II SA/Kr 409/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Sygn. akt II SA/Kr [...] UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 27 listopada 2015 r. Nr [...] orzekł o stwierdzeniu wygaśnięcia własnej decyzji z dnia 28 października 2010 r. ustalającej na wniosek M. K. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi na części działki nr [...] obr. [...] jedn. ew. [...], budowie odcinka wewnętrznej drogi dojazdowej na działce nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ew. [...], budowie zjazdu z działki nr [...] obr. [...] jedn. ew. [...], budowie drogi na działce nr [...] obr. [...] jedn. ew. [...] na odcinku od działki nr [...] do działki nr [...] obr. [...] jedn. ew. [...], przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że od dnia 23 marca 2014 r. na terenie objętym ustaleniami ww. decyzji o warunkach zabudowy obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", przyjęty uchwałą Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 23 kwietnia 2014 r. (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 8 maja 2014 r. poz. 2617). Stwierdzono, że ustalenia planu miejscowego nie są tożsame z wydaną decyzją o warunkach zabudowy. Ustalono, że działka nr [...] podzieliła się na działki nr [...] i [...] Obszar tych działek pokrywa się z terenem inwestycji kubaturowej, natomiast działka nr [...] przewidziana była w decyzji o warunkach zabudowy pod drogę wewnętrzną. Wskazano także, że na podstawie przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy nie wydano ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od decyzji wniósł M. K., zarzucając przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów: - art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne uznanie, iż w sprawie ziściły się przesłanki wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania, pomimo, że rozpatrzenie sprawy zależało od wyniku postępowania sądowego dotyczącego skargi na uchwałę Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 23 kwietnia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", - art. 8 k.p.a., poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, - art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że wygaszenie decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie jest przedwczesne. W sprawie istnieją podstawy do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" jest przedmiotem postępowania sądowego przed sądami administracyjnymi. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2014 r. do sygn.. akt: II SA/Kr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził w części nieważność tej uchwały w zakresie nieruchomości M. K.. Co prawda od wyroku tego Gmina K. złożyła skargę kasacyjną, jednak wyrok ten powinien mieć istotne znaczenie w sprawie. Odwołujący złożył wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego. Postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 stycznia 2018 r., znak [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta K. jest prawidłowa i nie ma podstaw do jej uchylenia lub zmiany. Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W myśl art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie w przypadkach, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, o czym z kolei stanowi art. 65 ust. 3 powyższej ustawy. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w obrocie prawnym aktualnie funkcjonuje decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 28 października 2010 r. (Nr [...]) o ustaleniu warunków zabudowy. Ponadto na podstawie tej decyzji o warunkach zabudowy nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Należy również stwierdzić, że obowiązuje również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", który wszedł w życie w dniu 23 maja 2014 r., a którym objęty jest teren przedmiotowej inwestycji. SKO stwierdziło, że istotnie uchwała planistyczna była objęta skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie m.in. przez M. K., co wynika z kserokopii wyroku tego Sądu wydanego w dniu 16 grudnia 2014 r., sygn. akt: II SA/Kr [...] (załączonego do akt sprawy przez Odwołującego). Sąd ten w uwzględnieniu skargi M. K. stwierdził nieważność zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obejmującym działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w K.. Skargi kasacyjne od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał wyrokiem z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt: II OSK [...], mocą którego w punkcie I w uwzględnieniu skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej K. Sąd uchylił powyższą część zaskarżonego wyroku i w tym zakresie oddalił skargę M. K.. W konsekwencji powyższych ustaleń niewątpliwym jest, że nadal obowiązuje ww. plan miejscowy obszaru "[...]". Z kolei weryfikacji wymaga, czy ustalenia przedmiotowego planu miejscowego są inne niż warunki zabudowy ustalone w decyzji z dnia 28 października 2010 r. (Nr [...]). Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" większość terenu objęta przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy położona jest w obszarze, dla którego w planie miejscowym ustalono przeznaczenie terenów rolnych z zakazem wznoszenia zabudowy o symbolu w planie R.5. Dla terenów o symbolu w planie R.5 w zapisie § 20 ust. 1 planu zostało ustalone przeznaczenie terenów rolniczych. Zgodnie z zapisem § 20 ust. 2 planu w wyznaczonych terenach utrzymuje się istniejącą legalnie zabudowę w obrębie istniejących działek, z dopuszczeniem remontu i przebudowy istniejących budynków, a po myśli § 20 ust. 3 w terenach R. 1 do R.5 dopuszcza się lokalizację infrastruktury technicznej. Pozostała wschodnia część terenu inwestycji położona jest na obszarze, na którym w planie miejscowym wyznaczono tereny Zw.8 - tereny zieleni nieurządzonej - obudowa biologiczna cieków naturalnych i rowów z zakazem zabudowy. Powyższego ustalenia również nie zanegował Odwołujący. Zgodnie z zapisem § 18 ust. 2 uchwały w obrębie wyznaczonych terenów utrzymuje się istniejące cieki naturalne i rowy oraz inne wody powierzchniowe, w tym stawy i oczka wodne, a także cieki okresowe. Zapis § 18 ust. 3 uchwały stanowi, że w terenach Zw.l do [...] obowiązuje zakaz zabudowy, z dopuszczeniem lokalizacji: 1) obiektów i urządzeń wodnych; 2) zalesień; 3) ciągów pieszych, tras rowerowych i konnych; 4) dojazdów niewyznaczonych; 5) obiektów infrastruktury technicznej; 4. Wskaźnik terenu biologicznie czynnego - min. 85%. Tymczasem decyzją ustalono warunki zabudowy dla realizacji dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi, odcinka drogi wewnętrznej dojazdowej, zjazdu i budowy drogi. Z porównania ustaleń obowiązującego planu miejscowego obszaru "[...]" z warunkami zabudowy ustalonymi w przedmiotowej decyzji z dnia 28 października 2010 r. z wymogami wynikającymi z ustaleń obowiązującego planu bezsprzecznie wynika sprzeczność ustaleń decyzji z zapisami planu miejscowego. Przedmiotowa decyzja musi, zatem ulec wygaszeniu. Podkreślono, że dla wygaszenia decyzji wystarczające jest już wykazanie, że ustalone decyzją warunki są inne od ustanowionych w planie. Nie musi to oznaczać, że stoją one z postanowieniami planu w sprzeczności, a taki przypadek zachodzi w przedmiotowej sprawie w zakresie przeznaczenia terenu objętego decyzją. Reasumując Kolegium stwierdziło, że decyzja o warunkach zabudowy - wbrew przeciwnemu stanowisku Odwołującego - musi ulec wygaszeniu w całości. Ustalenia decyzji w zakresie możliwości zabudowy terenu są inne niż ustalenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]", a zakres wykazanych rozbieżności jest taki, że po wyeliminowaniu postanowień odmiennych niemożliwe jest zrealizowanie inwestycji jedynie w pozostałym zakresie. Opisaną wyżej decyzję Kolegium zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 Nr 80, poz. 717 – dalej "u.p.z.p.") - poprzez błędne uznanie, iż w sprawie ziściły się przesłanki wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy oraz poprzez stwierdzenie wygaszenia decyzji pomimo wydania na jej podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, - art. 8 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, - art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji, - art. 107 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy obu instancji pominęły całkowicie okoliczność wydania na rzecz skarżącego na podstawie wygaszanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 25 maja 2012 roku, znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę odcinka drogi wewnętrznej drogi dojazdowej na działkach nr [...], [...] i [...] obr.[...], budowa zjazdu z działki nr [...] obr. [...] Na stronie 2 tej decyzji organ przywołał miedzy innymi decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, której dotyczy niniejsze postępowanie. Kopia tej decyzji została dołączona do skargi. Z powyższego wynika zdaniem skarżącego, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy została wygaszona bezzasadnie, pomimo wydania w jej oparciu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniosło, że decyzją o pozwoleniu na budowę dotyczy wyłączenie budowy odcinka wewnętrznej drogi dojazdowej i budowy zjazdu, bez budowy budynków mieszkalnych. Skoro realizacja zabudowy mieszkalnej nie będzie możliwa, zbędne stało się pozostawienie w obrocie prawnym decyzji WZ w jej części dotyczącej infrastruktury drogowej, bowiem ta część ma charakter uzupełniający dla zabudowy kubaturowej. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, została wydana na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne, niż w wydanej decyzji. Stosownie do treści art. 65 ust. 2 u.p.z.p., przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Zasadą jest pierwszeństwo ustaleń planu miejscowego przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem decyzję tę można wydać tylko dla terenu, na którym nie obowiązuje plan miejscowy. Zasadną jest teza, że nawet w przypadku nieuchwalenia przez ustawodawcę art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w przypadku wejścia w życie planu miejscowego po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, obowiązywałyby ustalenia tego planu, a nie decyzji (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK [...], publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Ponadto należy podkreślić, iż plan miejscowy, zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p., jest aktem prawa miejscowego, a więc w świetle art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowi jedno ze źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Podkreślić przy tym należy, że nie zawsze wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje konieczność wygaszenia decyzji WZ, ale tylko wówczas, gdy ustalenia planu są inne, niż w wydanej decyzji. Ta kwestia jest kluczowa dla postępowania w sprawie wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy na podstawie omawianego przepisu. Okoliczność ta została w zaskarżonej decyzji rozważona i oceniona poprawnie. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", uchwalonego uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z dnia 23 kwietnia 2014 r., a obowiązującego od dnia 23 maja 2014 r., wynika, że cały obszar objęty decyzją z dnia 28 października 2010 r. Nr [...] o warunkach zabudowy (sprawa nr [...]) jest położony na obszarze, na którym w ww. planie miejscowym wyznaczono tereny R.5 - tereny rolnicze z zakazem wznoszenia nowej zabudowy. Prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. II OSK [...] skarga M. K. na wymieniony wyżej plan miejscowy została oddalona. W toku postępowania administracyjnego prawidłowo ustalono, że teren działki ewidencyjnej nr [...], objętej decyzją ustalającą warunki zabudowy, podzielił się, w efekcie czego powstały dwie działki ewidencyjne nr [...] oraz [...], których obszar pokrywa się z terenem inwestycji przeznaczonym pod zabudowę kubaturową oraz działka [...], która przewidziana była w decyzji o warunkach zabudowy na drogę wewnętrzną. Wygaszoną decyzją WZ ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi, budowy odcinka wewnętrznej drogi dojazdowej, budowy zjazdu, budowy drogi. Z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika zakaz nowej zabudowy, a decyzja ustalająca warunki zabudowy obejmuje inwestycję polegającą m. in. na budowie dwóch budynków mieszkalnych. Nie budzi żadnych wątpliwości, że ustalenia planu miejscowego i decyzji o warunkach zabudowy są odmienne. W tych okolicznościach zarzuty skarżącego odnoszące się do naruszenia przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie mogą zostać uznane za zasadne, ponieważ została spełniona pozytywna przesłanka określona w tym przepisie. Organy prawidłowo stwierdziły, że należało wygasić ww. decyzję ustalającą warunki zabudowy, jako że zawierała ona ustalenia inne, niż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Negatywną przesłankę wymienioną w art. 65 ust. 2 u.p.z.p. stanowi uzyskanie w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. O ile, więc w oparciu o decyzję ustalającą warunki zabudowy została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, to inwestor może przystąpić do jej wykonania, nawet jeżeli ustalenia miejscowego planu, który stał się obowiązujący byłyby inne. W aktach administracyjnych kontrolowanego postępowania brak jest decyzji pozwolenia na budowę wydanej na podstawie przedmiotowej decyzji WZ. W zaskarżonych decyzjach organy obu instancji stwierdziły, że na podstawie wygaszonej decyzji WZ nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Należy w tym miejscu zaakcentować, że w toku postępowania administracyjnego już przed organem I instancji skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący – aż do wniesienia rozpoznawanej skargi do sądu administracyjnego – nie podnosił, że na podstawie wygaszonej decyzji WZ została jednak wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Okoliczności takiej nie wskazywał także w odwołaniu od decyzji I instancji, sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika. Dlatego organ odwoławczy nie miał podstaw do poczynienia odmiennego ustalenia w tym przedmiocie. Dopiero w uzasadnieniu przedmiotowej skargi wniesionej do Sądu skarżący podniósł, że organy obu instancji pominęły całkowicie okoliczność wydania, na podstawie wygaszanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, na rzecz skarżącego ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Skarżący dołączył do skargi kopię ostatecznej decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 25 maja 2012 roku, znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: budowa odcinka drogi wewnętrznej drogi dojazdowej na działkach nr [...], [...] i [...] obr.[...], budowa zjazdu z działki nr [...] obr. [...] - Etap 1 – dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi (szczegółowo opisanej w dalszej części decyzji pozwolenia na budowę). Skarżący wskazał w skardze, że na stronie 2 przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę organ przywołał między innymi decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, której dotyczy niniejsze postępowanie. Kopia decyzji pozwolenia na budowę została dołączona do skargi. Sąd ma w niniejszej sprawie na uwadze, że co do zasady gospodarzem postępowania administracyjnego jest organ administracji publicznej, który powinien je prowadzić zgodnie z zasadą oficjalności i z urzędu ustalać wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, jednakże strona ma prawo czynnego uczestniczenia w postępowaniu wyjaśniającym, a w szczególności prawo inicjatywy dowodowej, z którego powinna korzystać, chcąc uniknąć negatywnych konsekwencji związanych z poczynionymi przez organ ustaleniami w zakresie stanu faktycznego sprawy na podstawie znanych organowi środków dowodowych. Powyższe stanowisko dobrze ilustruje wyrok NSA z dnia 8 listopada 2013 r., II OSK [...], LEX nr 1421792, w którym sąd stwierdził, że "organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona bowiem przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy." Należy zatem uznać, że "obowiązki organów administracji publicznej w zakresie przeprowadzenia dowodów z urzędu celem odtworzenia prawdy obiektywnej nie sięgają tak daleko, by zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., II GSK [...], LEX nr 992347; por. też wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., II OSK [...], LEX nr 746724). Dysponując, zatem zgromadzonymi dowodami organy nie miały podstaw do wydania decyzji odmiennych, niż zaskarżone w tej sprawie. Niezależnie od powyższego Sąd stoi na stanowisku, że nawet ujawnienie dopiero w skardze do WSA faktu istnienia ostatecznej decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 25 maja 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę odcinka drogi wewnętrznej drogi dojazdowej i budowy zjazdu – jako Etap 1, nie powoduje potrzeby usunięcia przez Sąd z obrotu prawnego kontrolowanej decyzji. Należy bowiem stwierdzić, że decyzja nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 25 maja 2012 r., zatwierdziła projekt budowlany i udzieliła pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: budowa odcinka drogi wewnętrznej drogi dojazdowej na działkach nr [...], [...] i [...] obr.[...], budowa zjazdu z działki nr [...] obr. [...] - Etap 1 dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi. Jak wskazał organ w jej uzasadnieniu, wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności pięciu decyzji o warunkach zabudowy: 1) Nr [...] z 25 października 2010 r. znak [...], 2) Nr [...] z 25 października 2010 r. znak [...], 3) Nr [...] z 25 października 2012 r. znak [...], 4) Nr [...] z 25 października 2010 r. znak [...], 5) Nr [...] z 28 października 2010 r. znak [...] W niniejszym postępowaniu przedmiotem kontroli jest decyzja wygaszająca ostatnią z wyżej wymienionych. Z przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wynika, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wystarcza, zatem ( pozostająca ważną ) jedna decyzja o warunkach zabudowy. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skoro z pięciu decyzji o warunkach zabudowy dotyczących budowy: odcinka drogi wewnętrznej drogi dojazdowej na działkach nr [...], [...] i [...] obr.[...], budowa zjazdu z działki nr [...] obr. [...] - Etap 1 – dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi, zostały wygaszone dwie z nich (Sądowi jest, bowiem wiadomym z urzędu, że w sprawie zakończonej nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr [...] przedmiotem kontroli była decyzja wygaszająca drugą z wyżej wymienionych, a skarga M. K. została oddalona), to oznacza, że trzy pozostałe decyzje WZ dla ww. zamierzenia pozostają w obrocie prawnym (profesjonalnie reprezentowany skarżący nie wskazywał, jakoby było inaczej). W tych okolicznościach wygaszenie przedmiotowej decyzji było w pełni uzasadnione i nie naruszało prawa skarżącego M. K. do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na podkreślenie zasługuje też fakt, że ostateczną decyzją pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia 25 maja 2012 r., znak: [...] został zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę wyłącznie dla budowy odcinka wewnętrznej drogi dojazdowej i budowy zjazdu na ww. działkach bez budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi. Zatem wygaszenie przedmiotowej decyzji WZ nie było bezpodstawne. Słusznie wskazało SKO w odpowiedzi na skargę, że decyzja Nr [...] udzieliła pozwolenia na budowę ww. drogi i zjazdu jako Etapu 1 dla inwestycji kubaturowej obejmującej realizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych opisanych tą decyzją. W sytuacji, zatem, gdy realizacja tej zabudowy jednorodzinnej, w oparciu o decyzję Nr [...] z dnia 25 października 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy nie będzie możliwa, zbędne stało się pozostawienie w obrocie prawnym ostatnio wskazanej decyzji w jej części dotyczącej infrastruktury drogowej. Ta, bowiem ma charakter uzupełniający dla projektowanej części kubaturowej, która nie będzie mogła być zrealizowana w oparciu o wygaszoną decyzję WZ. Zdaniem Sądu niezasadne są również zarzuty skargi naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 8, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie został zebrany wystarczający materiał dowodowy, a obie decyzje, zarówno decyzja zaskarżona, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I Instancji, są jasno uzasadnione. Rozważania organów są wystarczające i adekwatne do ustalonego przez nie stanu faktycznego. Sąd przy tym wskazuje, że skarżący w skardze sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika nie podnosił zarzutu naruszenia art. 65 ust. 2 u.p.z.p., a w zasadzie ograniczył się do sformułowania ogólnych zarzutów opartych na przytoczeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Skarżący nie zaprezentował też argumentacji nakierowanej na wykazanie, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nie są inne, niż ustalenia planu miejscowego. Zarzuty skrótowego i zbyt ogólnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie były zasadne i nie mogły przynieść skutku zgodnego z żądaniem skargi. Sąd całkowicie podziela przy tym stanowisko i argumentację wyrażone w uzasadnieniu wyroku wydanego tego samego dnia i w tym samym składzie sędziowskim, co wyrok niniejszy tj. w sprawie sygn. II SA/Kr [...]. W rozpatrywanej sprawie Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdził wad i uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, dlatego orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.).