II SA/Kr 416/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz Mariusz Kotulski / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 lipca 2011r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego G. S. kwotę 757 / siedemset pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNINIE Prezydent Miasta N. decyzją z dnia 7 stycznia 2011r. znak: [....] zatwierdził projektu budowlany i udzielił A.H. i M.H. pozwolenia na budowę obejmującego: budowę budynku mieszkalno-handlowo-usługowego - kategoria XIII i XVII - wraz z przyłączami (energetycznym NN, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, przyłącza wody) wraz z przełożeniem linii średniego napięcia SN, oraz instalacjami wewnętrznymi (centralnego ogrzewania, wod.-kan., instalacja elektryczna oraz wentylacji mechanicznej), budową zjazdu indywidualnego (kat. IV obiektu) wraz z ogrodzeniem, oraz nadmurowaniem komina, zamurowaniem okna w ścianie szczytowej sąsiedniego budynku i przebudową rury spalinowej (na działce nr .... w obr.....) - na działkach nr [....] i [....] w obr. [....] , przy ul. [....] w N. Od decyzji tej wniósł w terminie odwołanie G.S. , a w dniu 22 lutego 2011r. przedłożył uzasadnienie do wniesionego odwołania. Zdaniem odwołującego, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Brak ustalenia czy objęty wnioskiem a następnie decyzją budynek był budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym czy jednorodzinnym, co było zdaniem odwołującego niezbędne do ustalenia zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie zagwarantowano, jak napisał G.S. , 20 % powierzchni biologicznie czynnej zgodnie z wymogami tego planu. Zdaniem odwołującego, nieprawidłowo usytuowano miejsce gromadzenia odpadków stałych, zjazd z drogi publicznej - do planowanej inwestycji - powinien być zaprojektowany jako zjazd publiczny, nie indywidualny. Pochylnia zjazdowa do garażu w projektowanym na dz. nr [....] budynku, oraz projektowany mur oporowy usytuowano w odległości mniejszej niż 1,50 m od granicy działki odwołującego, co stanowiło naruszenie przepisów § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołujący stwierdził, że ustawa Prawo budowlane nie przewiduje ani budowy, ani robót budowlanych, które polegałyby na "przełożeniu", dlatego zaskarżona decyzja w części dotyczącej pozwolenia na "przełożenie linii średniego napięcia" była w tym zakresie niewykonalna. Ponadto G.S. podniósł, że projekt zagospodarowania terenu wykonany został na nieaktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej, która nie może służyć do celów projektowych, z uwagi na nie ujawnienie istniejących drzew, usytuowanych w niekorzystnych dla inwestora miejscach G.S. wniósł o sprawdzenie, czy planowana inwestycja nie spowoduje ograniczenia dostępu światła dziennego i ograniczenia czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych na działce sąsiedniej nr [....] obr. [....] - § 13 i § 60 cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wobec braku przedstawienia stosownej analizy. Zdaniem odwołującego zaskarżona decyzja została pojęta przedwcześnie z naruszeniem art. 7, art. 77 § l i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego wnioskował o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda [....] decyzją z dnia 20 lipca 2011 r. znak: [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił w pierwszej kolejności, że w przedmiotowej sprawie Wojewoda [....] orzekał już decyzją kasacyjną z dnia 14 stycznia 2010r. znak: [....] w której wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dalej Wojewoda wskazał, iż w dniu 15 września 2010r. został złożony nowy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, dlatego postępowanie wcześniejsze zostało umorzone - decyzją Nr [....] Prezydenta Miasta N. z dnia 12 marca 2010r. znak: [....] w związku z wycofaniem w dniu 11 marca 2010r. wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja wydana została po rozpatrzeniu nowego wniosku o pozwolenie na budowę (Prezydent Miasta N. decyzją z dnia 7 stycznia 2011r. znak: [....] – dopisek Sądu). Następnie organ II instancji wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, uznano za konieczne przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie - zgodnie z art. 136 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Kontynuując Wojewoda zaznaczył, że w piśmie z dnia 17 marca 2011r. zawiadomiono inwestorów o możliwości zajęcia stanowiska w zakresie zagadnień podniesionych w odwołaniu G.S. . W drugim piśmie z dnia 17 marca 2011r. zwrócono się do I instancji o przesłanie akt sprawy wcześniejszego pozwolenia na budowę, które zostało umorzone w związku z wycofaniem wniosku o pozwolenie na budowę. W dniu 1 kwietnia 2011r. A.H. i M.H. przedstawili swoje stanowisko odnośnie zarzutów zawartych w odwołaniu. Działając w oparciu o przepis art. 136 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w piśmie z dnia 8 kwietnia 2011r. znak: j. w., skierowanym do inwestorów, zwrócono się o uzupełnienie przedłożonego materiału dowodowego o brakujące wymiary na projekcie zagospodarowania terenu, w szczególności odnośnie odległości pomiędzy budynkiem projektowanym a budynkami na działkach sąsiednich, odległości od granicy działki i pomiędzy projektowanymi budynkami i urządzeniami z nimi związanymi, oznaczenie graficzne i wskazanie w legendzie projektowanego muru oporowego na projekcie zagospodarowania działki, oraz przedłożenie kompletnego wykresu zwanego linijką słońca, w szczególności wyznaczenie cienia rzucanego przez projektowany obiekt na otoczenie. Znajdująca się w dokumentacji projektowej -"Analiza nasłonecznienia budynku na działce nr [....] " arkusz 18 i 19 części rysunkowej projektu budowlanego, potraktowana w sposób fragmentaryczny, nie mogła w ocenie Wojewody stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie. W dniu 8 kwietnia 2011r. wpłynęło kolejne pismo G.S. , uzupełniające uzasadnienie wniesionego odwołania, w którym napisał między innym, że wnosi o sprawdzenie spełnienia wymogu § 16 ust. 1 warunków technicznych odnośnie zapewnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do lokali usługowych, oraz zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego odnośnie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych oraz sprawdzenie zgodności projektu z § 104 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W wyznaczonym terminie inwestorzy uzupełnili braki o których mowa wyżej na wszystkich czterech egzemplarzach części architektonicznej projektu budowlanego, dołączając skorygowaną Analizę o której mowa wyżej, karta nr 59 projektu budowlanego, oraz akta II instancji. Wobec faktu uzupełnienia materiału dowodowego, działając na podstawie art. 9, art. 10 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w zawiadomieniu z dnia 19 maja 2011r. znak: [....] , zawiadomiono wszystkie strony postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów i materiałów, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. W dniu 30 maja 2011r. G.S. złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z oględzin w celu ustalenia stanu faktycznego na terenie działki Nr [....] w obr. [....] , objętych pozwoleniem na budowę, odnośnie położenia drzew, które zdaniem odwołującego kolidują z planowaną inwestycją. Następnie w dniu 13 czerwca 2011r. wpłynęło kolejne pismo G.S. , w którym autor powtórzył wcześniejsze zarzuty. Podniósł też naruszenie § 232 warunków technicznych odnośnie ochrony pożarowej, uznając, że projektowany budynek posiadał nie jedną a dwie strefy oddzielenia pożarowego, dlatego pomieszczenia usługowe powinny być oddzielone od mieszkań ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o odporności REI 120. Organ odwoławczy wskazał, że w zawiadomieniu z dnia 20 czerwca 2011r. znak: [....] zawiadomiono wszystkie strony o możliwości wypowiedzenia się w związku z w/w wystąpieniami G.S. Strony postępowania nie skorzystały z tej możliwości. W dniu 18 lipca 2011r. wpłynęło kolejne pismo G.S. , w którym strona podtrzymała wcześniejsze zarzuty, oraz domagała się ponownie przeprowadzenia dowodu z oględzin, celem dokonania oceny, czy usytuowanie zieleni wysokiej na mapie do celów projektowych jest zgodne ze stanem faktycznym. Zarzucono także nieaktualność przedstawionego projektu budowlanego w części dotyczącej projektu zjazdu na działkę jako elementu projektu budowlanego. Wojewoda [....] stwierdził, e po analizie w opisanych okolicznościach przedłożonego przez inwestorów projektu budowlanego, że spełnia on kryteria określone w obowiązujących przepisach, w szczególności w art. 35 ust. 1 pkt 1, a także art. 34 ust. 1, 2, 3 ustawy Prawo budowlane. Dalej Wojewoda podniósł, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami prawomocnego Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta N. , dla obszaru "Nowy Sącz - 29 Śródmieście", zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Nowego Sącza Nr XLVIII/527/2009 z dnia 15 czerwca 2009 r. Wskazał, iż zgodnie z ustaleniami § 4 pkt 16 w/w planu należy zapewnić 3 stanowiska na 100 m2 powierzchni handlowej - pow. sprzedaży i 2 stanowiska na 100 m2 powierzchni usługowej. W projektowanym budynku powierzchnia handlowa wynosi 44,45 m2, zatem dla tej powierzchni wymagana liczba miejsc postojowych to: 1,33, powierzchnia usługowa wynosi 85,06 m2, zgodnie z w/w wskaźnikami, wymagana liczba miejsc postojowych to: 1,70. Łącznie 3,03. Na terenie działki Nr [....] obr. [....] zapewniono 3 miejsca postojowe w tym jedno dla samochodów osób niepełnosprawnych. Lokale biurowe na I piętrze, stanowiące część administracyjną lokali handlowych i usługowych na parterze, nie powiększają zdaniem Wojewody powierzchni usługowej i handlowej. Dla tej części o powierzchni 59,66 m2 zapewniono miejsca postojowe w garażu podziemnym, wyłącznie dla samochodów pracowników tej administracji - 2 stanowiska, oraz 2 stanowiska, po jednym na każde mieszkanie. Wobec tego zdaniem organu II instancji przedmiotowa inwestycja zgodna jest z § 4 pkt 16 w/w planu odnośnie zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych. Również wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla całej działki wynosi 20,1 % i spełnia on wymagania określone w w/w planie. W opinii organu odwoławczego Inwestycja nie narusza przepisów o ochronie środowiska. W ocenie organu II instancji projekt zagospodarowania działki został wykonany zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Na podstawie § 8 ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.) - część rysunkową projektu zagospodarowania działki sporządza się na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jak z powyższego wynika, mapy do celów projektowych sporządzane przez jednostki wykonawstwa geodezyjnego podlegają zatwierdzeniu przez ośrodek dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Wojewoda wskazał, że w niniejszej sprawie, mapa do celów projektowych 1:500, na której sporządzono projekt zagospodarowania działki, została opatrzona oryginalną pieczęcią klauzuli, wydaną przez służby geodezyjne Starosty N. - Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. W dalszej części uzasadnienia własnej decyzji organ odwoławczy podniósł, że rozpoznając przedmiotową sprawę w zakresie spełnienia wymagań określonych w § 13 ust. 1, § 57 i § 60 w/w rozporządzenia, oparł się na dwóch analizach: "Analizie przesłaniania" przedstawionej w projekcie budowlanym - karty 52, 53 i 54, opracowanej przez uprawnione osoby. Analiza ta w ocenie organu II instancji pokazuje zgodność z przepisem § 13 cyt. rozporządzenia, gdyż nie zachodzi sytuacja, w której między ramionami kąta 60 stopni, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Odległości między budynkami są większe niż wysokość przesłaniania. Druga to "Analiza cienia - linijka słońca" karta nr [....] projektu budowlanego, przedstawiona przez inwestorów w dniu 26 kwietnia 2011 r. (w uzupełnieniu do znajdującej się w aktach "Analizy nasłonecznienia budynku nr [....] " - karta 55 i 56 projektu budowlanego), pokazująca cień rzucany przez projektowany budynek na otoczenie, w godzinach od 7.00 do 17.00 w dniach równonocy (21 marca i 21 września), na rzucie w skali 1:500. Wojewoda zaznaczył, że z analizy tej wynika, iż w godzinach od 7.00 - 11.00 projektowany budynek nie rzuca cienia na budynek sąsiedni G.S. , na działce nr [....] w obr. [....] , w związku z czym zapewniony zostaje 4-godzinny czas nasłonecznienia dla wszystkich pomieszczeń w których okna usytuowane są w ścianie południowej i wschodniej budynku, zatem zostają spełnione wymagania o których mowa w § 60 ust. warunków technicznych. Zdaniem Wojewody usytuowanie projektowanego budynku nie narusza § 12 warunków technicznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.). tj. minimum 4 m dla budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy. Odległości między budynkiem projektowanym a istniejącymi na działkach sąsiednich są większe niż 8,0 m. Pozwala to w opinii organu odwoławczego na stwierdzenie zgodności z § 271 w/w rozporządzenia, dotyczącego wymaganych odległości między budynkami ze względu na przepisy przeciwpożarowe. Wojewoda stwierdził ponadto, że przedmiotowy projekt budowlany w tym projekt zagospodarowania działki został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Inwestorzy przedstawili stosowne oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ II instancji stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny i został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Został wykonany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.), inwestor posiada stosowne uzgodnienia i opinie, oraz zapewnienia przyłączenia do sieci i zapewnienia dostaw energii elektrycznej, ciepła, wody i odprowadzenia ścieków i deszczówki. Nadto zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane projektant oraz sprawdzający do projektu budowlanego dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda [....] odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że wbrew twierdzeniu odwołującego, obowiązujące przepisy w tym przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), nie dają podstawy do stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja oddziałuje na nieruchomość odwołującego, powodując ograniczenia w zagospodarowaniu jego nieruchomości. Organ odwoławczy napisał, że jak wynika z akt, inwestorzy wycofali wcześniejszy wniosek o pozwolenie na budowę, a następnie złożyli w dniu 15 września 2011r. nowy wniosek o pozwolenie na budowę, przedkładając zmieniony projekt budowlany, dostosowując się do sytuacji, że na sąsiedniej działce powstaje budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi. Projektowany budynek został w wyniku wprowadzonych zmian obniżony i oddalony od granicy z działką sąsiednią nr [....] obr. [....] o dodatkową odległość 1,0 m. Zmniejszenie parametrów projektowanego budynku spowodowało, że obecnie spełnia on kryteria zawarte w obowiązujących przepisach. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że zarzut niezgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym w kwestii braku określenia czy mamy do czynienia z budynkiem jednorodzinnym czy wielorodzinnym jest niezrozumiały. Skoro plan przewiduje na terenie D8U/M m.in. mieszkalnictwo, czyli budownictwo mieszkaniowe w ogóle, bez określenia jego rodzaju, oznacza to, że plan miejscowy dopuszcza wszelkie formy budownictwa mieszkaniowego, umożliwiającego stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. Projektowany budynek nie jest ani budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym z funkcją handlowo-usługową, ani wielorodzinnym. Przedmiotem inwestycji jest budynek: mieszkalno-handlowo-usługowy i zamierzenie to jest zgodne w ocenie organu II instancji z obowiązującym planem miejscowym. Odnośnie natomiast zarzutu wykonania projektu zagospodarowania działki na nieaktualnej mapie do celów projektowych z uwagi na nie oznaczenie zieleni wysokiej, wojewoda stwierdził, że za treść i aktualność mapy do celów projektowych odpowiada jej wykonawca, uprawniony geodeta. Następnie organ II instancji odniósł się do kwestii projektowanego zjazdu, i wskazał, że zarządca drogi - Miejski Zarząd Dróg na podstawie art. 29 ustawy o drogach publicznych, udzielił decyzją z dnia 27 lipca 2009 r. pozwolenia na lokalizację, jako zjazdu indywidualnego, określając jednocześnie jego parametry w tym szerokość minimum 3,0 m. Zdaniem Wojewody dojazd do projektowanego garażu, to jedynie droga wewnętrzna, przebiegająca w spadku i zagłębiająca się stopniowo w teren. Projektowany mur oporowy związany z tą drogą znajduje się poniżej terenu, projekt muru znajduje się w części konstrukcyjnej projektu budowlanego, oraz na rysunku K-001. W związku z powyższym, nie mamy tutaj do czynienia z pochylnią, o której mowa w przepisie § 12 ust. 5 pkt 1 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten odnosi się do części budynku, które są obiektami nadziemnymi. Projektowana droga wewnętrzna z murem oporowym, nie jest w opinii organu odwoławczego ani częścią projektowanego budynku, ani obiektem nadziemnym. Zatem zarzut naruszenia w/w przepisu nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Niezrozumiały pozostaje dla Wojewody zarzut braku możliwości wykonania przełożenia linii kablowej SN, cyt.: "bo takiego terminu nie zna ustawa Prawo budowlane". Otóż, przez teren planowanej inwestycji, dokładniej przez projektowany parking przebiega linia kablowa SN 15 kV. Przed przystąpieniem do robót budowlanych związanych z przedmiotową inwestycją linię kablową należy przełożyć poza obrys parkingu, zgodnie z zatwierdzonym i uzgodnionym projektem budowlanym - tom VII. Linia ta będzie przebudowana, co nie stoi zdaniem organu II instancji w sprzeczności z obowiązującymi przepisami. Dalej zdaniem Wojewody przedmiotowy projekt budowlany w tym projekt zagospodarowania działki został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W części opisowej do projektu budowlanego, rozdział 1.13, strona 10 i 11, znajduje się szczegółowa analiza odnośnie warunków ochrony przeciwpożarowej. Następnie organ wyjaśnił, iż z przedstawionego projektu budowlanego jasno wynika, że w budynku projektowane są dwa mieszkania, lokal biurowy, dwa lokale usługowe i jeden lokal handlowy. Wojewoda stwierdził w tym miejscu, że informacja w części opisowej do projektu budowlanego str. 4, odnośnie programu użytkowego budynku, że na poddaszu zaprojektowano dwa mieszkania, może być uznana tylko i wyłącznie za oczywistą omyłkę techniczną projektanta, powstałą w związku ze zmianą projektu budowlanego. W końcowej części uzasadnienia własnej decyzji z dnia 20 lipca 2011 r. Wojewoda [....] zaznaczył, że nie stwierdził naruszenia przepisu § 16 ust. 1 warunków technicznych, odnośnie zapewnienia dostępu osobom niepełnosprawnym, § 104 warunków technicznych. Podsumowując organ napisał, że związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1, oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, brak było podstaw prawnych do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. G.S. działając przez radcę prawnego S.K. , złożył skargę na decyzję Wojewody [....] z dnia 20 lipca 2011r. znak: [....] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismem nadanym w dniu 24 sierpnia 2012r. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego tj.: § 8 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez wydanie decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę pomimo sporządzenia projektu budowlanego na nieaktualnej mapie zasadniczej oraz braku wskazania w części rysunkowej projektu zadrzewień kolidujących z planowaną zabudową; § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wydanie decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę pomimo zaprojektowania pochylni oraz muru oporowego w odległości mniejszej niż 1,5 metra od granicy z działką sąsiednią; § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wydanie decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę pomimo sporządzenia projektu budowlanego, który nie zapewnia osobom niepełnosprawnym dostępu do pomieszczeń biurowych zlokalizowanych na wyższych kondygnacjach budynku; § 86 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wydanie decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę pomimo braku zaprojektowania ogólnodostępnych pomieszczeń higieniczno sanitarnych dostępnych dla osób niepełnosprawnych; § 291 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wydanie decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę pomimo zaprojektowania garażu podziemnego oraz rozwiązań komunikacyjnych w sposób, powodujący ryzyko zaistnienia wypadków w trakcie użytkowania budynku, Art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę pomimo braku legitymowania się przez inwestora pozwoleniem właściwego organu na usuniecie drzew kolidujących z projektowana inwestycją; art. 7, 8, 10, 11 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niewyczerpujące zebranie i zbadanie materiału dowodowego w sprawie, prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz poprzez niewystarczające wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek podjętego rozstrzygnięcia; art. 107 § 3 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia; art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych W uzasadnieniu napisano że zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie projekt zagospodarowania działki lub terenu został sporządzony na mapie, która nie uwzględnia istniejących w rzeczywistości zadrzewień, które w części, wbrew twierdzeniom inwestora, kolidują z planowaną inwestycją. Sytuacja ta dotyczy zadrzewień kolidujących z projektowanym ogrodzeniem, w szczególności z projektowaną furtką wejściową którego budowa objęta została projektem budowlanym. Równocześnie podkreślono, że w myśl § 8 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktur z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, część rysunkowa, o której mowa w ust. 1, sporządzona na mapie zgodnie z § 7, powinna określać m. in. ukształtowanie zieleni, z oznaczeniem istniejącego zadrzewienia podlegającego adaptacji lub likwidacji, oraz układ projektowanej zieleni wysokiej i niskiej, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje. Ponadto zdaniem skarżącego komunikacja terenu inwestycji z drogą publiczną powinna odbywać się za pomocą zjazdu publicznego. Należy bowiem zauważyć, że projekt budowlany obejmuje budowę budynku mieszkalno-handlowo-usługowego, w którym prowadzona będzie działalność gospodarcza. Podstawą przedmiotowego twierdzenia jest w ocenie skarżącego treść § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Dalej skarżący podniósł, że projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją jest niezgodny z wymogami zawartymi w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącego a wbrew twierdzeniom organów obu instancji, w przedmiotowej sprawie projekt budowlany zakłada budowę, niezgodną z wymogami wynikającym z powyższego przepisu, części obiektu budowlanego takich jak mur oporowy oraz pochylnia, o której mowa w § 103 ust. 1 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym do garażu położonego poniżej lub powyżej terenu, należy zapewnić dojazd dla samochodów za pomocą pochylni o maksymalnym nachyleniu nie większym niż określone w § 70 w/w rozporządzenia lub zastosować odpowiednie urządzenia do transportu pionowego. Skarżący wskazał że mur oporowy oraz pochylnia powinny zostać zaprojektowane w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy z sąsiednią nieruchomością. W ocenie skarżącego pochylnia prowadząca do garażu podziemnego co do zasady znajduje się poniżej poziomu terenu. Nie oznacza to natomiast, że stanowi ona w takim przypadku podziemną część budynku. Zwrócono także uwagę, że poprzednio, przedmiotowy zjazd był traktowany przez organ jako pochylnia. W opinii skarżącego wynika to jednoznacznie z treści decyzji Wojewody [....] z dnia 14 stycznia 2010r. wydanej uprzednio w niniejszej sprawie gdzie organ wskazał na uchybienie polegające na braku wskazania projektowanego w części konstrukcyjnej i drogowej - muru oporowego i pochylni oraz jej maksymalnego nachylenia. Następnie skarżący podniósł zarzut braku spełnienia przez projektowaną inwestycję warunków ochrony przeciwpożarowej, a wyjaśnienia Wojewody [....] w powyższym zakresie są niewystarczające. Organ powinien zbadać czy warunki ochrony przeciwpożarowej są zachowane, a nie powoływać się jedynie na opinię rzeczoznawcy oraz treść analizy zawartej w projekcie budowlanym. Zdaniem skarżącego jest to o tyle istotne, że zatwierdzony projekt budowlany może naruszać warunki ochrony przeciwpożarowej. W szczególności G.S. zwrócił uwagę na okoliczność zaprojektowania kotłowni w bezpośrednim sąsiedztwie niefunkcjonalnego garażu podziemnego, czy też lokalizację lokali usługowych w bezpośrednim sąsiedztwie mieszkań bez zaprojektowania przegród pełnych o odporności REI 120. Następnie skarżący zarzucił, że projekt budowlany nie zapewnia osobom niepełnosprawnym dostępu do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać. Dodatkowo w projekcie nie zaprojektowano co najmniej jednego z ogólnodostępnych pomieszczeń higieniczno sanitarnych, które byłoby przystosowane dla osób niepełnosprawnych. Ostatni z zarzutów skargi dotyczył skrótowości i pobieżności uzasadnienia skarżonej decyzji. Uzasadnienie decyzji organu II instancji, w ocenie skarżącego, nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [....] z dnia 20 lipca 2011r. znak: [....] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 7 stycznia 2011r. znak: [....] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A.H. i M.H. pozwolenia na budowę obejmującego; budowę budynku mieszkalno-handlowo-usługowego - kategoria XIII i XVII - wraz z przyłączami (energetycznym NN, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, przyłącza wody) wraz z przełożeniem linii średniego napięcia SN, oraz instalacjami wewnętrznymi (centralnego ogrzewania, wod.-kan., instalacja elektryczna oraz wentylacji mechanicznej ), budową zjazdu indywidualnego (kat. IV obiektu) wraz z ogrodzeniem, oraz nadmurowaniem komina, zamurowaniem okna w ścianie szczytowej sąsiedniego budynku i przebudową rury spalinowej (na działce nr ... w obr.....) - na działkach nr [....] w obr. [....] , przy ul. [....] w N. Analizując akta sprawy Sąd uznał za uzasadniony zarzut skarżącego dotyczący nie zapewnienia co najmniej jednego z ogólnodostępnych pomieszczeń higieniczno sanitarnych, które byłoby przystosowane dla osób niepełnosprawnych, co wynika z § 86 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690). W szczególności żadne z ogólnodostępnych pomieszczeń higienicznosanitarnych nie zapewnia przestrzeni manewrowej o wymiarach co najmniej 1,5x1,5 m, Kolejnym uchybieniem organu odwoławczego była błędna weryfikacja ilości miejsc parkingowych przewidzianych dla projektowanego budynku. Mianowicie w ocenie Sądu łącznie powierzchnia użytkowa lokalu handlowego wynosi 53,32 m2 (karta 7 Projektu budowlanego, t. I), a nie jak przyjął organ – 44,45 m2, zaś łącznie powierzchnia użytkowa lokali usługowych wynosi 104,27 m2, a nie jak przyjął organ – 85,06 m2 (karta 8 Projektu budowlanego, t. I). Do tego należy doliczyć powierzchnię biurową na I piętrze tj. ogółem 81,05 m2 – co powiększa powierzchnię usługową do 185,32 m2. Ani z przedstawionego projektu, ani z akt sprawy, a w szczególności z uzasadnienia decyzji organów I i II instancji nie wynika dlaczego przyjęte dla celów obliczeń miejsc parkingowych powierzchnie handlowe i usługowe zostały zmniejszone w stosunku do wykazanych w projekcie budowlanym. Przy określaniu ilości miejsc parkingowych pod uwagę należało wziąć również dwa lokale mieszkalne. Zgodnie z zapisami Rozdziału II § 4 pkt 16 Uchwały Nr XLVIII/527/2009 Rady Miasta Nowego Sącza z dnia 15 czerwca 2009r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. – należy stwierdzić, że miejsc parkingowych winno być minimum 9 (wliczając te w garażu) tj.: dla powierzchni handlowej: 3, usługowej: 4 oraz 2 dla dwóch lokali mieszkalnych, gdy tymczasem zaplanowano w sumie tylko 7. Wyjaśnić dodatkowo należy w tym miejscu, że wg zapisów w/w planu zagospodarowania odnośnie lokali handlowych na każde 100 m2 ich powierzchni ma przypadać 3 miejsca parkingowe, na każde 100 m2 powierzchni usługowej – 2 miejsca parkingowe oraz po jednym miejscu parkingowym dla każdego lokalu mieszkalnego. Nadto, zgodnie z zapisami planu, liczbę wymaganych miejsc postojowych należało odnieść do każdych rozpoczętych 100 m2 powierzchni usługowej lub handlowej, a nie jak zrobiono to w projekcie budowlanym i zaakceptowano w zaskarżonej decyzji, czyniąc stosunek wymaganych miejsc postojowych do planowanych powierzchni usługowych oraz handlowych i tworząc w ten sposób stosowne współczynniki 1,33 (dla pow. handlowej) i 1,70 (dla pow. usługowej), a następnie sumując je. Kolejny zarzut znajdujący potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w sprawie dotyczył komunikacji terenu przedmiotowej inwestycji z drogą publiczną. Słusznie wskazał skarżący, że powinno się to dobywać poprzez zjazd publiczny a nie indywidualny, co znajduje potwierdzenie w treści § 55 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia z dnia 2 marca 1999r. (w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430). W/w zjazd prowadzi do obiektu, w którym będzie prowadzona (m. in.) działalność gospodarcza, a nie jak wynikałoby ze stanowiska organu odwoławczego powołującego się na uzgodnienia z Miejskim Zarządcą Dróg w N. – decyzja z dnia 27 lipca 2009 r. znak: [....] – karta 32 projektu Budowlanego, t. I) – obiekt użytkowany indywidualnie. W konsekwencji, w/w zjazd publiczny powinien spełniać wymogi określone w § 78 powołanego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999r., m. in. posiadać szerokość nie mniejszą niż 5 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze. Zasadnie podniesiono także w skardze, że mur oporowy oraz pochylnia prowadząca do garażu podziemnego powinny zostać zaprojektowane w odległości nie mniejszej aniżeli 1,5 m od granicy z sąsiednią działką, co wynika z § 12 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tymczasem w projekcie przedmiotowego budynku w/w odległość wynosi 1 m. Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, który podniósł, że dojazd do projektowanego garażu to drogą wewnętrzną, przebiegająca w spadku i zagłębiająca się stopniowo w teren i w związku z tym "nie mamy tutaj do czynienia z pochylnią". Takie stwierdzenie uniemożliwiałoby zastosowanie w tym przypadku w/w przepisów rozporządzenia, a tym samym czyniłoby zarzut skarżącego nieuzasadnionym. Tak jednak nie jest i zdaniem składu orzekającego twierdzenia skarżącego w tej materii są prawidłowe. Sam projektant, a więc osoba przygotowana zawodowo do przygotowywania projektów budowlanych, nazywa tę część dojazdu pochylnią i wskazuje na mur oporowy pochylni. Nawet przyjmując, że jest to droga wewnętrzna, to zgodnie z projektem dojazd ten będzie utwardzony, a więc byłby to obiekt budowlany wymagający pozwolenia na budowę. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi skład orzekający wskazał, że nie znajdują one uzasadnienia. Sąd uznał za sporządzoną zgodnie z treścią § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462) część rysunkową projektu zagospodarowania działki na kopii aktualnej mapy w skali 1:500, która została opatrzona oryginalną pieczęcią klauzuli, wydaną przez służby geodezyjne Starosty [....] – Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. W/w mapa do celów projektowych uwzględnia istniejące zadrzewienia. Na przedstawionych mapach wskazano przebieg projektowanego ogrodzenia, które nie koliduje z istniejącym zadrzewieniem. Również wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, który wynosi 20,1 % spełnia wymogi zapisane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta N. - "Nowy Sącz - 29 Śródmieście" gdzie ustanowiono minimum na 20 %. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania skład orzekający stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania a to art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy weźmie pod uwagę uchybienie wskazane przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), należało uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody [....] z dnia 20 lipca 2012r.. Na zasadzie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).