II SA/Kr 42/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Małgorzata Łoboz, SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.), SNSA Joanna Tuszyńska, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 października 2024 r., znak: SKO.Z/4100/130/2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Syg n. II SA/Kr 42/25 UZASADNIENIE Prezydent Miasta O. postanowieniem z 6 sierpnia 2024 r., znak: GA.6724.2.22.2024.II, wydanym na podstawie art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. póz. 725) i art. 219 k.p.a., odmówił P. K. wydania zaświadczenia o zgodności - zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego przy ul. [...] w O. na stację kontroli pojazdów do 3,5 t - z ustaleniami uchwały nr X/138/11 Rady Miasta Oświęcim z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całego obszaru miasta Oświęcimia w granicach administracyjnych z wyłączeniem obszaru w rejonie ulic Zatorskiej, Zaborskiej, Batorego i Królowej Jadwigi a także obszarów, dla których znajdują się w opracowaniu oraz obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, wskazując przy tym, że działka nr [...] leży w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (3B 9MN), gdzie przeznaczeniami zabronionymi są: "wszelkiego rodzaju obiekty i użytkowania terenów, których funkcjonowanie może wpłynąć na zakłócenie spokoju lub stanu sanitarnego terenów mieszkaniowych, a w szczególności: a) obiekty i urządzenia produkcyjne, warsztaty kamieniarskie, stolarskie, ślusarskie, warsztaty naprawy i obsługi samochodów, stacje paliw" (§19 ust. 2 pkt 1 lit. a). W zażaleniu P. K. powołał się na § 19 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego i stwierdził, że stacja kontroli pojazdów do 3,51 zakłada badanie lekkich pojazdów, więc nie wpłynie na "zakłócenie spokoju lub stanu sanitarnego", bo w rozumieniu potocznym nie ma charakteru uciążliwego (II SA/G11477/19). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie z 22 października 2024 r., znak: SKO.Z/4100/130/2024, utrzymało postanowienie organu pierwszej instancji w mocy, wskazując przy tym, że plan miejscowy rozróżnia tereny, w których obsługa samochodów jest dopuszczalna i tereny, w których usługi tego typu są zabronione. Stacja kontroli pojazdów do 3,5 t nie jest i sługą służącą zaspokajaniu codziennych potrzeb ludności; ze względu na zakres świadczonych usług mieści się w pojęciu "warsztatów naprawy i obsługi samochodów" i wiążą się z nią uciążliwości (zwiększony ruch samochodowy i hałas wynikający z pomiarów akustycznych). W skardze P. K. wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając przy tym naruszenie art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 4 Pb przez odmowę wydania zaświadczenia. Zdaniem skarżącego stacja kontroli pojazdów do 3,5 t nie może mieścić się w pojęciu "warsztatów naprawy i obsługi samochodów", bo w planie miejscowym występuje też pojęcie "warsztatów diagnostyki pojazdów". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. póz. 935) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie, na które służy zażalenie. Do tej właśnie kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a zatem -> sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Procedura wydawania zaświadczeń uregulowana jest w dziale VII k.p.a. (art. 217 i następne). Procedura ta jest znacznie uproszczona względem postępowania administracyjnego zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, ogranicza się bowiem tylko do urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego - ze względu na obowiązek wynikający z przepisu prawa lub też na wniosek osoby ubiegającej się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny (art. 217 § 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 219 Kpa, odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej. Nie jest ono aktem stosowania prawa ani oświadczeniem woli - jest oświadczeniem wiedzy. Nie rodzi dla adresata żadnych bezpośrednich skutków prawnych, zmienia jedynie jego sytuację faktyczną, gdyż może być np. środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do ukształtowania pozycji adresata. Zaświadczenie nie tworzy, nie uchyla ani nie zmienia istniejących stosunków prawnych. Może być oceniane tylko w kategoriach prawdy lub fałszu (a nie wadliwości). Zaświadczenie nie ma też waloru trwałości i nie tworzy stanu rei iudicatae (por. T. Woś, w: T. Woś (red.) Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 84-85). Warto w tym miejscu również zaznaczyć, że z uwagi na "naturę" zaświadczenia (która w istocie sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych do treści zaświadczenia) w orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów (por. np. uzasadnienia do wyroków: WSA w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. II SA/Wa 1385/11; WSA w Warszawie z 22 czerwca 2006 r. sygn. VI SA/Wa 292/06). Nieruchomość, której dotyczy wniosek Skarżącego i kontrolowane postępowanie, objęta jest uchwałą nr X/138/11 Rady Miasta Oświęcim z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całego obszaru miasta Oświęcimia w granicach administracyjnych z wyłączeniem obszaru w rejonie ulic Zatorskiej, Zaborskiej, Batorego i Królowej Jadwigi a także obszarów, dla których znajdują się w opracowaniu oraz obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...] leży w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu 3B 9MN. Przeznaczenie i zasady zagospodarowania tego terenu reguluje § 19 uchwały, zgodnie z którym: "§ 19. Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 1A 1MN - 1A 15 MN, 2A 1MN - 2A 20 MN, 1B 1MN - 1B 31MN, 2B 1MN - 2B 9 MN, 3B 1MN - 3B 16MN i 3B 19 MN, 1C 1MN -1C 7MN, których przeznaczenie podstawowe to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, ustala się: 1 .przeznaczenia' dopuszczalne: 1) obiekty i pomieszczenia usługowe pod warunkiem, że będą wbudowane do budynków mieszkalnych lub zblokowane z tymi budynkami, 2) jednokondygnacyjne budynki gospodarcze oraz garaże o maksymalnie trzech stanowiskach dla samochodów osobowych, 3) ogrody przydomowe, obiekty i urządzenia małej architektury, 4) sieci, obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej, 5) drogi wewnętrzne, place, parkingi, chodniki, ścieżki piesze i rowerowe 2. przeznaczenia zabronione: 1)wszelkiego rodzaju obiekty i użytkowania terenów, których funkcjonowanie może wpłynąć na zakłócenie spokoju lub stanu sanitarnego terenów > mieszkaniowych, a w szczególności: a)obiekty i urządzenia produkcyjne, warsztaty kamieniarskie, stolarskie, ślusarskie, warsztaty naprawy i obsługi samochodów, stacje paliw, b)obiekty związane z produkcją rolną, 2)garaże dla samochodów ciężarowych, 3)garaże dla samochodów osobowych w ilości większej niż 3 stanowiska na jeden budynek mieszkalny,(...)" Wobec powyższego, z przytoczonego § 19 ust. 2 uchwały w sprawie planu miejscowego wynika, że Rada Gminy określiła dla terenu 3B 9MN "przeznaczenia zabronione", wskazując, że są to "wszelkiego rodzaju obiekty i użytkowania terenów, których funkcjonowanie może wpłynąć na zakłócenie spokoju lub stanu sanitarnego terenów mieszkaniowych". Następnie zhś wymienione zostały przykłady takich obiektów i sposobów użytkowania terenów. Sformułowanie "w szczególności" • oznacza, że są to najbardziej typowe i reprezentatywne przykłady takich "przeznaczeń zabronionych", jednak nie jest to wyliczenie enumeratywne. Rada Gminy ustaliła zatem, że niedopuszczalnym obiektem lub sposobem użytkowania w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej będą przykładowo: obiekty i urządzenia produkcyjne, warsztaty kamieniarskie, stolarskie, ślusarskie, warsztaty naprawy i obsługi samochodów, stacje paliw; obiekty związane z produkcją rolną; garaże dla samochodów ciężarowych; garaże dla samochodów osobowych w ilości większej niż 3 stanowiska na jeden budynek mieszkalny. Skarżący zwrócił się do organu o wydania zaświadczenia, że planowana zmiana sposobu zagospodarowania części budynku mieszkalnego na stację kontroli pojazdów do 3,5 tony, będzie zgodna z przywołanym wyżej planem. Stacja kontroli pojazdów, zarówno zdaniem organów jak i zdaniem Sądu, służy obsłudze samochodów. Przede wszystkim jednak - niezależnie, od użytej w § 19 planu terminologii (warsztat obsługi pojazdów) - jest obiektem, którego funkcjonowanie "może wpłynąć na zakłócenie spokoju lub stanu sanitarnego terenów mieszkaniowych". Zgodnie z § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, póz. 275 z późn. zm.), stacja kontroli pojazdów powinna posiadać co najmniej jedno stanowisko kontrolne do wykonywania badań technicznych pojazdów, zwane dalej "stanowiskiem kontrolnym", oraz stanowisko zewnętrzne do pomiarów akustycznych. zwane dalej "stanowiskiem zewnętrznym" (§ 2). Nadto stacja kontroli pojazdów powinna zapewniać możliwość zaparkowania pojazdów oczekujących na badanie techniczne. Liczba miejsc do parkowania powinna wynosić co najmniej 4 miejsca -dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,51. Wymagania te jednoznacznie skazują, że tego rodzaju działalność będzie miała wpływ na zakłócenie spokoju w terenach mieszkaniowych, które lokalny prawodawca objął ochroną w planie miejscowym. Zewnętrzne pomiary akustyczne samochodów oraz parkujące samochody oczekujące na badanie techniczne bez wątpienia mają wpływ co najmniej na poziom hałasu w ich otoczeniu, które to otoczenie stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa własności skarżącego. Poprzez wydanie zaświadczenia organ prawa 'tego naruszyć w żaden sposób nie może. Dla porządku wyjaśnić jednak należy, że godnie z art. 5 21 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c. właściciel rzeczy korzysta z niej z wyłączeniem innych osób zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego, z tym, że przy wykonywaniu własności jest ograniczony treścią przepisów szczególnych. Powyższe oznacza, iż prawo własności nie jest prawem bezwzględnym i absolutnym. Doznaje ono bowiem w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, przy czym tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Takimi przepisami ustawowymi dającymi podstawę do ograniczenia prawa własności są m.in. regulacje zawarte w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, upoważniające gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z istoty planowania przestrzennego wynika, że plan miejscowy może ograniczać prawo własności nieruchomości i prawo użytkowania wieczystego. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.