II SA/Kr 42/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski WSA Ewa Rynczak Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. Z., L. Z. i B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 16 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia skargę oddala Decyzją nr [...], znak [...], z dnia 13 października 2008 r., Wójt Gminy ustalił na wniosek J. R. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. - "Budowa stacji paliw wraz z urządzeniami towarzyszącymi w miejscowości [...]". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 1 i ust. 7 pkt 4 oraz art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 roku, Nr 25, poz. 150 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w związku z art. 104 k.p.a. W wyniku odwołania L. Z., M. Z. i B. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 1, art. 52 ust. 1 i art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) w związku z art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Orzekając w ten sposób wskazało na niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie, w jakim lokalizację zbiornika podziemnego ( magazynowego ) na paliwa płynne z urządzeniami spustowymi oraz zbiornika podziemnego LPG sytuuje się w pasie drogi "[...]", jak równie na występujące w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko oczywiste omyłki , niejasności lub wewnętrzne sprzeczności. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wójt Gminy decyzją Nr [...] z 17 sierpnia 2009 r., znak [...], na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 1 i ust. 7 pkt 4 oraz art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), a także §3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) w związku z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), w związku z art. 104 k.p.a., ustalił na wniosek J. R. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. - "Budowa stacji paliw wraz z urządzeniami towarzyszącymi w miejscowości [...]". W uzasadnieniu decyzji wskazał na treść złożonego w sprawie wniosku i dotychczasowy przebieg postępowania, jak również zawarł następujące wyjaśnienia. Planowane przedsięwzięcie polega na budowie stacji paliw wraz z urządzeniami towarzyszącymi w miejscowości [...]. Inwestycja zlokalizowana będzie na działkach o nr nr "1", "2" i "3", w miejscowości [...]. Teren przedsięwzięcia objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 19 czerwca 2007r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...], poz. [...]). Zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu. Nadto, teren inwestycji objęty jest obszarem Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 : Beskid Niski PLB180002 oraz Południowomałopolskim Obszarem Chronionego Krajobrazu. Przedmiotowe przedsięwzięcie na podstawie §3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko jest zaliczane do przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane. Teren lokalizacji przedsięwzięcia jest objęty planem, a rodzaj przedsięwzięcia dopuszczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego inwestor uzupełnił braki i uchybienia przedkładając w dniu 16 lutego 2009 r. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z koncepcją zagospodarowania terenu działek nr nr "1", "2" i "3". Zgodnie z wymogami art. 48 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, w dniu 25 marca 2009 r. Wójt Gminy [...]. zwrócił się do właściwych organów o uzgodnienie uwarunkowań środowiskowych dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2009 r. znak [...] oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r. znak [...] pozytywnie uzgodnili przedsięwzięcie na etapie przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody i określili warunki jakie powinien spełnić inwestor. Z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 14 lipca 2009 r. znak [...] wynika, że inwestycja nie powinna oddziaływać w sposób znaczący na gatunki i ich siedliska, dla ochrony których wyznaczono obszar Natura 2000 : Beskid Niski PLB180002 oraz inne elementy środowiska przyrodniczego. Warunki zawarte w uzgodnieniach uwzględniono w części rozstrzygającej niniejszej decyzji. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska zapewniono możliwość udziału społeczeństwa. Obwieszczeniem z dnia 5 marca 2009 r. poinformowano o możliwości zapoznania się z raportem oraz składania uwag i wniosków w terminie 21 dni. Zawiadomieniem z dnia 20 lipca 2009 r. strony postępowania zostały powiadomione o zakończeniu postępowania. Po zapoznaniu się z uwagami stron i mieszkańców, które wpłynęły w dniach 23.03.2009 r. i 27.03.2009 r. tutejszy organ uznał, że nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, ponieważ przewiduje się, że oddziaływanie stacji paliw w trakcie eksploatacji zamknie się w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Przeprowadzone analizy wpływu omawianego przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska wykazały, że nie będzie ono negatywnie wpływać na zdrowie ludzi oraz nie wpłynie na warunki bytowania zwierząt kręgowych i bezkręgowych, jak również nie wpłynie na roślinność. Odwołanie od decyzji Wójt Gminy [...] decyzją Nr [...] z 17 sierpnia 2009 r. znak [...] wnieśli w terminie L. Z., M. Z. oraz B. G., którzy domagali się jej uchylenia w całości, jako wydanej z istotnym naruszeniem przepisów prawa. Skarżący zarzucali, że decyzja została wydana bez ustosunkowania się do uwag wniesionych przez strony postępowania, a tym samym bez wyegzekwowania satysfakcjonujących rozwiązań technicznych zapewniających prowadzenie istniejących gospodarstw domowych bez negatywnego wpływu planowanej stacji paliw. Po przeanalizowaniu zebranej przez urząd dokumentacji, w tym raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należy stwierdzić, że uzasadnienie organu wydającego decyzję w cytowanej części stanowiącej odpowiedź na zarzuty nie znajduje pokrycia w zebranym materiale. Niezrozumiałym jest fakt, że organ nie podejmując działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy sam przesądza o braku wpływu uwag stron na rozstrzygnięcie sprawy. Należy zauważyć, że w prowadzonym postępowaniu pominięto również całkowicie opinię Prezydenta Związku Pszczelarskiego z dnia 30 styczna 2009 r. Opinia ta winna stanowić podstawę do zobowiązania inwestora do szczegółowego podejścia do sprawy oddziaływania projektowanej stacji paliw na istniejące w bezpośrednim sąsiedztwie od niemal 40 lat duże gospodarstwo pasieczne. Sporządzenie analizy oddziaływania stacji paliw na pasiekę niewątpliwie winno zostać powierzone specjalistom - naukowcom zajmującym się pszczelarstwem w swojej codziennej pracy zawodowej. W odniesieniu do poprzedniego odwołania od decyzji środowiskowej skarżący zauważyli, że organ wydający decyzję bagatelizuje wniesione przez strony postępowania wnioski, a tym samym nie stosuje się do bardzo istotnego w postępowaniu administracyjnym art. 7 k.p.a., stanowiącego o obowiązku podejmowania przez organy administracji publicznej wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Po rozpoznaniu powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 16 października 2009 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 1 i ust. 7, art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.), oraz w związku z art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Przedstawiając w uzasadnieniu przebieg postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło także czynności podjęte przez organ pierwszej instancji w celu ustalenia wpływu projektowanej stacji paliw na pobliskie gospodarstwo pasieczne M. Z.. Mając na uwadze zarzuty odwołania wskazało, że skarżący w istocie kontestują lokalizację projektowanej stacji paliw, która jest przesądzona w miejscowym obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy przedmiotem zaskarżonej decyzji są jedynie warunki realizacji stacji. Plan zagospodarowania przestrzennego jest powszechnie obowiązującym prawem miejscowym, a projektowane przedsięwzięcie jest w pełni z tym planem zgodne. Zaskarżona decyzja oparta jest m.in. na "Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", którego zakres tematyczny zgodny jest z art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Właściwe w sprawie organy: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wyraziły w przedmiocie decyzji stanowisko pozytywne, przy czym warunki podane przez organ ochrony środowiska zostały w całości uwzględnione w decyzji, stając się obowiązujące dla kolejnych etapów przygotowania inwestycji. Wymienione organy współdziałające uznały, że przy spełnieniu warunków określonych na podstawie raportu i przepisów odrębnych planowane przedsięwzięcie nie powinno stanowić zagrożenia dla obszaru "NATURA 2000". Nie powinno także w sposób znaczący oddziaływać na otoczenie stacji paliw w rozumieniu przekraczania norm hałasu i zanieczyszczeń powietrza dopuszczonych w odnośnych przepisach prawa. Według obliczeń zawartych w "Raporcie" (rozdz. 1.4.3. - str. 26) oddziaływanie "hałasowe" obiektu na granicy projektowanej stacji będzie zachowane w granicach normy (równoważny poziom dźwięku = 71,8 dB na samym terenie stacji oraz ok. 55 dB w najmniej korzystnym czasie pracy stacji - na jej granicy). Według analiz przedstawionych w "Raporcie" (rozdz. 1.4.1, str. 9-22) - nie przewiduje się także przekroczenia dopuszczalnych norm emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych powietrza poza terenem stacji, również uwzględniając oddziaływania wtórne, skumulowane i długoterminowe. Wyposażenie stacji w urządzenia kontrolne, proekologiczne urządzenia redukujące zanieczyszczenia, szczelność podłoża i hermetyzacja procesu napełnienia zbiorników i dystrybucji paliw, osłona zbiorników podwójnym płaszczem oraz inne przedsięwzięcia stanowi - w ocenie organów uzgadniających - wystarczającą gwarancję bezpiecznej dla środowiska eksploatacji stacji. Dodatkowo teren stacji zabezpieczać będzie system piezometrów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało dalej, że nie stwierdziło, aby organ zlekceważył problem wpływu eksploatacji stacji paliw na pobliską pasiekę. Jak dowodzą akta sprawy, Wójt Gminy [...] kilkakrotnie podejmował ten problem, zawracając się do Prezydenta Polskiego Związku Pszczelarskiego, który ostatecznie odmówił zajęcia wiążącego stanowiska w formie analizy konkretnego przypadku będącego przedmiotem decyzji. Znawcy problemu stwierdzili natomiast jednoznacznie, że brak jest w tej kwestii jakichkolwiek przepisów, norm, szczegółowych badań, czy też zasad lokalizacji obiektów budowlanych w pobliżu istniejących pasiek. Jakiekolwiek wiążące ustalenia nie mogą być w takim stanie rzeczy oparte na domniemaniach. Do kwestii tej odniósł się w szczegółach Wójt Gminy [...] w piśmie 9 września 2009 r., skierowanym do organu odwoławczego w ramach postępowania drugoinstancyjnego, a przesłanym do wiadomości również stronom postępowania. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 16 października 2009 r. znak [...] M. Z., L. Z. oraz B. G. kwestionowali jej zasadność. Skarżący wskazywali, że nie zgadzają się ze stanowiskiem, jakoby budowa planowanej stacji paliw miała być przesądzona albowiem uchwała Rady Gminy Nr [...] rozpoczynająca postępowanie zakończone uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 19 czerwca 2007r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego " [...]" została podjęta z naruszeniem prawa i zaskarżona do sądu a dotyczy ona tej samej inwestycji tzn., "Budowy stacji paliw wraz z urządzeniami towarzyszącymi". Plan przestrzennego zagospodarowania we wsi "[...]" był uchwalony punktowo tylko dla inwestycji J. R. a nie zostali powiadomieni jako strony o przeznaczeniu określonych terenów na cele obsługi komunikacyjnej - budowy stacji paliw. Zarzucali dalej, że droga dojazdowa do budynku mieszalnego zlokalizowana na planie inwestycji przebiega inaczej niż w rzeczywistości z tego powodu, że inwestor nie mieści się w granicach swoich działek, dlatego posunął się nawet do form szantażu aby wymusić zgodę stron na przesunięcie drogi ( m.in. odciął całkowicie dostęp do wody ze studni zlokalizowanej na terenie jego działki, zmuszając właściciela studni do wykopania innej, na terenie swojej działki co spowodowało, że w trakcie trwania prac przy wykopywaniu studni - 2 tygodnie- był on pozbawiony dostępu do wody. Podnosili, że w decyzji Samorządowego Kolegium odwoławczego działka nr "4" jest określona jako teren inwestycji, a w rzeczywistości jest to droga Gminy. W trakcie toczącego się postępowania środowiskowego całkowicie pominięto wnioski stron i skargi mieszkańców z dnia 23 marca 2009 r. i 27 marca 2009 r., którzy wyrazili stanowczy sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Nadto, nie uwzględniono, że bezpośredniej bliskości planowanej inwestycji znajduje się, prowadzona od 40 lat pasieka pszczela, a w chwili obecnej duże, zarejestrowane gospodarstwo pasieczne, którego właściciel złożył wniosek do Rady Gminy o ujęcie tego terenu ( gdzie obecnie jest planowana budowa stacji paliw), w przyszłym planie zagospodarowania przestrzennego gminy, bez prawa do zabudowy o charakterze uciążliwym. Do dnia dzisiejszego nie otrzymał on na ten wniosek odpowiedzi. Treść pisma z dnia 30.01.2009 Prezydenta Polskiego Związku Pszczelarskiego wyraża stanowczy sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Na zadane w tym piśmie istotne pytania Wójt Gminy nie udzielił odpowiedzi i określił, wypowiedź Prezydenta w tej kwestii jako lakoniczną. Jak wskazywali, raport oddziaływania na środowisko został sporządzony na zlecenie inwestora, za jego odpłatnością i został tak sformułowany, że końcowe wnioski jednoznacznie podkreślają, iż oddziaływanie środowiskowe planowanej inwestycji zamknie się w jej granicach. Nie mając jeszcze pozwolenia na budowę, inwestor ogrodził budynek jednej ze stron stałym ogrodzeniem z betonowych płyt. Jest to dużą uciążliwością codziennego życia. Z parteru budynku mieszkalnego widoczne są tylko płyty, które w czasie wiatru hałasują. Ponadto działka wokół tego budynku jest ogrodzona z trzech stron tymi płytami betonowymi. Skarżący zauważali też, że w postępowaniu środowiskowym prowadzonym przez Urząd Gminy sporządzenia raportu zażądał Powiatowy Inspektor Sanitarny, motywując to tym, że planowana inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko. Istotne znaczenie ma tutaj fakt, że nastąpiła konfrontacja dwóch skrajnie różnych uwarunkowań środowiskowych z uwagi na to, że w bezpośredniej bliskości znajduje się pasieka pszczela, stąd też niezbędne jest wydzielenie strefy ochronnej. W obecnym czasie, gdzie obserwuje się masowe ginięcie pszczół w Polsce i na świecie, podejmowane są rygorystyczne działania mające na celu ochronę tych zwierząt, stąd też koniecznym jest aby strefa ochronna była wyznaczana na podstawie wnikliwej analizy naukowców i specjalistów zajmujących się na co dzień praktyką pszczelarską oraz zdrowotną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Zwracało też uwagę, że cześć zarzutów nie odnosi się do przedmiotu rozstrzygnięcia. Nadto, w toku całego postępowania organ pierwszej instancji podejmował działania w celu wyjaśnienia, czy relacje pomiędzy pasieką a przyszłą inwestycją podlegają regulacjom prawnym. Chybiony jest zarzut sporządzenia raportu na zlecenie inwestora, skoro to właśnie on ma obowiązek taki raport przedstawić. Uczestnik J. G. popierał skargę. Uczestnik J. R. wnosił o jej oddalenie wskazując, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Ustosunkowując się do zarzutów skargi w piśmie z dnia 20 lutego 2010 r. podnosił, że będąca własnością Gminy [...] działka nr "5" nie jest objęta inwestycją, zaś działka nr "4" , służąca jako dojazd do działki nr "2" jest również własnością tego podmiotu i tak pozostanie. Wyjaśniał dalej, że historia o szantażach jest zmyślona, w bezpośredniej bliskości planowanej inwestycji znajdują się [...] ule, ustawione w tym miejscu celowo rok temu, zaś p. Z. posiada działkę o pow. 0,5 ha w odległości 1 km od domu, którą zakupił z myślą o pasiece i przewiózł tam polowe swoich uli. Zwracał uwagę, że powoływane przez skarżących pismo Prezydenta Polskiego Związku Pszczelarskiego jest odpowiedzią na prośbę p. Z., zaś ten po wnikliwym zbadaniu sprawy, uwzględniając bliskie sąsiedztwo cmentarzy, dróg publicznych i stadionu sportowego wycofał się z zajmowanego stanowiska. Podkreślał , że obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nałożył na niego Wójt Gminy [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po kontroli przeprowadzonej na wniosek B. G. nie stwierdził niezgodności z przepisami prawa budowlanego. Informował nadto o wydaniu wyroku z dnia 10 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 1102/05, który został wydany w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego w nich materiału i przebiegu postępowania skargę należy uznać bezzasadną, stwierdzając, że przy wydaniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania uzasadniającego eliminację tych aktów z obrotu prawnego. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek J. R. z dnia 7 stycznia 2008 r., zmodyfikowany w piśmie z dnia 18 lutego 2008 r. , zaś miało za przedmiot ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn. - "Budowa stacji paliw wraz z urządzeniami towarzyszącymi w miejscowości [...]". W sprawie niniejszej uwzględniono prawidłowo regulacje zawarte w art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Przepis ten stwarzał podstawę do dalszego prowadzenia postępowania na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 roku, Nr 25, poz. 150 ze zm.- dalej w skrócie poś) w spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, z przewidzianymi w nim wyjątkami w zakresie kompetencji. Powyższe pozostało aktualne także po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ostatecznej decyzji z dnia 22 grudnia 2008 r., znak [...], która jako decyzja kasacyjna nie zakończyła postępowania w sprawie. Zarówno z akt administracyjnych, jaki wydanych w obu instancjach decyzji wynika, że w toku postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nie naruszono przepisów art. 46 – 57 poś. W szczególności : nie budzi zastrzeżeń natury formalnej, czy merytorycznej treść wniosku inwestora ( art. 46a ust. 1 i 4 poś); podana przez organy obu instancji kwalifikacja przedmiotowego przedsięwzięcia jako mogącego wymagać sporządzenia raportu, tryb orzekania o obowiązku jego sporządzenia, sam raport - który spełnia wymogi określone w art. 52 poś; ocena zamierzenia jako zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po dokonanej przez inwestora i objętej nowym raportem korekcie usytuowania zbiornika podziemnego ( magazynowego ) na paliwa płynne z urządzeniami spustowymi oraz zbiornika podziemnego LPG ( art. 56 ust. 1poś); sposób wykonania przez organ pierwszej instancji obowiązków wynikających z 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 47 i art. 48 ust. 2 – 4 poś, jak również związanych z realizacją zasady z art. 10 § 1 k.p.a. , a także zapewnieniem udziału w postępowaniu społeczeństwa. Sama decyzja organu pierwszej instancji odpowiada wymogom z art. 107 §1 i 3 k.p.a. oraz art. 56 ust, 7 i 8 poś. Rozstrzygnięcie w niej zawarte świadczy zaś o uwzględnieniu obowiązujących przepisów prawa, w tym uzgodnień i zaleceń wynikających z raportu, które zmierzają do ograniczenia negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko w fazie realizacji, eksploatacji i likwidacji. W konkretnym stanie faktycznym niniejszej sprawy odniesienie się do zgłoszonych w toku postępowania uwagi i wniosków stron oraz innych osób, należy uznać za dostateczne. Analogiczne pozytywne uwagi dotyczą zaskarżonej decyzji, której treść świadczy wykonaniu przez organ drugiej instancji o obowiązku ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, jednakże ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów odwołania. Złożona skarga dotyczy niektórych tylko kwestii istotnych dla postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, stąd pozostałe zagadnienia - jako bezsporne pomiędzy stronami i niekwestionowane przez uczestników postępowania sądowoadministracyjnego, pozostają poza szerszymi rozważaniami. Analiza zarzutów skargi wskazuje, że nie są one zasadne, zaś podnoszone w niej okoliczności nie stwarzają podstaw do eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonej lub poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Stosownie do art. 56 ust. 1 poś, podstawowym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli takie przepisy prawa miejscowego zostały przyjęte i obowiązują w dacie orzekania, to organ administracji jest związany wynikającymi z nich postanowieniami, także w przypadku wniesienie do sądu administracyjnego skargi na uchwałę rady gminy, którą przyjęto plan, aż do momentu wzruszenia tego aktu. Skarżący nie kwestionują, że po dokonaniu przez inwestora korekty w lokalizacji poszczególnych obiektów i urządzeń składających się na planowane zamierzenie jest ono zgodne z ustaleniami Uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego " [...] " we wsie [...] – Gmina [...] ( Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...], poz. [...]) , co potwierdza także sądowa kontrola. Nie zasługują natomiast na uwzględnienie te zarzuty i podnoszone przez nich okoliczności, które nawiązują do wad proceduralnych lub innych zaistniałych przy uchwalaniu planu. Badanie legalności obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostawało poza kompetencjami organów wydających decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych, zaś podnoszone w tym kierunku zarzuty nie mają wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Badanie legalności planu, w szczególności podnoszonych przez skarżących zastrzeżeń proceduralnych, przekracza także granice sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym wniesieniem niniejszej skargi. W powoływanym przez skarżących postępowaniu - sygn. akt II SA/Kr 1611/09, do daty wyrokowania nie zapadło rozstrzygnięcie skutkujące utratą przez powyższy plan mocy obowiązującej w całości lub w części. Zarzuty dotyczących objęcia terenem inwestycji działki nr "4", będącej drogą gminną, a także rzeczywistej lokalizacji w terenie drogi stanowiącej uprzednio dojazd do budynku mieszkalnego i z nią zawiązanych działań inwestora wymuszających budowę nowej studni, także nie zasługują na uwzględnienie. Decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wyznaczają jedynie środowiskowe ramy realizacji określonego przedsięwzięcia. Na tym etapie procesu inwestycyjnego brak jest przepisów uzależniających wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stąd powyższe okoliczności nie podlegają badaniu. Ich uwzględnienie następuje dopiero w dalszej fazie, tj. w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. Odnośnie poszczególnych elementów środowiska, w skardze nie kwestionuje się prawidłowości wszystkich ustaleń dokonanych w toku postępowania - w tym związanych z wymogami jakie wnikają z lokalizacji inwestycji na terenie Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000: Beskid Niski PLB180002 oraz Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, jak również związanego z nimi rozstrzygnięcia. Zarzuty dotycząco pierwsze nieuwzględnienia faktu lokalizacji przedmiotowej inwestycji w sąsiedztwie istniejącej od czterdziestu lat pasieki, przy czym naprowadzają one na kwestie związane ze znaczeniem takiej właśnie lokalizacji dla funkcjonowania gospodarstwa pasiecznego, ochroną pszczół, a także bezpieczeństwem osób przebywających na terenie stacji paliw. Skarżący wskazują przy tym, że powyższe kwestie nie zostały w toku postępowania prawidłowo wyjaśnione. Po wtóre, zarzuty dotyczą budowy stacji paliw w sąsiedztwie domów mieszkalnych oraz z tym związanych uciążliwości. Uwzględniając powyższe należy wskazać, że zgodnie z art. 47 poś , w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Z art. 3 pkt 39 i pkt 11 poś wynika , że ilekroć w przepisach tej ustawy jest mowa o środowisku - rozumie się przez to ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami, przy czym przez oddziaływanie na środowisko rozumie się również oddziaływanie na zdrowie ludzi. Jak wyżej wskazano, oprócz postanowień planu zagospodarowania przestrzennego w procesie wydawania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych organ administracji powinien kierować się zgodnie z art. 56 ust. 1b poś warunkami określonymi na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy przez organy uzgadniające, wynikami postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko oraz wnioskami i uwagami zgłoszonymi przez społeczeństwo w tych postępowaniach, w których jego udział został przewidziany. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody nie jest decyzją uznaniową. Mając na uwadze, że wprowadza ona ograniczenia w wykonywaniu prawa własności do nieruchomości, które jest chronione przez art. 21 Konstytucji RP, należy przyjąć, że organy w tym zakresie nie mają swobody działania. Katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty, zaś wynika z całokształtu regulacji prawnych. Prowadzą one do wniosku, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa lub gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. Podstawę taką może stanowić również wynikająca z art. 55 ustawy odmowa zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić , że sam tylko sprzeciw co do realizacji inwestycji stron lub członków społeczeństwa biorącego udział w postępowaniu, których interes faktyczny przemawia za innym sposobem zagospodarowania określonych nieruchomości, nie może być podstawę odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zawłaszcza gdy obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zaś inwestycja jest zgodna z ustaleniami tego planu. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. – dalej w skrócie u.p.z.p.), ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ( art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ). Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które wraz z innymi przepisami prawa kształtują sposób wykonywania prawa własności (art. 6 ust.1 u.p.z.p. ) wyznaczają granice korzystania z rzeczy i stanowią podstawę do ograniczenia swobody w wykonywaniu prawa własności (art. 140 kodeksu cywilnego).Jak wynika z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. czynniki brane pod uwagę w procesie planowania to zwłaszcza : 1) wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; 2) walory architektoniczne i krajobrazowe; 3) wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych; 4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; 5) wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych; 6) walory ekonomiczne przestrzeni; 7) prawo własności; 8) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa; 9) potrzeby interesu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez ład przestrzenny należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Z art. 2 pkt 2 u.p.z.p. w związku z art. 3 pkt 50 poś wynika, że przez zrównoważony rozwój rozumie się taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Zadaniem planu jest zatem wyważenie szeregu różnych okoliczności i interesów oraz ukształtowanie sposoby zagospodarowania terenu z ich uwzględnieniem. Skoro przeznaczenie i sposób zagospodarowanie ternu został ukształtowany przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wszelkie ograniczenia w tym zakresie praw inwestorów muszą znajdować podstawę w treści planu, zaś pozostałe umocowanie w przepisach rangi ustawowej, względnie wydanych na ich podstawie, w granicach upoważnienia przepisach wykonawczych. Takich przepisów zakazujących lokalizacji stacji paliw w bezpośrednim sąsiedztwie funkcjonującego gospodarstwa pasiecznego, domów mieszkalnych albo dróg prowadzących do budynków mieszkalnych brak w systemie prawnym, podobnie jak przepisów, z których z uwagi na powyższe wynikałyby by jakieś ograniczenia, względnie obowiązek tworzenia stref ochronnych. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast uwzględnienie dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę kwestii techniczno-budowlanych, określających między innymi odległości jakie zobowiązanym jest zachować inwestor lokalizując obiekty budowlane lub inne urządzenia od granic własnej działki oraz granic sąsiednich nieruchomości zabudowanych i niezabudowanych. Z wywodów zawartych w obu decyzjach, znajdujących pełne uzasadnienie w treści raportu wynika także, że sposób zagospodarowania terenu inwestycji zgodnie z postanowieniami planu nie prowadzi do kolizji z innym przewidzianym w planie sposobem zagospodarowania działek położonych w sąsiedztwie, albowiem oddziaływanie przedsięwzięcia nie przekracza terenu inwestycji. Analogiczna uwaga dotyczy zagadnienia ewentualnego narażenia na ukąszenia pszczół osób przebywających na terenie stacji paliw przy braku przepisów wprowadzających związane z powyższym zakazy, czy ograniczenia. Podobnie przedstawia się stan prawny w zakresie oddziaływania stacji paliw na pszczoły. Takie zakazy lub ograniczenia nie wynikały w dacie wydania kontrolowanych decyzji w szczególności z ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( Dz. .U. Nr 92, poz.880 z późn. zm. ), która przewiduje różne formy ochrony przyrody, w tym ochronę gatunkową zwierząt w zakresie i na zasadach określonych bliżej w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z 28 września 2004r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną ( Dz.U. Nr 220, poz. 2237 ). Nie można uznać by organ pierwszej instancji z naruszeniem zasad wynikających z art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. bagatelizował stanowisko, czy wnioski stron, na co słusznie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji. Nadto, przy braku podstaw prawnych do ograniczenia prawa inwestora przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego w celu analizy oddziaływania stacji paliw na pasiekę było bezprzedmiotowe i zbędne. Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za bezzasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu- jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.