II SA/Kr 417/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: AWSA Kazimierz Bandarzewski WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2008r. sprawy ze skargi "[...]" S.A w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia; skargę oddala. Decyzją z dnia [...]. 2006 r. [...] wydana na podstawie art. 46 ust. 1 pkt. 1, art. 46a ust. 7 pkt. 4, oraz art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt. 63 72a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9. 11. 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2537 ze zm.), art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], Wójt Gminy [...] określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia dla inwestycji : rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zlokalizowanej na istniejącej wieży radia [...] posadowionej na działce [...] w miejscowości [...], zgodnie załącznikiem nr [...] do decyzji, określającym charakterystykę i parametry techniczne inwestycji. Decyzją powyższą określono : nazwę i rodzaj inwestycji, wskazując, że modernizacja ma na celu wymianę anten sektorowych i parabolicznych przymocowanych do masztu znajdującego się na szczycie wieży, oraz do wsporników przymocowanych do wieży. Po rozbudowie w skład stacji wchodzić będą : urządzenie nadawczo-odbiorcze, trzy anteny sektorowe i cztery anteny radiolinii. Urządzenia nadawczo-odbiorcze umieszczone w outdoor-rze znajdującym się u podstawy wieży, zamknięte w obudowach ekranizujących, dzięki czemu emisja pola elektromagnetycznego z ich wnętrza jest praktycznie pomijalna. Stacja bazowa znajdujecie w terenie zurbanizowanym, zabudowania mieszkalne o wysokości nie przekraczającej 10 m n.p.t. Ustalono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, nadto stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie w zakresie modernizacji nie należy do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii określonych w tytule IV ustawy p.o.ś., nie należy także do przedsięwzięć wymagających utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Nie stwierdzono transgranicznego oddziaływania planowanego -2- przedsięwzięcia na środowisko, z uwagi na fakt, iż skala i zasięg jego negatywnego oddziaływania na środowisko obejmie najbliższe sąsiedztwo prowadzonych robót i nie przekroczy granic inwestycji ani tez granic Gminy [...]. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy [...] podał, że zgodnie z procedurą określoną w ustawie p.o.ś. uzyskano pozytywne uzgodnienia realizacji inwestycji w formie postanowień : Wojewody [...] znak [...] z dnia [...].2006r., oraz Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego znak [...] z dnia [...] .2006r. Organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z obowiązującym na terenie przedmiotowej inwestycji planem zagospodarowania przestrzennego. Po dokonaniu szczegółowej analizy raportu organ uznał, że posiada stwierdził, ze stacja bazowa nie jest powodem poważnych awarii zagrażających środowisku, nie wykazuje oddziaływania transgranicznego, nie jest źródłem emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, powstawania ścieków, zanieczyszczania gleby i powierzchni ziemi, ponad normatywnego hałasu, nie zanieczyszcza wód opadowych, nie ma niekorzystnego wpływu na klimat, dobra materialne, kultury i zabytki oraz nie ma niekorzystnego wpływu na zmianę krajobrazu. Realizacja inwestycji nie pociąga za sobą zagrożeń a tym bardziej znaczących oddziaływań, co dotyczy oddziaływania bezpośredniego, długoterminowego, wtórnego i kumulującego. Planowana inwestycja ma na celu zapewnienie lepszych warunków łączności obszarów położonych w okolicy zwiększenie niezawodności uzyskiwanych połączeń, oraz udostępnienie nowych usług telefonicznych. Ustosunkowując się do uwag wniesionych w toku postępowania przez A. M., a dotyczących poziomu hałasu i źródła promieniowania, a także braku dokonywania okresowych pomiarów wielkości emisji organ powołał się na wydane w sprawie postanowienia uzgadniające (przytoczone wyżej), oraz na przedłożone przez inwestora sprawozdanie z ostatnich pomiarów natężenia pól elektromagnetycznych stacji bazowej w [...]. Organ wskazał nadto, że charakterystyka przedsięwzięcia została zawarta w załączniku do decyzji. Od powyższej decyzji Wójta Gminy [...] odwołał się A. M. zarzucając, że organ podjął rozstrzygnięcie bez uwzględnienia zastrzeżeń zawartych w jego pismach z [...] .2004 r. i [...] 2006 r. Odwołujący się wskazał, że wieża z zainstalowanymi na niej antenami oddalona jest o parę centymetrów od granicy nieruchomości, której jest właścicielem. Dalsza rozbudowa wieży i wzrost ilości zainstalowanych na niej anten powoduje ciągłą utratę wartości nieruchomości, oraz emisje uciążliwego hałasu i pisku wydawanego przez wentylatory, który zakłóca normalną egzystencję. -3- Wniósł o zobowiązanie inwestora do dokonywania pomiarów kontrolnych , rzeczywistego rozkładu pól promieniowania elektromagnetycznego , po każdej konserwacji i zmianie konfiguracji anten. Do tej pory pomiary takie nie były wykonywane. Nadto zarzucił, ze inwestycja ma niekorzystny wpływ na estetykę i atrakcyjność otoczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...]2007 r. [...], na podstawie art. 46 ust. 1 pkt. 1 ust. 3, art. 46a ust. 1 i 7 pkt. 4, art. 48 ust. 1 i 2, art. 53, art. 56 ust.1 i 2 ustawy p.o.s. i art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, aby organ ten dokonał samodzielnej oceny przedłożonego przez inwestora raportu, ani tez aby prowadził jakiekolwiek samodzielne postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Kolegium wskazało, że przedłożony raport nie jest zgodny z treścią art. 52 ust. 1 pkt. 3 ustawy p.o.ś. Z przepisu tego wynika bowiem że podmiot podejmujący realizację przedstawia w założeniu minimum trzy analizowane warianty- oprócz tzw. "zerowego" i najkorzystniejszego dla środowiska obowiązany jest przedstawić inny wariant (inne warianty). Spośród tak przedstawionych wariantów organ administracji może wybrać najbardziej optymalne rozwiązanie. Raport jest jedynie materiałem, który powinien organowi pomóc w rozstrzygnięciu kwestii faktycznych, nie może zaś sam tych kwestii rozstrzygać, bowiem rozstrzygnięcie należy do organu podejmującego decyzję. Kolegium podkreśliło treść art. 48 ust. 1 ustawy, z którego wynika zakres działań organu co do rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i jednocześnie obowiązki organu w troku postępowania wynikające z treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przyznając częściowo rację odwołującemu się Kolegium wskazało na brak możliwości wyrażenia jednoznacznego stanowiska w przedmiocie realizacji planowanego przedsięwzięcia, oraz wątpliwości dotyczące należytej ochrony prawa własności właścicieli sąsiednich nieruchomości z uwagi na powyższe braki raportu. -4- W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie [...] S.A. w [...] zarzuciła: -naruszenie art. 52 ust. 1 pkt. 3 ustawy p.o.ś. i art. 50 § 1 kpa poprzez brak wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia raportu poprzez przedstawienie innych wariantów realizacji przedsięwzięcia, -niewłaściwe zastosowanie art. 53 ustawy p.o.ś. poprzez uznanie , że A. M. posiada interes prawny w zaskarżeniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, -naruszenie § 2 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez uznanie, że raport ostał nieprawidłowo przygotowany, - a także naruszenie art. 9, art. 10, art. 28, i art. 107 kpa poprzez : brak poinformowania skarżącego o kwalifikacji inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej jako wymagającej ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu, błędne uznanie, że odwołujący się A. M. posiada interes prawny w zaskarżeniu decyzji organu pierwszej instancji, oraz błędne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która to kontrola w myśl art. 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie ppsa, odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ppsa, sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi -5- oraz powołaną podstawą prawną -zgodnie z treścią art. 134 § 1 ppsa, zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w § 2 tego przepisu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja kasacyjna, którą organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wobec tego dokonując kontroli zaskarżonej decyzji należy mieć na względzie treść art. 138 § 2 kpa, który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia prze organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W sprawie niniejszej kontrola sądowa musiała więc polegać na zbadaniu, czy organ odwoławczy miał podstawy do zastosowania powyższego przepisu, czy też zachodziły przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy przez ten organ w oparciu o przepis art. 138 § 1 kpa. Analizując treść zaskarżonej decyzji, jak i rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została podjęta prawidłowo, chociaż jest dotknięta wadami polegającymi na naruszeniu przepisów postępowania, a to art. 107 § 3 kpa. Naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik postępowania. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, iż organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania w sposób, do którego obligują go przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.- Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, póz. 627 ze zm.), naruszając Świadczy o tym zarówno przebieg postępowania przed tym organem, który obrazują przedstawione akta administracyjne, jak i treść uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej. Skutkiem nieprawidłowości jest naruszenie niżej wskazanych przepisów prawa materialnego, jak i przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które powoduje, iż zaskarżone rozstrzygnięcie kasacyjne uznać należy za zasadne. Przepis art. 47 ustawy p.o.ś. stanowi o tym jakie okoliczności oraz czynniki podlegają określeniu, analizie, oraz ocenie organu. Z jego treści wynika, że na organ prowadzący postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, który jest organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych -6- uwarunkowaniach, ustawodawca nałożył tam określone obowiązki. Wyznaczają one zakres i tok prowadzonego postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie ich istnienie powoduje konsekwencje procesowe w postaci obowiązku przedstawienia wyników postępowania i stanowiska organu w uzasadnieniu podjętej decyzji, czyli spełnienia warunków wskazanych w art. 107 § 3 kpa. Z uzasadnienia decyzji Wójta Gminy [...] nie wynika, aby organ ten dokonał jakiejkolwiek samodzielnej oceny przedsięwzięcia ani też samodzielnej analizy wskazanych w art. 47 ustawy elementów. Z treści tego przepisu, jak i art. 55 i art. 56 ustawy wynika, że sporządzony w sprawie i załączony do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z dowodów w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podlegającym samodzielnej ocenie organu prowadzącego postępowanie. To do organu prowadzącego należy ocena, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy norm wynikających z ustawy p.o.ś., oraz z przepisów szczególnych. Ocenie tej podlegają także dane wynikające z uzyskanych w toku postępowania uzgodnień. Jednak organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji ograniczył się do zacytowania treści dowolnie wybranych fragmentów sporządzonego w sprawie raportu, oraz do stwierdzenia, że wymagane uzgodnienia uzyskano. Narusza to wskazany przepis art. 47 p.o.ś. , oraz art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie decyzji powinno zawierać objaśnienie toku myślenia, które doprowadziło do zastosowania przepisu prawnego, oraz umożliwiać kontrolę administracyjna i sądową. Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji warunków powyższych nie spełnia. Organ ten naruszył również przepis art. 56 ust. 1 ustawy p.o.ś. Przepis ten stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan taki został uchwalony. Jak wynika z akt sprawy, na obszarze realizacji przedsięwzięcia obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] nr [...] w granicach administracyjnych miejscowości [...] uchwalony Uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] 2005 r. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Urzędu Gminy [...] zwane opinią o przeznaczeniu terenu, z dnia [...] 2005 r. , załączone przez wnioskodawcę do wniosku o wydanie decyzji, z którego wynika, że działka nr[...] w [...], na -7- której zlokalizowane ma być przedsięwzięcie położona jest w terenie budowlanym oznaczonym symbolem [...] z przeznaczeniem podstawowym pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną. W aktach sprawy brak kopii stosownej części graficznej planu. Z części tekstowej planu wynika, że dopuszczanym przeznaczeniem obszaru [...], na którym położona jest działka nr [...] jest możliwość lokalizacji: 1) budynków gospodarczych związanych z działalnością rolniczą, 2) garaży wolnostojących, 3) pojedynczych obiektów i urządzeń usług wbudowanych lub wolnostojących na wydzielonych działkach, przy zachowaniu zasady braku uciążliwości wprowadzonego programu, 4) wyodrębnionych terenów zieleni urządzonej oraz urządzeń sportu i rekreacji, 5) urządzeń i sieci infrastruktury technicznej związanych z zagospodarowaniem terenu, 7) dojść, dojazdów nie wydzielonych i zatok postojowych oraz parkingów, 8) komponowanej zieleni ogrodów przydomowych, 9) obiektów małej architektury i urządzeń bezpośrednio związanych z urządzeniem ogrodów przydomowych. Jednocześnie § [...] (Roz. [...]) planu wprowadza zakaz lokalizacji przedsięwzięć znacząco oddziaływujących i wymagających raportu oddziaływania na środowisko wymienionych w § 2 ust. 1 Rozporządzenia RM z 9.11 2004 r. z wyjątkiem (m.in.) inwestycji celu publicznego . Nadto § [...] (Roz[...])planu zawiera ustalenia w zakresie telekomunikacji i łączności odnoszące się do całego obszaru obowiązywania planu. Z treści tych ustaleń wynika, że realizacja przedsięwzięcia w stosunku do którego toczyło się postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji uzależniona jest od spełnienia szczegółowych warunków wynikających z zapisów pkt. [...],[...],[...] i [...] par. [...] planu. W szczególności należy zwrócić uwagę na treść pkt. [...] , który przewiduje zachowanie i utrzymanie istniejących w obszarze opracowania planu funkcjonujących urządzeń i sieci łączności, dopuszczając możliwość ich przebudowy w celu dostosowania do nowego zagospodarowania. Jak wynika z przytoczonych postanowień mpzp zawiera on istotne i wiążące ustalenia co do możliwości realizacji planowanego przez stronę skarżącą przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej. -8- Do konieczności stwierdzenia zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z tymi ustaleniami organ jest zobligowany treścią przepisu art. 56 ustawy p.o.ś. Jednak poza stwierdzeniem jednym zdaniem, że "planowane przedsięwzięcie jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego" brak jakichkolwiek ustaleń, poprzedzonych stosowną analizą zapisów planu, z której wynikałaby prawdziwość powyższego ustalenia organu. W szczególności wobec brzmienia § [...] planu wymaga ustalenia przez organ, czy planowane przedsięwzięcie jest realizacją inwestycji celu publicznego, oraz analizy § [...] pkt. [...] planu, dotyczącego zachowania istniejących urządzeń przy dopuszczeniu przebudowy uwarunkowanej koniecznością dostosowania do nowego zagospodarowania, przy wzięciu pod uwagę ograniczeń wynikających z przeznaczenia podstawowego oraz dopuszczalnego obszaru, na którym położona jest działka nr [...]. Należy w tym miejscu podzielić pogląd o zakwalifikowaniu budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jako inwestycji celu publicznego. Jednakże nie jest już rzeczą sądu administracyjnego dokonywanie za organ czynności, do których jest on zobligowany przepisami postępowania, a których konieczność wynika z treści przepisów prawa materialnego, tj. przesądzanie o zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p., w sytuacji, kiedy organ nie dokonał żadnych w tej mierze ustaleń. Istotne braki postępowania w zakresie stwierdzenia zgodności, o której mowa w art. 56 ust. 1 ustawy, oraz samodzielnego dokonania ustaleń, o których stanowi art. 47 ustawy powodują, że nie można uznać, aby organ pierwszej instancji rozstrzygnął sprawę. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada dwuinstancyjności, czyli dwukrotne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Realizacja tej zasady usprawiedliwiała zdaniem sądu konieczność wydania przez Kolegium samorządowe decyzji kasacyjnej. Decyzja organu pierwszej instancji powinna była być uchylona także z innych przyczyn, nie dostrzeżonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Przepis art. 53 ustawy p.o.ś. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (tj. od dnia 28.07.2005 r., Dz. U. z 2005 r. nr 113, póz. 954) stanowi, że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postępowanie wywołane wnioskiem strony skarżącej jest postępowaniem, o którym mowa w powyższym przepisie, -9- ponieważ obowiązek sporządzenia raportu wynika w niniejszej sprawie z przepisu § 2 ust. 1 pkt. 7 Rozporządzenia RM z dnia 9.11. 2004 r., i raport ten został sporządzony, co warunkuje udział społeczeństwa w postępowaniu. Zatem, zgodnie z art. 32 ustawy, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ administracji właściwy do wydania decyzji wymagającej udziału społeczeństwa jest zobowiązany na mocy tego przepisu do podjęcia czynności w nim określonych - art. 32 ust. 1 pkt. 1 i 3, oraz może przeprowadzić rozprawę administracyjną. Czynności powyższe mają na celu realizację możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport a przepis art. 32 ustawy precyzuje sposoby zagwarantowania tej możliwości. W okresie od [...]. 2005 r. do dnia 19. 08. 2007 r. (zmiana ustawy) informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa powinny były się znaleźć w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - art. 56 ust. 8 w tamt. brzmieniu (obecnie , po zmianie z dn. 19.08. 2007 r. kwestie te reguluje przepis art. 56ust. 1b pkt. 3 ustawy p.o.ś.). Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji żadnych ustaleń ani informacji w powyższej kwestii nie zawiera. Brak także w aktach administracyjnych dowodu na podjęcie przez organ prowadzący postępowanie czynności, o których mowa w art. 32 ustawy. Oznacza to, że organ naruszył przepisy dotyczące udziału społeczeństwa w postępowaniu poprzez ich niezastosowanie, czego nie dostrzegł organ odwoławczy. Nie czyni zadość obowiązkom organu w tym zakresie informacja zawarta w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstacyjnej o umieszczeniu decyzji w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach, prowadzonym przez UG [...]. Należy także zwrócić uwagę na niewyjaśnienie kwestii dopuszczalnego poziomu hałasu, emitowanego przez urządzenia znajdujące się w umieszczonych u podstaw wieży outdoor-ach, co ma związek z podnoszonymi w toku postępowania przez odwołującego się A. M. zarzutami. Wymagały one jednoznacznego ustosunkowania się organu do problemu ewentualnego hałasu, którego źródłem mogą być dodatkowo zainstalowane w outdoo-rze urządzenia. Ustalenia organu co do ilości outdoo-rów także nie są konsekwentne i stoją w sprzeczności z treścią wniosku, z którego wynika, że ilość dodatkowych outdoo-rów będzie większa niż jeden. Raport zawiera w przedmiocie hałasu dane ogólnikowe, bez wskazania konkretnego poziomu, jaki będzie emitowany po ewentualnej rozbudowie. -10- Skoro w toku postępowania podnoszono konkretne zarzuty dotyczące problemu hałasu, niedopuszczalne było ustosunkowanie się do nich organu tylko przez wskazanie wydanych w sprawie uzgodnień. Nie znajduje to uzasadnienia w świetle obowiązków organu wynikających z art. 7, 77, oraz 8 i 11 kpa. Zwrócić należy nadto uwagę na błędne powołanie w decyzji Wójta Gminy [...] podstawy prawnej dotyczącej obowiązku sporządzenia raportu w niniejszej sprawie. Obowiązek ten nie wynika z § 3 ust. 1 pkr. 63 i 72 a Rozporządzenia RM z 9.11. 2004 r., lecz z jego § 2 ust. 1 pkt. 7. Powołane przez organ przepisy dotyczą innej podstawy obowiązku i całkowicie odmiennych przedsięwzięć. W decyzji organu pierwszej instancji posłużono się nadto błędnymi określeniami, których brak w ustawie ("transgeniczny" zamiast "transgraniczny"). Te uchybienia nie miały jednak wpływu ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji zarzuty skargi nie mogą odnieść pożądanego skutku. W szczególności nie znajduje uzasadnienia stanowisko skarżącego o braku interesu prawnego po stronie A. M. w zaskarżeniu decyzji organu pierwszej instancji. Jako właściciel działki położonej bezpośrednio w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia posiada on interes prawny w toczącym się postępowaniu, był jego stroną, a więc był uprawniony do wniesienia odwołania. Stanowisko skarżącego cechuje w tym zakresie niekonsekwencja, skoro nie kwestionował on w toku postępowania ustaleń organu w przedmiocie stron postępowania ( a więc nie tylko dotyczących A. M.), zaś w skardze podnosi zarzut braku interesu strony w zaskarżeniu rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Podkreślić należy, że odwołanie A. M. było odwołaniem strony postępowania i jako takie było rozpatrywane prze organ drugiej instancji, a nie protestem społeczności lokalnej biorącej udział w postępowaniu na podstawie art. 53 ustawy p.o.ś., na co wskazuje się w skardze. Stanowiska społeczeństwa w sprawie w ogóle brak z uwagi na brak jego udziału w sprawie z powodu wskazanych wyżej naruszeń przepisów ustawy. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ art. 52 ust. 1 pkt. 3 ustawy stwierdzić należy, co następuje: redakcja tego przepisu wskazuje, że raport przedstawiony przez podmiot zamierzający realizować przedsięwzięcie powinien zawierać minimum trzy analizowane warianty - dwa wymienione w przepisie, oraz wariant wybierany, proponowany. Pogląd ten jednak spotyka się z zastrzeżeniami zarówno komentatorów przepisu, jak i sądów orzekających. -11 - Jak twierdzi K. Gruszecki, należy go zaakceptować z zastrzeżeniem, że w niektórych sytuacjach wariant najkorzystniejszy dla środowiska będzie wariantem zaproponowanym do realizacji ( K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska, Komentarz, lex 2007, kom. do art. 52). Także w powołanym przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (nie zaś NSA), oraz w wyroku WSA z 31. 01. 2007 r. IV SA/Wa 1961/06 (lex 308035) wyrażono pogląd, zgodnie z którym zakres raportu nie musi być w przypadku każdej inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko taki sam, w szczególności wobec okoliczności, iż w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej jedynym czynnikiem fizycznym, który może być powodem powstania zagrożeń w środowisku są pola elektromagnetyczne. Podstawowe znaczenie ma sam charakter przewidywanych zagrożeń i fakt, czy w tym zakresie przyjęte zostały jakieś standardy i czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Trzeba się zgodzić ze skarżącym, że dopuszczalna jest sytuacja, w której zakres sporządzonego w sprawie raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko "formalnie" odbiega od językowej wykładni przepisu art. 52 ust. 1 pkt. 3 ustawy. Zdaniem sądu natomiast, jego zgodność z tym przepisem musi być oceniona w kontekście konkretnych okoliczności sprawy, tj. rodzaju przedsięwzięcia i należytego wykazania przez wnioskującego, że istotnie wariant zaproponowany do realizacji będzie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Oceny tej jednak winny dokonać organy prowadzące postępowanie, zgodnie z treścią art. 56 ustawy. Samo tylko stwierdzenie przez Kolegium, że raport jest nieprawidłowy z powodu braku trzeciego wariantu realizacji przedsięwzięcia nie jest więc wystarczające i stanowi naruszenie zasad wynikający z art. 107 § 3 kpa. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], pomimo błędnego uzasadnienia, tj. naruszenia art. 107 § 3 kpa, nie powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, ponieważ naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Naruszenia prawa materialnego, oraz przepisów postępowania, których dopuścił się organ pierwszej instancji nie pozwalały zdaniem sądu na wydanie przez organ drugiej instancji orzeczenia merytorycznego, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności. -12- Zachodzi konieczność ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy należało w oparciu o przepis art. 151 ppsa orzec jak w sentencji. [pic]