II SA/Kr 432/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 3 stycznia 2025 r., znak SKO-ZP-415-320/24 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 3 stycznia 2025 r. nr SKO-ZP-415-320/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1116), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta N. z dnia 26 września 2024 r. nr 123/2024 znak: WAU.RU.6730.104.2024.KG ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] w obr[...] i dz. [...], [...] w obr. [...] przy ulicy [...] w N. ". Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 26 września 2024 r. nr 123/2024 znak: WAU.RU.6730.104.2024.KG Prezydent Miasta N. , po rozpoznaniu wniosku A. D., ustalił następujące warunki zabudowy dla w/w zamierzenia inwestycyjnego: I. rodzaj inwestycji - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Planowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na dziatkach sąsiednich, m.in. na działkach nr[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obr. [...], których zabudowę stanowią budynki mieszkalne jednorodzinne. II. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy: 1) warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: linia zabudowy: nie wyznacza się; udział powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji: do 32 %; udział powierzchni biologicznie czynnej: co najmniej 35% powierzchni terenu inwestycji; szerokość elewacji frontowej (w widoku od granicy z działką nr [...] w obrębie [...]): od 11,55 m do 19,5 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (mierzona od średniego poziomu terenu istniejącego): od 5,0 m do 8,0 m. W przypadku lokalizowania budynków ścianą szczytową w kierunku frontu terenu inwestycji, dopuszcza się zwiększenie omawianego parametru do wysokości głównej kalenicy budynku. Wyznaczony przedział będzie w tym momencie określał dopuszczalną wysokość dolnej krawędzi najniższej części okapu; geometria dachu dla planowanej inwestycji: typ dachu: symetryczny dwuspadowy, wielospadowy lub dach płaski, kąt nachylenia głównych połaci dachowych: od 20ş do 40ş lub dach płaski; wysokość głównej kalenicy: od 7,0 m do 9,5 m, mierząc od średniego poziomu terenu istniejącego; - kierunek głównej kalenicy prostopadły lub równoległy do frontu terenu inwestycji lub do jednej z dłuższych granic terenu inwestycji; g) zasady podziału terenu - w odniesieniu do ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.) planowana inwestycja nie jest związana z zamiarem podziału terenu na etapie wniosku o warunki zabudowy. 2) warunki ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody, krajobrazu: a) warunki zagospodarowania przestrzennego wynikające z potrzeb ochrony środowiska: Dla planowanego przedsięwzięcia nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Zgodnie z § 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na zdrowie ludzi i na środowisko należy przestrzegać ograniczeń i zakazów określonych uchwałą Nr XXXII/452/17 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 stycznia 2017 r. w sprawie wprowadzenia na obszarze województwa małopolskiego ograniczeń i zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2017 r. poz. 787); b) warunki zagospodarowania przestrzennego wynikające z obowiązujących ustaleń dotyczących obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody: Teren inwestycji nie jest położony w obszarze chronionego krajobrazu ustalonego w uchwale nr XX/274/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 kwietnia 2020 roku w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Należy jednak przy budowie obiektów budowlanych i urządzeń infrastruktury technicznej stosować technologie i urządzenia bezpieczne ekologicznie oraz rekultywować tereny w otoczeniu inwestycji, które muszą być przekształcone przy jej realizacji, przez urządzenie zieleni wysokiej i niskiej w celu złagodzenia skutków zmian w krajobrazie i poprawienia estetyki terenu; c) teren inwestycji położony jest w obszarze Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [...] Dolina Rzeki D. (N. ). W związku z powyższym, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy, decyzja w przedmiotowym postępowaniu wymagała dokonania uzgodnienia z Marszałkiem Województwa Małopolskiego, który milcząco uzgodnił projekt niniejszej decyzji. zgodnie z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82), do gruntów rolnych położonych na terenach miast nie jest wymagana decyzja w sprawie przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W zależności od klasy gruntu i pochodzenia gleby przed uzyskaniem pozwolenia na budowę jest wymagana decyzja w sprawie wyłączenia z produkcji użytków rolnych; gospodarkę odpadami komunalnymi należy prowadzić zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1469 ze zm.); gospodarkę odpadami niebezpiecznymi i innymi niż niebezpieczne należy prowadzić zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.). 3) warunki ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej: na terenie planowanej inwestycji nie ma obiektów, ani terenów wpisanych do rejestru zabytków, objętych innymi formami ochrony zabytków lub ujętych w ewidencji zabytków. 4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji: a) zaopatrzenie w media publiczne: zaopatrzenie w wodę oraz odprowadzenie ścieków na warunkach określonych w opinii S. Wodociągów z dnia 23 stycznia 2024 r., znak: RU.700.30.24.DA. T. S.A. w K. zapewnia świadczenie usług przesyłowych i sprzedaż energii elektrycznej na warunkach przyłączenia [...] z dnia 7 stycznia 2024 r. Zaopatrzenie w gaz na warunkach określonych w warunkach przyłączenia Polskiej Spółki Gazownictwa z dnia 31 stycznia 2024 r., znak: WC16/0000009077/00001/2024. Sposób odprowadzenia wód opadowych powinien być szczegółowo rozpoznany na etapie sporządzania projektu budowlanego. System gromadzenia i odprowadzania wód opadowych powinien być zorganizowany, bezpieczny i uwzględniający również retencjonowanie wody. Wody opadowe nie mogą być odprowadzane na teren sąsiednich działek, a także nie mogą naruszać zagospodarowania terenu tychże działek. b) obsługa komunikacyjna: warunek dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej wymagany jest przepisem art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dostęp ten zapewniony jest pośrednio z ul. [...] poprzez działkę nr [...] w obr. [...] po wykazaniu prawnego dostępu do ww. działki. W toku postępowania uzyskano opinię Miejskiego Zarządu Dróg w N. z dnia 8 lipca 2024 r. znak: DAD.4401.106.2024.IG, w której opiniuje pozytywnie możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji na następujących warunkach: teren inwestycji (tj. działki nr [...] w obr. [...] i dz. nr [...], [...] w obr. [...] będzie posiadać dostęp do drogi publicznej, tj. ulicy [...] poprzez odcinek drogi wewnętrznej zlokalizowanej na dz. nr [...] w obr [...] po wykazaniu prawnego dostępu do ww. działki. w celu lokalizacji/przebudowy zjazdu, należy wystąpić odrębnym wnioskiem do tutejszego Zarządu Dróg, aby uzyskać szczegółowe warunki jego wykonania. ustala się obowiązek realizacji miejsc postojowych na terenie inwestycji według wskaźnika: minimum 1 miejsce na lokal mieszkalny. należy zapewnić ochronę pasa drogowego przed spływem wód opadowych z działki inwestora. dopuszcza się zlokalizowanie poza terenem inwestycji, w pasie drogowym, infrastruktury technicznej służącej do zasilenia planowanej inwestycji zgodnie z warunkami gestorów sieci i po ustaleniu ich lokalizacji. Projektowane sieci muszą spełniać warunki zawarte w § 97 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1518). 6. projektując obiekt należy spełnić warunki widoczności określone przez § 81 ust. 1 pkt 6 lit. b oraz § 82 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1518) w zakresie lokalizacji obiektów projektowanych na działce oraz w zakresie doboru lokalizacji zjazdu. c) konieczne przełożenia lub uzupełnienia istniejących sieci za zgodą i na warunkach ich dysponenta. 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich: Realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. 6) ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie na podstawie przepisów odrębnych (w tym terenów górniczych, narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych): Planowane przedsięwzięcie nie znajduje się w terenach zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Teren inwestycji położony jest w strefie 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego rzeki D. . Inwestor przedłożył ostateczną decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskiego z dnia 29 maja 2024 r., znak K.RPP.4262.57.2024.PT zwalniającą z zakazów wynikających z art. 176 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 lipca 2027 r. Prawo wodne. Teren planowanej inwestycji został objęty mapami zagrożenia powodziowego sporządzonymi przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Teren inwestycji zlokalizowany jest w obszarze obejmującym tereny narażone na zalewanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego rzeki D. , oznaczonym na mapach zagrożenia powodziowego sporządzonych przez Wody Polskie. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji w związku z art. 53 ust. 3 w/w ustawy. Organ stwierdził, że w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2)teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) do gruntów rolnych położonych na terenach miast nie jest wymagana decyzja w sprawie przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku, do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1680 ze zm.), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Przeprowadzona analiza wymienionych warunków wykazała że wszystkie wymienione wymagania zostały spełnione, co udokumentowano w analizie i jej wynikach. Organ I instancji stwierdził, że dokonano oceny sporządzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej, dochodząc do wniosku, iż spełnia ona wymagania określone w ustawie i rozporządzeniach wykonawczych. Organ podzielił ustalenia zawarte w sporządzonej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji M. C. (zwany dalej także skarżącym) wniósł o jej uchylenie i odmówienie ustalenia warunków zabudowy dla objętego tą decyzją zamierzenia inwestycyjnego. Decyzji organu I instancji skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku łącznego spełnienia opisanych w w/w przepisie warunków pozwalających na ustalenie warunków zabudowy; 2) art. 54 pkt 2d w zw. z art. 64 ww. ustawy ze względu na nieuwzględnienie i nieokreślenie konkretnych wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich; 3) art. 54 pkt 2a w zw. z art. 64 i art. 61 ust. 1 pkt 1 rzeczonej ustawy wobec nieuwzględnienia zasady kontynuacji istniejącej linii zabudowy; 4) art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na skutek braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji; Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 3 stycznia 2025 r. nr SKO-ZP-415-320/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 26 września 2024 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 ust. 7 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskaźnik powierzchni zabudowy ustala się jako udział powierzchni zabudowy na terenie inwestycji. W przedmiotowej sprawie na terenie inwestycji znajdują się budynki i dlatego analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu winna uwzględniać całą zabudowę na terenie inwestycji. Zabudowa istniejąca została uwzględniona, co opisano w § 5 ust. 2 analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskaźnik powierzchni zabudowy ustalono na poziomie 32% dla całości zabudowy na terenie inwestycji co przekłada się na niższy wskaźnik dla nowoprojektowanej zabudowy. Wartość ta mieści się w granicach ustaleń, dokonanych w odniesieniu do wskaźników zabudowy na innych działkach w obszarze analizowanym. Organ II instancji stwierdził, że mając na względzie ład przestrzenny jako podstawę działań planistycznych, określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy ustalać takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość. Dlatego ustalając geometrię dachu należy ją ustalać w odniesieniu do zabudowy w obszarze analizowanym, niezależnie od funkcji budynków. W przedmiotowej sprawie w obszarze analizowanym niewątpliwie występują dachy płaskie, występują nawet na terenie wnioskowanej inwestycji. Zabudowy o przeznaczeniu przemysłowym w obszarze analizowanym brak. Ustalona szerokość elewacji frontowej spełnia warunek odniesienia do innej zabudowy w obszarze analizowanym gdyż w obszarze tym znajduje się zabudowa nawet o znacznie większych wartościach szerokości elewacji frontowej. Przyjęto wartość średnią z zastosowaniem odpowiedniej tolerancji umożliwiającej pewną swobodę rozwiązań projektowych co jest zasadne na etapie planistycznym, przed opracowaniem projektu budynku, a także zgodne z zasadami ustalania szerokości elewacji frontowej, zawartymi rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kąt nachylenia dachu ustalono wg. rozdziału 7 analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jako kąt 20-40° lub dach płaski, co jest zgodne z przeprowadzoną analizą urbanistyczną oraz z zasadami określonymi w ww. rozporządzeniu. W analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie rozważano a w warunkach zabudowy nie ustalono kąta nachylenia dachu o wartości 10%. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika to z przedstawionej i załączone do decyzji kopii mapy zasadniczej oraz przeprowadzonej analizy urbanistycznej w przypadku działek [...] i [...] oraz [...] i [...] istniejąca zabudowa jako jedna nieruchomość znajduje się na dwóch działkach ewidencyjnych. Na działkach ewidencyjnych [...] oraz [...] znajduje się zabudowa jednorodzinna w układzie szeregowym, której poszczególne segmenty są powtarzalne. Budynki te, o tożsamych parametrach i cechach, zostały ujęte w jednej linii tabeli parametrów w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Ujęcie budynków o identycznych parametrach łącznie w jednej pozycji tabeli nie budzi zastrzeżeń. Organ II instancji podkreślił, że fakt lokalizacji sąsiedniej zabudowy w ramach jednej nieruchomości na jednej lub wielu działkach ewidencyjnych nie powinien mieć znaczenia dla ustalenia parametrów wnioskowanej zabudowy. Nie ma on wpływu na ustalenia wysokości, szerokości elewacji frontowej i geometrii dachu gdyż parametry te są niezmienne niezależnie od lokalizacji zabudowy sąsiedniej. W przypadku wskaźnika powierzchni zabudowy nie ma znaczenia czy średni wskaźnik jest liczony jako matematyczna średnia dla wszystkich działek ewidencyjnych, czy też jako suma średnich wskaźników cząstkowych gdyż wyniki obu takich obliczeń powinny być identyczne. Organ odwoławczy wskazał, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz pokrewne przepisy o charakterze planistycznym nie odnoszą się do działek ewidencyjnych lecz stosują pojęcie działki budowlanej, które jest zdefiniowane w art. 2 pkt 12 ustawy. Działka budowlana może zawierać kilka działek ewidencyjnych lub stanowić część jednej działki ewidencyjnej. Granice działek ewidencyjnych są liniami umownymi i nie powinny być elementem mającym wpływ na ustalanie parametrów i cech zabudowy. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie działki ewidencyjne nie ujęte w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu a znajdujące się w obszarze analizowanym, są to działki niezabudowane, dla których parametry zabudowy nie mogą być przedmiotem analizy gdyż brak na nich zabudowy. Działek ewidencyjnych nie objętych załącznikiem graficznym do decyzji a podlegających analizie urbanistycznej w jej części tekstowej - nie stwierdzono. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu M. C. wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażającą się w wadliwym orzeczeniu przez organ II instancji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w miejsce uchylenia w całości zaskarżanej decyzji; - art 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez dokonanie wadliwych i dowolnych ustaleń faktycznych skutkujących naruszeniem zasady prawdy obiektywnej; - art. 6 i art. 8 w zw. z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedostrzeżenie przez organ II instancji, iż organ I instancji prowadził postępowanie z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej i zasady praworządności, które to uchybienia przeniknęły do postępowania prowadzonego przez organ II instancji; 2) przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku łącznego spełnienia opisanych w ww. przepisie warunków pozwalających na ustalenie warunków zabudowy; - art. 54 pkt 2d w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ze względu na nieuwzględnienie i nieokreślenie konkretnych wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich; - art. 54 pkt 2a w zw. z art. 64 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec nieuwzględnienia zasady kontynuacji istniejącej linii zabudowy. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że przy ustalaniu udziału powierzchni nowej zabudowy nie uwzględniono powierzchni istniejącej już na spornej działce zabudowy. Organ nie wziął bowiem pod uwagę tego, że działka, na której ma być realizowana objęta wnioskiem inwestycja, jest już zabudowana. Skarżący stwierdził, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Zdaniem skarżącego, nieprecyzyjne jest poczynione przez organ ustalenie, że w analizowanym obszarze występują płaskie dachy. Płaskie dachy w analizowanym obszarze występują wyłącznie na budynkach o przeznaczeniu przemysłowym. Ponadto skarżący uważa, że w błędzie jest organ ustalając szerokość elewacji frontowej. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Średnia szerokość elewacji frontowej na analizowanym obszarze wynosi 11,5 m, podczas gdy organ orzekł dla wnioskowanej inwestycji w przedziale od 11,5 m do 19,5 m. To samo, według skarżącego, dotyczy geometrii dachu, a konkretnie kąta nachylenia dachu. Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Na obszarze analizowanym nie występują dachy o nachyleniu 10%. Skarżący wskazał także na rozbieżność pomiędzy częścią tekstową i graficzną sporządzonej analizy. Po pierwsze w części tekstowej analizy dokonano wspólnej analizy działek ewidencyjnych nie wyjaśniając, że są to jedne tereny zagospodarowania składające się z kilku działek geodezyjnych. Zdaniem skarżącego, tak lakoniczny sposób opisania powyższych działek powoduje, że nie sposób odnieść się do prawidłowości twierdzeń osoby sporządzającej analizę urbanistyczną, a co za tym idzie, zweryfikowania prawidłowości powyższych twierdzeń poprzez ustalenie, że zabudowa znajdująca się na powyższych działkach może być rozpatrywana w kategorii jednego terenu zagospodarowania. Po drugie niektóre z działek wymienionych w analizie nie zostały objęte obszarem analizowanym na załączniku graficznym, chociaż znajdują się w części tekstowej, a niektóre działki nie zostały uwzględnione w części tekstowej, chociaż są położone przed działkami tam opisanymi. Zdaniem skarżącego, należy mieć na względzie podstawowe zasady sporządzenia analizy urbanistycznej, które nakazują dochowanie szczególnej staranności przy jej sporządzaniu. Przede wszystkim wybór działek oraz zabudowy, jako miarodajnego przedmiotu odniesienia dla ustalenia wymaganych wskaźników i parametrów nowej zabudowy, powinien być dokonany z całego zbioru działek obszaru analizowanego. Skarżący podkreślił, że zastosowane kryteria wyboru muszą być szczegółowo, wnikliwie, wyczerpująco i racjonalnie uzasadnione. Wszystkie wyłączenia lub ograniczenia z grupy spełniającej przyjęte kryteria wyboru wymagają bowiem dodatkowego i szczególnie przekonującego uzasadnienia. Brak takiego uzasadnienia jest wyrazem arbitralnego lub dowolnego działania organu. Zdaniem skarżącego, obie powyższe okoliczności - łączne opisania zabudowy występującej na kilku działkach ewidencyjnych oraz ujęcia działek nie objętych załącznikiem graficznym, mogą wskazywać na wadliwość samej analizy, co najmniej w zakresie średnich wartości przyjętych za podstawę ustalenia warunków zabudowy. Według skarżącego, powyższe prowadzi do wniosku, że przeprowadzona analiza zawiera wady, które dają podstawę do jej zakwestionowania, stanowiąc w konsekwencji podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta N. orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., zwanej dalej także u.p.z.p.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164 poz. 1588 ze zm., zwanego dalej także rozporządzeniem). Zgodnie z art. 59 ust. 1 w/w ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym planowana jest inwestycja konieczne jest uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Podkreślić należy, że decyzja o warunkach zabudowy terenu nie przesądza o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, która przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Wydający ją organ ocenia zatem dopuszczalność zmiany zagospodarowania terenu w świetle przepisów prawa oraz wskazuje warunki i zasady, którym planowana inwestycja powinna odpowiadać. Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza jednak o szczegółowych rozwiązaniach technicznych, bowiem o tym decyduje ostatecznie organ administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. W tym miejscu wskazania również wymaga, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana na wniosek inwestora. Organ prowadząc postępowanie o ustalenie warunków ma obowiązek zbadania zgodności złożonego wniosku z przepisami u.p.z.p. oraz ustaw szczególnych, a także z przepisami aktów wykonawczych, wydanych na podstawie tych ustaw. Oznacza to, że organ w decyzji o warunkach zabudowy konkretyzuje w ten sposób przepisy wskazanych aktów prawnych, w związku z określonym we wniosku inwestora rodzajem inwestycji i jej cechami. Organ przed wydaniem decyzji administracyjnej obowiązany jest przeprowadzić analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jej zabudowy, a także analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organ wyznacza obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1-6 u.p.z.p. Dopiero w oparciu o sporządzoną analizę oraz o poczynione ustalenia faktyczne organ może formułować wnioski, co do dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji żądanej przez inwestora bądź o odmowie ich ustalenia. W judykaturze przyjmuje się, że z przytoczonych powyżej uregulowań wynika, iż organ ustalający warunki zabudowy jest związany wnioskiem inwestora, z tym że bezwzględnie związany jest rodzajem inwestycji wskazanej przez inwestora, natomiast nie jest bezwzględnie związany wskazanymi przez inwestora poszczególnymi parametrami technicznymi, opisującymi planowany obiekt budowlany. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 602/07 wyraził pogląd, iż granicę, do której organ jest związany wnioskiem inwestora, wyznacza przeznaczenie projektowanego obiektu budowlanego oraz funkcję, jaką ma pełnić. Jeżeli chodzi o parametry techniczne obiektów budowlanych takie jak np. wysokość budynku, ilość kondygnacji, linię architektoniczną, geometrię dachu, to mogą być ustalone w decyzji o warunkach zabudowy w sposób odmienny od wskazań inwestora. Nie oznacza to jednak, że organ może podjąć decyzję, w której ustali warunki zabudowy w sposób istotnie odbiegający od kształtu planowanego zamierzenia inwestycyjnego, czy też wręcz odmiennie kreujący to zamierzenie. Pomiędzy decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, a wnioskiem inwestora nie może istnieć bowiem widoczna i oczywista sprzeczność. Zgodnie z ustanowioną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasadą dobrego sąsiedztwa, zmiana zagospodarowania terenu uzależniona jest od możliwości dostosowania planowanej zabudowy do cech zagospodarowania sąsiedniego. Warunek ten jest spełniony wówczas, gdy funkcje oraz parametry i cechy zabudowy dotychczasowej mogą tworzyć harmonijną całość z planowaną inwestycją. Wskazać przy tym należy, że przepis ten nie nakazuje "powielania" sposobu zagospodarowania i parametrów zabudowy. Wymagania dobrego sąsiedztwa nie można rozumieć w sposób, który całkowicie podporządkowuje projektowaną inwestycję zabudowie sąsiadującej. Wymóg kontynuacji cech i wskaźników, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. pozostawia miejsce na pewne odstępstwa, jednakże pod warunkiem zachowania harmonii i ładu przestrzennego. Ocena dopuszczalności lokalizacji określonej inwestycji na oznaczonym terenie wymaga w każdej indywidualnej sprawie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w ramach którego podstawowe znaczenie ma analiza urbanistyczno-architektoniczna. Analiza urbanistyczna ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych. Wyniki tej analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z przepisami prawa przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania, innymi słowy sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 936/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 649/17). Następnie wskazać należy, że zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a (tj. terenu objętego wnioskiem – przypisek Sądu), na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 m oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1a. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji (k. 123-129 akt organu I instancji) obszar analizowany zakreślono w odległości 120 metrów wokół terenu planowanej inwestycji. Obszar analizy został więc wyznaczony prawidłowo, czego zresztą nie kwestionuje skarżący w treści skargi. Jeżeli chodzi o przesłankę z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. zasadę dobrego sąsiedztwa to również ona została spełniona. Zgodnie z wnioskiem planowana inwestycja obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną. Planowaną inwestycja stanowić więc będzie kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich, których zabudowę stanowią budynki mieszkalne jednorodzinne. W przedmiotowej sprawie organy odstąpiły od wyznaczenia linii zabudowy, o której mowa w § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu obowiązującą linię nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jak wynika z treści analizy teren inwestycji graniczy z drogą wewnętrzną dz. nr [...] obr. [...] a wnioskowany obszar inwestycji jest położony w drugiej linii zabudowy w stosunku do tej drogi. Z tego więc względu linia zabudowy nie została wyznaczona. Nie ma racji skarżący, że przy ustalaniu wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki organy nie uwzględniły istniejącej już na działce zabudowy. Zgodnie z § 5 ust. 1 w/w rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W myśl ust. 2 tego przepisu dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Udział powierzchni nowej zabudowy organ I instancji określił na 32%. Jak wyjaśniono w treści analizy wskaźnik zabudowy w strefie obszaru analizowanego waha się w przedziale od 10% do 37%, a jego średnia wynosi 22,17%. Złożony przez inwestora wniosek dotyczy drugiego budynku mieszkalnego na terenie inwestycji. Na wnioskowanym terenie inwestycji znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, budynek usługowy i wiata garażowa co w sumie stanowi ok. 21% terenu objętego wnioskiem. W ocenie autora analizy, intensywność jaką proponuje się we wniosku ma swoje uzasadnienie w terenie analizowanym na działkach sąsiednich nr [...], [...] w obr. [...] która zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i budynkiem garażowym, gdzie powierzchnia zabudowy wynosi 32% terenu inwestycji. W związku z tym odstąpiono od ustalenia średniej powierzchni zabudowy i na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia wyznaczono dopuszczalny udział powierzchni zabudowy w wymiarze do 32%. Stanowisko to podzielił również organ II instancji w zaskarżonej decyzji wskazując, że wartość ta mieści się w granicach ustaleń dokonanych w odniesieniu do wskaźników zabudowy na innych działkach w analizowanym obszarze. Sąd nie podziela też argumentów skarżącego, że organy błędnie ustaliły szerokość elewacji frontowej. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu terenu, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. W ust. 2 omawianego przepisu dopuszczono możliwość wyznaczenia innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Organ I instancji ustalił szerokość elewacji frontowej (w widoku od granicy z działką nr [...] w obrębie [...]) w przedziale od 11,55 m do 19,5 m. W analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji wyjaśniono, że średnia szerokość elewacji w obszarze analizowanym wynosi 11,55 m. Z uwagi jednak na to, że w analizowanym obszarze znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny o znacznie większej wartości szerokości elewacji frontowej (19,5 m), szerokość elewacji frontowej ustalono w niniejszej sprawie w przedziale od 11,55 m do 19,50 m. Możliwość taką przewiduje wspomniany § 6 ust. 2 rozporządzenia. Organ II instancji w swojej decyzji uznał z kolei, że przyjęta wartość średnia z zastosowaniem odpowiedniej tolerancji umożliwia pewną swobodę rozwiązań projektowych, co jest zasadne na etapie planistycznym, przed opracowaniem projektu budynku. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalono zgodnie z wytycznymi zawartymi w § 7 rozporządzenia. W myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Równocześnie ust. 4 tego przepisu stanowi, że dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Organ I instancji, a za nim organ odwoławczy, ustalił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w przedziale od 5,0 m do 8,0 m. Wysokość ta nie była kwestionowana przez skarżącego. Również Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia w tym zakresie. Jeżeli chodzi o podnoszą przez skarżącego kwestię geometrii dachu wskazać należy, że zgodnie z § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Organ I instancji ustalił w swojej decyzji, że dach będzie symetryczny dwuspadowy, wielospadowy lub płaski; kąt nachylenia głównych połaci dachowych: od 20ş do 40ş lub dach płaski. Wysokość głównej kalenicy organ ustalił na od 7,0 m do 9,5 m, mierząc od średniego poziomu terenu istniejącego, o kierunku prostopadłym lub równoległym do frontu terenu inwestycji lub do jednej z dłuższych granic terenu inwestycji. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, stanowiące odpowiedź na zarzuty skarżącego, że ustalając geometrię dachu nie bierze się pod uwagę funkcji budynków, lecz zabudowę w obszarze analizowanym. Jak wynika z akt sprawy w obszarze analizowanym występują dachy płaskie, w tym także na terenie wnioskowanej inwestycji. Z kolei ustalony przez organy kąt nachylenia dachu jako kąt 20ş-40° lub dach płaski jest zgodny z przeprowadzoną analizą urbanistyczną oraz z zasadami określonymi w ww. rozporządzeniu. Rację ma też organ II instancji, że w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie rozważano, a w warunkach zabudowy nie ustalono kąta nachylenia dachu o wartości 10%. W związku z powyższym Sąd nie dopatrzył się naruszenia podnoszonych w skardze przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania. W szczególności wbrew twierdzeniom skargi organ II instancji odniósł się w swojej decyzji do wszystkich zarzutów odwołania. Wydanie zaskarżonych decyzji przez organy obu instancji poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonych uzasadnieniach tych decyzji. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zostały zastosowane przepisy prawa materialnego, których rozumienie organy przedstawiły w wydanych rozstrzygnięciach. W ocenie Sądu, organ działał zatem w niniejszej sprawie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty skargi nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie tych decyzji (art. 134 p.p.s.a.). W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.