II SA/Kr 411/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 lutego 2018 r., znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego P. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda, decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania inwestora, tj. P. K., od decyzji Starosty [...], znak [...], z dnia [...] października 2017 r. wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35m2, położonego na działce ewid. nr [...] w [...] – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 22 sierpnia 2017 r. P. K. dokonał zgłoszenia Staroście [...] zamiaru budowy wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35m2, położonego na działce ewid. nr [...] w [...]. Postanowieniem z dni [...] września 2017 r., działając na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Starosta [...] nałożył na P. K., jako zgłaszającego, obowiązek uzupełniania wniosku i brakujących – zdaniem organu – dokumentów w terminie do dnia 28 września 2017 r. Zgodnie ze wspomnianym postanowieniem, druk zgłoszenia należało uzupełnić, w zakresie robót, o podanie jakim środkiem będzie impregnowany budynek do stopnia NRO (przedłożyć atest), wyjaśnić jakie niezbędne instalacje będą zapewnione służące budynkowi oraz uwzględnić założenia projektowe zgodne z nw. decyzją o warunkach zabudowy (pkt 2a postanowienia). Do zgłoszenia należało dołączyć: a) ostateczną decyzję o warunkach zabudowy dla zgłoszonej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis ten stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowy, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Organ zwrócił uwagę, iż zgłoszone roboty budowlane winny być zgodne z decyzją o warunkach zabudowy; b) kopię mapy ewidencyjnej z klauzulą potwierdzającą jej zgodność z państwowymi zasobami geodezyjno-kartograficznymi, na której należało nanieść budynek i jego wymiary, odległości od granic działek, linię zabudowy ustaloną w decyzji wz. Dokonać tego należało w sposób trwały (tj. nie ołówkiem) i zgodny ze skalą mapy; c) szkice zgłaszanych budynków przedstawiające 4 elewacje, rzut oraz przekrój odpowiadające wymogom decyzji o warunkach zabudowy. Winny one zawierać wszystkie niezbędne wymiary (umożliwiające dokonania organowi oceny zgodności z decyzją o warunkach zabudowy), orientację względem stron świata oraz uwzględnić fundamenty i ukształtowanie terenu. Z rysunków winno wynikać, że będzie to budynek parterowy o powierzchni zabudowy do 35 m2; d) uzgodnienie właściwych zarządców sieci uzbrojenia terenu w przypadku kolizji inwestycji z podziemnymi, naziemnymi lub nadziemnymi sieciami. Poinformowano, iż ww. dokumenty winny być oryginałami lub potwierdzonymi za zgodność z oryginałem kopiami w sposób zgodny z art. 76a § 2 k.p.a., tj. przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym bądź potwierdzenia zgodności może dokonać również organ, który sporządził dany dokument. Ponadto na przedłożonej mapie sytuacyjno-wysokościowej należało nanieść odległość od zewnętrznej krawędzi jezdni, legendę (z wyraźnym wskazaniem robót objętych zgłoszeniem), oznaczenie "RO" bądź "NRO", wskazać dojazd, miejsca postojowe, miejsce na śmieci oraz uprawdopodobnić przyłącza. Na mapie syt.-wys. naniesiono granice działek, które mogą być jedynie wyznaczone przez uprawnionego geodetę – należało skorygować ww. mapę w tym zakresie. Zobowiązano zgłaszającego do zlokalizowania przedmiotowego budynku zgodnie z § 12 i § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) oraz do wyjaśnienia w jaki sposób będą spełnione wymagania ww. rozporządzenia zawarte w: § 14, § 18, § 22, § 26, § 28, § 34 - 36, § 45 - 51, § 53, § 77. Treść poszczególnych paragrafów podano w pkt 5 i 6 postanowienia. Zgodnie z pkt 7 postanowienia, należało wykazać zgodność zgłoszonego zamierzenia z ww. decyzją o warunkach zabudowy. Pismem z dnia 18 września 2017 r. P. K. odpowiedział na powyższe wezwanie i wyjaśnił w szczególności, że: do impregnacji użyty zostanie środek odpowiedni do wymagań w czasie jego użycia (na ten czas to środek o nazwie Uniepal - Drew Special FR z atestem); na ten okres nie przewiduje się żadnych instalacji ani przyłączy, później może być to instalacja elektryczna oraz wodno-kanalizacyjna; zgodnie z obowiązującym prawem do zgłoszenia nie wymagana jest decyzja o warunkach zabudowy i dlatego nie ma potrzeby uwzględniać żadnych założeń projektowych zgodnych z tą decyzją, niemniej jednak planowane budynki zgodnie z załączonymi szkicami odpowiadają warunkom zabudowy, a ich powierzchnia zabudowy nie przekracza 35 m2; kopia mapy ewidencyjnej nie służy do jakichkolwiek nanoszeń planowanych budynków, lokalizacja budynku została naniesiona na klauzulowaną mapę sytuacyjno-wysokościową z podaniem wymiarów budynku oraz wymiarów do granic w technice trwałej (nie ołówkiem), załączona do zgłoszenia mapa jest w zupełności wystarczająca i odpowiada wymogom art. 30 ust. 2 prawa budowlanego, linię zabudowy wkreśla się na projekt zagospodarowania terenu, który jest wymagany do wniosku o pozwolenie na budowę zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawo budowlane; budowa nie koliduje z żadnymi sieciami; lokalizacja budynku została naniesiona na klauzulowaną mapę sytuacyjno-wysokościową z podaniem wymiarów budynku oraz wymiarów do granic, do drogi oraz budynków sąsiednich; planowany budynek zlokalizowany jest zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, posiada dach i ściany nierozprzestrzeniające ogień; działka, na której planowany jest budynek posiada istniejący dojazd, przylega bezpośrednio do drogi gminnej; przedmiotowym zgłoszeniem objęta jest budowa budynku rekreacji indywidualnej, a zagospodarowanie działki w inne urządzenia będzie wykonane na podstawcie odrębnych pozwoleń czy zgłoszeń i tam będą nanoszone; nie przewiduje się (nie ma potrzeby) budowy przyłączy: wodociągowego, kanalizacyjnego ani energetycznego; nie przewiduje się (nie ma potrzeby) budowy instalacji wodociągowej, kanalizacyjnej ani elektrycznej, na szkicach wykreślono przewód kominowy i wentylacyjny, budynek w okresie obniżonych temperatur ogrzewany będzie przy pomocy kominka opalanego drewnem. Starosta [...], decyzją z dnia [...] października 2017 r., znak [...], działając na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), po rozpatrzeniu zgłoszenia złożonego w dniu 22 sierpnia 2017 r., wniósł sprzeciw na budowę wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy 35 m2 położonego na działce ewid. nr [...] w [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że odpowiedź inwestora na postanowienie z dnia [...] września 2017 r. nie była kompletna. W ocenie organu I instancji, w zakresie robót oraz na przedłożonych dokumentach nie uzupełniono brakujących informacji oraz błędnych nie skorygowano. Na druku zgłoszenia nie uwzględniono wszystkich założeń projektowych wymienionych w załączonej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2017 r. o warunkach zabudowy (na decyzji brak informacji o jej prawomocności). Nie wykazano wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki inwestycyjnej jak również powierzchni biologicznie czynnej, która winna zachować min. 30 % powierzchni działki. Ponadto nie uprawdopodobniono przyłączy (ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji – ust. 4 pkt 4 ww. decyzji) w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, w wodę i odprowadzanie ścieków gospodarczo-bytowych. Nie wskazano również lokalizacji miejsca czasowego gromadzenia odpadów na terenie wnioskowanej działki oraz nie wykazano miejsca postojowego, gdzie w ww. decyzji (ust. 4 pkt 4) ustalono, że dla każdego budynku mieszkalnego należy zapewnić min. po 1 miejscu postojowym dla samochodów osobowych na terenie działki własnej, wliczając w ten obowiązek miejsca garażowe. W odpowiedzi na postanowienie nie przedłożono kompletnego atestu środka, którym będzie impregnowany przedmiotowy budynek, a jedynie aneks nr 2 do aprobaty technicznej ITB AT-15-6052/2010. Nałożono na inwestora również obowiązek przedłożenia kopii mapy ewidencyjnej, który nie został spełniony. Przedłożona przez inwestora mapa nie zawiera wszystkich niezbędnych informacji (brak granic działek, które zostały jedynie naniesione przez nieuprawnioną osobę), dzięki którym organ może dokonać oceny zgodności usytuowania obiektu wymogami określonymi w rozporządzeniu. Do zgłoszenia nie dołączono zatem kopii mapy ewidencyjnej niezbędnej do prawidłowego zweryfikowania położenia przedmiotowego obiektu względem granic działek sąsiednich. Nie skorygowano również przedłożonej mapy sytuacyjno-wysokościowej w zakresie oznaczenia "NRO". Cytowane w postanowieniu paragrafy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawne warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie zostały spełnione. Nie wyjaśniono, czy przedmiotowy budynek rekreacji indywidualnej będzie miał zapewnioną możliwość jego użytkowania, który na podstawie przytaczanych w postanowieniu warunków technicznych tworzy z budynkiem nierozłączną całość. Nie wskazano na mapach dojazdu, miejsc postojowych, miejsca na śmieci, nie uprawdopodobniono przyłączy oraz nie naniesiono legendy uwzględniającej ww. wymagania. Pismem z dnia 16 października 2017 r. P. K. złożył odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] z wnioskiem o jej uchylenie w całości i przyjęcie zgłoszenia. Odwołujący się wskazał w szczególności, że decyzja organ I instancji została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa – zarówno ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jak i kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie odwołującego się zgłoszony budynek rekreacji indywidualnej odpowiada prawu. Wniosek zgłoszenia zawierał wszystkie niezbędne dokumenty oraz szkice wymagane zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy prawo budowlane, a na postanowienie z dnia [...] września 2017 r., (wydane bez jakiejkolwiek podstawy prawnej oraz niewskazujące żadnego przepisu, z którym planowany budynek byłby w sprzeczności) został dodatkowo uzupełniony i udzielono wyczerpującej odpowiedzi. Odwołujący się potrzymał stanowisko prezentowane w toku postępowania. Działając na skutek odwołania, Wojewoda opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda podzielił pogląd organu I instancji, że pismo P. K., stanowiące odpowiedź na postanowienie z dnia [...] września 2017 r., było niekompletne, aczkolwiek zakres tej "niekompletności" został już określony inaczej. I tak, Wojewoda uznał – inaczej niż organ I instancji – że nie ma prawnych podstaw do żądania od zgłaszającego dołączenia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji wymienionej w art. 29 ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego, polegającej na budowie wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni do 35 m2. Wojewoda nie przychylił się także do nałożonego przez Starostę [...] obowiązku podania środka impregnacji budynku do stopnia NRO i przedłożenia atestu. Obowiązek ten, zdaniem organu odwoławczego, nie wynika z żadnego przepisu Prawa budowlanego, a tym bardziej tej części ustawy, która dotyczy zgłoszeń robót budowlanych. W ocenie Wojewody, nie bez znaczenia pozostaje jednak fakt, że inwestor zaniechał dołączenia kopii mapy ewidencyjnej oraz uzupełnienia załączonej wcześniej mapy sytuacyjno-wysokościowej. Tylko bowiem na podstawie takich dokumentów organ jest w stanie sprawdzić zgodność inwestycji z przepisami szczególnymi, w tym przede wszystkim z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Brak precyzyjnie wskazanych granic przez osobę uprawnioną uniemożliwia m.in. zbadanie odległości projektowanego budynku od granic z działkami sąsiednimi, a także względem zewnętrznej krawędzi jezdni. Organ nie ma zatem możliwości sprawdzenia, czy budynek został zaprojektowany zgodnie z rozporządzeniem. Należy pamiętać, że budynek rekreacji indywidualnej jest w pierwszej kolejności rodzajem obiektu budowlanego, czyli w świetle przepisu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, budynkiem wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania go zgodnie z przeznaczeniem, wzniesionym z użyciem wyrobów budowlanych, a zatem jego zgodność z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie winna być bezwzględna i dostatecznie wskazana przez inwestora. Zdaniem organu odwoławczego, w zaistniałym stanie faktycznym bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostały bezprawnie nałożone na inwestora obowiązki w postaci dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy oraz udowodnienia przez inwestora zgodności inwestycji z jej zapisami, a także podania środka impregnacji budynku i przedłożenia atestu. Mając bowiem na względzie inne niewykonane przez inwestora obowiązki, należy uznać, że organ był zobligowany do wniesienia sprzeciwu. Pismem z dnia 22 lutego 2018 r. P. K. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał stanowisko prezentowane wcześniej w odwołaniu, a nadto podniósł w szczególności, że zgłoszony budynek rekreacji indywidualnej został wkreślony na kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej przyjętej do zasobu geodezyjnego z granicami wkreślonymi zgodnie z faktycznym użytkowaniem na gruncie oraz na podstawie posiadanych przez skarżącego kopii map ewidencyjnych w odległościach ponadnormatywnych od granic (najbliższa granica 6.67m, odległość od krawędzi jezdni 6.79m), co jest zgodne z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W przypadku wątpliwości zarówno Starosta [...], jak i Wojewoda winni we własnym zakresie pozyskać stosowne materiały z zasobu geodezyjnego, a nie żądać bezprawnie ich od inwestora w celu sprawdzenia zgodności inwestycji z w/w przepisami rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ zaprezentował stanowisko, że wbrew twierdzeniom skarżącego dostarczona do organu I instancji mapa nie zawiera w swojej treści wskazania granic. Na załączeniu graficznym do zgłoszenia zwymiarowano odległość od projektowanego budynku wyłącznie do budynków istniejących, a nie do istniejących granic jak tego wymaga przepis stąd też wniesienie sprzeciwu okazało się konieczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawienia jej mocy wiążącej; skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., dalej "p.b." lub "prawo budowlane") pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki. Budowa ta – w świetle art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. – wymaga jednak zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami (art. 30 ust. 2 p.b.). Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 30 ust. 5 p.b.). W myśl art. 30 ust. 5c p.b. w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Ten przepis został wskazany w niniejszej sprawie jako materialnoprawna podstawa rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, zważywszy na ogół okoliczności sprawy, przepis ten nie został zastosowany prawidłowo. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. nałożył na inwestora rozliczne obowiązki, które w większości zostały wykonane albo okazały się bezpodstawne. Organ odwoławczy przyznał w szczególności, że bezpodstawne było nałożenie na inwestora obowiązku dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy oraz obowiązku podania środka impregnacji budynku i przedłożenia atestu. Dalej Wojewoda, używając liczby mnogiej, pisze o niewykonaniu przez inwestora innych "obowiązków", ale z całokształtu uzasadnienia wynika, że tak naprawdę idzie o jeden obowiązek – obowiązek dołączenia kopii mapy ewidencyjnej oraz uzupełnienia załączonej wcześniej mapy sytuacyjno-wysokościowej. Brak tych dokumentów – zdaniem organu odwoławczego – uniemożliwia ocenę zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a konkretnie nie pozwala na zbadanie odległości projektowanego budynku od granic z działkami sąsiednimi, a także względem zewnętrznej krawędzi jezdni (§ 12 rozporządzenia). Przedstawione przez skarżącego dokumenty (mapy) zdają się wskazywać przynajmniej na duże prawdopodobieństwo spełnienia odnośnych warunków w zakresie odległości projektowanego budynku od granic z działkami sąsiednimi, a także względem zewnętrznej krawędzi jezdni. Organ odwoławczy, jeżeli mimo to powziął w tej mierze wątpliwość, powinien był – zdaniem Sądu – dążyć do ich rozwiania i pozyskania dowodu pozwalającego na poczynienie bardziej precyzyjnych ustaleń. W okolicznościach niniejszej sprawy tego wymagała nie tylko zasada prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), ale także zasada budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Wezwania do przedłożenia owej kopii mapy ewidencyjnej oraz uzupełnienia załączonej wcześniej mapy sytuacyjno-wysokościowej można się wprawdzie doszukać w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r., ale nie sposób nie zauważyć, że było ono zdominowane wieloma innymi obowiązkami, nakładanymi na inwestora – co przyznaje organ odwoławczy – bezpodstawnie. Ta wadliwość wspomnianego postanowienia, wbrew pozorom, nie jest całkowicie bez znaczenia; miało ono charakter dezinformujący i mogło wprowadzać w błąd co do znaczenia poszczególnych dowodów i okoliczności. W tej sytuacji automatyczne niejako stosowanie sankcji z art. 30 ust. 5c in fine p.b. – także przez organ odwoławczy, bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego – jawi się jako nieuzasadnione i niemożliwe do pogodzenia z powołaną już zasadą budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Ale z drugiej strony – nie negując generalnego założenia, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej to na organie ciąży powinność wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy – warto zwróć uwagę na rolę zgłaszającego w postępowaniu dowodowym i na znaczenie formułowanej przez niego argumentacji. Procedura zgłoszenia robót budowalnych jest tak naprawdę procedurą zmierzającą do przyznania czy też konkretyzacji prawa strony (prawa do rozpoczęcia robót budowalnych), która od "zwykłego" postępowania jurysdykcyjnego (np. postępowania o pozwolenie na budowę) różni się jedynie tym, że konwencjonalne zachowanie organu, rodzące pozytywny dla strony skutek materialnoprawny, nie przybiera formy decyzji, lecz formę milczenia. Procedura ta, w rozważanym aspekcie, nie jest tedy porównywalna z wszczynanym z urzędu postępowaniem zmierzającym do nałożenia obowiązku; przeciwnie – jest porównywalna z wszczynanym na wniosek postępowaniem zmierzającym do przyznania prawa (z tego punktu widzenia nie ma oczywiście znaczenia okoliczność, że rozstrzygnięcie negatywne manifestuje się sprzeciwem, a nie tradycyjną decyzją odmowną). W świetle poczynionych tu spostrzeżeń zasadne jest przeniesienie na grunt odnośnej procedury prezentowanego w orzecznictwie poglądu, zgodnie z którym w postępowaniach wszczynanych na wniosek i zmierzających do przyznania prawa także strona powinna wykazać się aktywnością w wyjaśnianiu istotnych faktów tudzież prezentować argumentację wskazującą na spełnienie przesłanek, od których dane prawo zależy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2005 r., III SK 36/04, LEX nr 602764). Z tego też względu niezasadne jest stanowisko skarżącego – zaprezentowane w skardze – że "Wojewoda winien we własnym zakresie pozyskać stosowane materiały". W ponownym postępowaniu w sprawie organ odwoławczy powinien, przed podjęciem rozstrzygnięcia, umożliwić skarżącemu złożenie dodatkowych wyjaśnień i dowodów na okoliczność zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym na okoliczność odległości projektowanego budynku od granic z działkami sąsiednimi oraz od zewnętrznej krawędzi jezdni. Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając je od organu na rzecz strony skarżącej.