II SA/Kr 433/00

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14maja2004r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski (spr) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2004r sprawy ze skargi E. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 1 lutego 2000r , Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zaniechania robót budowlanych - skargę oddala - Decyzją nr [...] z dnia 27.05.1999 r. (znak:........) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nakazał inwestorowi Zarządowi Budynków Mieszkalnych w K. , zaniechanie dalszych robót budowlanych przy przebudowie przewodów kominowych w budynku mieszkalnym przy ul. [....] w K. W uzasadnieniu podniesiono, że rozpoczęcie robót nastąpiło " bez klauzuli ostateczności" decyzji o pozwoleniu na budowę nr [....] z dnia 7.10.1998 r. (znak:......), która została uchylona decyzja z dnia 27.04.1999 r., (znak:......). W zakończeniu uzasadnienia podniesiono, że decyzja jest "rozstrzygnięciem końcowym prowadzonego posterowania ....oraz stanowi podstawę dla inwestora do złożenia wniosku o wydanie decyzji pozwolenia na budowę... ". Na skutek odwołania E.Ł., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , działając na podstawie art. 138 § l pkt. 2 i 105 § l kpa, decyzją z dnia 1.02.2000 r. (znak.....) uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji - uzasadniając swoje stanowisko następująco: 1/ zaskarżona decyzja pozostaje w bezpośrednim związku z postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki z dnia 11.02.1999 r., (znak:......) zobowiązującym inwestora tj. Zarząd Budynków Komunalnych w K. do wstrzymania realizacji robót budowlanych dotyczących remontu i modernizacji przewodów kominowych w budynku mieszkalnym przy ul. [....] w K. , 2/ zgodnie z art. 50 ust. 4 Prawa Budowlanego z 1994 r., postanowienie takie traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust. l tego prawa, która powinna zakończyć postępowanie administracyjne w tej sprawie. Z akt sprawy wynika (k. ..), że postanowienie to Zarząd Budynków Komunalnych otrzymał w dniu [....] lutego 1999 r., tak więc zgodnie z art. 57 § 3 k.p.a. z upływem dnia 16 kwietnia 1999r. kończył się ten termin. Zaskarżona decyzja została zaś wydana w dniu 27 maja 1999r., czyli po tym terminie. W świetle powyższego uznać należy, że nie wydanie decyzji w terminie, o którym mowa wyżej jest równoznaczne z zakończeniem postępowania w tej sprawie, a tym samym dalsze postępowanie jest bezprzedmiotowe. 3/ odnosząc się do zarzutu odwołania podniesiono, że stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji, iż decyzja "stanowi podstawę dla inwestora do złożenia wniosku o wydanie decyzji pozwolenia na budowę" - należy rozumieć jako informację, że właściwe w tej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej będą mogły prowadzić stosowne postępowanie administracyjne. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na po wyższą decyzję złożyła E.Ł. i nie precyzując żądania skargi zarzuciła, iż: 1/ organy uznając postępowanie za bezprzedmiotowe wskazały, że decyzja "stanowi podstawę dla inwestora do złożenia wniosku o wydanie decyzji pozwolenia na budowę... " - co wskazuje, że organy dopuszczają legalizację samowoli, a tym samym dopuszczają realizację planów budowy a nie remontu, na co zezwalała uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej, 2/ zajmując takie stanowisko organ wkracza w kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej dopuszczając legalizację samowoli, W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł ojej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) , kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu aby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia (art. 145 § 1 pkt. 1-3 p.o.p.s.a.) a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W istocie rzeczy można przyjąć, że skarżąca kwestionuje nie tyle zapadłe w sprawie rozstrzygniecie ile zawarte w uzasadnieniu organu I instancji stwierdzenie, że decyzja jest "rozstrzygnięciem końcowym prowadzonego postępowania ....oraz stanowi podstawę dla inwestora do złożenia wniosku o wydanie decyzji pozwolenia na budową... ". Nie dostrzega natomiast skarżąca stanowiska organu II instancji, który dokonał kasacji decyzji organu I instancji, to także wyjaśnił jak należy rozumieć powyższe stwierdzenie (jest to informacja, iż właściwe w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej będą mogły prowadzić stosowne postępowanie administracyjne, przy czym w żaden sposób decyzja nie przesądza o treści przyszłych rozstrzygnięć). Przechodząc do omówienia wyników kontroli zaskarżonej decyzji, podnieść należy, iż nie można zaskarżonej decyzji zarzucić naruszenie prawa. Warunkiem wydania decyzji w oparciu o przepis art. 51 ust. l - Prawa Budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji było zachowanie terminu o którym mowa w art. 50 ust. 4 - cytowanego Prawa Budowlanego z 1994 r. Jest oczywiste i wykazane to zostało przez organ odwoławczy, iż organ I instancji tego terminu nie zachował. W tej więc sytuacji zajęte przez organ II instancji stanowisko jest trafne i nie można mu zarzucić naruszenia prawa. Gdyby organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji, tym samym rażąco naruszyłby przepis art. 51 ust. 1 - Prawa Budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzjo. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, naruszała prawo, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.