II SA/Kr 430/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Joanna Człowiekowska Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 lutego 2025 r., znak SKO.ZP/415/351/2024 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie tablicy reklamowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz H. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 4017 (cztery tysiące siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta Krakowa decyzją Nr 28/6851/2024 z dnia 11.06.2024 r., wymierzył H. Sp. z o.o. z siedzibą w W., kare pieniężną w wysokości: [...] zł, za usytuowanie trzech szyldów galerii handlowej "Pasaż [...]" na wysięgnikach umieszczonych na elewacji frontowej parteru budynku na działce nr [...] Obr. [...] przy [...] w K. niezgodnie z § 20 ust. 1 pkt. 2 lit. b oraz § 21 uchwały krajobrazowej, za okres 13 dni, tj. od 5 kwietnia 2024 r. do 17 kwietnia 2024 r., oraz za usytuowanie jednego szyldu galerii handlowej "[...]" na wysięgniku (tj. szyldu na wysięgniku pozostałego po usunięciu pozostałych dwóch szyldów niezgodnych z przepisami uchwały krajobrazowej w trakcie trwania przedmiotowego postępowania) usytuowanego na elewacji frontowej, przy wejściu do kamienicy na działce nr [...] Obr. [...] przy [...] w K., niezgodnie z § 20 ust. 1 pkt. 2 lit. b oraz § 21 uchwały krajobrazowej, za okres 68 dni, tj. od 5 kwietnia 2024 r. do 11.06.2024r. W uzasadnieniu podano, że obiekty techniczne zawierające treść wprost nawiązującą do działalności handlowej prowadzonej w budynku, na którym zostały usytuowane tj. napisy: [...] stanowią tablice reklamowe. Ponadto, zdaniem organu I instancji, przedmiotowe tablice reklamowe stanowią również szyldy - zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt. 16d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 dalej: u.p.z.p.), zgodnie z którą pod tym pojęciem należy rozumieć tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe informującą o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują. Podano, że Uchwałą Nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. Rada Miasta Krakowa ustaliła zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń. Organ I instancji zwrócił uwagę na wyjątek od reguły stosowania przepisów uchwały krajobrazowej, o której mowa w art. 37a ust. 1 u.p.z.p. w stosunku do wszystkich istniejących w dniu jej wejścia w życie tablic reklamowych wynikający z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r. Sygn. akt P 20/19, w którym orzeczono, iż Art. 37a ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. póz. 977, ze zm.) w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 370 ust. 1 powołanej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest niezgodny z art. 21 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym organ I instancji wyjaśnił, że wezwania organu o dostarczenie dokumentów potwierdzających uzyskanie odpowiedniego pozwolenia na budowę lub potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących instalacji przedmiotowych szyldów miały na celu wyłącznie ustalenie czy ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Należy stwierdzić, iż chociaż jak wynika z pism H. Sp. z o.o. usytuowanie przedmiotowych szyldów nastąpiło przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej (nie później niż w 2015 r.) to jednak uzyskanie pozwolenia Miejskiego Konserwatora czy opinii Plastyka Miasta dla przedmiotowych szyldów w ocenie tut. organu nie stanowi zgody budowlanej, o której mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r. Sygn. akt P 20/19, a co za tym idzie nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Wyjaśniono, że zgodnie z § 25 uchwały krajobrazowej tablice reklamowe i urządzenia reklamowe istniejące w dniu wejścia w życie uchwały, należało dostosować do zawartych w uchwale zakazów, zasad i warunków w terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały tj. do dnia 1 lipca 2022 r. Zgodnie z § 25 ust. 2 pkt. 1 dostosowanie do wymogów przepisów uchwały krajobrazowej mogło nastąpić poprzez dokonanie zmiany formy tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego poprzez przycięcie, zmniejszenie, zdjęcie części tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego, wymianę materiału z którego tablica reklamowa albo urządzenie reklamowe jest wykonane, przemalowanie, zmianę koloru i/lub natężenia światła, przesunięciu/przeniesieniu tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego, demontaż tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego połączony z wymianą na nową tablicę reklamową albo urządzenie reklamowe, spełniające wymogi określone w uchwale, albo ich usunięcie. Ponadto w § 25 ust. 2 pkt. 4 wskazano, iż nie wymagają dostosowania istniejące tablice reklamowe lub istniejące urządzenia reklamowe, których parametry nie przekraczając 5% wielkości określonych w uchwale. Istotnym, z punktu widzenia niniejszej sprawy, zdaniem organu I instancji, jest fakt, że przed wszczęciem niniejszego postępowania w piśmie z dnia 10.07.2023 r. H. Sp. z o.o. został poinformowany o niezgodności szyldów na wysięgnikach usytuowanych na budynku pasażu handlowego "[...] z przepisami uchwały krajobrazowej. Jak ustalono w toku postępowania, przedmiotowe szyldy składają się z dwóch części połączonych jedną konstrukcją nośną usytuowaną prostopadle do elewacji ww. budynku. Na podstawie dokonanych pomiarów urządzeniem Leica BLK 3D ustalono, że każdy z dwustronnych szyldów ma następujące wymiary powierzchni ekspozycji: część górna szyldu z napisami "[...]" ma szerokość ok. 111 cm i wysokość ok. 30 cm, natomiast dolna część z napisem "[...]" ma wymiary odpowiednio: ok. 106 cm i ok. 9 cm. Odległość od elewacji do krańca wysięgnika z szyldem dla każdego z przedmiotowych szyldów wynosi ok. 1,2 m. Mając powyższe na względzie organ I instancji uznał, iż przedmiotowe szyldy przekraczają dopuszczalne wymiary wskazane w § 20 ust. 1 pkt. 2 lit. b, które dla szyldów na wysięgnikach w Podobszarze l Strefy III, które wynoszą: odległość 0,8 m od elewacji do krańca wysięgnika z szyldem oraz 0,6 m wysokości. Wyjaśniono, iż zgodnie z § 21 uchwały krajobrazowej zasady sytuowania nośników informacji wizualnej w Podobszarze l III Strefy dodatkowo określa uchwała Nr CXV/ 1547/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto wraz z jej zmianą (t. j. Dz. Urz. Woj. Mał. z dnia 21 lutego 2019 r., poz. 1507). 2. Sytuowanie tablic reklamowych albo urządzeń reklamowych (w tym szyldów) w Podobszarze l III Strefy nie może naruszać uchwały Nr CXV/1547/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto wraz z jej zmianą (t. j. Dz. Urz. Woj. Mał. z dnia 21 lutego 2019 r., poz. 1507). Natomiast w w rozumieniu przepisu § 2 pkt 9 uchwały Nr CXV/ 1547/10 Rady Miasta Krakowa w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto szyldy należą do nośników informacji wizualnej i podlegają zasadom ustalonym dla tej kategorii obiektów. Przepisem § 8 ust. 1 pkt 3 lit. b na terenie Parku Kulturowego Stare Miasto wprowadzono zakaz umieszczania nośników informacji wizualnej prostopadłych tzw. wysięgników o wymiarach przekraczających wielkości: maksymalnie odległość 80 cm od elewacji do krańca wysięgnika z szyldem oraz 60 cm wysokości. W związku z powyższym tut. organ na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdził, iż usytuowanie szyldów galerii handlowej "[...]" na wysięgnikach umieszczonych na elewacji frontowej parteru budynku na działce nr [...] Obr. [...] przy [...] w K. narusza § 20 ust. l pkt. 2 lit. b oraz 5 21 uchwały krajobrazowej (w związku z § 8 ust. 1 pkt 3 lit. b uchwały Nr CXV/ 1547/10 Rady Miasta Krakowa w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto). Zgodnie z art. 37d ust. 9 u,p.z.p. Jeżeli rada gminy nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej, o których mowa w ust. 1, (w uchwale w sprawie opłaty reklamowej wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt l lit. h ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt l lit. g tej ustawy, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1. Rada Miasta Krakowa nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej. W związku z powyższym, przyjęto maksymalne stawki opłaty reklamowej określone w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 21 lipca 2023 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2024 (Monitor Polski, rok 2023, poz. 774), tj.: dla części zmiennej 0,33 zł; dla części stałej 3,62 zł. Jak ustalono w toku postępowania każdy z przedmiotowych dwustronnych szyldów ma następujące wymiary powierzchni ekspozycji: - część górna szyldu z napisami "[...]" ma szerokość ok. 1,11 m i wysokość ok. 0,3 m, natomiast dolna część z napisem "[...]" ma wymiary odpowiednio: ok. 1,06 m i ok. 0,09 m. W związku z powyższym łączna powierzchnia ekspozycji dla jednego szyldu z jednej strony wynosi ok. 0,43 m 2 . Zatem łączna powierzchnia ekspozycji dla jednego szyldu dwustronnego łącznie z obydwu stron wynosi 0,86 m2. Na podstawie art. 37d ust. 4 u.p.z.p. karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1 albo usunięcia tablicy lub urządzenia. W związku z powyższym karę dla 3 szyldów usuniętych w trakcie postępowania obliczono dla okresu od dnia odebrania zawiadomienia o wszczęciu postępowania tj. od dnia 5 kwietnia 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy) do dnia stwierdzenia ich usunięcia (17 kwietnia 2024 r.). W odniesieniu natomiast do szyldu, który nie został zdemontowany w trakcie trwania przedmiotowego postępowania, tj. sytuacji, gdy w dniu wydania decyzji, tablica reklamowa nie jest zgodna z przepisami uchwały krajobrazowej, wysokość kary pieniężnej wyznacza się za okres od dnia wszczęcia postępowania w sprawie do dnia wydania decyzji - zgodnie z art. 37d ust. 5 pkt 1 u.p.z.p. Mając na uwadze ww. zasady obliczania należnej kary tut. organ wyznaczył wysokość kary na łączną kwotę [...]zł. Równocześnie organ nie stwierdził podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f k.p.a. Zgodnie z art. 37d ust. 5 pkt. 2 u.p.z.p. w przypadku, gdy w dniu wydania decyzji wymierzającej karę pieniężną (od dnia wszczęcia postępowania w sprawie do dnia wydania decyzji) tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe są niezgodne z ustaleniami Uchwały Nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r., organ administracji w decyzji tej określa również obowiązek dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów ww. uchwały albo usunięcia tablicy reklamowej lub urządzenia. Odwołanie od decyzji złożyła ukarana spółka wskazując, że nie ma podstaw do nałożenia przedmiotowej kary oraz nałożenia obowiązku usunięcia w całości jednego szyldu na wysięgniku. Podkreślono, że wysięgnik na elewacji budynku przy [...], w K., obowiązek usunięcia którego nakłada skarżona decyzja, nie może być zakwalifikowany do kategorii wzniesionych nielegalnie (bez jakichkolwiek pozwoleń czy zgłoszenia robót budowlanych). Wyjaśniono, że przedmiotowy nośnik został umieszczony na podstawie pozwolenia Organu - Prezydenta Miasta Krakowa, Miejskiego Konserwatora Zabytków o wyrażeniu zgody na umieszczenie "dwóch wysięgników przy wejściu do pasażu, co było właściwym i przewidzianym prawem rozstrzygnięciem na drodze postępowania administracyjnego, jakie mogło było zostać w tym przedmiocie wydane. Odwołujący wyjaśnili, że na podstawie porozumienia z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków na terenie Miasta Krakowa "na obszarze zespołu zabytkowego obejmującego historyczny zespół miasta Krakowa Stare Miasto wydawanie pozwoleń na umieszczanie na zabytkach wpisanych do rejestru zabytków urządzeń technicznych, tablic, reklam oraz napisów (art. 36 ust. 1 pkt 10 ustawy)" należy do kompetencji Prezydenta Miasta Krakowa - Miejskiego Konserwatora Zabytków. Potwierdzenie z kolei zgodności dwóch wysięgników znajdujących się na elewacjach kamienic przy [...] w K. z regulującą tematykę nośników informacji wizualnej uchwałą Rady Miasta Krakowa nr CXV/1547/10 z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto dokonane zostało w uzgodnieniu Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego -Stanowisku Plastyka Miasta Urzędu Miasta K. (znak KD.05-6851.1.80.2015) z dnia 27 maja 2015 r., w którym zaakceptowane zostały ich kształt i forma graficzna w kontekście wejścia w życie ww. uchwały ustanawiającej Park Kulturowy Stare Miasto. Wysięgniki objęte ww. zgodami nie mogą być zatem uznane za należące do drugiej z kategorii (wzniesionych nielegalnie, tj. bez jakichkolwiek pozwoleń czy zgłoszenia robót budowlanych) i brak było podstaw do obowiązku usunięcia zamontowanych zgodnie z decyzją Organu wysięgników (i bez wniesienia przez nie sprzeciwu) lub oczekiwania tworzenia nowych i ponoszenia przez Stronę z tego tytułu kosztów w związku z niekonstytucyjnością art. 37a ust. 9 u.p.z.p. Brak było również w związku z powyższym podstaw do wymierzania kary administracyjnej w zakresie kwoty [...]zł przy [...] w K. nie stanowią tablic reklamowych, ani urządzeń reklamowych. Są nośnikami informacji wizualnej, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt. 30 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/ 908/20 z dnia 26 lutego 2020 roku w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" oraz w § 2 pkt 9 uchwały Rady Miasta Krakowa nr CXV/1547/10 z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto. Fakt ten, jak podkreślono, został zaakceptowany przez Organ Prezydenta Miasta Krakowa w piśmie Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Stanowisku Plastyka Miasta Urzędu Miasta Krakowa (znak KD.05-6851.1.80.2015) z dnia 27 maja 2015 r., w którym zaakceptowane zostały również ich kształt i forma graficzna. Skoro zatem nośnik informacji wizualnej nie może być uznany za reklamę to brak jest podstaw do ustalenia kary za jego montaż. Zdaniem Odwołujących, gdyby nawet w niniejszym stanie faktycznym istniała podstawa do wymierzenia kary pieniężnej, organ powinien był od tego odstąpić na zasadzie art. 189f k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 19.02.2025 r. nr SKO.ZP/415/351/2024, na podstawie art. 37d ust. 1, ust. 4, ust. 8, ust. 9 u.p.z.p., § 5 ust. 1 pkt 1 oraz § 23 pkt 4 uchwały Nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz.Urz.Woj. Małop. z 2020 r. poz. 1984) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 28 marca 2024 r., podczas wykonywania czynności służbowych, pracownik Urzędu Miasta Krakowa stwierdził, że na działce nr [...] Obr. [...] w K. na elewacji frontowej parteru budynku na działce nr [...] Obr[...] przy R. usytuowane są cztery szyldy galerii handlowej "[...]" (znajdującej się w sąsiadujących budynkach o adresach [...] i [...] w K.) w sposób niezgodny z przepisami uchwały krajobrazowej. W wyniku podjętych uprzednio czynności wyjaśniających (sprawa o sygn. [...]) ustalono, że właścicielem działki jest ukarana spółka. Z prowadzonej korespondencji w sprawie wynika również, że jest ona dysponentem i osobą odpowiedzialną za usytuowanie przedmiotowych szyldów na wysięgnikach. Następnie w dniu 17 kwietnia 2024 r. pracownik Urzędu Miasta K. podczas wykonywania czynności służbowych stwierdził, iż ww. szyldy reklamowe nie zostały w pełni usunięte (pozostał jeden szyld z czterech). Powyższe fakty zostały potwierdzone i opisane w adnotacji urzędowej z czynności służbowych oraz utrwalone w dokumentacji fotograficznej. Wskazano, iż zgodnie z § 25 uchwały krajobrazowej tablice reklamowe i urządzenia reklamowe istniejące w dniu wejścia w życie uchwały, należało dostosować do zawartych w uchwale zakazów, zasad i warunków w terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały tj. do dnia l lipca 2022 r. Zgodnie z § 25 ust. 2 pkt. l dostosowanie do wymogów przepisów uchwały krajobrazowej mogło nastąpić poprzez dokonanie zmiany formy tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego poprzez przycięcie, zmniejszenie, zdjęcie części tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego, wymianę materiału z którego tablica reklamowa albo urządzenie reklamowe jest wykonane, przemalowanie, zmianę koloru i/lub natężenia światła, przesunięciu/przeniesieniu tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego, demontaż tablicy reklamowej albo rządzenia reklamowego połączony z wymianą na nową tablicę reklamową albo rządzenie reklamowe, spełniające wymogi określone w uchwale, albo ich usunięcie. Ponadto w § 25 ust. 2 pkt. 4 wskazano, iż nie wymagają dostosowania istniejące tablice reklamowe lub istniejące urządzenia reklamowe, których parametry nie przekraczają o +/- 5% wielkości określonych w uchwale. Z wyjaśnień organu I instancji wynika, że przed wszczęciem niniejszego postępowania w piśmie z dnia 10.07.2023 r. H. Sp. z o.o. został poinformowany o niezgodności szyldów na wysięgnikach usytuowanych na budynku pasażu handlowego "[...] z przepisami uchwały krajobrazowej. Jak ustalono w toku postępowania, przedmiotowe szyldy składają się z dwóch części połączonych jedną konstrukcją nośną usytuowaną prostopadle do elewacji ww. budynKu. Na podstawie dokonanych pomiarów urządzeniem Leica BLK 3D ustalono, ze każdy z dwustronnych szyldów ma następujące wymiary powierzchni ekspozycji: część górna szyldu z napisami "[...] ma szerokość ok. 111 cm i wysokość ok. 30 cm, natomiast dolna część z napisem "[...] ma wymiary odpowiednio: ok. 106 cm i ok. 9 cm. Odległość od elewacji do krańca wysięgnika z szyldem dla każdego z przedmiotowych szyldów wynosi ok. 1,2 m. Rację ma zatem organ I instancji, że powyższe pomiary jednoznacznie wskazują, że przedmiotowe szyldy przekraczają dopuszczalne wymiary wskazane w § 20 ust. 1 pkt. 2 lit. b, które dla szyldów na wysięgnikach w Podobszarze l Strefy III, które wynoszą: odległość 0,8 m od elewacji do krańca wysięgnika z szyldem oraz 0,6 m wysokości. Powyższe prowadzi do wniosku, że usytuowanie czterech szyldów galerii handlowej "[...]" na wysięgnikach umieszczonych na elewacji frontowej parteru budynku na działce nr [...] Obr. [...] przy R. w K. narusza § 20 ust. l pkt. 2 lit. b oraz 5 21 uchwały krajobrazowej (w związku z § 8 ust. l pkt 3 lit. b uchwały Nr CXV/1547/10 Rady Miasta Krakowa w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto). Stwierdzenie powyższych niezgodności stanowiło przesłankę do podjęcia przez Prezydenta Miasta Krakowa działań na podstawie art. 37d ust. 1,3 i 4 u.p.z.p. Trafnie zakwalifikował Organ datę końcową istnienia reklam, gdyż jak wynika z akt sprawy na dzień wydania decyzji nie wszystkie zostały usunięte (co wynika bezsprzecznie z akt sprawy, w szczególności z protokołu kontroli wykonanej przez pracownika organu w dniu 11.06.2024 r.). Zatem jako końcowy dzień należało przyjąć 17 kwietnia 2024 r. (zdemontowanie trzech szyldów), natomiast odnośnie szyldu, który nie został usunięty w trakcie trwania postępowania przed organem I instancji należało przyjąć datę zakończenia postępowania. W związku z powyższym kara pieniężna należna jest za okres od 5 kwietnia 2024 r. do dnia 17 kwietnia 2024 r. (13 dni - do dnia demontażu 3 szyldów) oraz za okres od 5 kwietnia 2024 r. do 11 czerwca (68 dni za jeden szyld, który do dnia zakończenia postępowania nie został zdemontowany). W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r. sygn. akt P 20/19 - art. 37a ust. 9 u.p.z.p. w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. 1 powołanej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest niezgodny z art. 21 w związku z art. 2 Konstytucji RP. W orzecznictwie sądów administracyjnych pojawił się pogląd, że powyższy wyrok należy odczytywać w ten sposób, że w istniejącej sytuacji, a więc braku ustawowego mechanizmu odszkodowawczego, podmioty, które przed wejściem w życie uchwały reklamowej były dysponentami tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, wzniesionych (umieszczonych) przez te podmioty na podstawie zgody budowlanej - nie były obowiązane do dostosowania się do przepisów uchwały reklamowej. A skoro tak, to podmioty takie nie mogą być z tego tytułu obciążone karami pieniężnymi za ów brak dostosowania. Na tle konsekwencji zapadłego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, obowiązek dostosowania reklam, a więc możliwość nałożenia kary pieniężnej za jego niewykonanie, nie dotyczy podmiotów, które umieściły reklamy przed wejściem w życie uchwały reklamowej, ale w sposób legalny. W sposób oczywisty ta wykładnia nie dotyczy dysponentów reklam, które to uczyniły bez zgody organu administracji architektoniczne - budowlanej. W takiej bowiem sytuacji odnośnie tych podmiotów nie może być mowy o ewentualnym słusznym roszczeniu odszkodowawczym (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt: II SA/Kr 1422/23 -dostępny w CBOSA). Z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r. Sygn. akt P 20/19, organ I instancji postanowieniem z dnia 29 marca 2024 r. wezwał H. Sp. z o.o. o dostarczenie dokumentów potwierdzających uzyskanie odpowiedniego pozwolenia na budowę lub potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia w zakresie usytuowania przedmiotowych szyldów, informując jednocześnie, iż w prowadzonych rejestrach tut. organ nie odnotował wydania pozwolenia na budowę lub przyjęcia zgłoszenia w powyższym zakresie. W odpowiedzi na powyższe H. Sp. z o.o. pismem z dnia 12.04.2024 r. poinformował, że doszło do zdemontowania spornych szyldów za wyjątkiem tych zainstalowanych na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej. W dalszej części tekstu poinformowano, iż Miejski Konserwator Zabytków wyraził zgodę na umieszczenie dwóch wysięgników reklamowych przy wejściach do Pasażu. Ponadto podniesiono, iż forma graficzna i kolorystyka szyldów "[...]" została pozytywnie zaopiniowana po wejściu w życie Parku Kulturowego "[...]" pismem z dnia 27 maja 2015 roku przez Wydział Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Plastyka Miasta. Poinformowano również, iż z uwagi na pozytywne zaopiniowanie szyldów pozostawiono dwa szyldy na wysięgnikach przy wejściach do pasażu. Następnie organ I instancji wezwał Spółkę o dostarczenie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę uzyskanej dla wskazanego w piśmie szyldu na wysięgniku umieszczonego przy wejściu do budynku pasażu handlowego w budynku przy [...]. W treści ww. wezwania organ I instancji nadmienił, że w rozumieniu ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r. Sygn. akt P 20/19 zgodą budowlaną nie jest pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków lub opinia Plastyka Miasta. Materiał dowodowy sprawy potwierdza, że w dniu 15 kwietnia 2024 r. podczas wizji w terenie stwierdzono, iż 4 szyldy galerii handlowej "[...]" przy [...] nadal nie zostały zdemontowane. W odpowiedzi w piśmie z dnia 29.04.2024 r. firma H. Sp. z o.o. zwróciła uwagę, iż wymóg uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę względem przedmiotowych szyldów wprowadzono ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane z dnia 20 lutego 2015 r. oraz niektórych innych ustaw. W związku z powyższym podniesiono, iż pozwolenie konserwatorskie było jedynym właściwym i przewidzianym prawem rozstrzygnięciem na drodze postępowania administracyjnego. Ponadto ponownie poinformowano o zdemontowaniu szyldów na wysięgnikach na budynkach przy [...] i [...] z wyjątkiem szyldów przy wejściach do pasażu objętych wymienionym w piśmie pozwoleniem konserwatorskim. W piśmie z dnia 29.04.2024 r. Spółka zwróciła uwagę, iż szyldy w rozumieniu uchwały Nr CXV/ 1547/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto stanowią nośniki informacji wizualnej. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z § 25 uchwały krajobrazowej tablice reklamowe i urządzenia reklamowe istniejące w dniu wejścia w życie uchwały, należało dostosować do zawartych w uchwale zakazów, zasad i warunków w terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały tj. do dnia l lipca 2022 r. Zgodnie z § 25 ust. 2 pkt. 1 dostosowanie do wymogów przepisów uchwały krajobrazowej mogło nastąpić poprzez dokonanie zmiany formy tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego poprzez przycięcie, zmniejszenie, zdjęcie części tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego, wymianę materiału z którego tablica reklamowa albo urządzenie reklamowe jest wykonane, przemalowanie, zmianę koloru i/lub natężenia światła, przesunięciu/przeniesieniu tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego, demontaż tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego połączony z wymianą na nową tablicę reklamową albo urządzenie reklamowe, spełniające wymogi określone w uchwale, albo ich usunięcie. Ponadto w § 25 ust. 2 pkt. 4 wskazano, iż nie wymagają dostosowania istniejące tablice reklamowe lub istniejące urządzenia reklamowe, których parametry nie przekraczając +/- 5% wielkości określonych w uchwale. Przedmiotowe szyldy składają się z dwóch części połączonych jedną konstrukcją nośną usytuowaną prostopadle do elewacji ww. budynku. Na podstawie dokonanych pomiarów urządzeniem Leica BLK 3D ustalono, że każdy z dwustronnych szyldów ma następujące wymiary powierzchni ekspozycji: część górna szyldu z napisami "[...]" ma szerokość ok. 111 cm i wysokość ok. 30 cm, natomiast dolna część z napisem "[...]" ma wymiary odpowiednio: ok. 106 cm i ok. 9 cm. Odległość od elewacji do krańca wysięgnika z szyldem dla każdego z przedmiotowych szyldów wynosi ok. 1,2 m. Mając powyższe na względzie nie ulega zatem wątpliwości, iż przedmiotowe szyldy (nawet przy uwzględnieniu wskazanego powyżej 5 25 ust. 2 pkt. 4 uchwały krajobrazowej) przekraczają dopuszczalne wymiary wskazane w S 20 ust. 1 pkt. 2 lit. b, które dla szyldów na wysięgnikach w Podobszarze l Strefy III, które wynoszą: odległość 0,8 m od elewacji do krańca wysięgnika z szyldem oraz 0,6 m wysokości. Kolegium w pełni podziela stanowisko organu I instancji dotyczące uznania, iż przedmiotowe szyldy stanowią w istocie tablice reklamowe ujęte w uchwale krajobrazowej. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt. 16d u.p.z.p., zgodnie z którą pod tym pojęciem należy rozumieć tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe informującą o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują. Mając na względzie powyższe w ocenie Kolegium przedmiotowe obiekty techniczne zawierające treść wprost nawiązującą do działalności handlowej prowadzonej w budynku, na którym zostały usytuowane tj. napisy[...] i [...] stanowią tablice reklamowe. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że Organ I instancji dokonał weryfikacji możliwości odstąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 189f K.p.a. Poczynione przez Organ ustalenia, a w szczególności uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie odmowy zastosowania instytucji, o której mowa w art. 189 K.p.a. pozwalają na stwierdzenie, że objęta odwołaniem w sposób prawidłowy rozstrzyga powyższe zagadnienie. Trudno podważyć stanowisko Organu, że w świetle obowiązujących przepisów, przedsiębiorcy zainteresowani sytuowaniem reklam w Mieście K. przez blisko 24 miesiące mogli sprawdzić, jaka forma i gabaryt tablicy reklamowej/urządzenia reklamowego są dozwolone w danej strefie. Należy podzielić pogląd Organu, że zaistniałe naruszenie prawa nie miało związku z ochroną wyższych lub równych wartości, niż wartości chronione przez naruszane przepisy, ani też nie stanowiło działania w interesie publicznym, czy ważnym interesie strony. Strona - jako przedsiębiorca - umieszczając niedozwolone uchwałą reklamy z naruszenia czerpała z tego tytułu korzyści finansowe. Mając zatem na uwadze okoliczności sprawy, a w szczególności wyjaśnienia Organu na tle regulacji art. 189f K.p.a. należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w zakresie, w jakim Organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f k.p.a. Powyższą decyzję ukarana spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie: - art. 156 § 1 pkt. 5) k.p.a. poprzez wydanie decyzji niewykonalnej wobec wymierzenia kary oraz nałożenia obowiązku nie na Stronę, a na Stronę "działającą przez pełnomocnika adwokata P. C."; - art. 37d ust 1, 2, 4 i 5 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej oraz nałożenie obowiązku usunięcia szyldu na wysięgniku w sytuacji gdy brak było ku temu podstaw; - art. 8,10,11 prawa przedsiębiorców oraz art. 7a, Tb i 8 k.p.a. poprzez nie zastosowanie podstawowych zasad postępowania administracyjnego - zasady pewności prawa, rozstrzygania na korzyść strony wątpliwości interpretacyjnych, zasady adekwatności, proporcjonalności i zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej; - art. 189f k.p.a. oraz art. 189d k.p.a. poprzez nie odstąpienie od wymierzenia kary, pomimo istnienia ku temu przesłanek oraz nie wzięcie pod uwagę przesłanek wymienionych w drugim z tych przepisów i zaniechanie miarkowania kary; - art. 37d ust 1, 2, 4 i 5 u.p.z.p. w związku z art. 35 k.p.a. poprzez wymierzenie kary za pozostawienie przez Stronę jednego wysięgnika za okres dłuższy niż powinno trwać postępowanie, co stanowi o pokrzywdzeniu strony przewlekłością postępowania w sprawie, a Organ, którego budżet kara ma zasilić czyni beneficjentem własnej przewłoki. W uzasadnieniu podkreślono, iż wysięgniki na elewacjach kamienic przy Rynku Głównym [...] w K. nie stanowią tablic reklamowych, ani urządzeń reklamowych. Są nośnikami informacji wizualnej, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt. 30 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z dnia 2 3 lutego 2020 roku w sprawie ustalenia ,,Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń i reklamowych oraz ogrodzeń" oraz w § 2 pkt 9 uchwały Rady Miasta Krakowa nr CXV/1547/10 z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto. Fakt ten potwierdzony został wprost przez Organ - w piśmie Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Stanowisku Plastyka Miasta Urzędu Miasta Krakowa (znak KD.05-6851.1.80.2015) z dnia 27 maja 2015 r., w którym zaakceptowane zostały również ich kształt i forma graficzna. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. W wyniku rozpoznania sprawy w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując w pierwszej kolejności najdalej idący zarzut nieważności zaskarżonej decyzji, Sąd wskazuje, że P.p.s.a. przewiduje stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Sąd stwierdza, że niewątpliwie, wbrew argumentacji skargi, niefortunne sformułowanie komparycji decyzji organu I instancji jasno i jednoznacznie określa adresata obowiązków, jakim jest skarżąca Spółka. Spółka działa przez pełnomocnika adwokata P. C., ale w postępowaniach, administracyjnym i sądowym. Nie może zatem być mowy o niewykonalności obowiązku z ww. decyzji, a w konsekwencji o jej nieważności. Przechodząc do meritum sprawy, podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przede wszystkim przepisy art. 37d u.p.z.p. Zgodnie z art. 37d ust. 1 u.p.z.p. podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, podlega karze pieniężnej. W myśl art. 37d ust. 2 u.p.z.p., jeżeli nie jest możliwe ustalenie podmiotu, o którym mowa w ust. 1, karę pieniężną wymierza się odpowiednio właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu lub posiadaczowi samoistnemu nieruchomości lub obiektu budowlanego, na których umieszczono tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe. Wskazaną powyżej uchwałą jest uchwała określająca zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, zwana uchwałą krajobrazową (także reklamową). Karę pieniężną, stanowiącą dochód gminy, wymierza, w drodze decyzji, wójt (burmistrz, prezydent miasta), od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia (art. 37d ust. 3, 4, 11 – podkreślenie Sądu). Od razu warto wyjaśnić, że jak słusznie wskazał organ odwoławczy, wysokość kary (końcowy termin jej naliczania) jest uzależniona wprost nie od daty wydania decyzji, a od daty usunięcia tablicy lub urządzenia naruszającego prawo. Jeśli więc organ miałby być beneficjentem, to nie własnej przewłoki, a bezprawnej bezczynności adresata obowiązku. W przedmiotowej sprawie kwestiami bezspornymi są zarówno okresy, w których sporne urządzenia były zamontowane na elewacji przedmiotowego budynku, jak i ich gabaryty, co organ ustalił i udokumentował w toku czynności wyjaśniających. Niesporne jest w szczególności, że Prezydent zawiadomieniem doręczonym skarżącej 29 marca 2022 r. poinformował ją o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 37d u.p.z.p. za usytuowanie czterech szyldów galerii handlowej (...) na wysięgnikach umieszczonych na elewacji frontowej parteru budynku niezgodnie z przepisami uchwały krajobrazowej. Sporne natomiast jest, czy przedmiotowe szyldy są tablicami reklamowymi lub urządzeniami reklamowymi wzniesionymi na podstawie zgody budowlanej, o których mowa w ww. wyroku TK z 12 grudnia 2023 r. sygn. P 20/19. Innymi słowy, czy organy wykazały przepisy prawa, które zostały naruszone zainstalowaniem szyldów przed dniem wejścia w życie uchwały krajobrazowej, to jest 1 lipca 2020 r. (§ 27 uchwały), co umożliwiłoby stosowanie dostosowujących przepisów uchwały. Stwierdzenie legalności zainstalowania spornych szyldów musiałoby bowiem, w myśl ww. wyroku TK, skutkować uznaniem obowiązków sformułowanych w art. 37a ust. 9 u.p.z.p. wobec spółki za sprzeczne z Konstytucją i niewiążące, ze względu na brak zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do wykonania obowiązków. O zainstalowaniu szyldów w zgodzie z prawem, w tym budowlanym, świadczą zdaniem skarżącej: 1) pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków (Prezydenta Miasta Krakowa, na mocy porozumienia pomiędzy Gminą a Wojewodą) nr 218/08 z 18 listopada 2018 r. znak KD-01-2.MK.7352-218-1/08 pozwalające wnioskodawcy na zamontowanie na kamienicy [...] (...): - reklamy w formie liternictwa ze stali nierdzewnej, - dwóch wysięgników reklamowych, umieszczonych przy wejściach do pasażu; 2) pozytywne zaopiniowanie przez Plastyka Miasta w piśmie z 27 maja 2015 r. formy graficznej i kolorystyki elementu informacji wizualnej szyldów w kontekście wejścia w życie uchwały ustanawiającej Park Kulturowy Stare Miasto. Przechodząc do przyczyn, które zadecydowały o uchyleniu zaskarżonej decyzji, należy wyjaśnić treść i skutki ww. wyroku TK. Obecnie w orzecznictwie przyjmuje się, że powyższy wyrok należy odczytywać w ten sposób, że w istniejącej sytuacji braku ustawowego mechanizmu odszkodowawczego, podmioty, które przed wejściem w życie uchwały reklamowej były dysponentami tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, wzniesionych (umieszczonych) przez te podmioty na podstawie zgody budowlanej – nie były obowiązane do dostosowania się do przepisów uchwały reklamowej. A skoro tak, to podmioty takie nie mogą być z tego tytułu obciążone karami pieniężnymi za ów brak dostosowania. Z istoty bowiem uznania danego urządzenia reklamowego za niedozwolone w danym miejscu – mimo że zostało zbudowane legalnie na podstawie zgody budowlanej, wynikają takiego rodzaju ograniczenia uprawnień właściciela tego nośnika reklamowego, które ingerują bezpośrednio w rdzeń prawa własności, powodując jego naruszenie. Generalną zasadą polskiego prawa zagospodarowania przestrzeni jest trwałość zgód budowlanych bez względu na późniejsze zmiany przeznaczenia planistycznego. Reasumując, na tle konsekwencji zapadłego wyroku TK, obowiązek dostosowania reklam, a zatem możliwość nałożenia kary pieniężnej za jego niewykonanie, nie dotyczy podmiotów, które umieściły reklamy przed wejściem w życie uchwały reklamowej, ale w sposób legalny (por. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 10 stycznia 2024 r. sygn. 1422/23). Warto przy tym zauważyć, że regulacja prawna zawarta w art. 37a ust. 9 u.p.z.p., od chwili wprowadzenia jej do systemu prawnego budziła wątpliwości natury konstytucyjnej. Jak wskazał NSA w wyroku z 24 kwietnia 2024 r., sygn. II OSK 1951/19, wątpliwości nie dotyczyły samej dopuszczalności ingerencji polegającej na odebraniu, wynikającego z uzyskanej zgody budowlanej, prawa do korzystania z nieruchomości poprzez obowiązek likwidacji tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, zgodnie z zasadami i warunkami w niej określonymi, lecz poprzez brak odpowiedniego mechanizmu kompensacyjnego z tytułu ograniczenia praw majątkowych podmiotów, które legalnie wzniosły tablice reklamowe lub urządzenia reklamowe. Uchwała krajobrazowa eliminuje bowiem skutek prawny zgody budowlanej na realizację wskazanych w niej tablic i urządzeń reklamowych powstałych przed wejściem w życie uchwały. Podmioty, które wystąpiły o pozwolenie na budowę takich tablic i urządzeń albo dokonały zgłoszenia robót lub zrealizowały te obiekty reklamowe bez pozwolenia lub zgłoszenia, jeśli ich realizacja nie była objęta reglamentacją organów administracji architektoniczno-budowlanej, działali w pełni legalnie, z przekonaniem, że zgoda budowlana w tym zakresie zabezpiecza ich interes i pozwala na prowadzenie bez przeszkód działalności reklamowej (por. wyrok NSA z 11 października 2024 r. sygn. II OSK 2490/23). Odebranie im możliwości prowadzenia tej działalności w sposób wynikających z udzielonej zgody, bez zapewnienia słusznego odszkodowania sprawia, że przepisy nie różnicują grup podmiotów, które działalność prowadziły legalnie oraz takich, które wzniosły tablice i urządzenia reklamowe bez zgody budowlanej. Prowadzi to do naruszenia interesu podmiotów, które legalnie wzniosły tablice i urządzenia reklamowe. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżąca jako załączniki do pisma skierowanego do organu I instancji załączyła kopie ww. pozytywnej opinii Plastyka Miasta i pozwolenia MKZ (PMK). Organy obu instancji skwitowały ten fakt stwierdzeniem, że w rozumieniu ww. wyroku TK, zgodą budowlaną nie jest pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków lub opinia Plastyka Miasta. Co za tym idzie, zdaniem organów ww. fakt nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Poza wezwaniem skarżącej wezwaniami z 29 marca 2024 r. i z 16 kwietnia 2024 r. o dostarczenie dokumentu potwierdzającego uzyskanie odpowiedniego pozwolenia na budowę lub potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia w zakresie usytuowania przedmiotowych szyldów, organ I instancji nie dokonał innych, odpowiednich czynności, celem jednoznacznej, rzetelnej weryfikacji, czy sporne szyldy zostały zainstalowane legalnie. W szczególności organy obu instancji nie wskazały żadnych przepisów prawa, w tym prawa budowlanego, które zobowiązywałyby spółkę do uzyskania w tym zakresie zgody budowlanej w formie pozwolenia na budowę albo potwierdzenia zgłoszenia robót. Odnosząc się do treści opinii Plastyka Miasta z 27 maja 2015 r. organ I instancji zwrócił uwagę, że opinia ta dotyczy "elementu informacji wizualnej – "[...]" umieszczenia na elewacji budynku przy Rynku Głównym [...] w K., na zadaszeniu, nad portalem, zgodnie z przedłożoną dokumentacją projektową", a nie dwóch szyldów na wysięgniku obok wejść do budynku pasażu. Jednak w aktach przedłożonych Sądowi przez organ II instancji brak jest ww. dokumentacji projektowej, która podlegała zaopiniowaniu, wskutek czego kontrola sądowa ww. ustalenia organu jest niemożliwa. Z kolei stwierdzenie Prezydenta, że pozwolenie nr 218/08 z 18 listopada 2008r. na umieszczenie na zabytku wpisanym do rejestru urządzeń technicznych, reklam oraz napisów, zostało wydane w odmiennym stanie prawnym, tj. przed uchwaleniem uchwały krajobrazowej, nie sprawia, jak twierdzi organ I instancji, że argumentacja i zarzuty spółki są bezzasadne, a wręcz sugeruje, że w 2008 r. instalacja spornych szyldów mogła być legalna. W konsekwencji powyższych uwag, na tle rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że jeśli przedmiotowe szyldy zostały umieszczone legalnie, wówczas zgodnie z przedstawioną wykładnią, nie można nałożyć kary pieniężnej, bo nie można przypisać obowiązku dostosowania się w oparciu o art. 37a ust. 9 u.p.z.p. Jednak wniosek taki nie dotyczy sytuacji, gdy reklamy zostały umieszczone nielegalnie. Ta podstawowa i rozstrzygająca kwestia musi zostać wyjaśniona w postępowaniu przez organy administracji. Sąd nie może zastępować organów w ich kompetencjach ze względu na brak do tego uprawnień w przepisach prawa. Zauważyć przy tym należy, że w stanie prawnym w dacie ustalonej instalacji przedmiotowych szyldów (najpóźniej w 2015 r.), czyli przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 P.b. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2006 r. do 19 września 2020 r., pozwolenia na budowę nie wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na: instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 P.b. w tym okresie, wykonywanie robót budowlanych, o których mowa m.in. w art. 29 ust. 2 pkt 6, wymagało zgłoszenia. Mając na względzie powyższe, a przede wszystkim treść wyroku TK w sprawie P/20/19, organy będą zobowiązane do ustalenia, czy szyldy - których zamieszczenie niezgodnie z późniejszą uchwałą krajobrazową miało spowodować obowiązek dostosowawczy, a w konsekwencji karę pieniężną – zostały zamieszczone legalnie, czy też nie. Jeśli tak, należy przyjąć pogląd o braku obowiązku dostosowania reklam, skoro nie przewidziano w ustawie obowiązku odszkodowawczego, a zatem – o braku podstaw do nałożenia kary. W przeciwnym wypadku, gdy reklamy umieszczono bez właściwej wymaganej zgody budowlanej – nie ma podstaw do przyjęcia rozumowania o braku obowiązku dostosowawczego i kary winny zostać nałożone, zgodnie z pierwotnym wskazaniem organów. Oceniając legalność umieszczenia szyldów organy zweryfikują i wezmą pod uwagę również podnoszoną przez skarżącą okoliczność, że pozytywna opinia z 27 maja 2015 r. Plastyka Miasta, działającego przecież w ramach Urzędu Miasta K., uwzględniać winna była treść § 8 ust. 1 pkt 3 lit. b uchwały o parku kulturowym, który to przepis wprowadzał zakaz umieszczania nośników informacji wizualnej prostopadłych, tzw. wysięgników o wymiarach przekraczających wielkości: maksymalnie odległość 80 cm od elewacji do krańca wysięgnika z szyldem oraz 60 cm wysokości, a zatem gabaryty analogiczne do uchwalonej w 2020 r. uchwały krajobrazowej. Gdyby okazało się, że skarżąca umieściła sporne szyldy przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, w tym prawa budowlanego i dotyczącymi ochrony zabytków, postępowanie w sprawie wymierzenia kary administracyjnej za ich umieszczenie na nieruchomości może okazać się bezprzedmiotowe z uwagi na brak podstaw do zastosowania sankcji administracyjnej w postaci wymierzenia kary pieniężnej (art. 105 § 1 K.p.a.). Wobec stanowiska skarżącej, że skarżąca Spółka jest jedynie współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, zaś decyzja nakłada karę i obowiązki tylko na nią, a nie również na pozostałych współwłaścicieli, organy rozważą, czy nie budzi wątpliwości tożsamość podmiotu, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, (art. 37d ust. 1 u.p.z.p.), czy też może zasadne byłoby rozszerzenie kręgu stron o pozostałych współwłaścicieli (art. 37 ust. 2 ustawy). Wypowiadanie się przez Sąd na tym etapie o pozostałych kwestiach będących przedmiotem polemiki między stronami, należałoby uznać za przedwczesne. Odnośnie kwestionowania przez skarżącą zaliczenia sporych szyldów do tablic lub urządzeń reklamowych, Sąd wskazuje, że zgodnie z § 3 pkt 30 uchwały krajobrazowej, przez nośniki informacji wizualnej – wyłącznie w Podobszarze 1 III Strefy - należy rozumieć urządzenia wraz z konstrukcją nośną, służące informacji, takie jak: znaki i tablice wolnostojące oraz umieszczone na obiektach budowlanych, ogrodzeniach i innych urządzeniach budowlanych. Logiczne i oczywiste jest przy tym, że ww. nośniki informacji wizualnej, podobnie jak inne wymienione w § 3 uchwały urządzenia, jak np. totem, pylon, baner czy billboard wskazane w tym przepisie, czy wysięgniki, o których mowa np. w § 20 uchwały, mogą, i często stanowią element tablicy, urządzenia reklamowego lub szyldu. Innymi słowy brak jest podstaw do forsowanego przez skarżącą twierdzenia, że szyld nigdy nie jest tablicą reklamową i nie stosuje się do nich przepisów uchwały krajobrazowej. Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. O kosztach w pkt II sentencji orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 4017 zł składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 400 zł., kwota 3600 zł (§ 2 pkt. 6 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych) tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującą skarżącą, a także koszt pełnomocnictwa 17 zł.