II SA/Kr 436/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2024 r. znak: SKO.ZP/415/152/2023 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2024 r., znak: SKO.ZP/415/152/2023 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta P. z dnia 1 marca 2023 r., znak: [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę do 5 farm elektrowni fotowoltaicznych o mocy do 5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działek ewid. nr [...] i [...] obręb K., Gmina P. . Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach: Pismem z dnia 7 czerwca 2022 r. skarżąca złożyła do Burmistrza Gminy i Miasta P. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę do 5 farm elektrowni fotowoltaicznych o mocy do 5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości obejmującej działki położne w Kadzicach o nr ew. [...] i [...]. Łączny obszar objęty inwestycją określono na 3,8 ha. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2022 r., znak: [...] Burmistrz Gminy i Miasta P. odmówił skarżącej ustalenia warunków zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego, z uwagi na niespełnienie wymogów art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2023 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz.997) – dalej: "u.p.z.p.", dotyczących lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii oraz warunku z art. 61 ust.1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 25 listopada 2022 r., znak: SKO.ZP/415/470/2022, uchyliło w całości ww. decyzję Burmistrza Gminy i Miasta P. , i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że uzgodnieniu winien podlegać jedynie projekt decyzji ustającej warunki zabudowy, a nie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Organ I instancji nie uwzględnił też zmiany przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w spawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. poz. 1588) wynikającej z rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U, z 2021 roku , poz. 2399). Ponadto organ I instancji zaskarżoną decyzję bezzasadnie oparł na niezgodności z przepisami odrębnymi, tj. art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Pismem z dnia 16 stycznia 2023 r. skarżąca wniosła korektę wniosku podając, że planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na obszarze nie większym niż 1,98 ha, na gruntach klasy RIVA, RIVB, RV, ŁIV nie wymagających zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolniczych na cele nierolnicze. Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz Gminy i Miasta P. decyzją z dnia 1 marca 2023 r., znak: [...] odmówił skarżącej ustalenia warunków zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego z uwagi na brak spełnienia warunków wymaganych przez u.p.z.p., w szczególności art. 61 ust.1 tej ustawy. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 15 stycznia 2024 r., znak: SKO.ZP/415/152/2023, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji następuje w sytuacji warunków zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Natomiast sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku planu, określił na podstawie upoważnienia i zawartego w art. 61 ust. 6 cyt. ustawy Minister Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego plam zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 r., poz. 1588). W sporządzonej w sprawie analizie urbanistyczno-architektonicznej, wskazano, że granice obszaru analizowanego obejmują obszar w odległości ok. 90,0 - 160,0 m wokół terenu objętego wnioskiem. Granice obszaru analizowanego przedstawione zostały na mapie zasadniczej w skali 1:1000, zaś teren inwestycji położony jest w centrum w obszarze analizowanym. Kolegium podało, że nie kwestionuje sposobu wyznaczenia granic obszaru analizowanego, mając na uwadze również wielkość terenu objętego wnioskiem. W sporządzonym dokumencie dokonano analizy sposobu zagospodarowania w obszarze analizowanym oraz istniejącej zabudowy i cech tej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Jak ustalono w analizie, teren objęty wnioskiem położony jest w obszarze rolnym z rozproszoną zabudową zagrodową w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych. W otoczeniu terenu inwestycji brak jest zabudowy mieszkaniowej, usługowej czy produkcyjnej. Stwierdzono jednocześnie, że działki nr ewid. [...] i [...] obręb K. posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej nr ewid. dz. [...] obręb K. oraz do drogi dojazdowej do pól - zlokalizowanej na działce nr [...] obręb K.. Z kolei w przedmiocie uzbrojenia terenu stwierdzono, że dla projektowanej inwestycji niezbędne jest wykonanie przyłącza do sieci energetycznej, natomiast w dokumentach brak jest zagwarantowania dostawy energii. Następnie w przedmiocie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze ustalono, że teren objęty wnioskiem zlokalizowany jest na części działek nr ewid. [...] i [...] na terenach o klasie bonitacyjnej [...]. Teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne — zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p., gdyż zgodnie z ustawą z dnia 3 luty 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jedynie grunty rolne stanowiące użytki rolne klas I-III wymagają uzyskania takiej zgody. W zakresie analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono, że na obszarze analizowanym występują budynki jednokondygnacyjne, dwukondygnacyjne gospodarcze oraz ustalono poszczególne parametry i wskaźniki tej zabudowy, jak również ukształtowaną linię zabudowy. Z kolei w przedmiocie zgodności z przepisami odrębnymi w analizie stwierdzono, że teren objęty wnioskiem: - nie podlega ochronie prawnej w aspekcie dziedzictwa kulturowego i ochrony zabytków, teren inwestycji nie znajduje się na terenach górniczych, teren inwestycji nie leży na terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, wnioskowana inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 54 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczą oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz.1839), teren objęty inwestycją znajduje się poza wyznaczonymi obszarami Natura 2000, siedliskami przyrodniczymi będącymi przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, siedliskami przyrodniczymi o znaczeniu priorytetowym i rezerwatami przyrody, lokalizacja inwestycji nie narusza ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym zapisów z zakresu ochrony gatunkowej, na terenie bezpośrednio oznaczonym we wniosku występują urządzenia melioracyjne wodnych, obszar graniczy z urządzeniami melioracji wodnej. Jednocześnie z ustaleń sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno- architektonicznej wynika, że brak jest możliwości określenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem ze względu na niespełnienie łącznie wymogów z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., bowiem zamierzenie inwestycyjne nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1, tj. brak kontynuacji funkcji. W oparciu o ustalenia przeprowadzonej w obszarze analizowanym analiz zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana została zaskarżona decyzja Burmistrz Gminy i Miasta P. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem skarżącej. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, uznając za niecelowe wzywanie skarżącą do uzyskania i przedłożenia określonych dokumentów w sytuacji, gdy odmowa ustalenia warunków zabudowy następuje ze zupełnie innych przyczyn, aniżeli wspomniane wyżej kwestie i nie jest w żaden sposób związana z wykazaniem wystarczającego uzbrojenia terenu w tym zakresie. Organ I instancji oparł odmowę ustalenia warunków zabudowy, zgodnie z wnioskiem inwestora, na argumentacji odnoszącej do braku spełnienia warunku kontynuacji funkcji z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz również przez odniesienie się do przepisów dotyczących odnawialnych źródeł energii. Jak bowiem wskazano w uzasadnieniu decyzji, stosownie zaś do art. 15 ust. 3 pkt 2a w planie określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Zdaniem Organu, wykładnia art. 61 ust. 3 ustawy powinna być zgodna z celem ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 zasady dobrego sąsiedztwa i przyczyn, dla których ustanowiono wyłączenie od tej reguły. Organ I instancji stwierdził, że dokonując wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p., należy odnieść się nie tylko do reguł wykładni systemowej, ale również do reguł wykładni autentycznej. Kolegium wskazało, że podziela powyższą argumentację. Zwolnienie od konieczności zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a co wynika z art. 61 ust. 3 tej ustawy, nie może być traktowane jako samoistna norma prawna niezależna od pozostałych przepisów tej ustawy i tym samym całkowicie wyłączająca stosowanie m.in. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie Kolegium, przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie ma charakteru nadrzędnego nad innymi przepisami tej ustawy, tak więc wymaga stosowania i interpretacji z uwzględnieniem również pozostałych wymogów wynikających z tej ustawy, nie pozbawiając ich znaczenia normatywnego. Natomiast z treści sporządzonej w sprawie analizy zabudowy i zagospodarowania terenu bezspornie wynika, że obszar objęty wnioskiem i teren z nim sąsiadujący to obszary rolne, jedynie z rozproszoną zabudową zagrodową. Jak bowiem ustalono, funkcja terenu objętego wnioskiem i terenów sąsiednich to tereny rolne oraz zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych. Ponadto w nieobowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1, teren objęty wnioskiem położony był w terenach rolnych i jak wynika z ustaleń poczynionych w sprawie, taką funkcję zagospodarowania posiada do dzisiejszego. Jest to obszar typowo rolniczy z rozproszoną zabudową zagrodową. Teren planowanej inwestycji oraz rozległe tereny w jego otoczeniu, jak wynika chociażby z dokumentacji mapowej dołączonych do analizy, użytkowany jest rolniczo, tak realizacja na tym obszarze inwestycji w postaci budowy farmy fotowoltaicznej prowadziłaby do zasadniczej zmiany istniejącej funkcji i charakteru tego obszaru. W tych okolicznościach Kolegium stwierdziło, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. zasady dobrego sąsiedztwa, bowiem w żaden sposób nie wpisuje się w istniejący, zastany sposób zagospodarowania obszaru, a wręcz przeciwnie - planowane zamierzenie wprowadziłoby w istniejący obszar zupełnie obcą, nie występującą tam funkcję i nie mający żadnego odniesienia sposób zagospodarowania terenu, i to na tak znacznym powierzchniowo obszarze, którego nie dałoby się pogodzić z występującą w tym obszarze funkcją zabudowy i sposobem jego zagospodarowania. Planowana inwestycja prowadziłaby do istotnych zmiany przeznaczenia tego obszaru przez wprowadzenie funkcji produkcyjnej na obszarze, w którym jedynym rodzajem zabudowy jest zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, na obszarze objętym w 80 % uprawami rolnymi niezabudowanymi. Przedmiotowa inwestycja z uwagi na moc wytwarzania energii, zalicza się do zabudowy produkcyjnej - zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Zatem inwestycja polegająca na budowie farmy fotowoltaicznej stanowiłaby budowę obiektu budowlanego o funkcji produkcyjnej — wytwarzającej energię elektryczną o mocy przemysłowej do 5MW, na obszarze 1,98 ha. Zdaniem Kolegium, nie można w żaden sposób przyjąć aby planowana inwestycja mogła stanowić uzupełnienie istniejącej zabudowy i istniejącego zagospodarowania w obszarze objętym analizą. Organ I instancji zaznaczył w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, że z uzasadnienia do projektu ustawy o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw, wynika, że celem zmian do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym była modyfikacja dotychczasowej zasady dotyczącej planu zagospodarowania przestrzennego i lokalizacji budynków przez umożliwienie lokalizowania na nich mikroinstalacji wykorzystujących nie tylko technologię wiatrową, ale w szczególności fotowoltaiczną. Celem ustawodawcy nie była taka zmiana ustawy, która umożliwiała lokalizowanie na terenach nie objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dużych, przemysłowych, wielomegatowych instalacji fotowoltaicznych z pominięciem wymogów art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.z.p. Organ I instancji doszedł do przekonania, że z pominięciem wymogów dotyczących art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.z.p. mogą być realizowane na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy tylko i wyłącznie mikroinstalacje odnawialnego źródła energii. Jak wskazano, zgodnie z art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, mikroinstalacja to instalacja odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW (por. wyrok WSA w Krakowie, sygn. II SA/Kr 394/22 z dnia 20 maja 2022 r.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. przepisów prawa procesowego, tj.: a. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, że narusza ona przepisy prawa materialnego oraz procesowego; b. art. 8 k.p.a. przez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować respektowanie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; c. art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ zasady praworządności, w szczególności przez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przy całkowitym zignorowaniu jednoznacznego brzmienia tego przepisu i odwoływaniu się do przepisów nieznajdujących zastosowania w tego rodzaju postępowaniu; 2. przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. przez błędną wykładnię, polegającą na całkowitym pominięciu literalnego brzmienia tego przepisu i w konsekwencji uznaniu, że dla instalacji odnawialnych źródeł energii przekraczających 500 kW wymagane jest łączne spełnienie wszystkich przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., podczas gdy przedmiotowa inwestycja stanowi instalację odnawialnych źródeł energii i zgodnie z treścią art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do tego typu urządzeń nie jest wymagane spełnienie przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p.. b. art. 10 ust. 2a w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że stanowią one podstawę do zawężającej interpretacji przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., tj. wykluczającej z katalogu instalacji odnawialnych źródeł energii farm elektrowni fotowoltaicznych o mocy przekraczającej 500 kW, pomimo, że przepisy te odnoszą się do obligatoryjnych i fakultatywnych elementów studium oraz miejscowego planu i stosownie do art. 9 ust. 5 u.p.z.p. nie mogą stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; c. art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przez ich błędne niezastosowanie i zaniechanie uznania, że farma fotowoltaiczna, o parametrach wskazanych we wniosku, stanowi instalację odnawialnego źródła energii, korzystającą z wyłączenia, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.; d. art. 10 ust. 2a u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że przesłanką ustalenia warunków zabudowy jest zgodność lokalizacji inwestycji z postanowieniami studium, podczas gdy norma zawarta w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. jest adresowana do gminy przy uchwalaniu studium i zawiera wyłącznie wymagany ustawą zakres ustaleń studium, nie ogranicza możliwości lokalizacji odnawialnych źródeł energii na podstawie decyzji administracyjnych, jak i nie uzależnia wydania takiej decyzji od treści postanowienia obowiązującego na danym terenie studium oraz nie stanowi przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., w konsekwencji nie może stanowić podstawy do badania postanowień studium w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy; e. art. 9 ust. 4 i 5 w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. przez ich niezastosowanie i uznanie, że ustalenia studium mają wiążący charakter w niniejszym postępowaniu, pomimo, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, a jego ustalenia nie mogą stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podnoszone zarzuty. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., II OSK 795/07). Skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688), do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. W związku z tym na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie ma ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. 2023 roku, poz. 977) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 września 2023 roku – dalej jako "u.p.z.p." Skarga koncentruje się w istocie na kwestii, czy rozpoznając wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, której przedmiotem jest budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 5 MW organ powinien dokonać oceny, uwzględniającej spełnianie przez inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa, czy też wniosek taki nie wymaga badania tej przesłanki. Innymi słowy, czy na gruncie kontrolowanej sprawy zastosowanie powinien mieć przepis art. 61 ust. 1 pkt. 1) u.p.z.p., czy też stosownie do art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie powinien mieć on zastosowania. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie zastosowanie powinien mieć przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Kolegium natomiast, popierając argumentację organu I instancji, uznało, że wniosek skarżącej należy rozpatrywać w oparciu o wymogi art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a pominięcie wymogów stawianych przez ten przepis może nastąpić tylko i wyłącznie w odniesieniu do mikroinstalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, gdyż art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt. 3a u.p.z.p. ustawodawca wprowadził odrębne zasady dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW. Odnosząc się do tych kwestii w pierwszej kolejności trzeba wskazać, że art. 61 ust. 3 u.p.z.p. został zmieniony przez art. 4 pkt. 2) ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019 r., poz. 1524) i otrzymał nowe brzmienie, zgodnie z którym "przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii". Wskazana ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. w zakresie w jakim wprowadzała zmiany do art. 61 ust. 3 u.p.z.p. weszła w życie z dniem 29 sierpnia 2019 r. Zgodnie natomiast z dotychczasowym brzmieniem, to jest obowiązującym do dnia 28 sierpnia 2019 r., art. 61 ust. 3 u.p.z.p. miał brzmienie: "Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej." Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. "w zakresie zasad zagospodarowania przestrzennego doprecyzowano dotychczasową zasadę dotyczącą planu zagospodarowania przestrzennego, który umożliwiając lokalizację budynków powinien umożliwić również lokalizowanie na nich mikroinstalacji wykorzystujących nie tylko technologię wiatrową, ale w szczególności fotowoltaiczną, którą najprościej zintegrować z budynkami mieszkalnymi. Ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Unormowania te przesądzają lub nie o wymaganiu, przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych urządzeń infrastruktury technicznej spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej. Rozbieżność ta wynika z braku zdefiniowania pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej, co powoduje konieczność odwołania się do przepisów innych ustaw i stosowania ich wykładni. Z jednej strony prezentowany jest pogląd, według którego urządzenia wytwarzające energię ze źródeł odnawialnych energii stanowią urządzenia infrastruktury technicznej, a tym samym nie wymaga się przy ustalaniu warunków zabudowy realizacji zasady dobrego sąsiedztwa (wyrok NSA z 2017-09-27 II OSK 158/16, wyrok NSA z 2017-06-21 II OSK 2637/15, wyrok NSA z 2012-11-13 II OSK 762/12). Natomiast stosownie do poglądu przeciwnego, urządzenia służące wytwarzaniu energii elektrycznej nie mogą być zakwalifikowane do urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy (wyrok NSA z 2015-05-29 II OSK 2657/13, wyrok WSA w Szczecinie z 2017-09-07 II SA/Sz 678/17, wyrok WSA w Olsztynie z 2017-06-27 II SA/Ol 381/17). Istotą pojęcia urządzenie infrastruktury technicznej jest to, że powstaje ono zawsze dla obsługi określonych jednostek przestrzenno-gospodarczych. Infrastruktura wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji i konsumpcji, ale sama nie bierze bezpośredniego udziału w produkcji. Urządzenia te z założenia nie naruszają zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast obiekty wytwarzające energię z odnawialnych źródeł, w tym np. elektrownie słoneczne, z reguły wprowadzają nowy sposób zagospodarowania terenu. Ponadto należy podkreślić, że urządzenia wytwarzające energię ze źródeł odnawialnych służą działalności produkcyjnej, natomiast urządzenia infrastruktury technicznej są urządzeniami do przesyłania. W związku z rozbieżnością orzeczniczą, z punktu widzenia potrzeb procesu inwestycyjnego w branży odnawialnych źródeł energii przeżywającej dynamiczny rozwój, zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o instalacje odnawialnego źródła energii. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej. Tym samym zapis potwierdza, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej" (por. uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 19 lipca 2019 roku o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw; druk sejmowy nr 3656 – Sejm VIII Kadencji). Jak wynika z przytoczonego uzasadnienia wprowadzona zmiana miała na celu usunięcie istniejących rozbieżności w orzecznictwie, co do tego czy urządzenia wytwarzające energię ze źródeł odnawialnych należą do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Przyjęcie, że urządzenia wytwarzające energię ze źródeł odnawialnych nie należą do kategorii urządzeń infrastruktury odnawialnej skutkowało w świetle regulacji obowiązującej do dnia 28 sierpnia 2019 r., tym że konieczne było przy ustalaniu warunków zabudowy zbadanie, czy zachowana jest w odniesieniu do konkretnego zamierzenia zasada dobrego sąsiedztwa. Uznanie natomiast, że urządzenia te należą do kategorii urządzeń infrastruktury odnawialnej skutkowało tym, że zasada dobrego sąsiedztwa nie była już badana. W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy, z treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 29 sierpnia 2019 r. mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, wynika, że zasada dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt. 1) u.p.z.p.) nie ma zastosowania do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Przede wszystkim należy zauważyć, że stosownie do art. 2 pkt. 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 1378 ze zm.) instalacja odnawialnego źródła energii to instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Instalacja zatem, której dotyczy wniosek to jest budowy 5 farm elektrowni fotowoltaicznych o mocy do 5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną jest instalacją odnawialnego źródła energii, o której mowa w art. 2 pkt. 13) ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Wobec tego ustalając warunki zabudowy dla takiej inwestycji w oparciu o art. 61 ust. 3 u.p.z.p. organ nie bada dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt. 1) u.p.z.p.). Brak również podstaw do zastosowania art. 10 ust. 2a u.p.z.p.. Zgodnie z tym przepisem: "2a. Jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) urządzeń innych niż wolnostojące." Z treści wskazanej normy wynika, że w studium ustala się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW. Wskazany przepis jednak nie stanowi podstawy dla odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy lub stosowania art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.z.p. Gdyby uznać, że wskazany przepis stanowi podstawę dla odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy, to oznaczałoby to w konsekwencji, że studium, które jest aktem wewnętrznym determinowałoby dopuszczalność czy też warunki, na których ma być wydawana decyzja o warunkach zabudowy. To z kolei pozostawałoby w sprzeczności z art. 56 w zw. art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym "Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego." Poza tym teza, że z norma art. 10 ust. 2a u.p.z.p. może stanowić podstawę dla odmowy wydania decyzji WZ pozostaje również w sprzeczności z brzmieniem art. 61 ust. 1 pkt. 1) u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 29 sierpnia 2019 r.). Skoro bowiem z treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wynika, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1) i 2) u.p.z.p. nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, to oznacza to jednocześnie, że możliwe jest w ogóle wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Gdyby natomiast taka możliwość, to znaczy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla takiej instalacji była wyłączona, z tego powodu, że istnieje obowiązek realizacji tej inwestycji wyłącznie o zapisy planu miejscowego, to wskazany zapis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. byłby całkowicie zbędny. Nie byłoby bowiem potrzeby wyłączania, w odniesieniu do instalacji odnawialnego źródła energii stosowania, przepisów, które regulują zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy skoro i tak decyzja taka nie mogłaby być wydana. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe natomiast wówczas, jeżeli – jak wynika z brzmienia art. 62 ust. 2 u.p.z.p. – wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. W takiej sytuacji postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Ponadto jak wynika z treści art. 10 ust. 2 pkt. 8) u.p.z.p. w studium wskazuje się "obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej". Stosownie natomiast do art. 15 ust. 3 pkt. 3a) u.p.z.p. w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb "granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko, przy czym te tereny i ich strefy ochronne znajdują się w granicach obszaru, o którym mowa w art. 10 ust. 2a". Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt. 2) u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Należy do tego dodać, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1) u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Art. 6 ust. 2 pkt 20) ww. ustawy ustanawia ogólną zasadę ochrony interesu prawnego podmiotu trzeciego przy zagospodarowywaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych na skutek ustalenia na ich rzecz warunków zabudowy lub warunków lokalizacji celu publicznego (zob. uzasadnienie do wyroku NSA z 4 września 2008 r. sygn. akt II OSK 133/08). Podkreślić należy, że ochrona przewidziana w art. 6 ust. 2 pkt 2) u.p.z.p. obejmuje oddziaływanie jednej nieruchomości na drugą. Jednakże nie oznacza to, że ochrona tych interesów sięga tak daleko, że może uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. W świetle zgromadzonych w sprawie materiałów i okoliczności sprawy należy wskazać, że stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu do wydanej decyzji, które przyjmuje konieczność badania dobrego sąsiedztwa dla opisanego we wniosku zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę do 5 farm elektrowni fotowoltaicznych o mocy do 5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działek ewid. nr [...] i [...] obręb K., Gmina P. , jest nietrafne. Ponadto trzeba także wskazać, że w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji Kolegium powołało się na stanowisko zawarte w uzasadnieniu do wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 maja 2022 roku, sygn. II SA/Kr 394/22. Trzeba jednak zauważyć, że wskazany wyrok został uchylony wyrokiem NSA z dnia 22 listopada 2022 roku, sygn. II OSK 2249/22, w uzasadnieniu, do którego wskazano: "Podnieść należy, że na podstawie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw, do art. 61 ust. 3 u.p.z.p., dodano zapis, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, za które uważa się instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. W art. 2 pkt 22 tej ustawy za odnawialne źródło energii uznano odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Nie budzi więc wątpliwości, że treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p przesądza, że warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2, czyli dotyczących spełnienia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa oraz zapewnieniu inwestycji dostępu do drogi publicznej nie stosuje się m. in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 cyt. ustawy o odnawialnych źródłach energii. Z tego przepisu nie wynika, konieczność różnicowania instalacji w zależności od ich mocy. Co prawda w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. zawarto zapis, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052 oraz z 2021 r. poz. 922 i 1641); 2) urządzeń innych niż wolnostojące. Zauważyć jednak należy, że przepisy te odnoszą się do lokalnego porządku planistycznego a nie do decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy. Studium jest wyrazem polityki planistycznej gminy, określa kierunki zagospodarowania, jednak nie jest aktem prawa miejscowego. Nie jest źródłem prawa, a decyzje administracyjne nie mogą być wydawane w oparciu o akty prawa wewnętrznego. Jeżeli teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tylko taki akt jest źródłem prawa, zatem obowiązuje na nim tzw. państwowy porządek planistyczny, którego konkretyzacja może nastąpić w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast - w myśl art. 4 ust. 2 tej ustawy - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyeliminowanie bądź nieuchwalenie planu miejscowego, w sytuacji, gdy obszar inwestycji objęty jest tylko studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza, że na tym terenie obowiązują odpowiednie zapisy studium. Jego ustalenia są wiążące jednakże przy uchwalaniu planu miejscowego i nie mogą zastępować ustaleń planu. Z tego powodu brak rozmieszczenia w studium urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW nie wyłącza dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Na co zwrócił uwagę także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2022 r., sygn. II OSK 1482/21, w uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej z lipca 2019 r. wskazano że "ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (...)". Zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej (druk nr 3656, str. 21-22). Skoro wolą ustawodawcy w procesie wydawania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla instalacji odnawialnego źródła energii, było wyłączenia przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. zastosowana przez organ II instancji i Sąd I instancji wykładania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest wykładnią contra legem." Powyższe stanowisko Sąd w pełni podziela na gruncie niniejszej sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią powyższe wskazania i oceny i przyjmą, iż treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p przesądza, że warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2, czyli dotyczących spełnienia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa oraz zapewnieniu inwestycji dostępu do drogi publicznej nie stosuje się m. in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 cyt. ustawy o odnawialnych źródłach energii. Ze względu na powyższe Sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono w pkt II sentencji na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 500 zł składa się kwota uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi.