny. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 stycznia 2017 r., którą uchylona została decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. z dnia 9 września 2016 r., wydana na podstawie art 50 ust. 1 prawa budowlanego, o odmowie wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przy remoncie budynku kurnika istniejącego na działce [...] obr. 20 w T. przy ul. [...], a następnie umorzono postępowanie organu l instancji. Na uzasadnienie powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w trakcie kontroli robót budowlanych wykonywanych w budynku inwentarskim -kurniku na podstawie zgłoszenia dokonanego w dniu 2 lutego 2016 r. przez N. M. stwierdzono, że budynek ten wykonano na podstawie decyzji pozwolenia na budowę nr [...] Urzędu Miejskiego w T. z dnia 26 października 1976 r., która określała czas jego użytkowania na 5 lat z możliwością prolongaty, która nie została dokonana. W związku z tym organ uznał, że dokonane zgłoszenie było prawnie Sygn. akt II SA/Kr 401/17 bezskuteczne pomimo niewniesienia sprzeciwu. Natomiast obiekt objęty czasowym pozwoleniem użytkowania podlega rozbiórce z chwilą upływu okresu jego użytkowania, określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlatego też sprawa podlega umorzeniu albowiem obowiązek rozbiórki podlega egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, zaś organy nadzoru budowlanego nie są właściwe do wyegzekwowania tego obowiązku, tym samym nie jest także możliwe przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego przedmiotowego budynku. W ocenie Sądu stanowisko organu uzasadniające umorzenie postępowania w sprawie, wobec jego bezprzedmiotowości, jest w realiach niniejszej sprawy przedwczesne. W pierwszej kolejności nie można zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym przez organy nadzoru budowlanego, że decyzja nr [...] Urzędu Miejskiego w T. z dnia 26 października 1976 r. określała czas użytkowania obiektu, na jej podstawie wzniesionego, na okres 5 lat. Z literalnego brzmienia decyzji nr [...] wydanej na podstawie art. 29 ust. 1 , 2 i 4 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. oraz § 43 i 44 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. wynika, że " pozwolenia udziela się na okres tymczasowy 5 lat, z możliwością prolongaty". Zastrzeżenie to wprost odnosi się do udzielonego pozwolenia, co ma istotne znaczenie dla jego ważności, o czym później. Nie zaś jak interpretują to organy do charakteru budowli, z uwagi na określony czas jej użytkowania. W decyzji tej w ogóle nie użyto zwrotu "użytkowanie". Zgodnie z § 43 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r., w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 z późn. zm. - wg stanu na dzień wydania badanej decyzji z dnia 26 października 1976 r), pozwolenie na budowę ustala terminy, do których będą mogły istnieć obiekty budowlane realizowane jako tymczasowe. Z kolei art. 2 powołanej wyżej ustawy stanowi, że przez "obiekty budowlane" rozumie się stałe i tymczasowe budynki lub inne stałe i tymczasowe budowle, jak mosty, budowle ziemne, tunele, drogi, linie kolejowe, sieci energetyczne i telekomunikacyjne, budowle hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, ściany oporowe, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, stanowiące całość techniczno-użytkową, wyposażoną w instalacje i urządzenia niezbędne do spełniania przeznaczonych im funkcji. Ustawa, ani też wyżej wskazane rozporządzenie nie zwierają legalnej definicji "tymczasowego budynku, budowli". Nie mniej uprawnione jest przyjęcie, z uwagi na przytoczoną treść § 43 ust 2 pkt 4, że aby stwierdzić, że pozwolenie dotyczy "tymczasowego budynku" musiałoby wprost wynikać z treści decyzji o pozwoleniu na budowę, że dotyczy realizacji obiektu właśnie o takim charakterze. Natomiast pojęcie tymczasowych obiektów budowlanych zostało sprecyzowane w obowiązującym na dzień wydania pozwolenia na budowę zarządzeniu Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.U. MB. Z 1966 r. nr 10 poz.44) w rozdziale 27 zatytułowanym Tymczasowe Obiekty Budowlane, w którym w § 147 ust. 1 wskazano przykłady obiektów budowlanych tymczasowych, jak prowizoryczne składy materiałów, tymczasowe drewniane (baraki) przeznaczone na pobyt ludzi, cyrki, karuzele, strzelnice, pawilony wystawowe, kioski, trybuny, stargany i itp. obiekty czasowego użytku (...), zaś w ust. 2 doprecyzowano, że ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o tymczasowych budynkach drewnianych , należy przez to rozumieć również tymczasowe budynki (baraki), wykonywane z innych palnych materiałów lub elementów budowlanych. Z przytoczonych regulacji wynika, że tymczasowe budynki to przede wszystkim baraki lub inne obiekty budowlane o prowizorycznym charakterze, drewniane bądź wykonywane z innych palnych materiałów lub elementów budowlanych. Tej definicji w ocenie Sądu nie odpowiada budynek opisany w decyzji z dnia 26 października 1976 r. jako "kurnik parterowy o pow. zabudowy 1218m2 pow. użytkowej 11377m2i kubaturze 5229m3". W ocenie Sądu użyty w decyzji zwrot "okres tymczasowy" odnosi się bez wątpienia do pozwolenia na budowę i koreluje z treścią art. 32 Prawa budowlanego z 1974 r. W brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stanowił on : - w ust. 1, że pozwolenie na budowę traci ważność, jeżeli budowa: 1) nie została rozpoczęta w ciągu dwóch lat od daty wydania pozwolenia lub w terminie ustalonym w pozwoleniu, 2) została przerwana na czas dłuższy niż dwa lata; - w ust. 2, że właściwy terenowy organ administracji państwowej może orzec o utracie ważności pozwolenia na budowę w wypadku samowolnego odstąpienia od 10 Sygn. akt II SA/Kr 401/17 istotnych warunków pozwolenia oraz w zależności od rodzaju i zakresu dokonanej samowoli - wydać decyzję na podstawie art. 37 lub 40. Z treści przytoczonej regulacji wynikają zatem przesłanki ustalenia ważności udzielonego pozwolenia, co wiąże się koniecznością oceny czy obiekt budowlany wzniesiony na jego podstawie został zrealizowany w okresie ważności pozwolenia na budowę czy też nie, a to z kolei determinuje ocenę czy przy jego wzniesieniu doszło do samowoli budowlanej. Nie bez znaczenia jest bowiem okoliczność, niekwestionowana przez żadną ze stron, że pomiędzy decyzją pozwolenia na budowę (1976 r.) a potwierdzeniem przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania (2004 r.) występuje 28 - letnia rozpiętość czasowa. Tymczasem z samej decyzji wynika nie tylko okres ważności pozwolenia , czyli okres 5-letni w jakim musi nastąpić rozpoczęcie budowy, ale także zobowiązano w niej inwestora do zakończenia budowy w terminie 4 lat. W tym stanie rzeczy na organach nadzoru budowlanego spoczywał przede wszystkim obowiązek ustalenia w jakim okresie przedmiotowy budynek inwentarski został wybudowany, nie można bowiem wykluczyć, że wybudowanie tego obiektu nastąpiło już po utracie ważności pozwolenia na budowę z 1976 r. Nadto także kluczową okolicznością, niezbędną dla zastosowania właściwych przepisów prawa budowlanego (z 1974 r. lub 1994 r.), będzie miało ustalenie faktycznej daty zakończenia budowy tego obiektu. Ustalenia poczynione w tym przedmiocie pozwolą bowiem wyznaczyć przedmiot postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, a także wówczas dopiero będzie możliwość rozważenia zastosowania odpowiednich przepisów Prawa budowlanego oraz możliwość ewentualnej oceny, czy zachodzą podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. W kontekście stanowiska wyrażonego w skardze, w zakresie występującej różnicy w treści kopii decyzji z dnia 26 października 1976 r. dołączonej do zawiadomienia z dnia 31.08.2004 r. o przystąpieniu do użytkowania budynku inwentarskiego (k: 19 akt adm.), a treścią zalegającej w aktach kopii tej decyzji (k: 15 akt adm) wskazać wypada, że w toku postępowania został przez M. M. przedłożony oryginalny egzemplarz decyzji nr [...] z dnia 26 października 1976 r. pozwolenia na budowę, zawierający postanowienie, że "pozwolenia udziela się na okres tymczasowy 5 lat z możliwością prolongaty". Kserokopia tego dokumentu stanowi załącznik do protokołu z dnia 6 lipca 2016 r.(K:21 akt adm.). Nie* uprawnione są zatem twierdzenia skargi, że organ nie dysponował oryginałem decyzji z dnia 26 1 Sygn. akt II SA/Kr 401/17 października 1976 r. Nie bez znaczenia jest również stanowisko wyrażone w postanowieniu Prokuratora Rejonowego w sprawie do sygn. akt [...] z którego wynika, że z uwagi na przedawnienie karalności czynu nieżyjącego W. B., który najpóźniej w dniu 31 sierpnia 2004 r. (dzień złożenia zawiadomienia o przystąpieniu do użytkowania budynku kurnika) przedłożył przerobiony dokument decyzji o pozwoleniu na budowę, organ procesowy był zobligowany do odmowy wszczęcia postępowania. Podsumowując, w ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu organy nadzoru budowlanego błędnie ustaliły stan faktyczny, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i 77 § 1 kpa. To zaś miało niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane będą do ustalenia, przy pomocy wszelkich dostępnych środków dowodowych, czasu w jakim został wybudowany sporny budynek kurnika oraz osoby inwestora. Dopiero usunięcie tych wad postępowania wyjaśniającego umożliwi organom nadzoru budowlanego rozważenia konieczności zastosowanie właściwego trybu przewidzianego w przepisach Prawa budowlanego oraz umożliwi ocenę czy należy stosować przepisy aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego, czy też przepisy ustawy z 1974 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c i art.. 135 p.p.s.a.