II SA/Kr 427/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) NSA Andrzej Niecikowski Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi E.W., i G.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących E.W. i G.W. kwotę 757,00 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 427/11 Uzasadnienie wyroku z dnia 21 października 2011 roku Decyzją z dnia 20.01.2010r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 27.03.2009r. nr: [...] orzekającą o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji p.n.: zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego na budynek biurowy wraz z jego rozbudową na cele biurowe oraz budowa zespołu mieszkalno - usługowego wraz z wjazdem i infrastrukturą techniczną na dz. nr "1", "2’, "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", "12", "13", "14", "15", "16" obr. [...] przy ul. [...] w K." i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu II instancji wątpliwość wzbudziła prawidłowość określenia parametrów planowanej inwestycji. W szczególności przykładem w tej mierze jest ustalenie wskaźnika dotyczącego wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, który ustalono dla budynku rozbudowywanego na maksymalnie 12 m, zaś poziom okapu maksymalnie 9 m. Dla nowej zabudowy projektowanej w środkowej części terenu inwestycji, licząc od poziomu terenu ustalono wysokość kalenicy na 13 m. Dla pozostałej zabudowy w południowej części terenu inwestycji wysokość kalenicy ustalono na maksymalnie 23 m i nie więcej nie z górny poziom kalenicy budynku nr [...] b. Kolegium wielokrotnie wskazywało na nieprawidłowe ustalenie parametrów nowej zabudowy w sposób niedookreślony przy użyciu określeń "do", "maksymalnie" a także poprzez nawiązanie do zabudowy znajdującej się na innej działce. Ponadto warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji ustalono w oparciu o nieaktualne warunki techniczne. Zasadniczą kwestią powodującą wadliwość decyzji w stopniu uzasadniającym jej uchylenie jest w ocenie organu II instancji sposób określenia w niej dostępu do drogi publicznej. W zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej tj. ul. [...] poprzez projektowany zjazd. Jako inne warunki w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej wskazano, iż wynikają one z opinii WGKiOŚ z 20 lipca 2006 r. oraz z opinii ZIKiT z dnia 27 listopada 2008 r. Z tej ostatniej opinii wynika, iż wjazd z ul. [...] we wskazanej we wniosku lokalizacji może funkcjonować na zasadach wjazdu na czas określony (w rejonie działki nr "16") oraz wyłącznie na relacje prawoskrętne po zrealizowaniu inwestycji wjazd ten winien zostać rozebrany, miejsce po zjeździe przebudowane, a docelowa obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji winna odbywać się poprzez zjazd (i układ dróg wewnętrznych) ustalony dla inwestycji na w/w działkach (na teren działki nr "18"). Przedstawiony wyżej sposób ustalenia dostępu do drogi publicznej nie może być prawidłowy. Zawiera bowiem w sobie sprzeczność i rodzi wątpliwość czy w istocie teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej czy też nie. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 14 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego pod pojęciem "dostępu do drogi publicznej" - należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W świetle obowiązujących przepisów organ I instancji winien stwierdzić, czy planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej. Dostęp ten nie może być okresowy, czy też warunkowy. Tymczasem w przedmiotowej sprawie stwierdzono, iż dostęp do drogi publicznej - ul. [...] ma być czasowy, zaś obsługa komunikacyjna inwestycji po jej zrealizowaniu ma się odbywać po innych działkach - w tym uwzględniono działkę nie wymienioną w decyzji w zakresie inwestycji – "18". Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wnieśli E. W. i G. W., domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż w przedmiotowym stanie faktycznym nie rozwiązano kwestii dostępu do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jak natomiast wynika z okoliczności, które ujawniły się w toku postępowania sądowo administracyjnego (k.38), H. S., traktowana przez organy jako strona postępowania, zmarła jeszcze przed jego wszczęciem. Tak więc postępowanie administracyjne powinno się toczyć z udziałem następców prawnych zmarłej H. S.. Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych, organy prowadziły postępowanie bez udziału następców prawnych zmarłej, ją traktując jako stronę. Podkreślić przy tym należy, że działka której była ona właścicielką o nr "18" obr. [...] znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, a nadto jak wskazał organ II instancji, po działce tej miała się odbywać obsługa komunikacyjna inwestycji po jej zakończeniu. Dodać też należy, że jak wynika z akt administracyjnych, już pierwsze doręczenie w sprawie skierowane do zmarłej H. S. winno wzbudzić wątpliwości organu co do jego prawidłowości doręczenia i skutkować ich wyjaśnieniem. Powyższe naruszenie prawa skutkuje zatem uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, rzeczą organu będzie zatem przeprowadzenie postępowania z udziałem następców prawnych zmarłej H. S., którymi jak wynika z postanowienia o stwierdzenia nabycia spadku z dnia 14.03.2005 roku są: L. W. H. S., W. S. B., A. M. L. i J. A. L.. Uzupełniająco należy wskazać, że uchylając decyzje, sąd nie dokonał merytorycznej oceny zarzutów skargi i poglądów przedstawionych przez organ, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które w myśl art. 153 p.p.s.a. wiązałyby organy i sąd w dalszym toku postępowania, wyrażona zostałaby bez udziału wszystkich stron postępowania, bez zapoznania się z ich stanowiskiem co do wniosku inwestora i w praktyce czyniłaby ich udział w sprawie czysto iluzorycznym. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., przy czym o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.