II SA/Kr 41/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Renata Czeluśniak Sędziowie AWSA: Kazimierz Bandarzewski WSA: Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2007 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku rodzinnego i pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...]sierpnia 2005 r., znak:[...] działając na podstawie art. 20 w związku z art. 3 pkt 11, art. 71 i art. 72 ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 r. (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.) i art. 6, art. 19, art. 104, art. 107 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku B.G. odmówił B.G. prawa do zasiłku rodzinnego na dzieci K.G., K.G. oraz L.G. w okresie od 1 lutego 2004 r. do 30 kwietnia 2004 r. oraz odmówił B.G. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 1 marca 2004 r. do 30 kwietnia 2004 r. na rzecz dziecka L.G. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wniosek o ustalenie uprawnień do zasiłku rodzinnego na w/w dzieci strona złożyła w dniu 22 kwietnia 2004 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. (str. 142 akt). Wniosek ten nie został załatwiony w przyjętym trybie (nie wydano w sprawie decyzji), a stronie udzielono jedynie pisemnej odpowiedzi. Z kolei w dniu 7 czerwca 2004 r. strona złożyła wniosek o wypłatę zasiłku rodzinnego na w/w dzieci za okres 1.02.2004 - 30.04.2004 r. oraz zasiłku pielęgnacyjnego na syna L. G. za okres 1.03.2004 - 30.04.2004 r. w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w K. (str. 147 akt). Wniosek ten ponowiła w dniu 20 sierpnia 2004 r. (str. 166 akt). Postępowanie wszczęte na podstawie powyższych wniosków zostało umorzone decyzją MOPS z dnia 28 września 2004 r. (str. 169 akt). Strona wniosła od tej decyzji odwołanie, w wyniku którego decyzją z dnia [...]listopada 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia (str. 174 akt). W dalszym toku sprawy decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...]lutego 2005 r. wydaną w jego imieniu przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. Filii Nr [...] stronie odmówiono wypłaty tak zasiłku rodzinnego, jak i zasiłku pielęgnacyjnego (str. 191 akt). Od tej decyzji strona wniosła odwołanie do organu II instancji, który decyzją z dnia [...]lipca 2005 r. uchylił tę decyzję i umorzył postępowanie w zakresie, w jakim prowadzone ono było przez w/w ośrodek pomocy społecznej (str. 200 akt). Uchylenie decyzji nastąpiło z przyczyn formalnych, tj. braku upoważnienia Kierownika Filii Nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. do wydawania decyzji w imieniu Prezydenta Miasta K. w zakresie ustalania praw do świadczeń rodzinnych. Podniesiono, że decyzją z dnia [...]sierpnia 2005 r., znak:[...], działając na podstawie odpowiedniego upoważnienia (upoważnienie Nr[...] w aktach sprawy) odmówiono przyznania zasiłku rodzinnego oraz zasiłku pielęgnacyjnego za okres objęty wnioskiem strony, ponieważ w chwili orzekania nie ma obowiązujących przepisów, który regulowałyby właściwość organów, tryb i sposób przyznawania tych zasiłków przed dniem 1 maja 2004 r. Zgodnie z art. 71 w zw. z art. 72 ustawy o świadczeniach rodzinnych (zwanej dalej "ustawą") z dniem 1 maja 2004 r. utraciła moc ustawa z dnia 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych (Dz. U. z 1998 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), który to akt prawny w sposób kompleksowy regulował właściwość organów przyznających zasiłki rodzinne (i pielęgnacyjne) oraz sposób, tryb ich przyznawania, a także wysokość, w jakiej te zasiłki przysługiwały. Do dnia 1 maja 2004 r. wniosek złożony przez stronę byłby rozpatrzony zgodnie z obowiązującymi wtedy przepisami przez Prezydenta Miasta K. działającego przez właściwy ośrodek pomocy społecznej. Po dniu 1 maja 2004 r. zgodnie z powołanym art. 72 w zw. z art. 20 i art. 3 pkt 11 ustawy o świadczeniach rodzinnych Prezydent Miasta K. utracił kompetencję do wypłaty zasiłków rodzinnych oraz pielęgnacyjnych w stosunku do strony za objęty wnioskiem czasookres, tj. przed dniem 1 maja 2004 r., ponieważ uchylone zostały przepisy nadające mu takie uprawnienie. Jednocześnie z dniem 1 maja 2004 r. Prezydent Miasta K. uzyskał jedynie kompetencje do przyznawania w/w zasiłków za czasookres biegnący od daty 1 maja 2004 r. Podkreślono, że opisanym zmianom zakresu kompetencji nie towarzyszyło wprowadzenie przez ustawodawcę przepisów przejściowych regulujących, jakie przepisy są stosowane do oceny sytuacji prawnej osób ubiegających się o świadczenia za okres sprzed dnia 1 maja 2004 r. już po tej dacie. Przepisy obecne, co wynika wyraźnie z art. 72 ustawy, obowiązują od dnia 1 maja 2004 r. i z tego powodu mogą znaleźć zastosowanie jedynie do oceny stanów faktycznych oraz mogą być podstawą przyznania odpowiednich uprawnień jedynie w stosunku do czasookresu biegnącego od dnia 1 maja 2004 r. Z tych względów nie ma prawnej możliwości na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych ustalenia prawa strony do objętych wnioskiem świadczeń rodzinnych. Organ pierwszej instancji zauważył, że zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą legalizmu (art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego), zobligowany jest on działać na podstawie przepisów prawa oraz jedynie w granicach prawem wyznaczonych. Wskazano, że organ I instancji nie ma kompetencji do "uzupełniania" ewidentnej luki w przepisach ustawy o świadczeniach rodzinnych (brak przepisów przejściowych), ponieważ oznaczałoby to uzurpowanie sobie kompetencji prawotwórczych. Z tego względu w niniejszej sprawie mógł podjąć jedynie rozstrzygnięcie mające podstawę w obowiązujących przepisach prawa, tj. odmówić stronie prawa do objętych wnioskiem świadczeń. Na marginesie sprawy zauważono, że stronie wypłaca się, zgodnie z obowiązującymi przepisami, tak zasiłek rodzinny na w/w dzieci, jak i wnioskowany zasiłek pielęgnacyjny od maja 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]listopada 200 r., sygn. akt:[...] po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez B.G. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]sierpnia 2005 roku, znak:[...] odmawiającej przyznania B.G. prawa do zasiłku rodzinnego na dzieci K.G., K.G. oraz L.G. za okres od dnia 1 lutego do dnia 30 kwietnia 2004 roku oraz prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na dziecko L.G. za okres od dnia 1 marca do dnia 30 kwietnia 2004 roku, działając na podstawie art. 71 i art. 72 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2003 roku Nr 228 poz. 2255 z późn. zm.) w związku z art. 138 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż odwołująca się B.G. wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nakazanie wypłacenia zasiłku rodzinnego na dzieci K.G., K.G. oraz L.G. za okres od dnia 1 lutego do dnia 30 kwietnia 2004 roku oraz prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na dziecko L.G. za okres od dnia 1 marca do dnia 30 kwietnia 2004 roku. W odwołaniu podniesiono także, iż przedmiotowa sprawa, ze względu na spory kompetencyjne pomiędzy organami opieki społecznej, a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, toczy się już od lutego 2004 roku. Konsekwentne odmawianie odwołującej się przyznania wnioskowanych jeszcze w 2004 roku zasiłków jest dla niej całkowicie niezrozumiałe i niewiarygodne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Wskazano, że ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego wynika, iż skarżąca w dniu 22 kwietnia 2004 roku wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. z wnioskiem o ustalenie uprawnień do zasiłku rodzinnego na swoje dzieci. Organ ten nie był organem właściwym do zadecydowania w przedmiotowej kwestii. ZUS odpowiadając skarżącej pismem, pouczył ją, iż z przedmiotowym wnioskiem winna zwrócić się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W wyniku zaistnienia sporów co do właściwości rozpatrzenia sprawy, pomiędzy MOPS w K. a Prezydentem Miasta K. w dniu [...]lutego 2005 roku Kierownik Filii Nr [...] MOPS w K. wydał w decyzję odmawiająca wypłaty B.G. zasiłków rodzinnych na dzieci K.G., K.G. oraz L.G. za wnioskowany okres od dnia 1 lutego do dnia 30 kwietnia 2004 roku oraz prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na dziecko L.G. za okres od dnia 1 marca do dnia 30 kwietnia 2004 roku. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. [...] ze względu na brak upoważnienia Kierownika Filii Nr [...] MOPS w K. do wydawania decyzji w imieniu Prezydenta Miasta K. w zakresie ustalania praw do świadczeń rodzinnych, a postępowanie organu I instancji umorzone. W dniu [...]sierpnia 2005 roku organ właściwy, którym był Prezydent Miasta K. wydał w niniejszej sprawie również decyzję odmowną, od której odwołała się skarżąca. Kolegium zauważyło, iż skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie wymienionych powyżej zasiłków w czasie obowiązywania ustawy z dnia 1 grudnia 1994 roku ustawa o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych (Dz. U. z 1998 roku Nr 102 poz. 651 z późn. zm.). W niedługim czasie po tym ustawa ta została uchylona, a w jej miejsce z dniem 1 maja 2004 roku zaczęła obowiązywać ustawa z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 203 roku Nr 228 poz. 2255 z późn. zm.). Fakt ten spowodował, iż orzekający w przedmiotowej sprawie właściwy organ orzekał już na gruncie nowej ustawy, która weszła w życie 1 maja 2004 roku. Organ odwoławczy podniósł, że ustawa z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych, nie posiada zapisu, na mocy którego można by było wypłacać zasiłki za okres przypadający przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Kwestia ta, wbrew oczekiwaniom, nie została uregulowana przez przepisy przejściowe wymienionej ustawy. W tej sytuacji organ administracyjny orzeka wyłącznie na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów prawa i jeżeli nie regulują one kwestii wypłacania zasiłków za okres przypadający przed dniem wejścia w życie ustawy, na gruncie której orzeka, to organ ten nie może wnioskowanych zasiłków przyznać. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2005 r., sygn. akt: [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B.G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie zgodnie z jej wnioskiem, ewentualnie o skierowanie pytania prawnego w trybie art. 193 Konstytucji RP. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuca naruszenie zasady zaufania do demokratycznego państwa prawa i porządku prawnego wyrażonego w art. 2 Konstytucji RP i podnosi, że prawo skarżącej do otrzymania przedmiotowych zasiłków na dzieci nie jest kwestionowane od strony merytorycznej, a jedyną przyczynę odmowy stanowi brak przepisów przejściowych dla ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zasiłkach rodzinnych. Zdaniem skarżącej za lukę w prawie, ani skarżąca, ani jej niepełnosprawne dzieci nie powinni ponosić odpowiedzialności. Podkreślono w skardze, że skarżąca w zaufaniu do porządku prawnego złożyła wniosek spełniający wymogi obowiązującej w dniu jego złożenia ustawy. Nie miała i nie mogła mieć wpływu na termin jego rozpatrzenia (pod rządami której ustawy). Tym bardziej nie miała wiedzy i nie może ponosić odpowiedzialności za braki legislacyjne nowej ustawy w postaci braku określenia trybu i podstawy prawnej rozpatrzenia wniosków złożonych przed jej wejściem w życie. Skarżąca przypuszcza, że w analogicznej sytuacji znalazło się wiele osób. Osoby te - co wynika z istoty i zakresu przywołanych ustaw - stanowią grupę społeczną która winna być objęta szczególną opieką państwa, a ponosi konsekwencje niskiej jakości legislacyjnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wraz z jego argumentacją i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Oznacza to, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do merytorycznego rozstrzygania spraw administracyjnych poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Z tego też względu wniosek o merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej przyznania wnioskowanego przez skarżącą świadczenia nie mógł być uwzględniony przez sąd administracyjny. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu na powyższą zasadę kontroli oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]listopada 2005 r., sygn. akt:[...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]sierpnia 2005 roku, znak:[...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku rodzinnego. Odmowę przyznania skarżącej zasiłku rodzinnego na dzieci K.G., K.G. oraz L.G. w okresie od 1 lutego 2004 r. do 30 kwietnia 2004 r. oraz zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 1 marca 2004 r. do 30 kwietnia 2004 r. na rzecz dziecka L.G. organy obydwu instancji uzasadniają brakiem podstawy prawnej do uwzględnienia wniosku strony w chwili podejmowania decyzji w sprawie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż wniosek o przyznanie zasiłków: rodzinnego i pielęgnacyjnego B.G. złożyła pismem z dnia 22 kwietnia 2004 r. (data wpływu 27 kwietnia 2004 r.) do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W tym też dniu zostało wszczęte – zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. – postępowanie administracyjne w sprawie przyznania powyższych zasiłków. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie to nie zostało umorzone jako bezprzedmiotowe. Wprawdzie Zakład Ubezpieczeń Społecznych naruszając art. 65 § 1 k.p.a. nie przekazał podania organowi właściwemu do rozstrzygnięcia sprawy, okoliczność ta jednak nie może obciążać strony. Należy zatem przyjąć, że organ właściwy powinien był rozpatrzyć sprawę z wniosku B.G. z dnia 22 kwietnia 2004 r., a zaskarżona decyzja zakończyła jurysdykcyjne postępowanie administracyjne wszczęte na ten wniosek. Istota jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego polega na kreowaniu indywidualnych norm prawnych w wyniku stosowania ogólnych i abstrakcyjnych norm prawa administracyjnego, przy czym dopuszczalność tego stosowania zdeterminowana jest zaistnieniem określonego stanu faktycznego. Indywidualny związek określonej sfery faktycznej ze sferą prawną wyznacza przedmiot jurysdykcji administracyjnej, który określa się mianem sprawy administracyjnej stanowiącej podstawowy łącznik między administracyjnym prawem materialnym i procesowym. Mająca materialnoprawny charakter sprawa administracyjna staje się przedmiotem postępowania jurysdykcyjnego z chwilą wszczęcia tego postępowania uzyskując jednocześnie walor sprawy w znaczeniu procesowym. Jurysdykcyjne postępowanie administracyjne ma więc na celu wiążące ustalenie przez organ administracji publicznej konsekwencji norm prawa materialnego w stosunku do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej. Innymi słowy, postępowanie jurysdykcyjne zmierza do skonkretyzowania i zindywidualizowania ogólnej i abstrakcyjnej normy prawnej, a jego celem jest załatwienie sprawy administracyjnej poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Kształt sprawy administracyjnej i tym samym decyzji administracyjnej determinują normy prawa materialnego. Jedną z konsekwencji tego stanu rzeczy jest to, że w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Zaistnienie niezbędnej sfery faktów i sfery okoliczności prawnych obliguje organ administracji do podjęcia rozstrzygnięcia. Ponieważ normy prawa administracyjnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący, to z zasady powinny być stosowane wg dnia, w którym akt administracyjny zostaje wydany. Organ bada sprawę na bieżąco mając na względzie, że sprawa administracyjna w toku jej załatwiania może się zmieniać. Pogląd o tym, że organ administracji (zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji) powinien rozstrzygać sprawy według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania przez ten organ decyzji znajduje również aprobatę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2003 r., II SA 2057/01, LEX nr 121774, wyrok NSA z dnia 19 lipca 2001 r., V SA 3872/00, LEX nr 78936, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., IV SA 396/99, LEX nr 54143). W orzecznictwie przyjmuje się także zasadę, że brak przepisów przejściowych dotyczących przepisów materialnych oznacza założenie bezpośredniego stosowania nowego prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 września 2005 r., VI SA/Wa 1911/04, Lex 210663). Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2005 r., sygn. akt: [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...]sierpnia 2005 roku, znak:[...] zapadły pod rządami ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2003 roku Nr 228 poz. 2255 z późn. zm.). Ustawa ta zawiera przepisy przejściowe, przepisy te jednak nie regulują kwestii dotyczącej postępowań wszczętych na wniosek o zasiłek rodzinny i pielęgnacyjny przed wejściem w życie tej ustawy. Oznacza to, że organy administracji obowiązane były zastosować przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych. Podkreślić należy, że przesłanki uzyskania zarówno zasiłku rodzinnego, jak i zasiłku pielęgnacyjnego nie zostały uregulowane w sposób identyczny w stosunku do regulacji poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, "prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego". Przepis ten, ani inne regulacje cyt. ustawy nie uzależniały skuteczności złożonego wniosku od faktu jego złożenia po dniu 1 maja 2004 r., tj. po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Organ administracji znajdując w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych swoją kompetencję do orzekania w sprawach dotyczących zasiłków rodzinnych i zasiłków pielęgnacyjnych, a także materialną podstawę do wydawania decyzji w przedmiocie powyższych zasiłków oraz przepisy regulujące procedurę przyznawania tych świadczeń powinien był zatem – w przypadku stwierdzenia po stronie wnioskodawcy spełnienia przesłanek ustawowych (również w zakresie wymogów formalnych wniosku) – wydać decyzję przyznającą wnioskowane świadczenia za okres wyznaczony treścią art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. W świetle treści tego przepisu oraz pozostałych regulacji ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych nie było w ocenie sądu podstaw do tego, aby odmawiać wnioskodawczyni przyznania wnioskowanego przez nią świadczenia za okres określony datą złożonego wniosku z uzasadnieniem odmowy nawiązującym do braku przepisów przejściowych ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Ustawa ta bowiem nie uzależniała skuteczności złożonego wniosku od faktu jego złożenia po dniu 1 maja 2004 r. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy – należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji uwzględniając treść art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Wadliwa - w ocenie sądu - wykładnia cytowanych wyżej przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w tym konsekwencje wyciągnięte z interpretacji przepisów przejściowych, zdeterminowały bowiem w sposób bezpośredni treść decyzji organów obydwu instancji.