II SA/Kr 444/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel sprawozdawca Sędziowie : WSA Halina Jakubiec NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2005 r sprawy ze skargi L. Ś. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 24 stycznia 2003 r Nr : [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala Wyrokiem z dnia 26 lutego 2002 r., II SA/Kr 1735/01 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję administracyjną w zakresie w jakim odmawiała ona stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu. Sąd uznał, że zgromadzony materiał dowodowy jest niewystarczający. Orzeczenia obydwu jednostek orzeczniczych były zbyt lakoniczne, aby mogły spełnić rolę opinii biegłego. Lekarze nie znaleźli podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu, pomimo ustalenia przewlekłego nieżytu krtani. W świetle poz.7 wykazu chorób zawodowych takie stanowisko uznane zostało przez Sąd za niewystarczająco umotywowane. W czasie badań strony będących konsekwencją powyższego wyroku NSA , Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] (orzeczenie z dnia [...] czerwca 2002 r.) i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] (orzeczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2002 r.) stwierdził, że choroby stwierdzone u strony nie mieszczą się w katalogu chorób zawodowych. Na takiej podstawie wydana została zaskarżona decyzja z dnia 24 stycznia 2003 r., nr [...] . Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] powołał się na art.4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. 1998, nr 90, poz.575 ze zm.), §§ 1 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294) oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz.1115) oraz art.104 i 136 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie stwierdzono choroby zawodowej narządu głosu u L. Ś.. Odwołano się do orzeczeń lekarskich Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] października 1999 r., [...] sierpnia 2000 r. i [...] czerwca 2002 r., orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. oraz orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r. Bezsporne było, że L. Ś. był narażony na wzmożony wysiłek głosowy w latach 1972-2000 w czasie pracy na stanowisku nauczyciela praktycznej nauki zawodu. Jednak badania lekarskie nie potwierdziły istnienia choroby zawodowej narządu głosu. W skardze do sądu administracyjnego strona wskazuje, że świadczyła pracę w środowisku, w którym obecne były czynniki chorobotwórcze. Praca instruktora polegała na mówieniu czyli wieloletni wysiłek głosowy w hałasie był źródłem zawodowej choroby narządu głosu. Organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi. Ocenie podlegają choroby, a nie warunki pracy potencjalnie szkodliwe, chorobotwórcze. Skarżący nie cierpi na żadną z chorób objętych wykazem chorób zawodowych. Dlatego decyzja musiała być negatywna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie zostało wykazane, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa przedmiotowego. Lekarze i organy administracyjne, ani tym bardziej sąd administracyjny nie podważa ustalenia, że Skarżący dotknięty jest chorobami narządu głosu. Nie zostało też zakwestionowane twierdzenie skarżącego, że przez wiele lat w pracy intensywnie wykorzystywał narządy głosu i działo się to w warunkach szkodliwych dla zdrowia. Jednakże w tak ustalonym stanie faktycznym zabrakło najważniejszego elementu, warunkującego uwzględnienie żądania strony, tj. brak stwierdzenia takiej choroby, która mieściłaby się w katalogu chorób zawodowych, ustalonym przez załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 i z 1989 r. Nr 61, poz. 364). Pkt 7 tego wykazu ustala, że chorobami zawodowymi narządu głosu związanymi z nadmiernym wysiłkiem głosowym są jedynie guzki śpiewacze, niedowłady strun głosowych, zmiany przerostowe. O chorobie zawodowej narządu głosu można więc mówić dopiero wówczas, gdy spełnione są równocześnie trzy przesłanki: (1) pracownik świadczył pracę wymagającą nadmiernego wysiłku głosowego, (2) u zainteresowanego stwierdzono co najmniej jedną z 3 chorób, tj. guzki śpiewacza, niedowłady strun głosowych, zmiany przerostowe, (3) nie została zdecydowanie wyeliminowana zależność przyczynowo-skutkowa pracy z nadmiernym wysiłkiem głosowym - z jednej strony oraz powyższym schorzeniem u strony - z drugiej strony. Skoro lekarze trzech jednostek orzeczniczych nie stwierdzili u L. Ś. ani guzków śpiewaczych, ani niedowładu strun głosowych, ani zmian przerostowych - to odmowa stwierdzenia zawodowej choroby narządu głosu jest prawidłowa. Brak którejkolwiek z tych 3 chorób zawodowych powoduje, że całkowicie zbędna była analiza wpływu warunków pracy na zdrowie Skarżącego - a wyłącznie na tym koncentruje się skarga. Również skarżący nie wykazał, że jakikolwiek lekarz stwierdził u skarżącego guzki śpiewacze, niedowład strun głosowych lub zmiany przerostowe. Nie zostały też wykazane błędy procedury administracyjne, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm. Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 i 2005, nr 94, poz.788).