II SA/Kr 424/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej [...] Sp. z o.o. w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 27 lutego 2018 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 stycznia 2018 r. znak: [...], w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów skarżąca [...] Sp. z o.o. w S. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie przedmiotowej decyzji rodzi dla niej ryzyko znacznych strat finansowych, w tym utratę płynności finansowej i będzie mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki ekonomiczno-gospodarcze. Jakkolwiek z uzasadniania zaskarżonej decyzji nie wynika, jaka jest ilość odpadów objętych wydanym w niniejszej sprawie nakazem usunięcia, tym niemniej fakt, iż zostały one przez organ zakwalifikowane jako odpady niebezpieczne o kodzie 16 81 01*, powoduje, iż nie można wykluczyć, że potencjalny koszt ich usunięcia wyniesie nawet około kilkudziesięciu tysięcy złotych. Powyższe niewątpliwie stwarza ryzyko wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego. Nie ulega też wątpliwości, że skutki wykonania przez skarżącego zaskarżonej decyzji, które winno nastąpić przez przekazanie odpadów podmiotowi posiadającemu stosowne uprawnienia, będą miały charakter trwały, a zatem ich odwrócenie – w razie wydania przez Sąd wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję – będzie de facto niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do wykonania obowiązku w postaci zapłaty określonej kwoty lub obowiązku, z którym wiążą się wydatki, może być uzasadnione tylko takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki wykonania przez skarżącego nałożonego na niego obowiązku należy więc rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość przedmiotowej kwoty (wydatków), a z drugiej strony możliwości finansowe zobowiązanego do jej poniesienia (por. tamże). Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że skarżąca nie wskazała choćby w przybliżeniu jakichkolwiek danych co do swojej sytuacji finansowej i majątkowej. Ogólne określenia o "znacznych stratach finansowych" tudzież "utracie płynności finansowej", niezrelatywizowane do jakichkolwiek konkretnych okoliczności lub danych – nie pozwalają na stwierdzenie występowania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 7 lipca 2016 r., II SA/Kr 732/16, CBOSA). Notabene również szacunkowy koszt wykonania decyzji został wskazany nader ogólnie, bez bliższego uzasadnienia. Wskazywana przez skarżącą okoliczność, że wykonanie decyzji wiąże się z nieodwracalnym przekazaniem odpadów podmiotowi posiadającemu stosowne uprawnienia – nie stanowi, w ocenie Sądu, o ziszczeniu się hipotezy reguły z art. 61 § 3 p.p.s.a. Starając się o ochronę tymczasową, jakim jest wstrzymanie wykonania aktu, należy wykazać kwalifikowane skutki wykonania decyzji, które mogą spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Takich okoliczności trudno doszukać się w uzasadnieniu złożonego wniosku. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.