II SA/Kr 43/03

sygn. akt II SA/Kr 43/03 Kraków, dnia 26 listopada 2007 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. i innych , na decyzję Wojewody z dnia w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia: oddalić wniosek skarżącego A.P. o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od skargi kasacyjnej. Wyrokiem w dniu 27 lipca 2006 roku, sygn. akt II SA/Kr 43/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M.P. , A.P. , R.P. , J.P. i S.G. na decyzję Wojewody .......... z dnia ............w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Powyższy wyrok został w ustawowym terminie zaskarżony skargą kasacyjną, wniesioną przez skarżącego A.P. , reprezentowanego przez pełnomocnika-radcę prawnego M.B. . Do skargi kasacyjnej nie został dołączony dowód uiszczenia wpisu. W dniu ..... grudnia 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od skargi kasacyjnej. Uzasadnienie pisma wskazywało, iż pełnomocnik skarżącego poinformował go o obowiązku uiszczenia opłaty, jednakże A.P., będący osobą starszą, zapomniał dokonać wpłaty. Dopiero w wyniku rozeznania u rodziny okazało się, że wpis nie został uiszczony. Jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu przedłożona została kopia potwierdzenia dokonania wpłaty w kwocie 200 zł, nosząca tę samą datę. Skarga kasacyjna została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2006 roku, zaś w dniu 22 czerwca 2007 roku zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt l OZ 457/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86. § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 z późniejszymi zmianami, oznaczona dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu, okoliczności niniejszej sprawy nie pozwalają na przyjęcie, iż nie uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej nastąpiło bez winy skarżącego. Samo wskazanie we wniosku, iż skarżący jest osobą starszą, nie jest wystarczające dla uznania, że brak winy został uprawdopodobniony. Z samego wieku strony postępowania nie można wysnuwać jednoznacznego wniosku, iż jest to osoba nie mogąca należycie prowadzić swoich spraw, w tym terminowo dokonywać czynności procesowych. Gdyby nawet uznać, że wiek skarżącego i związane z nim problemy stanowił w tym konkretnym przypadku przyczynę uchybienia terminu- czego jednak we wniosku o jego przywrócenie nawet nie próbowano uprawdopodobnić- nie zostało wskazane, w jakiej dacie rodzina i pełnomocnik skarżącego ustalili, że wpis nie został uiszczony, a zatem- kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. Co więcej, na szczególną uwagę zasługuje fakt, iż skarżący w postępowaniu sądowoadministracyjnym działał z pełnomocnikiem, będącym radcą prawnym. Na pełnomocniku fachowym spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich czynności procesowych na rzecz swojego mocodawcy, w tym również dokonywania w terminie takich działań, które terminowości wymagają, albowiem każda czynność zdziałana w postępowaniu przez pełnomocnika ma bezpośredni skutek wobec osoby, którą on reprezentuje. Jeżeli zatem pełnomocnik fachowy zaniechał osobistego uiszczenia wpisu od wniesionej skargi kasacyjnej, winien był przynajmniej dopilnować, aby skarżący dokonał tej czynności w terminie. Zaniechanie w tym wypadku należy rozpatrywać w kontekście zawinionego uchybienia terminu, zaś wina po stronie pełnomocnika (a ściślej- nie uprawdopodobnienie, że winy on nie ponosi) musi być uznana za mającą ten sam skutek, co zawinienie uchybienia przez samego skarżącego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000, sygn. akt l CKN 1261/99, "Prokuratura i Prawo" 2001/4/30). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie, za podstawę przyjmując art. 86 § 1 p.p.s.a.