II SA/Kr 430/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku L. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w dniu 30 czerwca 2010 r. w sprawie ze skargi L. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 30 grudnia 2009 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący L. P. w swojej skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia 30 grudnia 2009 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że samo rozpoczęcie robót budowlanych z uwagi na konieczność wykonania głębokich wykopów spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci pękania murów i zmiany stosunków wodnych lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że zasadą jest, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie zmierza do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia wskazać okoliczności przemawiające za tym, iż przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 ppsa faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu 5 września 2008r. II SA/Gd 652/08 (Lex Omega nr 477258), iż nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. W niniejszej sprawie strona skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji, powołuje się na ustawowe przesłanki, o których mowa w 61 § 3 ppsa, jednak w żaden sposób nie uprawdopodabńia, iż przesłanki te faktycznie występują. Niewątpliwie rozpoczęcie robót budowlanych może stanowić potencjalne zagrożenie dla sąsiednich budynków lub też powodować zmianę stosunków wodnych, jednakże dla zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy tylko wskazanie na potencjalne zagrożenie lecz wnioskodawca powinien uprawdopodobnić istnienie niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków. Jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2008r. sygn. akt II OSK 1041/08 (Lex Omega nr 527673) "Nie można z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bez przytoczenia konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo". W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzeczono jak sentencji.