II SA/Kr 409/12

Kraków, dnia 26 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. na działanie Wójta Gminy L. w przedmiocie wypłaty odszkodowania postanawia skargę odrzucić M.P. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła o "zasądzenie od Urzędu Gminy w L. odszkodowania w tym straty w kwocie 4000 zł lub odebranie z władania działki o pow. 015 ha nr [...] położonej w Z. i urządzenie dla niej księgi wieczystej (...)". Skarżąca wskazała, że domaga się odszkodowania za szkody powstałe poprzez wykarczowanie drzew i zajęcie części działek leśnych nr [...] i [...] w okresie remontu drogi nr [...] W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy L. wniósł o jej odrzucenie, jako nie podlegającej kognicji sądów administracyjnych. Wójt wskazał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nosi znamiona sprawy cywilnej, a nie administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest działalność organów administracji publicznej, która to działalność przybiera ściśle określone formy prawne i jest podejmowana w granicach kompetencji przyznanych organowi przez prawo. W art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a. wskazano, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, stosując środki określone w tych przepisach. Ponadto, sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. W niniejszej sprawie skarżąca złożyła skargę na działanie Wójta Gminy L. podnosząc, iż domaga się wypłaty odszkodowania za szkody powstałe poprzez wykarczowanie drzew w czasie remontu drogi. Sąd, mając na uwadze przytoczone powyżej przepisy, określające jego właściwość rzeczową uznał, że skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie dotyczy żadnej zw/w kategorii przedmiotów - nie jest bowiem skargą na decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt, stanowiący przejaw władczej działalności organów administracji publicznej i kreujący uprawnienia, bądź obowiązki w konkretnej, indywidualnej sprawie. Nie jest to także skarga na bezczynność organu. Jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, kwestie zasądzenia odszkodowania za powstałe szkody oraz kwestie związane z wpisami do ksiąg wieczystych należą do właściwości sądów powszechnych, a nie administracyjnych. Tak więc właściwą droga do dochodzenia odszkodowania oraz ewentualnych zmian wpisów w księgach wieczystych będzie droga postępowania cywilnego, a nie administracyjnego. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia