II SA/Kr 438/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie : WSA Wojciech Jakimowicz WSA Jacek Bursa Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w L. kwotę 200 zł ( słownie: dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrza Miasta C. decyzją z dnia 2 listopada 2011r. znak: [....] orzekł o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa zakładu wytwarzania mas bitumicznych na działkach o numerach ewidencyjnych nr nr [....] obr. L. ". Zaskarżoną decyzją organ I instancji wydał, na rzecz wnioskodawcy [....] Sp. z o. o. z siedzibą we W. , reprezentowanej przez pełnomocnika T.G. Jak wynika z materiałów sprawy, przed wydaniem w/w decyzji pismami z dnia 22 kwietnia 2010r. organ I instancji wystąpił o wydanie opinii do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Zgodnie z art. 64 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po zasięgnięciu opinii właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz organu, o którym mowa w art. 78 ustawy, którym w niniejszym wypadku jest Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. Organ I instancji uzyskał w trakcie postępowania wymagane w treści przepisu art. 77 ustawy uzgodnienie, dokonane postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 29 lipca 2011 roku, znak: [....] . Uzgodnienie to wymienia szereg warunków, jakie musi spełniać inwestycja w fazie wykonywania prac budowlanych, w fazie eksploatacji. Uzyskano również stanowisko zawarte w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia 8 lipca 2011 roku, znak: [....] . Zostały w niej określone wymagania dla projektowanego przedsięwzięcia. Burmistrz Miasta C. , jako organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2010r. znak: [....] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu. Od wskazanej na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia 2 listopada 2011 r. znak: [....] w ustawowym terminie, odwołanie złożyła organizacja ekologiczna - Stowarzyszenie [....] z siedzibą w L. , nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem. W treści odwołania wskazano na zagrożenie, jakie zdaniem organizacji, realizacja inwestycji przyniesie dla istniejącej w sąsiedztwie społeczności. Odwołujący podnieśli, że Burmistrz Miasta C. występuje w podwójnej roli, albowiem pomimo sprzeciwu rady sołeckiej wsi L. wobec planów sprzedaży nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, zawarł z inwestorem umowę dzierżawy. O braku bezstronności po stronie organu I instancji świadczy również, zdaniem odwołujących, całkowite i bezkrytyczne oparcie się na informacjach podanych przez inwestora oraz zrezygnowanie z próby ich zweryfikowania przez niezależnych biegłych. Organizacja zarzuca, że decyzja wydana w niniejszej sprawie została oparta na informacjach pochodzących z raportu oddziaływania, a ten z kolei oparto na informacjach inwestora o skali przedsięwzięcia. Zdaniem Stowarzyszenia [....] , zakładany w treści raportu tryb pracy zakładu, sprzeczny jest z interesem ekonomicznym. Odwołujący przypuszczają, że jest to jedynie wybieg mający na celu uzyskanie pozytywnej decyzji na obecnym etapie inwestycji, nie dający żadnej gwarancji, że zostanie w rzeczywistości zastosowany. Odwołujący się poddają w wątpliwość przyjęte założenie, że wytwórnia mas [....] zapewni hermetyczność procesu wytwarzania. Odwołujący oceniają zaskarżoną decyzję, jako "zbiór pobożnych życzeń", kwestionując przede wszystkim fakt, iż organ I instancji nie powołał niezależnego biegłego dla oceny raportu. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia 30 grudnia 2011 r. znak: [....] utrzymało w mocy zaskarżona decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia 2 listopada 2011r. znak: [....] . Kolegium stwierdziło, że zostały spełnione wszystkie ustawowe warunki, które umożliwiały wydanie zaskarżonej decyzji. Dalej w uzasadnieniu napisano, że zarzuty odwołania zmierzające do wykazania, że treść raportu ma za zadanie wprowadzić organ w błąd, czy też, że rzeczywiste zamiary inwestora są odmienne od deklarowanych są w ocenie organu odwoławczego niemożliwe do zweryfikowania. Zdaniem Kolegium nawet przy pomocy powołanego biegłego nie sposób zweryfikować zarzutów opartych wyłącznie o spekulacje, co do założonych przez odwołujących się interesów inwestora. Zdaniem organu II instancji w przedmiotowym postępowaniu odwołujący się nie przedstawili dowodu wskazującego na konkretne błędy przedłożonego do akt raportu. Zarzuty oparto tymczasem na wartościach, jakie nie pochodzą z treści raportu, a jakie zostały w sposób zupełnie dowolny przyjęte przez odwołujących. W tym kontekście nie sposób szczegółowo odnieść się w opinii organu II instancji do zarzutów pod adresem pkt III. 8, czy też pkt. III. 27 decyzji. W ocenie Kolegium nie sposób w ogóle polemizować z zarzutami pod adresem warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i użytkowania przedsięwzięcia czy też wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji niezbędnej do wydania innych decyzji, albowiem oparte zostały o założenie, że inwestor nie zamierza ich spełnić. W zakresie zarzutu dotyczącego przekroczenia stężenia benzo(a)pirenu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji dokonał oceny jego emisji wskazując, iż zostanie dotrzymana częstość przekroczeń, co nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych wartości stężeń emitowanych substancji. Zarzuty dotyczące nieuwzględnienia na str. 16 decyzji kwestii całodobowego emitowania gazowych substancji ropopochodnych ze zbiorników, są zdaniem Kolegium niezasadne, albowiem organ I instancji wyjaśnił, opisując technologię magazynowania bitumu, że uwaga dotycząca uwzględnienia emisji ze zbiorników, jako działania ciągłego nie jest uprawniona i dlatego właśnie nie została uwzględniona w prowadzonym postępowaniu. Zarzuty wobec opinii biegłego specjalisty z zakresu ochrony przyrody dotyczące wpływu na faunę i florę są w ocenie organu odwoławczego zbyt ogólne, aby można było się do nich szczegółowo odnieść. Zarzuty dotyczące okoliczności, jakoby biegły prowadził obserwacje w okresach, w jakich nie mógł w ogóle stwierdzić występowania określonych gatunków, należy uznać za nieuzasadnione, albowiem z treści opinii nie wynika wcale, w jakich to konkretnie okresach roku prowadzono obserwacje. Biegły stwierdził wyłącznie, że monitoring z roku 2011 prowadzony był w połowie maja, końcu czerwca oraz w połowie września. Tymczasem wyjaśnił również, że opinia powstała na podstawie obserwacji prowadzonych od początku roku 1997, nie podając, w jakich konkretnie miesiącach prowadzono monitoring. Wobec powyższego zdaniem Kolegium nie było podstaw, aby kwestionować ustalenia poczynione przez powołanego przez organ I instancji biegłego, w szczególności poprzez zlecanie kolejnej opinii. Stowarzyszenie [....] pismem nadanym w dniu 15 lutego 2012r. złożyło skargę na decyzję SKO w K. z dnia 30 grudnia 2011r. znak: [....] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu podniesiono, że Kolegium: 1. nie ustosunkowało się do sprzeczności logicznej zawartej w uzasadnieniu decyzji Burmistrza, a sprowadzającej się do stwierdzenia, że wytwórnia nie będzie emitować zanieczyszczeń na zewnątrz i jednoczesnego podania w punktach II. 33 i III. 8, że emisja taka będzie jednak występować; 2. nie wypowiedziało się w kwestii sprzeczności pomiędzy założeniem hermetyczności produkcji a wyrażeniem zgody na emitowanie do atmosfery benzo(a)piranu, co równoznaczne jest ze zgodą na niedochowanie wymogów nałożonych przez Państwowego Inspektora Sanitarnego; 3. pominęło wątek braku w decyzji Burmistrza odniesienia się do problemu zanieczyszczania środowiska na skutek całodobowego parowania podgrzanego bitumu w okresach przestoju instalacji oraz stałego emitowania gazowych substancji ropopochodnych ze zbiorników; 4. nie dostrzegło problemu znacznego podwyższenia emisji zanieczyszczeń na skutek skumulowania ich z emisją wytwarzaną przez [....] , oddaloną od planowanej inwestycji o kilka kilometrów; 5. zdyskwalifikowało zarzuty podniesione przez [....] pod adresem specjalisty z zakresu przyrody, nie przedstawiając żadnych danych wskazujących na to, że twórca opinii w istocie posiada kwalifikacje wymagane od biegłego w takich przypadkach. Nie odniosło się również do postawionej w odwołaniu tezy, że specjalista powinien mieć wiadomości specjalne z zakresu chemii i ochrony przyrody; 6. pominęło w uzasadnieniu podniesiony w odwołaniu problem niekompletności raportu i decyzji Burmistrza. Obydwa dokumenty pominęły bowiem zarówno problem oddziaływania hałasu na środowisko, który wywoła wzmożony ruch samochodowy, jak i konieczności wskazania dróg komunikacyjnych, po których ma się odbywać transport materiałów do i z asfaltowni; 7. nie uwzględniło zarzutów pod adresem raportu, w których zwrócono uwagę na tendencyjne metody jego opracowywaniu. W szczególności chodziło o opracowanie opisujące różę wiatrów. "Skoro [....]wskazało na sprzeczność w bazowych dokumentach, to S.K.O. nie mogło ograniczyć się do tezy, że Burmistrz dysponował kompletem wymaganych przez prawo dokumentów i mógł wydać w oparciu o nie decyzję, nie przejmując się ich merytoryczną zawartością, a przede wszystkim zasygnalizowanymi błędami, sprzecznościami i pominięciami niewygodnych wątków". Ponadto strona skarżąca wskazała, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO nie można dowiedzieć się w jaki sposób został obalony podniesiony przez [....] zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 listopada 2010r. w sprawie sposobu i częstotliwości aktualizacji informacji o środowisku (Dz. U. Nr 227, poz. 1485). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaś w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Skarga podlega uwzględnieniu, ale nie z powodu wszystkich podniesionych w niej zarzutów. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 grudnia 2011r. znak: [....] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia 2 listopada 2011 r. znak: [....] orzekającą o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa zakładu wytwarzania mas bitumicznych na działkach o numerach ewidencyjnych nr nr [....] obr. L." Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1227) wynika, iż przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeśli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 w/w ustawy. Burmistrz Miasta C. , jako organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2010 roku znak: [....] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko określono elementy, które powinien zawierać każdy raport oddziaływania na środowisko. W konsekwencji raport jest dokumentem opisującym wpływ przedsięwzięcia na środowisko w kontekście jego charakterystyki, jest on podstawą do wydania decyzji jako zbiór przedstawionych przez wnioskodawcę danych o przedsięwzięciu i jego oddziaływaniu na środowisko. O ile zatem inne materiały zgromadzone w sprawie, zwłaszcza wykazane dowody np. inny raport, opinia biegłego, nie przeczą ustaleniom raportu, nie podważają jego wniosków lub założeń wyjściowych, co oczywiście podlega ocenie organu administracyjnego (tak jak w przypadku każdego dowodu), to pozostaje on wiarygodnym dowodem. Raport o oddziaływaniu na środowisko dla inwestycji polegającej na budowie Zakładu produkcji mas [....] w L. przy ulicy [....] , L. , jedn. ewid. C. - obszar wiejski (dalej jako "Raport") został sporządzony w lutym 2011r. przez A.P. , D.P. , M.M. oraz I.M. . Przechodząc do rozważań w niniejszej sprawie należy przede wszystkim stwierdzić, że nie można ustalić na podstawie w/w Raportu jak też akt sprawy jaką specjalizację, wiedzę (teoretyczną bądź praktyczną), albo uprawnienia posiadają poszczególni autorzy Raportu do jego przygotowania. Wprawdzie na jego stronie tytułowej (karta 142 akt organu I instancji) widnieją podpisy czterech osób, ale tylko M.M. występuje jako doktor nauk biologicznych, dodatkowo trudno jednak się zorientować, którą częścią Raportu się zajmowała. Co do pozostałych osób - nie sposób stwierdzić jakie posiadają kwalifikacje w kontekście sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wprawdzie obowiązujące prawo nie stawia tym zakresie żadnych formalnych wymogów, lecz w ocenie Sądu taka informacja pozwala organom administracyjnym (a także Sądowi) ocenić czy autor daje rękojmię przygotowania raportu w sposób prawidłowy. Dodatkowo Sąd zauważa, że korekta Raportu z dnia 10 marca 2011r. (karta 149-207 akt organu I instancji) będąca odpowiedzią na pismo Burmistrza C. z dnia 8 marca 2011r. znak: [....] wskazujące na szereg braków Raportu z lutego 2011r. oraz wzywające do ich uzupełnienia, nie posiada strony tytułowej, na podstawie której możliwe byłoby stwierdzenie kto jest autorem w/w korekty. Na żadnej ze stron, jak też na załączonej płycie CD (również w jej zawartości) nie widnieje jakikolwiek podpis identyfikujący osobę uprawnioną do sporządzenia korekty. Stwierdzenie, że jest to korekta raportu dla planowanej inwestycji zawiera jedynie pismo przewodnie podpisane przez dyrektora głównego projektu mgr inż. T.G. , co w cenie składu orzekającego nie jest wystarczające do stwierdzenia, że korektę sporządziła osoba uprawniona. Rzekoma korekta Raportu także nie jest wolna od wad. Otóż na str.28 korekty Raportu zapisano: "w tabeli 1 i 2 przedstawiono rodzaje i orientacyjne ilości odpadów, jakie będę powstawać w trakcie normalnej pracy salonu i warsztatu oraz sposób postępowania z nimi." Nie sposób stwierdzić o jaki to salon i warsztat chodzi autorom Raportu, który miał się odnosić do inwestycji polegającej na budowie zakładu produkcji mas [....], a z opisu której nie wynika aby miała ona obejmować salon lub warsztat. Nadto w zapisie tym jest odesłanie do tabeli 1 i 2, które odnoszą się do wskaźnika emisji zanieczyszczeń w procesie spalania pyłu węglowego i wartości emisji zanieczyszczeń z poszczególnych emitorów – a nie do rodzajów i orientacyjnych ilości odpadów – te są bowiem przedstawione w tabeli 6 i 7. Z wyżej wskazanych przyczyn nie można uznać, iż Raport z lutego 2011r. został prawidłowo uzupełniony. Nadto w aktach administracyjnych znajduje się "Uzupełnienie do raportu o oddziaływaniu na środowisko (...)" – k.102-144 podpisane przez A.P. , D.P. i I.M. Brak podpisu dr M.M.. Być może uzupełnienie to nie dotyczyło tej części Raportu, która była przygotowywana przez dr M.M. , ale wobec braku wyraźnego wskazania, którą z części Raportu przygotowywał poszczególny autor, nie sposób stwierdzić czy uzupełnieniu podlegała również część sporządzona w/w osobę. Jeżeli natomiast autorzy biorą odpowiedzialność za przygotowanie Raportu jako całości (bez wyszczególnienia autorstwa poszczególnych jego części), to również jego uzupełnienie powinno być podpisane przez wszystkich autorów. Kolejną kwestią, na którą zwrócił uwagę Sąd analizując niniejsza sprawę jest zapis punktu III. ppkt 27 decyzji Burmistrza C. z dnia 2 listopada 2011r. znak: [....] , który brzmi: "zastosowanie na urządzeniach odprowadzających spaliny, katalizatory czy urządzenia filtracyjne, muszą redukować w 100 % źródła jakichkolwiek uciążliwości zapachowych." Zapis ten powoduje, że decyzja Burmistrza C. de facto byłaby niewykonalna, albowiem Sąd biorąc pod uwagę obowiązujące prawo, wiedzę oraz doświadczenie życiowe stwierdził, że nie występują katalizatory, które pozwalałyby na zredukowanie w 100 % zapachów emitowanych przez urządzenia zwłaszcza w zakładzie produkującym masy [....] . Co więcej nie sposób efektywnie dokonać pomiaru wydobywających się spalin i innych emisji do atmosfery i obiektywnie potwierdzić, że pozbawione są one jakiegokolwiek – a zwłaszcza uciążliwego zapachu. Zdaniem Sądu nawet przy dzisiejszym poziomie rozwoju techniki i technologii jest to mało prawdopodobne, żeby nie powiedzieć niemożliwe. Organ nie wskazał, a ze zgromadzonego w aktach sprawy także nie wynika, według jakich kryteriów, standardów i norm ma być badana emisja zapachów i ich uciążliwość oraz przy pomocy jakich będzie weryfikować realizację nakazu redukcji jakichkolwiek uciążliwości zapachowych w 100% Polskie regulacje do dnia dzisiejszego nie określają metodyki obliczeń oraz dopuszczalnych poziomów odorów. Pomijając kwestię indywidualnego odczuwania emisji odorów, to bez podstawy normatywnej i możliwości technicznych (naukowo-metodologicznych) nie można ocenić wielkości, oddziaływania i ewentualnej redukcji takiej emisji w związku z eksploatacja planowanego przedsięwzięcia. Nie można nakładać na podmiot nakazów lub obowiązków, które nie wynikają z obowiązującego prawa, w żaden sposób nie są uregulowane, zestandaryzowane oraz nie można zweryfikować ich wykonania, chociażby ze względu na brak stosownej metody i oprzyrządowania. Ponadto skład orzekający dopatrzył się również innych zapisów w decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia 2 listopada 2011r., które czynią wytyczne w nich zawarte niewykonalnymi w praktyce. Otóż w decyzji z dnia 2 listopada 2011r. Burmistrz Miasta C. wskazał natomiast w pkt III ppkt 1 "w projekcie budowlanym należy wskazać i zastosować takie rozwiązania, aby wszelkie uciążliwości związane z fazą realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia zamknęły się w granicach terenu, do którego Inwestor posiada tytuł prawny." Tymczasem w Raporcie z lutego 2011r. o oddziaływaniu na środowisko, w oparciu m.in. o który organ wydał w/w decyzję, na stronie nr 32 w rozdziale zatytułowanym "Analiza oddziaływania akustycznego" napisano, że "zgodnie z wynikami analizy akustycznej izolinia o natężeniu 50 dB zakreśla w przybliżeniu okrąg o promieniu 200 m od granicy projektowanego zakładu." Jeśli hałas, który niewątpliwie jest uciążliwością i wg dokonanych pomiarów rozprzestrzenia się w odległości 200 m od granic przedmiotowej inwestycji to powyższe stwierdzenie Burmistrza pozostanie niezrealizowane. W decyzji nie wskazano żadnych działań mających na celu ograniczenie hałasu tylko do granic działki W tym miejscu należy wskazać także na pkt III ppkt 10 in fine w/w decyzji, w którym napisano, że "(...) cały teren zakładu zabezpieczyć przed rozprzestrzenianiem się zanieczyszczeń na tereny przyległe." Ponownie trzeba się odwołać do Raportu z lutego 2011 gdzie na stronie nr 23 w części oznaczonej 4.3.5 zatytułowanej "Źródła emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego" jednoznacznie wskazano, że źródło zanieczyszczeń będą stanowiły także przyjeżdżające i odjeżdżające z terenu zakładu samochody. Tak więc nie będzie możliwe zdaniem Sądu całkowite wyeliminowanie rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń np. pyłu poza teren inwestycji. Prowadząc ponownie postępowanie administracyjne organ I instancji zobligowany będzie ustalić i należycie udokumentować stan faktyczny sprawy, usunąć wszelkie wskazane uchybienia Raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowej inwestycji aby następnie ocenić, czy spełnione są przesłanki ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i wydać stosowne rozstrzygnięcie. Podsumowując Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania (polegającym na nie wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, które musiały skutkować wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe rozważania na podstawie art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. W pkt II orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.