II SA/Kr 421/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2013 r. sprawy ze skargi A.U. na decyzję Wojewody z dnia 23 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na rozbudowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A.U. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta B. decyzją z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] znak: [...] zmienił decyzję Starosty B. Nr [...] znak: [...] z dnia 16 kwietnia 2012 r. o pozwoleniu na rozbudowę stacji LPG o stację tankowania paliw płynnych w zakresie budowy: zbiornika podziemnego dwukomorowego, wiaty stalowej z dystrybutorem paliw, budynku obsługi stacji wraz z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji sanitarnej, energii elektrycznej, instalacji technologicznej, rozbudowy dróg i placów manewrowo - parkingowych, przebudową i budową zjazdów z drogi gminnej działka nr [...], przebudową odcinka rowu przydrożnego na działce nr [...] , budową ściany oddzielenia przeciwpożarowego, budową kanalizacji deszczowej, budową przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku obsługi stacji na działkach nr [...] i [...] w miejscowości R. - w związku z zamiarem dokonania istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę w zakresie zmiany projektu zagospodarowania działek, dotyczącego budowy samoobsługowej bezdotykowej myjni samochodowej dwustanowiskowej wraz z wewnętrzną instalacją energii elektryczną, wody, kanalizacji sanitarnej gazu, wentylacji grawitacyjnej, budową przyłącza gazowego, kanalizacji sanitarnej, przebudową odcinka sieci gazowej, budową sieci kanalizacji deszczowej, budową dróg i placów manewrowych na działce nr [...] i [...] w R. - i zatwierdził projekt zamienny stanowiącego załącznik do decyzji, dla D.B. . W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 28, art. 33 ust. 1 i 4, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu opisanej powyżej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i udzielenie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę rozstrzygnięto pozytywnie przedmiotową decyzją, ponieważ stwierdzono zgodność projektu budowlanego zamiennego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy R. zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy R. Nr [...] z dnia 6 lutego 2004 r., (opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] .) oraz wymaganiami ochrony środowiska, a także zgodność z decyzją Starosty B. pozwolenia wodnoprawnego z dnia 10 lipca 2012 r., znak: [...] , zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Stwierdzono także wykonanie i sprawdzenie projektu budowlanego przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania zaświadczeniami o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A.U. zarzucając naruszenie art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zmianie pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego pomimo braku tożsamości obiektów; naruszenie art. 36a ust. 3w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niedokonanie sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; naruszenie art. 36a ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niedokonanie sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska; naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 2 ust. 1 pkt 22 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich niezastosowanie. Odwołująca podniosła, że zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wyrażonym w wyroku z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 426/2009 "zmiana pozwolenia na budowę jest możliwa wyłącznie w przypadku tożsamości obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu, którego zamierzone odstępstwa dotyczą". W analizowanej sprawie zasadniczej zmianie uległ obszar zabudowy działek objętych pozwoleniem, a wniosek o zmianę pozwolenia i zatwierdzenie zmienionego projektu obejmuje budowę dodatkowych budynków, co oznacza, że pomiędzy obiektami nie zachodzi tożsamość. Odwołująca zarzuciła także, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z wymaganiami ochrony środowiska. W uzasadnieniu decyzji organ w żaden sposób nie odniósł się do ww. kryteriów, co oznacza, że nie przeprowadził oceny w tym zakresie. Odwołująca się podniosła, iż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 204/2009 "brak zgodności projektu zamiennego z ustaleniami planu miejscowego stanowi istotną przeszkodę dla wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę", a zatem dokonanie sprawdzenia projektu zamiennego pod tym kątem jest niezbędne dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Na końcu odwołująca podniosła, że wprawdzie myjnia jako taka nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, jednakże projekt podstawowy obejmuje przede wszystkim budowę instalacji do magazynowania produktów naftowych, która w myśl § 2 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Rozszerzenie zakresu inwestycji stacji paliw o myjnię spowoduje bezspornie zmianę takich parametrów jak chociażby poziom hałasu emitowanego przez inwestycję, co z kolei wpływa na treść środowiskowych uwarunkowań zawartych w decyzji środowiskowej. Rozpoznając powyższe odwołanie Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 81 ust. 1, pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. , uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy R. z dnia 6 lutego 2004 r. Działki Nr [...] i [...] położone są w terenie oznaczonym w planie, w części symbolem K 46 KU - jako teren obsługi ruchu drogowego - stacje paliw w pozostałej części symbolem MUS jako teren zabudowy mieszkaniowo - usługowej - usługi nieuciążliwe komercyjne. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2010.213.1397) myjnia samochodowa nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że inwestycja nie należy do obiektów uciążliwych. Zatem nie zachodzi konieczność udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska. W przyjętych rozwiązaniach w zakresie ochrony środowiska stwierdzono, że zrzut ścieków bezpośrednio ze stanowisk myjących odbywał się będzie do odwodnienia liniowego poprzez separator ścieków. Ścieki opadowe i roztopowe z terenu myjni i stacji paliw oczyszczone zostaną przy pomocy separatora substancji ropopochodnych zintegrowanych z osadnikiem ścieków, co jest zgodne z pozwoleniem wodnoprawnym. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w szczególności w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem wiata myjni została usytuowana w odległości 3 m od granicy działki budowlanej. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1, pkt 1b a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Projekt został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Strony o wszczęciu postępowania zostały powiadomione w piśmie - zawiadomieniu organu I instancji z dnia 10 października 2012 r. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z powyższym, wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ I instancji, działając na podstawie art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A.U. zarzucając naruszenie przepisu art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 2 ust. 1 pkt 22 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na niezastosowaniu w sytuacji, gdy zatwierdzona zmiana projektu budowlanego dla stacji paliw znacząco wpływa na uwarunkowania środowiskowe związane z funkcjonowaniem przyszłej inwestycji, co skutkuje koniecznością wydania przed zmianą pozwolenia na budowę ponownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia; naruszenie przepisu 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, pomimo braku tożsamości obiektów w projekcie pierwotnym i projekcie zatwierdzonym zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi A.U. podkreśliła, iż przed wydaniem pierwszego z pozwoleń na budowę Wójt Gminy R. wydał ostateczną decyzję z dnia 8 września 2009 r. (znak:[...] ) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych na działkach nr [...] i nr [...] w R. Wójt Gminy wziął pod uwagę szczegółowe uwarunkowania, rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz możliwość ewentualnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko w aspekcie emisji hałasu, zanieczyszczenia wód i gruntu i gospodarowania odpadami. W toku postępowania sporządzony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uwzględniający jedynie budowę stacji paliw płynnych oraz budynku handlowo-socjalnego i dla takiego zakresu planowanej inwestycji zostały ustalone środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Ani raport ani decyzja Wójta Gminy R. nie uwzględniały ewentualnej rozbudowy stacji o myjnię bezdotykową, dlatego też takie aspekty wpływu inwestycji na środowisko jak chociażby poziom emisji hałasu czy zanieczyszczeń zostały uwzględnione w zakresie ograniczonym. Wobec powyższego zdaniem skarżącej oczywistym jest wniosek, że na etapie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji doszło do naruszenia przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W ocenie A.U. poza sporem pozostaje fakt, że nie doszło do wydania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która uwzględniałaby zwiększoną emisję hałasu lub zanieczyszczeń w związku z rozbudową stacji paliw dodatkowo o myjnię bezdotykową. Jakkolwiek myjnia jako taka nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to jednak projekt podstawowy obejmował przede wszystkim budowę instalacji do magazynowania produktów naftowych, która w myśl § 2 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dalsza rozbudowa stacji paliw o myjnię skutkuje zmianą takich parametrów jak chociażby emisja hałasu czy zanieczyszczeń, a to z kolei wpływa na treść środowiskowych uwarunkowań zawartych w decyzji środowiskowej. Z uwagi na powyższe, zdaniem skarżącej, przed wydaniem zaskarżonej decyzji konieczne było wydanie decyzji o zmianie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, względnie określenie nowych uwarunkowań, a skoro takie decyzje nie zostały wydane, zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Starosty B. rażąco naruszyły prawo materialne. Ponadto skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji naruszyły przepis art. 36a ustawy Prawo budowlane, albowiem zostały wydane, mimo iż brak jest tożsamości pomiędzy obiektami tj. przewidzianym w pierwotnym pozwoleniu na budowę i w pozwoleniu zamiennym. W analizowanej sprawie zasadniczej zmianie uległ obszar zabudowy działek objętych pozwoleniem, a wniosek o zmianę pozwolenia i zatwierdzenie zmienionego projektu budowlanego obejmuje budowę dodatkowych budynków, co oznacza, że pomiędzy obiektami nie zachodzi tożsamość. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 23 stycznia 2013 roku oraz decyzji Starosty B. z dnia 29 października 2012 r. oraz o przyznanie od organu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Ponadto skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji do czasu zakończenia niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji Wojewody z dnia 23 stycznia 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty B. z dnia 29 października 2012 r. - o zmianie decyzji tego organu z dnia 16 kwietnia 2012 r. o pozwoleniu na rozbudowę stacji LPG o stację tankowania paliw płynnych w związku z zamiarem dokonania istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę w zakresie zmiany projektu zagospodarowania działek, dotyczącego budowy samoobsługowej bezdotykowej myjni samochodowej - i o zatwierdzeniu projektu zamiennego. Kwestią kluczową wymagającą rozstrzygnięcia jest to, czy w przedmiotowej sprawie istnieje wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodny na realizację przedsięwzięcia w związku z wydaniem opisanej powyżej decyzji o zmianie dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę stacji w związku z budową myjni samochodowej, lub też wystąpienia o zmianę wydanej już decyzji o środowiskowych uwarunkowania z dnia 8 września 2009 r., czy też konieczność taka nie zachodzi. Otóż, jak wynika z akt sprawy Starosta B. decyzją z dnia 16 kwietnia 2012 r. po rozpatrzeniu wniosku inwestora D.B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę istniejącej stacji LPG o stację tankowania paliw płynnych. Na marginesie wskazać należy, że decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 20 czerwca 2012 r. znak: [...] , natomiast skarga wniesiona na tą decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1190/12. W ramach postępowania dotyczącego rozbudowy stacji LPG na inwestora nałożony został obowiązek przedłożenia raportu o oddziaływaniu projektowanej stacji paliw płynnych na środowisko. Jak wynika z akt sprawy inwestor wykonał nałożony na niego obowiązek i decyzją z dnia 8 września 2009 r. znak: [...] Wójt Gminy R. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowego przedsięwzięcia. Wymóg legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji wynikał z faktu, iż przedsięwzięcie polegające na rozbudowie istniejącej stacji o stację paliw płynnych zgodnie z obowiązującym wówczas rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) zakwalifikowane zostało do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tym miejscu wskazać należy, że także obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), zalicza tego rodzaju przedsięwzięcie do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Takie zakwalifikowanie przedsięwzięcia przesądza o wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazać w tym miejscu należy, że przypadki, w których przeprowadza się ocenę oddziaływania na środowisko określa art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku. Zgodnie z tym przepisem przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W myśl art. 72 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części – wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. W świetle ustępu 2 tego artykułu, wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w przypadku zmiany: 1) decyzji, o których mowa w ust. 1, polegających na: a) ustaleniu lub zmianie formy lub wielkości zabezpieczenia roszczeń mogących powstać wskutek wykonywania działalności objętej decyzją, b) zmianie danych wnioskodawcy; 1a) (60) decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 1, polegających na odstąpieniu od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącym: a) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, b) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne – które nie spowodują zmian uwarunkowań określonych w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; Z powyższego wynika, że wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w przypadku wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny, ale jedynie wówczas, gdy dokonane przez inwestora zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego nie spowodują zmian uwarunkowań określonych w wydanej decyzji środowiskowej. W rozpoznawanej sprawie inwestor wystąpił o zmianę decyzji o pozwoleniu na rozbudowę stacji LPG o stację tankowania paliw płynnych w związku z zamiarem budowy samoobsługowej myjni samochodowej. Organy orzekające w niniejszej sprawie przyjęły, że odstąpienie od projektu budowlanego, zatwierdzonego pozwoleniem na budowę, nie spowoduje zmiany uwarunkowań wynikających z decyzji Wójta Gminy R. o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedmiotowej stacji paliw. Bezspornym jest, iż realizacja projektowanej myjni samochodowej nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem przy realizacji tego typu inwestycji nie zachodzi konieczność wcześniejszego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W rozpoznawanej sprawie mamy jednakże do czynienia z realizacją myjni samochodowej w ramach rozbudowy stacji paliw. Inwestor nie otrzymał bowiem odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę myjni, lecz wystąpił o zmianę dotychczasowej decyzji z dnia 12 października 2012 r. o zmianie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę stacji. W tej sytuacji stwierdzić należy, że decyzja określona w art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane czyli decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny (uwzględniający zmiany wynikające z istotnych odstępstw od zatwierdzonego pozwoleniem na budowę projektu budowlanego) nie może zostać zaliczona do żadnego z rodzajów decyzji o jakiej mowa w powołanym art. 72 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Powyższe wynika z faktu, że budowa myjni, jak wskazano powyżej, nie została w przedmiotowej sprawie zaplanowana jako odrębne przedsięwzięcia, lecz jako przedsięwzięcie, które ma być realizowane w ramach stacji benzynowej, która z kolei stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, iż zwolnienia, o których mowa (w art. 72 ust. 2) mają charakter bardzo konkretny, w związku z czym nie powinny one nasuwać wątpliwości interpretacyjnych, trzeba jednak pamiętać, że przy ich interpretacji należy kierować się zasadą exceptiones non sunt extendae, zabraniającą rozszerzającego interpretowania wyjątków od reguły. (por. Komentarz do art. 72 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku autorstwa Krzysztofa Gruszeckiego (Opublikowano: LEX/el., 2013 Stan prawny: 2013-01-31 Numer: 144531). Powyższe zdaniem Sądu oznacza, że w realiach niniejszej sprawy inwestor miał obowiązek ubiegając się o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego legitymować się nową decyzją w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację zmodyfikowanego przedsięwzięcia. W okolicznościach niniejszej sprawy, z uwagi na to, że inwestor legitymuje się jedynie decyzją Wójta Gminy R. z dnia 8 września 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną w związku z rozbudową stacji LPG o stację paliw płynnych, wymóg ten nie został spełniony.. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c oraz art. 135 p.p.s.a, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. O niewykonalności zaskarżonego aktu do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.